Oprichting Raad voor Catalonië

(600 woorden)

De Catalaanse president in ballingschap Carles Puigdemont heeft samen met zijn ministers in ballingschap en met de Catalaanse regering de zogenaamde ‘Raad voor Catalonië’ opgericht. De oprichting vond gisteren, Zaterdag 8 December, plaats in de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Brussel. Catalanen die zich reeds als stemgerechtigden voor de Raad hadden ingeschreven, werden uitgeloot om de plechtigheid bij te kunnen wonen.

De eerste toespraak werd door ex-minister van onderwijs in ballingschap, Clara Ponsatí gehouden. Ze zei dat de Raad zal werken aan de oprichting van de Catalaanse Republiek zoals werd besloten door het Catalaanse volk in het referendum van 1 Oktober 2017. Op haar typisch directe manier zei ze: ‘Vandaag zeggen we tegen de wereld dat we buiten de Spaanse wetgeving om ons als Republiek gaan organiseren.’

Na haar sprak de actrice Sílvia Bel die een brief van de gevangen voorzitster van het Catalaanse Parlement, Carme Forcadell, voorlas. Deze schreef: ‘Ik zit in de gevangenis omdat ik geen censuur heb gepleegd over een debat waar de samenleving om had gevraagd.’ Haar woorden over haar politieke onderdrukking klinken onwezenlijk nu zij worden uitgesproken in Brussel, het hart van Europese Unie.

Ex-minister in ballingschap Toni Comín zei dat het laatste gedeelte van dit onafhankelijkheidsproces moeilijk en dramatisch zal zijn. De Spaanse ex-minister van buitenlandse zaken Margallo had reeds in een radiointerview te kennen gegeven dat Spanje met alle middelen die zij heeft haar eigendommen zal verdedigen. Waarvan akte.

President Torra zei dat Slovenië het voorbeeld moet zijn hoe Catalonië haar onafhankelijkheid moet bereiken. Torra kwam zojuist terug van een bezoek aan dit land en is door de president en kamervoorzitter ontvangen. Slovenië stopt haar sympathie voor Catalonië niet onder stoelen of banken en zal de onafhankelijke Republiek als één van de eersten accepteren. Zijn woorden werden in de Spaanse krant La Vanguardia fel bekritiseerd omdat er 62 doden waren gevallen in de tien dagen durende oorlog. Maar deze krant zei er niet bij dat Servië de agressor was en het leger stuurde. De krant kreeg grote bijval van de unionistische partijen en van de populistische burgemeesteres van Barcelona.

De Raad voor Catalonië zal 100 a 150 leden hebben en bestaat uit democratisch gekozen politici van het Catalaanse Parlement, burgemeesters en andere bestuursorganen, de sociale gemeenschap, zoals leiders van burgerorganisaties en vakbonden, en Catalaanse burgers, waarvan een deel in het buitenland woonachtig is. De Raad zal worden voorgezeten door Puigdemont zelf en zal zij een president uit haar leden kiezen die een bestuur zal vormen. Legaal gezien is de Raad een burgerorganisatie die geregistreerd staat in België. Zij moet worden gezien als een parallel regeringsbestuur die politieke beslissingen kan nemen om te werken aan de Catalaanse Republiek zonder dat zij door de Spaanse justitie kan worden vervolgt.

Deze Raad zal ook een platvorm zijn om de Catalaanse situatie internationaal bekendheid te geven die uiteindelijk moet uitmonden in de internationale erkenning van de Republiek. Een ander doel is om er bij de EU op aan te dringen dat artikel zeven van het Europese Verdrag op Spanje zal worden toegepast. Dit houdt in dat Spanje haar kiesrecht in de Europese Unie verliest. Want, aldus Puigdemont, Spanje voldoet niet meer aan de democratische normen en die van een rechtstaat zoals de Europese Unie van haar leden vereist.

De Raad zal worden gekozen door de Catalaanse burgers. Dit zijn mensen woonachtig in de Catalaanse landen (Catalonië, Noord Catalonië, Andorra, Valencia en de Baleaarse eilanden) of in het buitenland. Maar zij staat ook open voor iedereen die zich verwant met Catalonië voelt of sympathie heeft voor de Catalaanse zaak en haar vreedzame, democratische beginselen onderschrijft. Het regeringsplan van de lijst van Puigdemont. JxCat, spreekt ook over de invoering van een digitale munt gebaseerd op de BlockChain technologie, welke de basis van onder andere de BitCoin vormt. Dit zal de financiële onaantastbaarheid van de Republiek garanderen en zal de inbeslagname kunnen voorkomen van de bankrekeningen van de Catalaanse overheden door Spanje, zoals op 20 September vorig jaar gebeurde.

Vele beslissingen die door de Raad zullen worden genomen zullen eerst aan de kiezers worden voorgelegd. De kiesgerechtigden, alle ingeschrevenen die ouder zijn dan zestien jaar, kunnen op elektronische manier, bijvoorbeeld via een applicatie op de mobiele telefoon, stemmen. De oprichting van de Raad is de aanloop van het bestuur van de nieuwe Catalaanse Republiek. De Republiek zal daardoor een moderne staat worden waarin de burgers direct betrokken zijn bij de besluitvorming, een zogenaamde elektronische staat of E-staat met E-burgers. Het idee is een navolging van Estland dat op deze manier een meer directe democratie vormt en haar soevereiniteit tegenover een agressor zoals Rusland kan beschermen.

Een brief aan de politieke gevangene Jordi Sànchez, ex-president van het ANC

(1375 woorden)

Inleiding
Jordi Sànchez i Picanyol werd in 2015 door de burgerbeweging Assemblea Nacional Catalana (ANC) verkozen tot hun voorzitter. In die functie leidde hij vele activiteiten, waaronder de protestbjeenkomst voor het ministerie van Economische Zaken op 20 September 2017. Hij onderhandelde met de Guardia Civil voor hun vrije uitgeleide. Vanwege de protestbijeenkomst van die dag wordt hij beschuldigd van opruiing. Sinds 16 Oktoberr 2017 zit hij samen met Jordi Cuixart voor deze aanklacht onvoorwaardelijk gevangen in afwachting van zijn proces dat waarschijnlijk begin 2019 zal beginnen. Tijdens zijn gevangenschap stelde hij zich verkiesbaar voor de lijst van president Puigdemont, JxCat, voor de verkiezingen van 21 December 2017. Nadat JxCat de verkiezingen won, maar Puigdemont zich niet persoonlijk in het Parlemement kon presenteren en het  Tribunal Constitutional (Grondwettelijk Gerechtshof) een videoconferentie verbood, stelde Sànchez zich vanuit de gevangenis kandidaat als president. Ook deze poging voor het installeren van een Catalaanse president werd door de rechter van het Hooggerechtshof, Llarena, tegen gehouden. Op 1 December jongstleden besloot hij, samen met de derde presidentskandidaat Jordi Turull, om in hongerstaking te gaan als protest tegen de blokkage van zijn beroepszaken door het Tribunal Constitutional.

De brief
3 December 2018
Beste Jordi,
Ik hoop dat je de kracht en de lust hebt om de brieven die je ontvangt te kunnen lezen. Nu je, op het moment van dit schrijven, de derde dag van je hongerstaking bent ingegaan.

Als president van het ANC kwam je in het voorjaar van 2017 naar mijn woonplaats Solsona. Als AT (Regionale Assemblea) van het ANC hadden we een conferentie georganizeerd waar jij zou spreken. Helaas kwam je toen later dan verwacht wegens een averij met je auto. Toen je uiteindelijk arriveerde, sprak je sprak over verschillende thema’s, waaronder het bieden van vreedzame weerstand en van massieve wettelijke ongehoorzaamheid als wapen om een machtige staat als Spanje te dwingen tot veranderingen. Je vertelde dat als je alleen of als een klein groepje mensen tegen de wet in gaat, een boete krijgt of in de gevangenis wordt gestopt. Maar als een half miljoen mensen dezelfde overtreding maken, dan kan de overheid niet iedereen gevangen zetten en moet vervolgens zwichten voor de druk. Je noemde als voorbeeld de weigering van de militaire dienstplicht. Later vernam ik dat je zelf dienstweigeraar bent geweest en dat je daarvoor in de gevangenis hebt gezeten. Uiteindelijk is de dienstplicht toen afgeschaft.

Na de conferentie gingen we, zoals vaak het geval is, als organizatoren van de conferentie samen met jou en enkele andere leden van het SN (Nationaal Bestuur van het ANC) iets eten in een restaurant in onze woonplaats. Eenmaal aan tafel vroeg je ons één voor één even voor te stellen. Dat brak het ijs en maakte de sfeer wat gemoedelijker. Het eten was helaas wat minder die avond. De porties waren nogal klein en we gingen met een half volle maag naar huis.

Later hebben we geprobeerd je nogmaals uit te nodigen voor een conferentie. Maar iedere keer kwam daar iets tussen. De laatste poging viel juist op de gedenkbare 20 September 2017. Dat was de dag dat de ministeries van de Catalaanse overheid door de Guardia Civil werden doorzocht op materiaal en informatie voor het referendum voor 1 Oktober en de bankrekeningen van de Generalitat door minister van financiën, Montoro, in beslag werden genomen. Er ontstonden spontaan protestbijeenkomsten voor de verschillende Catalaanse ministeries tegen de facto opheffing van de Catalaanse autonomie. In wezen was dit het begin van de staatsgreep door de Spaanse overheid die later met de illegale toepassing van grondwetsartikel 155 volledig zou worden. De protesten concentreerden zich in de loop van de dag voor het ministerie van Economische Zaken en werd begeleid door Omnium Cultural en het ANC onder jouw leiding en die van Jordi Cuixart. De reden dat jij en Jordi Cuixart nu in de gevangenis zitten is vanwege de protestbijeenkomst van die dag. Ik was er toen ook bij. Rond half twaalf arriveerde ik samen met enkele vrienden uit Solsona en installeerden we ons aan de overkant van de wandelpassage, op zo’n 50 meter vanaf de voordeur. Het was een lange dag al dat staan, roepen en zingen. Maar van enig geweld is absoluut totaal geen sprake geweest. Daarvan was ikzelf en 30.000 anderen protesterenden getuige. Toch worden jij en Jordi Cuixart aangeklaagd voor rebellie, een misdaad waar je alleen voor kan worden aangeklaagd als er gewapend geweld zou zijn gebruikt. En dat hebben we niet. Alhoewel de Guardia Civil wel haar eigen wapens daarvoor aanbood door deze onbeheerd in de auto’s die voor het ministerie stonden geparkeerd, te laten liggen. Het is een valse beschuldiging vol met verdraaiingen en grove leugens.

Ieder hoger gerechtelijk beroep van jou en de andere politieke gevangenen tegen de beslissingen van het Hooggerechtshof wordt al sinds Augustus geblokkeerd door het Tribunal Constitutional. Op deze manier voorkomt de Spaanse justitie dat je niet in beroep kunt gaan bij het Europese Hof van de Mensenrechten. Samen met Jordi Turull heb je daarom besloten om als protest hiertegen in hongerstaking te gaan. Dit is een zeer grote, dappere beslissing die grote invloed op je gezondheid kan hebben. Maar het is de laatste strohalm om een eerlijk gerechtelijke behandeling af te dwingen. Ik hoop dat de Spaanse justitie van gedachten zal te veranderen.

Persoonlijk ben ik van mening dat er helemaal geen rechtszaak plaats mag vinden. Het is een juridisch aangetoond feit dat de rechtbank partijdig is en dat jouw rechtszaak niet eerlijk zal zijn. Daarvoor hoeft niet gewacht te worden tot de rechszaak zal plaats vinden. Met de uitspraak van de rechtbank van Sleeswijk-Holstijn over de uitlevering van president Puigdemont aan Spanje is aangetoond dat er nooit geweld is gebruikt. Je hele behandeling tot nu toe, meer dan een jaar in voorarrest, is een farce en is illegaal zoals ook het TEDH (Europees Gerechtshof voor de Rechten van de Mens) pas heeft geoordeelt tegen Turkije. Als gekozen vertegenwoordiger wordt niet alleen jijzelf oneerlijk behandeld en berecht, maar ook degenen die je vertegenwoordigt, namelijk het Catalaanse volk. Ik wil daarom zelfs zo ver gaan dat je onmiddelijk moet worden vrijgelaten indien daar een meerderheid onder de kiezers voor is, zelfs indien dit tegen jouw eigen zin in zoudt gaan. Een actie van wettelijke ongehoorzaamheid is volgens mij hier op zijn plaats en legitiem.

Ik waardeer je zeer moedige beslissing dat je in hongerstaking bent gegaan. Met deze strijd verdedig je niet alleen je eigen rechten, maar ook die van je medegevangenen en van geheel ons volk. Ik wens je ontzettend veel sterkte toe met het dragen van dit lot. Weet dat ik aan jouw kant sta en niet zal stoppen om de misstanden die door Spanje aan jou en je collega gevangenen worden aangedaan, bekend te maken.

Een vriendelijke groet. Gerber
PS Net als de brief die ik onlangs naar Carme Focadell stuurde, zal ik ook deze brief op mijn Nederlandse web blog publiceren. Op deze manier kan geen enkele Nederlandse bestuurder zeggen dat hij of zij niet op de hoogte is van de rechtenschendingen in Spanje. En om met de woorden van Desmont Tutu te spreken: ‘Als je neutraal blijft bij een onrechtvaardige situatie, dan kies je de kant van de onderdrukker.’

Nawoord
Het Constitutioneel Hof maakte op het moment van het schrijven van deze brief bekend dat zij vanwegege de complexe zaak nog geen uitspraak kan doen over de beroepszaken van Jordi Sànchez. Later op de dag maakten de twee de Catalaanse gevangenen Josep Rull en Joaquim Forn bekend dat zij zich bij Jordi Sànchez en Jordi Turull zullen voegen en ook in hongerstaking gaan.

Naast het zeer beperkte persoonlijk bezoek van 40 minuten per week of telefonisch contact met familie is een geschreven brief per gewone post de enige communicatie die een gevangene met de buitenwereld heeft. Iedereen kan naar de gevangen Catalaanse burgerleiders en politici schrijven. De Website van het ANC geeft alle actuele adressen van de Catalaanse politieke gevangenen weer. De brief wordt door de cipier gelezen voordat deze aan de gevangene wordt doorgegeven. Momenteel bevinden alle gevangenen zich in Catalonië. Men kan een brief daarom in het Spaans, Catalaans of in het Engels schrijven. De brief moet naam en adres van de afzender bevatten. Zoniet, dan wordt de brief niet aan de gevangene gegeven. Het is ten strengste verboden postzegels of geld bij de brief te voegen. Vanwege de censuur, of welke reden dan ook, is het trouwens nooit gegarandeerd dat de brief aan de gevangene wordt doorgegeven. Men krijgt daar ook geen bericht van.

Ultrarechts Spanje ontmaskerd

(950 woorden)

Verkiezingen Andalusië
In de autonome regio Andalusië werden gisteren vervroegde verkiezingen gehouden. Sinds veertig jaar heeft de socialistische partij PSOE er de absolute meerderheid. Dus presidente Suzanne Diaz voelde zich vrij zeker van haar zaak om haar positie in het parlement van Andalusië, en daarmee die van het PSOE op nationaal niveau, te verstevigen. De verkiezingscampagne ging echter nauwelijks over de zaken die betrekking hebben op het autonome gebied. Zij ging voornamelijk over Catalonië. Beter gezegd, de campagne ging fel gekant tegen de onafhankelijkheidsbeweging van Catalonië. Zelfs Iñes Arrimades, de oppositieleidster in het Catalaanse Parlement van de partij Ciutadans, reisde af naar het land van haar geboorte om campagne te voeren tegen de Catalaanse ‘separatisten’ (afscheiders) of ‘colpisten’ (daders van een staatsgreep), zoals deze minachtend worden genoemd. De oogst er van werd gisteren binnengehaald. Er heeft namelijk een grote zwenk naar rechts in het parlement van Andalusië plaats gevonden waarin de, zelfs in de ogen van de Spaanse pers, extreem rechtse, ultranationalistische pro-Franco en neofascistisch partij VOX het parlement zijn intrede doet met maar liefst twaalf zetels. Het is voor het eerst sinds de dood van Franco dat een dergelijke politieke groepering zitting in een Spaans parlement weet te verwerven. De Partido Popular en Ciutadans staan te popelen om met VOX samen te gaan en te kunnen regeren voor een ‘grote verandering’ in Andalusië. Achteraf geeft Diaz toe dat zij in de verkiezingscampagne de fout heeft begaan dat zij niet genoeg tegen de Catalanen heeft geageerd. Zij had zich geconcentreerd op thema’s die in Andalusia van belang zijn. Maar de haat tegen Catalanen levert nu eenmaal meer stemmen op.

Opvang bootvluchtelingen
In Juni gaf de kersverse president van Spanje, Pedro Sánchez, toestemming aan de schepen Aquarius, el Dattilo en l’Orione om af te meren in de haven van Valencia. De vluchtelingen aan boord van deze schepen werden de toegang verleend tot Spanje. Er werd een een tribune aan de haven voor de pers opgezet zodat zij de nieuwe Spaanse president konden filmen wanneer hij de vluchtelingen zou ontvangen. Sánchez wilde hiermee laten zien dat hij anders was dan zijn PP voorganger Rajoy, die iedere vluchtelingenopvang had geweigerd.

Vorige week redde de Spaanse visserskotter Nostra Maria de Loreto elf bootvluchtelingen in internationale wateren van de Middellandse Zee. Zij stonden op het punt te verdrinken en werden in het donker van de nacht uit het water gevist. De kapitein van de kotter voldeed daarmee niets anders dan zijn plicht volgens het internationale zeerecht. Maar er was geen enkele haven van het Europese continent die de kotter wilde binnenlaten. Ruim een week lang zwierf het scheepje wanhopig tussen Spanje, Italië en Malta. Het voedsel en de brandstof raakten op en de vluchtelingen werden ziek van uitputting. Één vluchteling was er zelfs zo slecht aan toe dat hij per helikopter van de boot moest worden afgehaald en naar een ziekenhuis in Italië werd overgebracht. Zonder enige wroeging zeiden de Italiaanse en Spaanse overheden tegen de kapitein dat hij de vluchtelingen naar Libië terug moest brengen, waar hun veiligheid niet gewaarborgd is. Uiteindelijk heeft Malta de viskotter toegang verleend. In zijn daden blijkt dat president Sánchez in niets verschilt met zijn PP voorganger Rajoy. Binnen een half jaar heeft hij zijn politieke beleid met betrekking tot de opvang van de vluchtelingen honderdtachtig graden gedraaid. Want vreemdelingenhaat levert nu eenmaal ook stemmen op en er zijn veel politieke kapers op de kust, waaronder VOX.

Schending mensenrechten
In Spanje worden de fundamentele mensenrechten met voeten getreden. Er zitten onschuldige mensen, leiders van burgerorganisaties en democratisch gekozen parlementariërs, in de gevangenis die vals worden aangeklaagd wegens gewelddadige rebellie en andere nonsens omdat zij een referendum hadden georganiseerd of vreedzaam voor de deur van een ministerie hadden geprotesteerd. Zij zitten al meer dan een jaar in de gevangenis in afwachting van hun proces. Hun behandeling is illegaal sinds het Europese Gerechtshof van de Rechten van de Mens (EGRM) Turkije voor een vergelijkbaar geval  heeft veroordeeld.

De gevangenen hebben tegen hun voorlopige gevangenschap beroep aangetekend bij het Constitutioneel Hof. Deze moet er voor zorgen dat hun fundamentele rechten, burgerrechten en politieke rechten beschermd worden. Dit Hof wacht echter bijzonder lang met de uitspraken van hun beroepszaken. De eerste beroepszaken liggen er al meer dan een jaar, terwijl zij wettelijk binnen dertig dagen zouden moeten worden opgelost, zeker wanneeer het urgente zaken betreft zoals voorlopige hechtenis. Omdat eerst alle juridische mogelijkheden binnen Spanje moeten worden afgelopen voordat men een beroep bij het EGRM kan doen, wordt hen hierdoor de toegang naar de Europese justitie geblokkeerd. Zelfs de hongerstaking van twee gevangenen, Jordi Sànchez en Jordi Turull, hebben het Constitutioneel Gerechtshof niet tot andere gedachten gebracht.

Weg van een fascistisch land
Sinds president Sánchez in Mei aan de macht is, heeft hij niets gedaan om de gerechtelijke misstanden te stoppen en om het politieke probleem met Catalonië op te lossen. Uit vrees dat hij stemmen zou verliezen en dat deze naar de extreem rechtse en ultra rechtse partijen PP, Ciutadans of VOX zouden wegvloeien, is zijn handelen precies dezelfde. Zoals zijn partijgenoot en voorganger bij de PSOE partij Rubalcalba al zei: ‘Spanje zal er alles voor over hebben om haar eenheid te bewaren.‘ En hieronder valt ook de vernietiging van de democratische rechtsstaat.

Het ultrarechtse, neofascistische Spanje is in wezen nooit weg geweest. Door haar wezenlijke karakter goed te verbergen en een democratisch imago op te bouwen, kon zij na de Franco dictatuur lid worden van de Verenigde Naties en van de Europese Unie. En iedereen geloofde hen, maar het was niet meer dan dat: een imago. Het Catalaanse onafhankelijkheidsstreven heeft slechts het masker van Spanje doen vallen.

Dit is het Spanje waar Catalonië al sinds heugenis onder leidt. En dat is ook de reden waarom zij daar niet meer bij wil horen en zichzelf als een onafhankelijke Republiek wil gaan besturen.

Hongerstaking door Catalaanse politieke gevangenen

(850 woorden)

Aankondiging hongerstaking
Vanochtend, 1 December, maakten de advocaten van twee Catalaanse politieke gevangenen, Jordi Sànchez en Jordi Turull, in eenpersconferentie bekend dat zij voor onbeperkte tijd in hongerstaking zijn gegaan. Zij gingen in beroep tegen hun voorlopige hechtenis, de schendingen van hun fundamentele mensenrechten en burgerrechten, zoals hun aanstelling als president van Catalonië en uiteindelijk hun uitzetting als afgevaardigde uit het Catalaanse Parlement. Al hun zaken in hoger beroep tegen het Hooggerechtshof werden het afgelopen jaar door het Spaans Constitutioneel Hof (Tribunal Constitucional of TC) weliswaar aangenomen om te worden behandeld, maar er volgde geen enkel besluit of uitspraak binnen de wettelijke termijn van 30 dagen. Zelfs na een jaar van procederen, het eerste hoger beroep dateert van 22 November 2017, is geen enkel van de beroepszaken tegen rechter Llarena van het Hooggerechtshof door het TC afgehandeld. Het gaat om een twintigtal zaken in hoger beroep bij het TC. Het Europese Hof van de Rechten van de Mens (EHRM) eist dat eerst alle juridische mogelijkheden binnen het land zelf moeten zijn geprobeerd. Pas indien iedere verdere mogelijkheid is uitgeput, accepteert het EHRM een zaak. Door zich niet uit te spreken over de beroepszaken, blokkeert het Spaanse TC de toegang tot het EHRM.

De politieke gevangenen in de Lledoners gevangenis

Een partijdig tribunaal
Gisteren verscheen de eerste foto van de Catalaanse leiders sinds hun gevangenneming. De rechtszaak tegen hen zal in de loop van Januari beginnen. De voorzitter van de rechtszaal van het Hooggerechtshof die de zaak zal doen, Marchena, werd twee weken geleden door de Partido Popular voorgesteld als president van het Hooggerechtshof en van de Hoge Juridische Raad. De PP senator en fractiewoordvoerder van de Senaat, Cosidó, zei toen in een WhatsApp naar zijn 146 fractiegenoten dat ze met Marchena als president het proces ook via de achterdeur kunnen beïnvloeden. Marchena werd door deze WhatsApp zaak gedwongen zich terug te trekken als president van het Hooggerechtshof en blijft voorzitter van de rechtkamer die de Catalaanse leiders zal veroordelen. Hij is echter nu gebrandmerkt als een rechter die een duidelijke band met de PP heeft. Hij kan daarom niet meer als onafhankelijke rechter in dit proces functioneren. De advocaten hebben een zaak tegen hem en alle andere rechters van deze kamer aangespannen om hen te wraken. Degene die daarover moet oordelen is hetzelfde Hooggerechtshof. In zijn verdediging hiertegen schrijft Marchena dat hij geen enkel direct of indirect belang in deze zaak heeft. Indien hij niet zal worden vervangen, kunnen de advocaten kunnen dan alleen nog, je raadt het al,  bij het TC in hoger beroep gaan.

Spanje veroordeeld door EHRM wegens partijdige rechtbanken
Een beroepszaak bij het EHRM kan bijzonder lang duren. De Baskische parlementsafgevaardigde Ortegi werd voor zes en een half jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens lidmaatschap van de terroristische afscheidingsbeweging ETA. Pas toe hij na deze periode vrij kwam, werd hij door het EHRM in het gelijk gesteld dat het Hooggerechtshof en het Audiencia Nacional partijdig waren geweest in zijn veroordeling. Deze uitspraak door het EHRM vond vorige maand plaats.

Turkije veroordeeld door EHRM wegens voorlopige gevangenis van volksvertegenwoordiger
Tien dagen geleden veroordeelde het EHRM Turkije voor het onvoorwaardelijk gevangen houden van de koerdische HDP parlementariër Selahattin Demirtaş. Hij zit al twee jaar gevangen in afwachting van zijn proces. Hiermee heeft het EHRM een precedent geschapen dat het in voorlopige hechtenis houden van een gekozen volksvertegenwoordiger een misdaad is. Met de lange onvoorwaardelijke hechtenis van de Catalaanse leiders begaat Spanje nu dezelfde misdaad om politieke tegenstanders uit te schakelen.

Het is dus juridisch vastgesteld dat de hoogste rechtbanken in Spanje, het Audiencia Nacional, het Hooggerechtshof en het TC partijdig zijn. President Puigdemont, die in eerste instantie door de aanklager als ‘de leider van de criminele organisatie’ werd gekenmerkt, werd door de Duitse rechtbank vrijgesproken van oproer met gewapend geweld. En als de leider onschuldig wordt verklaard door een Europees gerechtshof, dan zijn ook de medewerkers onschuldig. Hiermee is dus bovendien juridisch bewezen dat de aanklacht van oproer of opruiing met militair geweld tegen de Catalaanse gevangenen ongegrond is. (De aanklager zegt nu echter dat vicepresident Junqueras, die gevangen zit, de daadwerkelijke leider was. President Puigdemont heeft er blijkbaar niets mee te maken en wordt amper in de aanklacht genoemd.)

Een klok is gaan lopen
De hongerstaking van Jordi Sànchez en Jordi Turull is een beslissing die verregaande persoonlijke gevolgen voor hen kan hebben. Volgens de arts die de persconferentie bijwoonde is hun gezondheid al vanaf het begin van de hongerstaking in gevaar. Een dergelijke hongerstaking is hooguit anderhalf* a twee maanden uit te houden. Het is daarom ook de allerlaatste optie die zij hadden om het onrechtmatig handelen van Spanje tegenover hen, hun collega gevangenen en tegenover Catalonië aan de kaak te stellen. Er is nu een klok gaan lopen. Hun lichaam zal, beetje bij beetje, steeds meer de gevolgen van de hongerstaking ondervinden. Op een onbekend moment, maar maximaal over twee maanden, zal de klok twaalf uur slaan.

Petitie
De Catalaanse leiders die in hongerstaking zijn gegaan hebben een petitie geschreven (in het Catalaans) om aangifte te doen van de misdaad door Spanje. De petitie is te vinden op http://vagadefam.cat en heeft op de eerste dag reeds 120.000 handtekeningen verworven.

*Abusievelijk werd eerder vijf maanden vermeld

Een brief naar de politieke gevangene Carme Forcadell, voorzitster van het Catalaanse Parlement

(1150 woorden)

Sinds 22 Maart 2018 zit Carme Forcadell, voorzitster van het Catalaanse Parlement, opnieuw gevangen. Zij had reeds in November vorig jaar een dag gevangen gezeten totdat haar borg van 150.000 Euro ‘s was betaald. Al dit geld werd toen opgebracht uit donaties. Op 23 Maart moest zij samen met zes andere politici voor rechter Llarena van het Hooggerechtshof verschijnen. Zij en haar collega ‘s werden toen onvoorwaardelijk gevangen gezet in afwachting van hun proces. Carme wordt beschuldigd van wettelijke ongehoorzaamheid omdat zij een Parlementair debat had gehouden en had laten stemmen over de moties en wetten voor het referendum en de juridische overgangswet. Deze laatste is de voorlopige grondwet voor de onafhankelijke Catalaanse Republiek en zou in werking treden indien in het referendum voor de Catalaanse onafhankelijkheid zou worden gekozen. Het is de verwachting dat het proces begin 2019 zal beginnen. Het Hooggerechtshof heeft reeds te kennen gegeven dat de uitspraak pas na de gemeenteraadsverkiezingen en Europese verkiezingen in Mei bekend zal worden gemaakt om er geen invloed op te hebben. Maar het Hooggerechtshof vind natuurlijk dat het geen politiek proces is en dat Carme geen politieke gevangene is.

De brief

Aan de hooggeëerde mevrouw Carme Forcadell – Lluís, voorzitster van het Parlement van Catalonië

Beste, Lieve Carme Forcadell,
Je ken mij niet persoonlijk want we hebben elkaar helaas nooit direct ontmoet. Ik ben Nederlander van oorsprong en woon door mijn huwelijk met een Catalaanse sinds 1996 in Catalonië. Vele malen heb ik je de afgelopen jaren mogen horen in meetings van het ANC (Assemblea Nacional Catalana) en op de protestmanifestaties van 11 September van de afgelopen jaren. Twee bijeenkomsten staan mij bijzonder in het geheugen gegrift.

De eerst keer hoorde ik je toen je was uitgenodigd door de AT (Assemblea Territorial, Regionale Asemblea) van het ANC in mijn woonplaats Solsona. Dit moet ergens in 2012 of 2013 zijn geweest, want ikzelf wist amper waar die letters ANC voor stonden. Ondertussen ben ik actief lid van het AT en zijn deze leden hechte vrienden geworden. Toen je het gebouw van het theater van ons dorp binnenliep stonden we je buiten op te wachten met applaus. Je was kleiner van stuk dan ik me had voorgesteld. Wat kunnen TV beelden en foto ‘s toch soms bedriegen! Maar je persoonlijkheid straalde een dergelijke grote zekerheid uit dat direct respect afdwong. Bij de aankondiging werd je naam door het AT lid verkeerd uitgesproken. Hoe kon dat zijn? Je was inmiddels in heel het land bekend geworden als voorzitster van het pas opgerichte ANC! Alhoewel ik al zeer veel presentaties en congressen had meegemaakt, verbaasde het me hoe je een uur lang, of zelfs meer, de mensen wist te boeien met een betoog zonder dat je daar zelfs een spiekbriefje voor nodig had. Je ervaring in het onderwijs heeft je daarbij zeker geholpen. Van deze bijeenkomst is me bijgebleven dat je zei dat het Spaanse leger niet zomaar opnieuw Catalonië kan binnenvallen zoals in 1936 gebeurde. Spanje is nu lid van de NATO en dus is de baas van het Spaanse leger momenteel een Belgische generaal in Brussel. Het Spaanse leger kan daarom niet zomaar doen wat ze wil. Zo wist je de angst bij veel mensen, vooral de ouderen die de burgeroorlog en het Franco regiem hadden meegemaakt, op dat moment weg te nemen. Of dat argument nu nog steek zou houden na alles wat er gebeurd is, betwijfel ik. Na 1 Oktober hebben we gezien dat Spanje tot alles toe in staat is als het gaat om het behoudt van haar ‘eenheid’.

De andere meeting die me erg is bijgebleven is de AGO (Algemene Asemblea of Ledenvergadering) van 2015 in Lleida. Toen de socialistische burgemeester Angel Ros ons verwelkomde, werd hij uitgefloten vanwege zijn afstandelijke houding ten opzichte van de onafhankelijkheidsbeweging (op dat moment had hij nog geen uitgesproken politieke visie tegen de Catalaanse onafhankelijkheid) en zijn uitstel om Lleida lid te maken van het AMI (Vereniging van Gemeenten voor Onafhankelijkheid). Op dat moment stond je Ros (ook letterlijk) bij, tegen de mening in van veel fluitende ANC leden die hem het spreken onmogelijk maakten. Je zei toen ‘Wij zijn toch een Assemblea en wij zijn toch allemaal democraten? Dus laat meneer Ros uitspreken’. Dat was een goede les voor me, want ik behoorde tot één van de fluiters.

Binnen korte tijd wordt je waarschijnlijk weer terug gebracht naar een gevangenis bij Madrid om het proces bij te wonen en verklaringen af te leggen. Weet dat je niet alleen reist. Samen met vele Catalanen zal ik vechten voor rechtvaardigheid en jouw vrijlating en die van mijn tweede land. In een web blog probeer ik het Catalaanse onafhankelijkheidsstreven, en vooral de vreedzame en democratische manier waarop we dit doen, de Spaanse rechtenschendingen en de teloorgang van democratie uit te leggen aan mijn Nederlandse landgenoten. Hiermee hoop ik lezers bewust te maken dat jouw onrechtvaardige gevangenschap, samen met de acht andere Catalaanse leiders, iets is wat iedere Europeaan aangaat. Ik zal niet stoppen met schrijven totdat de Nederlandse bevolking aan de voorzitters van de Nederlandse Senaat, die van de Tweede kamer en aan hun politieke leiders vragen dat zij van Spanje eisen om je direct vrij te laten.

Ik ben er zeker van dat we deze strijd zullen winnen. De voorzitter van het Vlaamse Parlement, je collega Jan Peumans, heeft zich al heel duidelijk uitgesproken tegen je gevangenschap voor het houden van een Parlementair debat. Dat heeft zelfs tot een diplomatieke breuk tussen Spanje en Vlaanderen geleid. En dat is bepaald geen kleinigheid. Ik hoop dat er nog vele collega ‘s van je zullen volgen. Want het is ronduit een grof schandaal, ja het is zelfs een misdaad je gevangen te houden.

Een lieve groet en heel veel sterkte met alles wat er nog komen gaat. Je staat niet alleen, ook ik sta jouw kant! Gerber

Nawoord

Naast het zeer beperkte persoonlijk bezoek van 40 minuten per week of telefonisch contact met familie is een geschreven brief per gewone post de enige communicatie die een gevangene met de buitenwereld heeft. Iedereen kan naar de gevangen Catalaanse burgerleiders en politici schrijven. De Website van het ANC geeft alle actuele adressen van de Catalaanse politieke gevangenen weer. De brief wordt door de cipier gelezen voordat deze aan de gevangene wordt doorgegeven. Momenteel bevinden alle gevangenen zich in Catalonië. Men kan een brief daarom in het Spaans, Catalaans of in het Engels schrijven. De brief moet naam en adres van de afzender bevatten. Zoniet, dan wordt de brief niet aan de gevangene gegeven. Het is ten strengste verboden postzegels of geld bij de brief te voegen. Vanwege de censuur, of welke reden dan ook, is het trouwens nooit gegarandeerd dat de brief aan de gevangene wordt doorgegeven. Men krijgt daar ook geen bericht van.

Petitie

Het ANC Nederland heeft een petitie gestart om bij de Tweede Kamer aandacht te vragen voor de schendingen van de mensenrechten en de politieke gevangenen in Spanje. De petitie kan worden gevonden op: https://catalaansegevangenen.petities.nl/

Een klein land

(173 woorden)

Antoni Basses, ARA

Binnenkort is het de 40ste verjaardag van de (Spaanse) grondwet en om te laten zien onder welk klimaat dit zal worden herdacht hoeven we alleen maar te kijken naar de actualiteiten van afgelopen week: In een WhatsApp laat de Partido Popular zien dat zij justitie via de achterdeur controleert en hoe zij de stukken beweegt om de verkiezing te winnen in de Hoge Juridische Raad, een rechter die de aanklacht accepteert tegen een humorist die in een TV programma als grap zijn neus snuit in de Spaanse vlag en (ex-president) José Aznar bevestigd dat (de socialistische partij) PSOE indertijd een pro-grondwettelijke partij was maar dat dit nu niet meer zo kan worden beschouwd. Oftewel, vaarwel aan de scheiding van de machten, autoritaire onderdrukking en de grondwet dat ben ik. Iedere keer wordt Spanje kleiner. Het heeft Catalonië reeds afgestoten, waar de onafhankelijkheidsbeweging in de meerderheid is zonder dat een referendum gehouden mag worden om dit te bevestigen. Vanwege dingen zoals deze was het referendum van 1 Oktober een daad van collectieve waardigheid.

Financiële leegroof van Catalonië leidt tot dodelijk treinongeluk

(1272 woorden)

Ik denk dat ik er niet ver naast zit dat zo’n acht van de tien artikelen die ik in de Nederlandse pers over Catalonië lees, vermelden dat het één van de rijkste regionen van Spanje is. Waarom men dit schrijft, wordt er meestal nooit bij verteld. Hoogstwaarschijnlijk ziet men het gebrek aan solidariteit als de principiële reden dat Catalonië uit Spanje weg wil.

Weliswaar klopt het feit, maar zoals altijd gedeeltelijk. Het inkomen van Catalonië, uitgedrukt in het inkomen per hoofd van de bevolking, is de op drie na het hoogste van alle autonome gebieden in Spanje, na Madrid en de Baleaarse eilanden. Het bruto inkomen welteverstaan. Want na het afdragen van de belastingen en de terugbetalingen door de staat in de vorm van diensten en investeringen in de infrastructuur, want daar is een staat per slot van rekening voor, staat Catalonië op de elfde plaats van de dertien autonome regionen in Spanje. Dus van de derde plaats bovenin de rangschikking eindigt zij in de derde plaats onderin.

Weliswaar is solidariteit een goed iets, maar het moet wel aan enkele voorwaarden voldoen. In de eerste plaats moet solidariteit vrijwillig zijn. Indien de betalingen worden opgelegd, heeft dit absoluut niets meer met solidariteit van doen. In de tweede plaats moeten belastingen in de vorm van solidariteitshulp proportioneel zijn. Dus een verandering in de rangschikking waarbij netto rijke gebieden na afdracht van de verplichte solidariteit eindigen in de laagste rangorde heeft eerder te maken met uitbuiting dan met solidariteit. Zelfs een kind voelt dat aan.

Een duidelijk voorbeeld waarin de Spaanse staat tekort schiet zijn de investeringen en het onderhoud aan de spoorwegen. Tussen 2008 en 2015 werd er aantoonbaar structureel te weinig aan uitbreidingen en onderhoud aan het spoor in Catalonië uitgevoerd. Cijfers van latere datum zijn nog steeds niet volledig beschikbaar. Maar uit alles blijkt dat er weinig is veranderd, en zeker niet ten goede. In totaal werd er gedurende deze tijdsperiode voor 4 miljard Euro begroot om te investeren in het spoor. Dat wil zeggen dat op papier stond dat dit bedrag zou moeten worden besteed en het was door de Senaat was goedgekeurd en bekrachtigd. Het betrof dus een contract tussen de overheid en haar bevolking door middel van de vertegenwoordigers in het Congres. In werkelijkheid werd er slechts voor 500 miljoen Euro uitgegeven. Oftewel 13% van de begrote kosten werden daadwerkelijk besteed. Met als gevolg dat treinstellen vaak stuk gaan (vaak tijdens de dienstrit met reizigers aan boord), structureel niet op tijd rijden en met de regelmaat van de klok uit de rails lopen. In 2013 beloofde de minister van verkeer, Anne Pasor, dat zij 306 miljoen Euro ‘s per omgaande zou investeren om de nood te verlichten. Ook hiervan werd slechts 12% daadwerkelijk geïnvesteerd. De zoveelste belofte door Spanje werd opnieuw gebroken. Dit jaar eiste de Catalaanse minister van Binnenlandse Zaken, Damià Calvet, dat er hoognodig in het spoor moet worden geïnvesteerd, niet alleen vanwege een betere efficiency maar ook omdat de veiligheid in het geding is.

Dat dergelijke kaalslag niet ongestraft kan blijven, bleek afgelopen Dinsdag. Tussen de provinciestad Manresa en Barcelona loopt de treinverbinding R4 langs en door het gebergte van Montserrat. Op sommige plaatsen ligt het spoor ingegraven met aan weerszijden daarvan een rotswand die is afgemetseld met een muur daar waar dat nodig is. De grote regenval van de afgelopen dagen provoceerde vele watervallen die direct op de rails neerkwamen en in grote plassen bleef liggen. Een bezorgde machinist filmde dit zelfs vanuit zijn stuurcabine. Uiteindelijk deed de druk van het water de muur op Dinsdag vroeg in de ochtend instortten, waardoor de trein vanuit Manresa van kwart over zes op het puin inreed en ontspoorde. Er vielen 41 licht gewonden en een dode te betreuren, Luigi Eduardo P. van 36 jaar uit Castellbell i el Vilar. Hij was net ingestapt om naar zijn werk te gaan en werd door de impact door een opengeritste deur naar buiten geslingerd. Zijn vrouw blijft alleen achter. Ik vertel dit in, misschien luguber, detail omdat een dode ook een naam, familie en vrienden heeft. ‘Één dode’ bij een treinongeluk is een nummer van ‘ach, dat valt toch nog mee’. Nee, het is het verlies van een menselijk leven, met alles er op en er aan. Iedere dode in een ongeluk is er eentje teveel.

Direct na het ongeluk kwamen de hulpdiensten op gang en brachten Calvet en de president Quim Torre een bezoek om hun medeleven te betuigen en uitleg te geven. Ook een directrice van de Renfe, de dienstverlener van het spoor, gaf uitleg en zei dat de dag er voor nog een inspectie op het traject was uitgevoerd en ‘Er geen enkele indicatie is dat het ongeluk een gevolg is van onderhoudstekort’. Erg overtuigend klonk het niet. Het was reeds de derde keer in negen jaar dat een dergelijk ongeluk op dit traject plaats vond. Het college van geologen bevestigt dat het ongeluk te voorzien was en klaagt dat de spoorbeheerder Adif nooit met de geologische dienst wil samenwerken en hun informatie over het terrein niet wil delen. Ook Calvet bevestigd later dat het ongeluk voor een groot deel te wijten is aan het tekort aan onderhoud en investeringen aan het spoor.

Als klap op de vuurpeil kwam de verantwoordelijke Spaanse minister van ontwikkeling, Ábalos Meco, met de belofte dat er meer in het Catalaanse spoor zal worden geïnvesteerd. Maar hij zei er wel bij dat dit natuurlijk niet kan zonder dat de Catalaanse politieke partijen de begroting van president Sánchez goedkeuren. De Catalanen weigeren met deze begroting in te stemmen omdat Sánchez geen enkel gebaar heeft gemaakt dat zij een referendum over zelfbeschikking kunnen houden en niets heeft gedaan om de aanklacht via openbaar aanklager tegen de Catalaanse gevangenen in te trekken. De Spaanse regering van Sánchez was reeds dusdanig afgezakt, in morele zin gesproken, dat zij geprobeerd heeft om met de Catalaanse politici te onderhandelen over de begroting. Maar iets gedaan krijgen terwijl je tegelijkertijd de politieke tegenstanders in de gevangenis gijzelt, heet geen onderhandelen maar iets anders. Afpersen welteverstaan.

Maar deze minister schrok er nu zelfs niet van terug om een dode door een treinongeluk voor zijn politieke doel te gebruiken. De enige troost is dat zijn socialistisch partij PSOE vooralsnog een aftreksel is van hun voorganger, de Partido Popular. Deze maalt er zelfs niet over om de honderden slachtoffers van het (ETA) terrorisme uit de kast te halen wanneer het hun goed dunkt.

Waar dan wel al die onbesteedde miljarden Euro ‘s zijn gebleven is onbekend. Maar het geeft te denken dat Spanje na China het meest uitgebreide HSL netwerk ter wereld heeft. Begin deze eeuw besloot de PP president Aznar om een HSL spoor te leggen van de hoofdstad van de Patria naar ieder gehucht dat als provinciehoofdstad wordt aangemerkt. Met als hoogtepunt het station in het boerengehucht d’O Páramo (Galicia), met welgeteld 1500 inwoners, waarvan tijdens de bouw al vast stond dat de HSL, of welke trein dan ook, daar nooit zou stoppen vanwege het tekort aan klandizie. Dat dit HSL spoornet totaal onrendabel is, behoeft waarschijnlijk geen betoog.

Misschien dat Catalonië één van de rijkste gebieden in Spanje is. Maar als het op koloniale manier wordt leeggeroofd dat het zelfs mensenlevens kost, naast deze dode heeft ook de soms erbarmelijke toestand van het wegennet vele slachtoffers geëist, maakt dat niet veel uit. In zo’n geval prefereert iedereen om zelf te beslissen hoe en waar zijn geld aan wordt besteed. En in dit geval is dat alleen maar mogelijk door het stichten van een eigen, onafhankelijke Republiek. Alle andere mogelijkheden zijn de afgelopen 40 jaren tevergeefs geprobeerd. Het is gebleken dat Spanje zich niet aan haar afspraken houdt.

Politisering van Spaanse justitie (opnieuw) onder Europese kritiek

(314 woorden)

(Dit bericht verscheen eerder als nawoord in het artikel ‘Stoelendans onder rechters‘)

Ook bij de Europese instanties is de politieke inmenging in Spanje bij de aanstelling van de rechters in de juridische top niet onopgemerkt gebleven. De voorzitter van de adviesraad GRECO, Gianluca Esposito, zegt in een tweet: We are still waiting 4 #Spain 2 fully implement #GRECO recommendations on #corruption prevention of MPs & judiciary @coe #anticorruption body. (We wachten nog steeds op Spanje dat zij aanbevelingen van GRECO volledig opvolgt met betrekking tot preventie van corruptie door parlementsleden en de justitiële anticorruptie raad.) Het is de vijfde keer in drie jaar dat de Europese Raad door middel van GRECO Spanje waarschuwt. Het is duidelijk dat Spanje daar geen gehoor aan wil geven.

Afgelopen Zaterdag, 17 November, schreef de PP fractiewoordvoerder in de Senaat van Afgevaardigden, Ignacio Cosidó, een WhatsApp bericht naar al zijn 146 fractiegenoten. Hij zegt daarin dat zijn partij met de aanstelling van Marchena als de nieuwe voorzitter van het Hooggerechtshof via de achterdeur volledige controle heeft over de tweede rechtszaal (de rechtbank waar het proces tegen de Catalaanse politici zal plaats vinden) en over rechtszaal 61 (welke moet oordelen over het illegaal verklaren van politieke partijen). ‘De onderhandelingen met PSOE is een meesterwerk geweest dat ik van dichtbij mee heb mogen maken. Met de auctoritas (autoriteit) van Marchena winnen we elke stemming met 20-0’, schrijft hij openlijk aan zijn fractieleden zonder zich er het minst voor te schamen dat door deze onderhandelingen de juridische macht volledig gepolitiseerd wordt. Dit op zich is al een dergelijk schandaal waar in een democratie een politicus onmiddelijk zou aftreden. Ondanks dat verschillende politieke partijen dit geëist hebben, gebeurd dat echter, geheel volgens Spaanse traditie, niet.

Bovendien is het duidelijk waar de PP haar invloed voor wil gebruiken. Zij wil de Catalaanse politici laten veroordelen voor rebellie, waarna hun politieke partijen, alles geheel volgens de Spaanse wetgeving, illegaal verklaard kunnen worden.

Stoelendans onder rechters

(755 woorden)

In 2013 oordeelde de Europese Raad dat de aanstelling van de rechters in de Hoge Juridische Raad en de hoogste Spaanse rechtbanken, het Hooggerechtshof, de Audiencia Nacional en het Constitutioneel Hof, nogal discutabel is. De rechters daar worden direct door de politiek aangesteld. Zij worden daarbij niet beoordeeld op hun opleiding, ervaring en geleverde prestaties, maar op hun politieke affiniteit of lidmaatschap van politieke partij. Dit heeft niet alleen tot gevolg dat de rechters worden gekozen op basis van een politiek criterium, maar ook dat de kwaliteit van de rechtspraak nogal eens te wensen over laat. De Belgische en Duitse justitie kunnen daarover meepraten. Ook lijdt de Spaanse justitie is in deze hoge regionen lichtelijk aan nepotisme. Maar dat terzijde. Wint de Partido Popular de politieke onderhandelingen, dan komt er een rechter met een conservatief profiel, zoals dat heet. Wint de socialistische partij PSOE, dan is het een ‘progressieve’ rechter die de scepter zal gaan zwaaien. Meestal zijn de verschillen moeilijk te vinden, zeker wanneer het gaat om het veroordelen van Catalanen of een Catalaanse zaak. De Europese Raad beveelde Spanje aan om het systeem van het aanstellen van de rechtelijke macht te veranderen om zodoende de Spaanse democratie te versterken. De Raad gebruikt natuurlijk zeer diplomatieke taal in haar aanbevelingen. In gewone woorden zegt ze dat de Spaanse justitie gewoon een gedrocht is waarin de rechtbanken bezet worden door politici die politieke uitspraken doen, iets wat onoorbaar is in een democratie en onacceptabel voor een lidstaat van de EU. Maar Spanje schijnt dat maar niet te begrijpen en gaat op dezelfde leest door.

President Pedro Sanchez had belooft verandering in het systeem voor het aanstellen van de opperrechters aan te brengen. Welnu, onlangs bleek opnieuw dat de socialistische president trouw blijft aan de traditie van zijn partij en een verkiezingsbelofte slechts ziet als een legitieme smoes om op de presidentszetel te komen. Met minachting voor de scheiding van de machten, de fundamentele pilaren van een democratie, deden de PP en PSOE de afgelopen dagen handjeklap over de aanstelling van de rechters alsof het een ordinaire politieke affaire betreft.

In December loopt de ambtstermijn van de voorzitter van de Hoge Juridische Raad en tevens president van het Hooggerechtshof, Carles Lesmes, af. Dezelfde die afgelopen weken het Spaans juridische systeem in volkomen diskrediet heeft gebracht door een uitspraak van het Hooggerechtshof in een achterkamer terug te draaien. En dus moet er nu een opvolger voor hem worden gezocht. De nieuwe voorzitter wordt dus, zoals gezegd, geheel volgens traditie tussen de twee grootste Spaanse politieke partijen, Partido Popular en PSOE, beklonken. De partijen kwamen overeen dat de ultraconservatieve rechter en aanhanger van Aznar (de harde lijn binnen de PP), Manuel Marchena de nieuw voorzitter van de Hoge Juridische Raad en president van het Hooggerechtshof zal worden. Momenteel is hij voorzitter van de strafkamer van het Hooggerechtshof. Dat is de kamer die de Catalaanse politici en burgerleiders zal veroordelen voor het houden van het referendum van 1 Oktober. Zijn plaats in de strafkamer valt nu dus open en wordt ter compensatie op voordracht van de socialistische partij PSOE opgevuld door ene Andrés Martínez Arrieta. Deze rechter heeft in theorie dus een progressief profiel. Ten opzichte van zijn ultra conservatieve voorganger is dat echter geen erg grote prestatie. Daarnaast heeft hij ook een reputatie als bevooroordeelde en partijdige rechter verworven, waaronder bij het Europese Hof van de Rechten van de Mens. Dit Europese Hof tikte genoemde rechter op de vingers omdat hij in 2011 vier reeds veroordeelde agenten van de Guardia Civil onterecht had vrijgesproken wegens het martelen van twee Basken. Ook was deze magistraat lid van het tribunaal dat het oordeel tegen de politicus Arnaldo Otegi bevestigde dat hij lid van de Baskische afscheidingsbeweging ETA zou zijn. Hetzelfde Europese Hof gaf Otegi vorige week gelijk dat hij onterecht was veroordeeld door een partijdige rechtbank.

Martínez Arrieta was ook de man die de aanklacht van de Spaanse openbaar hoofdaanklager José Manuel Maza accepteerde tegen de Catalaanse leiders in verband met het referendum van 1 Oktober 2017. Weliswaar is deze aanklacht een ware proza van veronderstellingen, verdraaiingen en verzinsels, maar zij heeft in de verste verten niets met een juridisch document van doen over voldongen feiten, zoals een gepleegde misdaad met bewijzen. Doordat Martínez Arrieta deze aanklacht accepteerde, kon Llarena het gerechtelijk onderzoek uitvoeren en het welbekende Europese uitleveringsbevel tegen Puigdemont c.s. indienen. We weten allemaal wat daarvan geworden is. Met dit perspectief gaan we de komende maanden dus zien of deze rechter de Catalaanse leiders gaat veroordelen wegens rebellie en misbruik van overheidsgeld.