Geel: de kleur van terrorisme

llac-groc

Gisteren speelde FC Barcelona de finale van de Koningsbeker tegen Sevilla. De wedstrijd werd in het nieuwe stadion van Athletico Madrid, Wanda Metropolitano, gehouden. De club Real Madrid kan al jaren niet uitstaan dat Barça deze finale in haar stadion speelt. Ondanks dat deze club ‘koninklijk’ in haar naam draagt heeft zij altijd wel een excuus dat de finale niet in Barnabeu kan worden gespeeld.

Veel supporters van Barça togen naar het stadion met de Estelada (de Catalaanse vlag van onafhankelijkheid), een fluitje en een gele sjaal of T-shirt. Vorige jaren werden de Estelades in grote getale door de Policia Nacional bij de ingang van het voetbalstadion in beslag genomen. Nu er een gerechtelijke uitspraak ligt dat de Estelada valt onder het recht van vrije meningsuiting, werden deze toegelaten. Hetzelfde kan niet worden gezegd van de fluitjes, de gele T-shirsts, sjaals et cetera. De gele kledingstukken dienen als protest tegen de Catalaans politieke gevangenen. De fluitjes dienen als technische ondersteuning terwijl het Spaans volkslied wordt gespeeld. Ondanks de inbeslagname van de fluitjes, was het fluitconcert tegen de koning, die de onderdrukking tegen de Catalanen ondersteund, van ongekende omvang.

De vereniging van ‘Advocaten voor het Recht’ hebben aangekondigd om aangifte in te dienen tegen deze inbreuk op het recht van vrije meningsuiting. De burgerorganisatie ANC belooft een ieder die zijn T-shirt of sjaal moest inleveren, een nieuwe te geven.

De sportieve revanche bleef echter niet uit: Barça won de finale met 5-0. Meer overwinningen zullen volgen (de Liga staat op het punt te vallen), maar hopelijk was dit de laatste Copa del Rei die Barça speelde als ingezetene van het Spaanse koninkrijk.

Minister Zoido van binnenlandse zaken liet zijn ministerie afgelopen Vrijdag reeds een ‘beschouwing’ (lees: dreigement) publiceren dat het uitfluiten van het Spaans volkslied en de koning een vorm van geweld en terrorisme is. Dit is het Spanje anno 2018, lid van de Europese Unie en de Verenigde Naties, en daarom geacht een democratische rechtsstaat te zijn.

geel

Een barst in het fort Spanje

llac-grocNaast de beschuldiging van oproer en wettelijke ongehoorzaamheid, worden vele Catalaanse politici beschuldigd van misbruik van overheidsgelden. Sommigen zitten alleen voor deze beschuldiging onvoorwaardelijk in de gevangenis of moesten uitwijken naar het buitenland. Daar het er sterk op gaat lijken dat de uitgeweken politici niet zullen worden uitgeleverd wegens oproer, met name president Puigdemont die in Duitsland verblijft, probeert de rechter dat zij worden uitgeleverd wegens misbruik van overheidsgeld voor het organiseren van het referendum van 1 Oktober.

In zijn onderzoeksverslag noemt rechter Llarena van het Spaans Hooggerechtshof deze misdaad. Hij steunt zijn bewijsvoering aan de hand van de politieverslagen van de Guardia Civil. Deze berekend het misbruikte geld op een totale som van 1,6 miljoen Euro’s.

Nu wil het geval dat sinds November 2015 de Catalaanse financien reeds onder streng toezicht staan van het Spaanse ministerie van financien, met minister Montoro als de grote baas van deze tent. Sinds afgelopen Juni werd dit toezicht verscherpt om te voorkomen dat geen enkele Euro aan het referendum zou worden besteed. Zo moeten zelfs de afdelingen Oncologie van de ziekenhuizen sindsdien al hun rekeningen insturen en laten goedkeuren, om maar een voorbeeld te geven. Op 20 September jongstleden werden de bankrekeningen van de Catalaanse overheden door Montoro in beslag genomen, Er kon toen zelfs geen ambulance voertuig meer door de tolpoortjes van de snelwegen zonder zijn toestemming, om maar bij de gezondheidszorg te blijven. Volgens deze minister is er daarom geen enkele cent besteed door de Catalaanse regering van Puigdemont om het referendum te financieren. De bewering van Montoro afgelopen Maandag viel als een emmer koud water over de Spaanse politici en de media. Sommige media noemen de minister van financien al medeplichtig en zeggen dat hij zich voor de rechtbank zal moeten verantwoorden.

We hebben nu dus te maken met een typisch Kafkiaans probleem. Of minister Montoro heeft zijn werk niet goed gedaan, jokt of werkt stiekem samen met de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging. Gezien zijn reputatie lijkt dat laatste zeer onwaarschijnlijk. Of de Guardia Civil, dat bij het ministerie van Binnenlandse zaken hoort en waar ene kolonel Pérez de los Cobos (broer van de ex-president van het Constitutioneel Hof) de scepter voert, heeft een erg lange duim en heeft de gehele aanklacht van misbruik van overheidsgelden, tot op twee cijfers achter de komma, bijelkaar verzonnen. In ieder geval is gebleken dat de Guardia Civil naast een rijk inbeeldingsvermogen (ze verzon de stad Sant Esteve de les Roures, alwaar op 1 Oktober hevige weerstand werd geboden tegen het politieoptreden) nogal moeite heeft met de meer exacte wetenschappen (er zitten optelfouten in de politierapporten bij het berekenen van het zogenaamd misbruikte overheidsgeld). Rechter Llarena heeft nu dus een probleem als een kasteel. Hij heeft een aanklacht wereldwijd bekend gemaakt door middel van het  internationaal (Europees) arrestatie-en uitleveringsbevel. Dit is de tweede keer dat hij zo’n bevel uitvoert, nadat hij het eerste uitleveringsbevel had ingetrokken. Zijn reputatie als rechter van het Spaans Hooggerechtshof, en daarmee die van de Spaanse justitie, heeft al flinke schade opgelopen door de weigering van uitlevering van president Puigdemont door Duitsland wegens oproer. De justitie van Schleswig-Holstein vind namelijk geen enkele aanwijzing dat Puigdemont de wapens tegen Spanje heeft opgepakt. Deze Duitse justitie, en hoogst waarschijnlijk ook die van België en Schotland (Zwitserland heeft al laten weten dat de motieven van politieke aard zijn en dat daarom van uitlevering geen sprake kan zijn), kunnen nu alleen de Catalaanse politici uitleveren wegens misbruik van overheidsgeld. Maar president Rajoy en zijn minister van financien beweren bij hoog en bij laag dat er geen cent van de overheid is misbruikt voor het referendum. Llarena eist nu, notabene publiekelijk, van Montoro dat hij dit moet aantonen. De minister van financien moet dus zijn onschuld zelf bewijzen. De wereld op zijn kop. Het lijkt er op dat de rechter van het Hooggerechtshof zich wil indekken en probeerd de schuld voor een mislukte uitlevering bij het ministerie van financien te dumpen. En indien minister Montoro zijn onsculd niet bewijzen kan, wordt hij dan ook per direct onvoorwaardelijk gevangen gezet wegens misbruik van overheidsgeld, net als de Catalaanse politici? Want per slot van rekening was hij verantwoordelijk voor de Catalaanse financien gedurende de afgelopen drie jaren. Of wordt de minister van Binnenlandse Zaken, samen met de broer van de ex-president van het Constitutioneel Hof, aangeklaagd wegens machtsmisbruik en valse aangifte?

Ook de politieke geloofwaardigheid van de Spaanse regering loopt een grote deuk op met de tegenstellinegn tussen het ministerie van financien en van de Guardia Civil, met het ministerie van justitie daar tussen in. De gedoogpartners van de regering Rajoy, de partijen Ciutadans en PSOE, willen Montoro in het Congres aan de tand voelen. Een politieke storm zonder weerga lijkt op komst als Puigdemont niet kan worden uitgeleverd omdat niet kan worden aangetoond dat hij publiek geld heeft misbruikt voor het referendum.

Vreemd genoeg heeft de rechter van het Hooggerechtshof niet verder geïnformeerd of de cijfers zoals berekend door de Guardia Civil wel kloppen. Ondanks dat er door het Catalaans Gerechtshof reeds een onderzoek liep wegens misbruik van overheidsgeld door de Catalaanse regering en ondanks dat alle financiele informatie bij het ministerie van financiën reeds bekend was. Of misschien had Llarena deze informatie wel, maar hij had er geen belang bij?

Het kan niet lang meer duren voordat het kaartenhuis, de klucht van de rechter van het Hooggerechtshof dat voor een gerechtelijk onderzoek moet doorgaan, in elkaar stort. En daarmee ontstaat dan een zeer groot gat in de muur van het fort dat Spanje heet.

Vrijheid voor de politieke gevangenen in Spanje, de vervolgden en voor de politici in ballingschap.

Kijk altijd vooruit

llac-groc Afgelopen Maandag zaten Jordi Sànchez en Jordi Cuixart, de leiders van de burgerbewegingen Assemblea Nacional Catalana en Omnium Cultural, en half jaar in de gevangenis. Ze worden beschuldigd van oproer van gewapend geweld tegen de Spaanse staat. Hierop staat 30 jaar gevangenisstraf. Als protest tegen deze politieke gevangenen werd voor de deuren van de gemeentehuizen in vele dorpen een manifest voorgelezen dat Jordi Sànchez geschreven had.

De Nederlandse vertaling luidt als volgt:

Deze Maandag, precies zes maanden na mijn gevangenneming, informeert de rechter mij over het gerechtelijk proces. Ik voel me gegijzeld voor een algemene zaak waar men probeert de burgerbeweging te verstikken die voorstander is van een overeeenkomst om op democratische manier het zelfbeschikkingsrecht, het recht om over zichzelf te kunnen beslissen, uit te voeren.

Dit gerechtelijk proces heeft de vrije uitvoering van het politieke recht en de vrijheden van de burgers tenniet gedaan. Ook de scheiding van de machten, waar zonder dit een democratie ten dode is opgeschreven, verdwijnt.

Ze beschuldigen ons van oproer om de vrijheid van meningsuitdrukking het zwijgen op te leggen. Ze klagen ons aan van opruiing om het recht van demonstratie zwaar te kunnen straffen. We staan terecht vanwege lidmaatschap van een criminele organizatie om het recht van vereniging te kunnen vervolgen. Ze spreken over verzonnnen geweld en tumulteuze opstanden als bewijs van onmacht en woede vanwege de grootste protestdemonstraties die op de meest geciviliseerde en vreedzame manier zijn gehouden zoals Europa ooit heeft gekend en zoals de wereld heeft kunnen zien.

Vanuit de gevangenis vraag ik u om je niet te laten intimideren. Denk aan de jaren die voor ons liggen. Kijk altijd vooruit en zoek de vrijheid en democratie om de band van de samenleving te kunnen behouden.

Geef niet toe aan de chantage, aan de angst en aan de verleiding van geweld. Draag, in onze naam, het voorjaar van de republikeinse glimlach in alle hoeken van het land.

Dank jullie wel dat jullie ons niet vergeten.

“Licht in de ogen en kracht in de armen!”

Jordi Sànchez

 

Vrijheid voor de politieke gevangenen in Spanje, voor de vervolgden en voor de politici in ballingschap.

Meer gerechtelijke vervolgingen in Catalonië

llac-grocDe rechtsvervolgingen in Spanje tegen de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging worden steeds agressiever. Gisteren moest een inwonder van Tarragona voor de rechter verschijnen omdat zij wordt aangeklaagd wegens oproep tot haat tegen de politie. Zij had een spandoek op haar balkon gehangen met de text “Police go home”. In de plaats Igualada worden de deelnemers door de politie geïdentificeerd die iedere dag om 20:30 uur voor het concertgebouw een nationaal liedje zingen. Daar het meer dan 30 personen zijn, zou dit illegaal zijn. Vanochtend werden twee leden van de Comitès de Defensa de la República (Comité ter Verdediging van de Republiek, CDR) beweging gearresteerd. Gedurende de paasdagen hadden de CDR wegen geblokkeerd en de hefbomen van de tolpoorten tijdelijk weggehaald (later werden ze weer terug gemonteerd), waardoor het verkeer gratis van de tolwegen gebruik kon maken. Zij worden aangeklaagd voor oproer en terrorisme. Inderdaad: terrorisme voor het vreedzaam blokkeren van een snelweg of het gratis doorgang verlenen op de tolwegen. Er stonden toen enkele verkeersagenten bij en die keken er naar. Ingrijpen leek de Catalaanse politie op dat moment niet nodig. De arrestanten worden overgebracht naar Madrid om te worden verhoord door het Audiencia Nacional, dezelfde rechtbank die de leiders van de burgerbewegingen in voorlopige hechtenis heeft gesteld. Ook zes andere CDR leden zijn vanochtend gearresteerd vanwege de manifestatie voor de deur van het Catalaans Parlement op 30 Januari. Men manifesteerde als ondersteuning bij het instellen van president Puigdemont. De plenaire vergadering werd toen op het laatste moment afgelast. Zij worden aangeklaagd wegens oproer tegen de Spaanse overheid. De campagne van criminalizatie van het CDR door de Spaanse politiek en de media, zoals ik in een vorige artikel beschreef, begint haar ‘vruchten’ af te werpen. Iedereen die van mening is dat Catalonië onafhankelijk van Spanje moet worden en deze mening uit, is vogelvrij en kan op willekeurig moment worden gearresteerd. De vrijheid van meningsuiting, de hoeksteen van een democratische rechtsstaat, is niet meer in Spanje.

De woede van Spanje omdat Duitsland Puigdemont niet uitlevert, de vernedering van de gebroken Spaanse trots en de wens van wraak beginnen hun effect op de samenleving te hebben. De vicepresident van de Duitse SPD partij in het parlement, Rolf Mützenich, ondersteund zijn minister van Buitenlandse zaken met betrekking tot de vrijlating van Puigdemont en hij vergelijkt de Spaanse rechtspraak met die van Turkije.

Vrijheid voor de politieke gevangenen in Spanje, voor de vervolgden en voor de politici in ballingschap.

Reacties van Spanje op het niet uitleveren van Puigdemont

llac-grocDe Spaanse pers heeft met grote ongeloofwaardigheid gereageerd dat president Puigdemont niet aan Spanje wordt uitgeleverd. Het Duitse hooggerechtshof van Schleswig-Holstein vind dat Puigdemont nooit gewelddadig is geweest. De media van Madrid vinden het onacceptabel dat een oproerder die de Spaanse staat kapot wil maken niet door een bevriende mogendheid en mede EU-lid niet uitgeleverd wordt. Daarnaast krijgt de regering van Rajoy kritiek dat hij niet voldoende bij bondskanselier Merkel heeft gelobbyd. Iedereen krijgt de schuld, maar men weigert ronduit te accepteren dat de Duitse, de Belgische, Schotse en Zwitserse gerechtshoven, misschien wel eens gelijk zouden kunnen hebben. Het dieptepunt vormt de journalist Jiménez Losantos die in zijn radioprogramma zei dat Spanje 3000 Duitse gijzelaars op de Baleaarse eilanden heeft en dat de biergarten in Beieren wel eens opgeblazen zouden kunnen worden. De politie van München heeft er nota van genomen. Ook de terroristische aanslag in Münster afgelopen Zaterdag werd door sommige Spaanse kranten en in de sociale media door Spanjaarde gevierd. Duitsland krijgt een spoedcursus waarom de Catalanen weg uit Spanje willen.

Afgelopen weekend vierde de PP partij van president Rajoy haar jaarlijkse congres in Sevilla. De Europarlementariër en woordvoerder van de PP groep, Esteban Gonzalez Pons, liet daar weten dat indien bevriende EU landen elkaar niet helpen, het verdrag van Schengen geen zin heeft. Hij heeft ook een brief naar alle EU parlementariërs gestuurd waarin hij de Duitse rechtspraak bekritiseert:’Geen enkele nationale of regionale Spaanse rechtbank zou er ooit over denken om bescherming te bieden aan een individu groep die de grondwettelijke orde van Duitsland probeert te breken. Iets in Europa functioneert niet goed wanneer een regionale rechtbank in twee dagen het gerechtelijk onderzoek tenniet doet waar het Spaanse Hooggerechtshof een half jaar lang aan heeft gewerkt. Lidmaatschap van de EU heeft slechts zin indien de lidstaten elkaar beschermen’. Zoals ik in eerdere artikelen schreef, het onderzoeksverslag van rechter Llarena van het Spaans Hooggerechtshof staat vol met verzinsels en verdraaiingen van de realiteit. Dus zo verbazingwekkend is de conclusie van de Duitse rechtbank niet. Integendeel, het is een logische uitspraak voor een rechtbank in een democratische rechtsstaat. Puigdemont zou nog aan Spanje uitgeleverd kunnen worden wegens misbruik van overheidsgelden. Volgens zijn advocaat zal dit niet gebeuren. Het is overduidelijk dat een eerlijke rechtsspraak in Spanje niet mogelijk is. Bovendien hebben de Spaanse minister van financiën en president Rajoy publiekelijk verklaard dat er geen kosten zijn gevonden in de boekhouding van de Catalaanse overheden voor het houden van het referendum.

Rechter Llarena heeft aangekondigd dat hij het besluit van de Duitse rechtbank zal aanvechten bij het Europese Hof van Justitie in Luxemburg. Verschillende juristen hebben uitgelegd dat het besluit van de Duitse justitie echter niet aanvechtbaar is. Het Europese Hof dient slechts als advies aan de gerechtelijke macht met betrekking tot interpretatie van de EU reglementen, en niet om een uitspraak van een ander EU land aan te vechten.

Vrijheid voor de politieke gevangenen in Spanje, voor de vervolgden en voor de politici in ballingschap.

De tendens van vervolging en vermeend geweld

De juridische vervolgingen door Spanje in Catalonië gaan maar door. Vandaag moeten brandweerlieden van de stad Reus voor de rechter verschijnen. Op 1 Oktober stonden zij, zoals zovele brandweerkorpsen in Catalonië, vooraan in de mensenmenigte om met hun beschermende kleding en helmen het publiek te beschermen tegen de stokslagen en schoppen van de Spaanse politie en Guardia Civil. Zij worden daarom aangeklaagd voor oproep tot haat tegen de politie. Volgens de Spaanse wet kunnen alleen groeperingen met een bepaalde geaardheid, zoals godsdienst, politieke voorkeur, seksuele geaardheid, ras of geslacht, worden belaagd door haat. Een neutrale overheidsinstantie, zoals politie, kan niet worden belaagd door oproep tot haat. De aanklacht heeft juridisch daarom geen enkele basis. Er worden echter zeer veel Catalanen aangeklaagd voor oproep tot haat tegen de Spaanse politie, waaronder bijvoorbeeld ook de negen leraren van een school in de grensplaats La Seu d’Urgell die na 1 Oktober op pedagogische manier aan de kinderen uitlegden over hoe en wat om de gebeurtenissen te verwerken. De ouders van sommige leerlingen werken als grenswacht bij de Guardia Civil en klaagden de leraren aan.

En als het geen aanklacht wegens odi (oproep tot haat) is, dan is het geweld. Want het gebruik van geweld door de Catalanen is wat Spanje nodig heeft om haar thesis van oproer te ondersteunen. Is er een protest, een staking, een wegblokkade of een tijdelijke(!) verwijdering van de hefbomen bij de tolpoortjes op de snelwegen of welke actie dan ook door de CDR (Comité ter verdediging van de Republiek), dan vind er geweld plaats. Ook al laten de beelden nergens geweld zien. Tenzij deze beelden óf vervalst zijn óf afkomstig van manifestaties elders en van jaren geleden. Heus, het is de Spaans journalistieke praktijk van iedere dag. Deze week beweerde de leider van de socialistische partij PSOE, Pedro Sanchez, dat het geweld in Catalonië zorgwekkende vormen aanneemt. Maar iedere willekeurige voetbalwedstrijd met hooligans laat meer geweld zien dan alle manifestaties voor de Catalaanse onafhankelijkheid van de afgelopen acht jaren bijelkaar. (Helaas kan dat niet gezegd worden van de Spaans-nationalistische manifestaties).  Tenzij hij doelde op het ‘geweld’ van de gele ballonen in het stadion Camp Nou toen Barca voor de Champions League speelde.

Dezelfde oppositieleider in het Spaanse Congres, ondersteuner van de minderheidsregering van Rajoy en medeondertekenaar van artikel 155 (de interventie in de Catalaanse autonomie) beweert nu ook dat de Catalaanse publieke media, TV3 en Catalunya Radio, een eenzijdig beeld geven en indoctrineren. En dat terwijl er uitgebreide onafhankelijke rapporten zijn die het tegendeel beweren. Dit zegt hij om de weg vrij te maken om ook de Catalaanse omroep te interveniëren. Want dat is de volgende stap in de plannen van de onderdrukking.

Het functioneert ongeveer als volgt: politici in Madrid beginnen te praten over een thema, zoals het geweld in Catalonië of de indoctrinatie van de Catalaanse publieke omroep. De Spaanse pers, onkritisch en volledig in lijn met de regering als het over de Spaanse eenheid gaat, neemt dit gretig over. Korte tijd daarna kondigt de openbaar hoofdaanklager, welke door de regering is aangesteld, aan dat hij een onderzoek instelt naar het geweld door de burgerbewegingen in Catalonië en dient vervolgens een aanklacht in bij het Hooggerechtshof. (De Europese Raad wees Spanje herhaaldelijk op haar juridische zwakheid bij de aanstelling van de rechters bij het Hooggerechtshof en van het Constitutioneel Hof door de politieke krachten.) Zodoende is iedere organisatie die een bepaalde politieke mening is toegedaan of een bepaalde bevolkingsgroep vertegenwoordigt, nagenoeg vogelvrij. En deze reële dreiging voelt ieder lid van het ANC (80.000 leden), Omnium Cultural (100.000 leden), bepaalde politieke groepering en de ontelbare activisten van het CDR.

Spanje verliest haar geloofwaardigheid

Gisteren publiceerde rechter Lamela van het Tribunal Nacional de aanklacht tegen de top van de Catalaanse politie, de Mossos d’Esquadra, waaronder korporaal Lluis Trapero (bekend vanwege zijn uitmuntende werk na de terroristische aanvallen afgelopen zomer). De reden voor de aanklacht is dat de Mossos niet met harde hand hebben ingegrepen tegen de protestmanifestatie voor het ministerie van Economische zaken op 25 September of te weinig zouden hebben gedaan om het referendum op 1 Oktober tegen te houden. Zij worden beschuldigd van oproer en lidmaatschap van een criminele organisatie. Aan de hand van de rapporten van de Guardia Civil, heeft de rechter een volledig schema geconstrueerd van de zogenaamde criminele organisatie. In deze organisatie zijn de politieke leiders aan het hoofd van de organisatie. De burgerorganisaties, zoals Omnium Cultural en ANC worden beschouwd als medewerkers. De politierapporten waarop de beschuldiging is gebaseerd, zitten echter vol met foutieve informatie en verzinsels. Zo zouden bepaalde dorpen gewelddadig tegen de Spaanse politie hebben opgetreden. Er is echter een probleem: sommige dorpen bestaan helemaal niet.

Op dezelfde dag viel gisteren het masker van Spanje als democratische rechtsstaat: de Catalaanse president Puigdemont wordt door Duitsland onder borg vrijgelaten, want het hooggerechtshof van Schleswig Holstein vind dat hij geen geweld heeft gebruikt en hij daarom niet voor oproer aan Spanje kan worden uitgeleverd. Later in de avond mochten ook de drie ministers van Puigdemont vrij uitgaan die zich in België bevinden. Zwitserland had al laten weten dat het geen uitleveringen verricht van mensen die om politieke reden worden vervolgt. Schotland liet de Catalaanse minister van onderwijs, Ponsati, vorige vrij uitgaan. Niet alleen de uitspraak zelf, maar ook de bijzonder korte tijd (minder dan een week) waarbinnen deze is gevallen, laat er geen twijfel over bestaan dat het overduidelijk voor het Duitse hof is dat de Catalanen geen publiekelijk en gewapend geweld hebben gebruikt. Het gehele verhaal van oproer met geweld tegen de Spaanse staat en het bestaan van een criminele organisatie, zoals het Spaans Hooggerechtshof en het Audiencia Nacional in hun gerechtelijk onderzoek beschrijven, valt daarmee als een kaartenhuis in elkaar. Met de uitspraak van drie buitenlandse, onafhankelijke tribunalen is er ook geen juridisch motief meer om de Catalaanse leiders nog in voorlopige hechtenis te houden. Of zij daadwerkelijk worden vrijgelaten, hangt echter volledig van het Spaanse Hooggerechtshof af.

De reputatie van Spanje wordt nog verder aangetast nu de Belgische justitie Spanje aanklaagt omdat haar inlichtingendienst zonder medeweten en toestemming in Belgie een GPS transponder in de auto (met Belgisch kenteken) van Puigdemont heeft geplaatst. Daarnaast stelde het Deense parlement reeds vragen aan haar regering over de (illegale) activiteiten van de Spaanse inlichtingendienst op haar grondgebied.

De vrijlating van Puigdemont en zijn ministers betekend een politieke en justitiële aardbeving in Spanje en in Europa. Tot vandaag werd Spanje formeel gezien als een democratische rechtsstaat. De Europese Commissie, onder leiding van Juncker en Timmermans, reageert op de recente gebeurtenissen echter als een gekraste vinyl plaat: ondanks dat justitie in drie EU landen zich hebben uitgesproken, blijft de EC in de persconferentie van vandaag haar boodschap herhalen dat het conflict een Spaans interne aangelegenheid is en heeft daar verder niets aan toe te voegen. De EU, met de Duitse regering voorop, kan er niet meer om heen dat in Spanje geen sprake is van scheiding van de machten en dat er geen eerlijke rechtspraak is. Indien de Spaanse staat hierop niet corrigeert, zal dit verregaande gevolgen hebben, inclusief uitzetting uit de Unie volgens artikel 7 van het verdrag van Lissabon. Vooralsnog zegt de regering in Madrid dat de Duitse uitspraak iets van de rechters is en dat de Spanse regering daar niets mee van doen heeft.

Een omwenteling.

img_9pol-gevangen

De ontwikkelingen in het Catalaanse conflict zijn in een versnelling terecht gekomen. Na de verhoren en de arrestaties van de vijf politici afgelopen Vrijdag, was de maat bij de Catalanen vol en gingen zij de straat op om te demonstreren. Het Spaanse Hooggerechtshof stuurde opnieuw een Europees en Internationaal arrestatie-en uitleveringsbevel uit voor de Catalaanse politici die in verschillende Europese landen in ballingschap verblijven. De justitie van vier landen moeten zich nu buigen over het probleem of zij de politici wel dan niet aan Spanje zullen uitleveren.

De ex-minister van onderwijs, Ponsati, heeft haar oude werk bij de universiteit van St Andrews in Schotland weer opgepakt. De Schotse presidente, Nicola Sturgeon, heeft te kennen gegeven dat zij voor het zelfbeschikkingsrecht van de Catalanen is en dat Ponsati om politieke motieven wordt vervolgd. Haar regering heeft bij de Spaanse ambassadeur geklaagd over het Europese uitleveringsbevel. Verder wil zij alles aan justitie overlaten die, zoals zij schrijft, in Schotland strikt gescheiden is van de uitvoerende macht. Ponsati zegt dat zij er gerust op is dat zij niet zal worden uitgeleverd. De rector van de universiteit van Glasgow, Aamer Anwar, zal haar verdedigen. Hij heeft uitgebreide ervaringen met het verdedigen van mensenrechten.

Drie ex-ministers van president Puigdemont verblijven, heel toepasselijk, in Waterloo, België. De openbaar aanklager neemt hen niet gevangen omdat ze niet vluchtgevaarlijk zijn. De Belgische rechter stond twee maanden geleden op het punt om zijn oordeel te publiceren toen de Spaanse rechter plots het uitleveringsbevel introk. Hij werd hoogst waarschijnlijk getipt dat de Belgische rechter de ministers en Puigdemont niet wilde uitleveren.

De politica Marta Rovira week Vrijdag naar Geneve uit en verblijft daar samen met de politica Anne Gabriel. Voordat Puigdemont Geneve vorige week bezocht, had Zwitserland reeds te kennen gegeven dat zij geen mensen uitleveren die om politieke redenen worden vervolgd.

Hetzelfde zei men in Finland waar Puigdemont werd ontvangen door het parlement en de universiteit. Op dat moment, afgelopen Vrijdag 23 Maart, werd het arrestatiebevel weer uitgevaardigd. Finland accepteerde dit bevel niet omdat het in het Spaans was opgesteld. Het Finse OM eiste dat dit in het Engels moest gebeuren. Een anekdote, gezien het gevoel van superioriteit van Spanje wat betreft haar taal. Ondertussen reisde Puigdemont terug naar België. Hoe hij reisde was toen echter onbekend. Totdat Puigdemont afgelopen Zondag in Duitsland, vlak voorbij de grens met Denemarken werd aangehouden. Het blijkt dat de Spaanse geheime dienst een gsm-transponder had verstopt in de auto waarin hij reisde. De geheime dienst opereerde vanuit Denemarken en tipte de Duitse politie. Hiermee schond zij trouwens de Deense soevereiniteit. Dat muisje zal zeker nog een staartje hebben.

De Duitse regering blijft pal achter de Spaanse regering van Rajoy staan. Haar woordvoerder zei Maandag dat Spanje een democratische rechtsstaat is en dat het Catalaanse conflict een Spaans interne aangelegenheid is die justitie aldaar moet oplossen. De Duitse pers, geleid door de grootste kranten zoals Süddeutsche Zeitung, Frankfurter Algemeine en der Spiegel, is echter een geheel andere mening toegedaan. Zij is het er unaniem over eens dat Puigdemont een politieke gevangene is en geen oproerder die gewapend geweld heeft gebruikt. Der Spiegel zegt dat hem politiek asiel moet worden aangeboden. De pers vind het ronduit een grote schande dat Puigdemont door Duitsland is aangehouden en gevangen gezet. Der Spiegel suggereert zelfs dat de aanhouding onwetmatig is, daar de politie gebruik maakte van de Spaanse inlichtingendienst die buiten haar territorium opereerde. (Het staartje.) De Duitse justitie buigt zich er nu over, daar de Duitse wet een vergelijkbare misdaad in haar wet beschrijft, die van hoogverraad, als die van rebellie in Spanje. Dit is een voorwaarde om hem uit te kunnen leveren. Er moet dan wel worden aangetoond dat Puigdemont grootschalig gewapend geweld heeft gebruikt tegen de Spaanse overheid.

De commissie van de mensenrechten van de VN tikt Spanje op de vingers. De politieke rechten van voormalig presidentskandidaat Jordi Sanchèz worden hem ontnomen (hij mocht de gevangenis niet verlaten om zich in het Parlement te presenteren). Spanje schendt hiermee het internationaal recht en moet dit onmiddellijk corrigeren. Vandaag accepteerde deze VN commissie ook de aanklacht van Puigdemont tegen de Spaanse staat.

Ook de houding van enkele Catalaanse politici is aan het veranderen. De partij Comuns wilde zich nooit voor of tegen de Catalaanse onafhankelijkheid uitspreken. De grove rechtenschendingen en de teloorgang van de democratie in Spanje heeft deze groep blijkbaar van mening doen veranderen. Het lijkt er op dat ook zij nu begint in te zien dat democratie en een eerlijke rechtspraak in Spanje onmogelijk is. Afgelopen Zaterdag gaf Comu samen met de andere Catalaanse partijen een verklaring af. Dit was tot nu toe nog niet eerder vertoond. Een verandering in het stemgedrag van Comu in het Catalaanse Parlement zal de meerderheid voor een onafhankelijke Republiek significant vergroten. Morgen houdt het Catalaanse Parlement een plenaire vergadering en debatteert zij over een motie om er bij Spanje op aan te dringen dat de politieke rechten van Sanchèz en de andere kamerleden die gevangen zitten of in ballingschap verblijven, moeten worden gerespecteerd. Het lijkt er op dat de politici Sanchèz weer als presidentskandidaat zullen aanwijzen. Vanuit de bevolking en de burgerorganisaties dringt men er echter op aan dat Puigdemont moet worden ingesteld als president. Vroeg of laat zullen de Catalaanse politici ongehoorzaam moeten zijn tegen de Spaanse tribunalen (die overduidelijk hebben aangetoond partijdig te zijn en hun eigen wetten en de grondwet met regelmaat hebben geschonden), en naar de stem van de kiezers moeten luisteren. Of dat nu zal gebeuren, is echter maar de vraag.

In de straten van de grote steden en op de wegen worden protestmanifestaties en wegblokkades gehouden. Men wil de druk bij Spanje en Europa opvoeren om de gevangen politici vrij te laten zodat het Parlement kan doen waar ze voor gekozen is: het in werking stellen van de Republiek door het aannemen van de juridische overgangswet.

En de Spaanse leiders? Die beginnen nerveus te worden omdat ze beginnen aan te voelen dat de mening in Europa over het gevangen zetten van politieke leiders en de uitgebreide rechtsvervolgingen totaal anders is dan zij zich hadden voorgesteld. Misschien dat ze de Catalaanse onafhankelijkheid als een reële mogelijkheid beginnen te zien. Vooral nu de Duitse rechter die Puigdemont ondervraagt, rapporteert dat het waarschijnlijk niet mogelijk zal zijn om hem aan Spanje uit te leveren. Het Hooggerechtshof van Schleswig Holstein zal het definitieve oordeel vellen. Dit kan een zestig dagen duren. Dit geluid, en de geluiden uit de andere landen laat de Spaanse leiders zeker niet onberoerd. Ze hebben het echter helemaal aan zichzelf te danken.

Het lijkt er op dat de publieke opinie in Europa en daarbuiten aan het veranderen is en dat er begrip voor de Catalaanse situatie ontstaat. En dat werd hoog tijd: er zitten mensen in de Spaanse gevangenissen vanwege hun politieke overtuiging en de fundamentele rechten van ruim twee miljoen EU burgers in Catalonië worden zwaar geschonden. Er is in Spanje geen sprake meer van een democratie en van een eerlijke, onafhankelijke, rechtspraak. De gekozen president, en de twee daaropvolgende kandidaten van zijn kieslijst, worden door de Spaanse regering van Rajoy niet geaccepteerd, zoals hij had belooft toen hij de verkiezingen (illegaal) uitschreef. President Puigdemont zit in ballingschap, de twee ex-kandidaten in de gevangenis. Dit is niet alleen een schande voor Spanje, maar voor geheel Europa. Het Catalaanse probleem is geen intern Spaanse aangelegenheid meer. (He, meneer Timmermans?) Het ligt nu op de tafel van de rechters van vier Europese landen. Dankzij de onverbiddelijke steun van de Europese Commissie en de Europese Raad aan de Spaanse regering van Rajoy, ironisch genoeg onder leiding van Duitsland, is de geloofwaardigheid van de Europese Unie zwaar in het geding.

Met het uitleveringsbevel is het ‘interne Spaanse conflict’ een Europees probleem geworden dat de Unie diep in haar hart treft. Besluiten de rechters van de de lidstaten verschillend over de uitlevering, dan is er een onderling conflict tussen de lidstaten. Zulk een verschil van juridische interpretatie over een dergelijk belangrijke zaak is geen kleinigheid. Indien zij echter eensgezind besluiten om de Catalaanse politici niet uit te leveren, dan is dit groot gezichtsverlies voor Spanje en zal zij door de EU met andere ogen worden beschouwd dan een democratische rechtsstaat.

 

Catalaanse parlementariërs gevangen gezet

img_9pol-gevangenZonder enig gevoel van schaamte of rechtvaardigheid heeft Spanje het vandaag gewaagd om vijf politici van het Catalaanse Parlement die voor een onafhankelijk Catalonië zijn, gevangen te zetten. Hieronder bevind zich presidentskandidaat Jordi Turull.

(Geinspreerd door ‘Met de gedachten meer bij het Hooggerechtshof dan bij het Parlement’, Antoni Basses, krant ARA)
Gisteren vond het plenaire debat plaats waarin Turull zich presenteerde als president van Catalonië. Op monotone toon, zonder enige klemtoon, las hij het akkoord voor dat de JxCat en ERC waren overeengekomen. Zijn gedachten waren niet bij dit debat. Zijn zorgen gingen uit naar de dag van morgen, waarin hij opgeroepen werd om te worden verhoord door de onderzoeksrechter van het Hooggerechtshof, Llarena. De kans werd groot geacht dat hij, en vijf andere parlementariërs, vastgehouden zouden worden. In het Parlement hing een droevige stilte. Iedereen wist wat er speelde. In tegenstelling tot vorige vergaderingen, gedroeg zelfs de oppositie zich opvallend rustig. Deze keer hadden anderen het vuile werk voor hen reeds gedaan.

De antisysteem partij La CUP liet vlak voor de plenaire vergadering weten dat zij de plannen onvoldoende vonden om de Republiek te realizeren en onthielden daarom hun stem. Daarmee was er geen absolute meerderheid in het Parlement. Er ontbraken twee stemmen omdat de huidige president Puigdemont en een van zijn ministers in ballingschap in België zitten. Zij mogen van het Constitutioneel Hof hun stem niet via een afgevaardigde in het Parlement uitbrengen. Voor morgen, Zaterdag 24 Maart, is opnieuw een plenaire vergadering gepland om met een gewone meerderheid Turull als president te kunnen kiezen. Of deze vergadering door zal gaan, staat nog niet vast. Turull heeft gevraagd om de vergadering door te laten gaan, al was het maar uit waardigheid van het Parlement, en daarmee van het Catalaanse volk. Rajoy heeft de voorzitter van het parlement duidelijk gemaakt dat deze vergadering illegaal zal zijn en juridische gevolgen voor hem zal hebben

Het argument van Llarena, de rechter van het Hooggerechtshof, om de parlementariërs alsnog gevangen te zetten, is vanwege ‘hun psychologische toestand’. Vanwege hun denkpatroon zijn zij in staat om opnieuw te vervallen in hun misdaad: het aanzetten tot oproer en rebellie met gewapend geweld tegen de Spaanse overheden. Het denkpatroon waar Llarena naar verwijst, is de gedachte van het oprichten van een nieuwe, onafhankelijke staat van Catalonië. De rechter verwijst dus naar hun politiek ideaal. Het hebben van dit ideaal is dus een misdaad in Spanje. Hij verwijst niet naar begane misdaden, naar illegale feiten, die de politici zouden hebben begaan, zoals het in een rechtszaak behoort. Hij noemt mogelijke gewelddadige gebeurtenissen die in de toekomst plaats zouden kunnen vinden door de psychologische toestand van de politici. Maar er is nergens enig spoor van geweld door de Catalaanse politici te vinden. De rechter vaardigt bovendien opnieuw een internationaal opsporings-en uitleveringsbevel uit voor alle aangeklaagde politici die in het buitenland bevinden. Nu moet echter niet alleen de justitie van België worden overtuigd om de politici uit te leveren, maar ook die van Schotland (daar woont de ex-minister van onderwijs ), Zwitserland (Marta Rovira van ERC is vandaag daarheen gevlucht) en Finland (waar momenteel Puigdemont op bezoek is). Toen vorige week Puigdemont Zwitserland bezocht, gaf dit land al te kennen dat van uitlevering geen sprake zal zijn, daar het om een politieke zaak gaat. Spanje is blijkbaar stellig van plan om haar justitieële neus te stoten in Europa. In totaal worden er 25 politici aangeklaagd voor oproer met geweld (het gebruik van het politiegeweld op 1 Oktober wordt op het conto van de politici toegeschreven: zij hebben dit geweld immers geprovoceerd door een referendum te houden), verkwisting van overheidsgeld (na een uitgebreid onderzoek in de boekhouding van de Generalitat concludeerde het Spaanse ministerie van financiën dat er geen geld is gebruikt voor het van het referendum op 1 Oktober) en wettelijke ongehoorzaamheid. Kortom, ‘De aanklacht’ is een compleet verzinsel, een gedrocht met onlogische redenaties, verdraaiing van feiten en complete onwaarheden, ontstaan in het hoofd van een mentaal zieke die ieder contact met de realiteit heeft verloren. Maar deze misdadige psychopaat (hij wel) is door de huidige Spaanse president M. Rajoy op de plaats gedirigeerd waar hij nu zit: als onderzoeksrechter van het Hooggerechtshof.

Zoals gezegd, is vandaag het aantal Catalaanse ballingen uitgebreid. De secretaris van ERC, Marta Rovira, die ook vandaag moest worden verhoord, is gevlucht naar het buitenland. Zij schrijft dat zij liever in ballingschap verkeert, ver weg van haar woonplaats, haar vrienden en familie, dan opgesloten te worden in een gevangenis. Niet voor haar zelf, maar voor haar dochtertje Agnes. De ex-minister van buitenlandse zaken Raul Romeva schrijft dat hij vanavond niet aanwezig kan zijn bij de verjaardag van zijn dochter. De beelden van Jordi Turull die afscheid neemt van zijn dochters voor de deuren van het gerechtshof, spreken boekdelen. Tranen van verdriet en woede over deze onrechtmatigheid. Zijn partijgenoot, Ramon Rull, die ook voor de rechter moet verschijnen, slaat een arm om hem heen. Misschien dat we deze mensen voor het laatst in vrijheid zien voor de komende dertig jaar. Of dat zo zal zijn, zo zei een van de politici vandaag, hangt af van de Catalanen zelf: hoe eerder we een Republiek hebben, hoe beter. Een andere weg is er niet.

Vanwege de bijzondere toestand vandaag, waarin men gespannen wachtte op de uitspraak van de rechter, werd de plenaire vergadering van de gemeenteraad van Barcelona opgeschort. Het gemeenteraadslid van ERC vroeg hier om omdat in deze dag van spanningen niet het moment is om met elkaar te debatteren over een nieuwe tramlijn door Barcelona. Televisie programma’s zijn na bekendmaking van de gevangenneming verzet. Ook in de theaters en concertzalen werd vooraf aan de uitvoering solidariteit geschonken aan de politici. In sommige gevallen werd de uitvoering zelfs helemaal afgelast. Overal in het Catalonië wordt geprotesteerd. De mensen werden opgeroepen om om acht uur vanavond voor de gemeentehuizen te komen. Er zou dan een verklaring van de Vereniging van Gemeenten voor Onafhankelijkheid (AMI) worden voorgelezen. In Barcelona en andere steden vinden protestbijeenkomsten plaats voor de gebouwen van de afgevaardigden van de Spaanse regering. De ME van de Catalaanse politie moet de gebouwen van de Spaanse overheid beschermen tegen de protestanten. De gevangenneming van de politici vandaag zou wel eens de vonk in het kruitvat kunnen zijn die versneld zal leiden tot de Catalaanse onafhankelijkheid. De Catalanen zijn de minderwaardige behandeling, de constante beledigingen en de ongestrafte discriminatie door de politici, de media en de overheid, waaronder de rechtspraak en politie, meer dan zat. Wat de doorslag geeft, is dat met de uitspraak van vandaag een definitief einde is gekomen aan een democratische rechtsstaat in Spanje. Veel Catalanen zagen de democratische teloorgang al eerder. Vandaag zijn daar nieuwe mensen en politieke groeperingen bij gekomen die zeggen: ‘Niet in mijn naam’. Dat bleek uit de gezamelijke verklaring van de Catalaanse partijen, samen met Podem die zich nooit voor of tegen een onafhankelijk Catalonië heeft willen uitspreken. Boven alles staat dat de Republiek op een vreedzame, democratische manier tot stand komen, of helemaal niet. Men heeft hier geen behoefte aan een ander Spanje in het klein. Dankzij hun geschiedenis zit het gebruik van geweld niet in de aard van de Catalanen.

Ondertussen heeft het Comitee van de mensenrechten van de VN geëist dat Spanje alles in het werk moet stellen zodat Jordi Sanchez zijn politieke rechten kan uitvoeren. Sanchez was tot begin deze week presidentskandidaat toen Puigdemont tijdelijk afstand deed van zijn kandidaatschap. Rechter Llarena liet hem niet vrij om zich te kunnen presenteren aan het Parlement. Hij beging hiermee de hoogste misdaad die een rechter kan begaan, namelijk die van samenzwering, aldus rechtsgeleerde Javier Perez Royo.

 

Nawoord. De voorzitter van het Parlement, Roger Torrent, heeft bekend gemaakt dat de plenaire vergadering op Zaterdag 24 Maart, zoals gepland, zal doorgaan, ondanks de bedreigingen van M. Rajoy met gerechtelijke vervolgingen.

Een schoolvoorbeeld van gerechtelijke samenzwering

jordis-presJordi Sànchez en Jordi Cuixart zitten nu 155 dagen in Spanje gevangen vanwege hun politieke idee over een onafhankelijk Catalonië. Om dezelfde reden worden Oriol Junqueras en Quim Forn sinds vandaag reeds 139 dagen lang van hun vrijheid beroofd. Zij worden vals beschuldigd van oproer en opruiing met geweld.

Op 28 Januari diende de Spaanse regering van president Rajoy een aanklacht in bij het Constitutioneel gerechtshof waarin zij vroeg om de presentatie van president Carles Puigdemont, die in België verblijft, als kandidaat voor het presidentschap van de nieuwe regering via een videoconferentie met het Parlement te voorkomen. Het Hof kon twee dingen doen: de aanklacht weigeren of accepteren. Zou zij de aanklacht geweigerd hebben, dan had de presentatie van Puigdemont als president kunnen doorgaan. Had zij de aanklacht wel geaccepteerd, dan zou de presentatie van Puigdemont als president moeten worden opgeschort tot een definitief oordeel of zo’n videoconferentie wel of niet grondwettelijk zou zijn. Het Constitutioneel hof deed echter allebei: zij weigerde voorlopig de aanklacht van de Spaanse regering, maar zei dat ze binnen veertien dagen haar definitieve besluit bekend zou maken. Tegelijkertijd verbood het Hof wel de presentatie van Puigdemont in het Parlement via een videoconferentie. Bovendien eiste zij dat Puigdemont toestemming moest vragen aan het Hooggerechtshof, waar het gerechtelijk onderzoek tegen hem en de andere politici loopt. Het Hof ging haar boekje ver te buiten door de aanklacht te weigeren en tegelijkertijd de presentatie van Puigdemont te verbieden. Zij handelde hiermee zelf tegen de grondwet. Let wel: het allerhoogste gerechtelijk orgaan in Spanje handelt tegen haar eigen regels! De veertien dagen zijn inmiddels allang verstreken, maar het Hof heeft nog steeds geen uitspraak gedaan over de acceptatie van de aanklacht van Rajoy en zijn regering.

Sindsdien is de Catalaanse politiek in een impasse geraakt. Er kan geen regering worden gevormd zonder de toestemming van de rechter. Hoogleraar in het Constitutioneel recht Pérez Royo van de universiteit van Sevilla, dus absoluut vrij van enige sympathie voor de Catalaanse onafhankelijkheid, is hier zeer duidelijk over. De enige persoon in geheel Spanje die gerechtigd is om een presidentskandidaat voor de Catalaanse regering voor te stellen, is de voorzitter van het Catalaanse Parlement, Roger Torrent. Geen enkele andere politicus van buiten het Parlement en geen enkele rechter, mag zich daarmee bemoeien. Nadat bleek dat de aanstelling van Puigdemont als president door de Spaanse justitie onmogelijk wordt gemaakt, deed Puigdemont afstand van zijn kandidatuurschap. De tweede man op de lijst JxCat, Jordi Sanchez, stelde zich toen verkiesbaar. Rechter Llarena van het Hooggerechtshof laat Jordi Sanchez, welke in voorarrest zit, echter niet vrij om als president van de Catalaanse regering te worden ingesteld. Sanchez zit in voorarrest op verdenking van oproer met gewapend geweld. Dat deze aanklacht pure onzin is, blijkt uit het feit dat de rechter geen uitlevering aanvraagt bij de Belgische justitie voor Puigdemont en zijn ministers. Hetzelfde geld ook voor Denemarken, Nederland, Luxemburg, Groot Brittanië, Oostenrijk, Duitsland, Zwitserland en Finland. Puigdemont of zijn ministers hebben deze landen vrij kunnen bezoeken zonder dat Llarena een uitleveringsbevel durft aan te vragen, omdat hij weet dat zijn aanvraag niet zal worden gehonoreerd. Volgens Pérez Royo zou over de beschuldiging van oproer echter nog gedebatteerd kunnen worden. Maar wat wel duidelijk is, is dat rechter Llarena de politieke rechten van Sanchez als volksafgevaardigde schendt. Sanchez is niet veroordeeld en kon zich zonder enig probleem kandidaat stellen met de verkiezingen van 21 December. Hij heeft daarom het volste recht om president te kunnen worden, indien in het Parlement daar een meerderheid voor is. Er bestaat zelfs jurisprudentie waar een ETA lid wél vanuit de gevangenis politiek actief kon zijn. Dit is een schoolvoorbeeld volgens het boekje waarin een rechter de hoogste misdaad begaat die hij kan doen, namelijk die van samenzwering (in dit geval met de Spaanse regering), aldus Pérez Royo. Het Hooggerechtshof benadeeld niet alleen Sanchez zelf als persoon, maar een ieder die op 21 December heeft gestemd voor het Catalaanse Parlement. Iedere stemgerechtigde kan daarom een aanklacht tegen rechter Llarena bij het Constitutioneel Hof indienen. Momenteel zijn er verschillende advocaten druk bezig om een dergelijke aanklacht te schrijven. Veel Catalanen staan te popelen om de aanklacht mede te ondertekenen.

Het politieke leven gaat ondertussen ook door. Jordi Sanchez heeft te kennen gegeven afstand te willen doen als parlementariër om uit de gevangenis te kunnen komen. Rechter Llarena zegt dat hij niet kan worden vrijgelaten omdat hij terug zou vallen in zijn misdaad indien hij politiek actief blijft. Hoogst waarschijnlijk wordt nu de derde man op de lijst van JxCat, Jordi Turull, de volgende presidentskandidaat. Hij heeft reeds een aanklacht tegen zich lopen en werd na zijn eerste verhoor op borgtocht vrijgelaten. Twee weken geleden meldde Llarena dat hij een nog jaar nodig zal hebben om deze ‘ingewikkelde rechtszaak’ te onderzoeken. Tot ieders verbazing roept hij nu Turull , en vijf andere parlementariërs die aangeklaagd zijn, op voor komende Vrijdag om, ter afsluiting van zijn onderzoek (!), nogmaals verhoord te worden. Er bestaat een reële kans dat zij na dit verhoor in voorlopige hechtenis worden genomen. De verdenking is sterk dat de rechter de politici wil horen omdat hij ten koste van alles wil voorkomen dat het Parlement een president zal kiezen die voor de Catalaanse onafhankelijkheid is. De angst voor voorlopige hechtenis en een mogelijke veroordeling van 30 jaar gevangenisstraf hangt als een zwaard van Damocles boven de hoofden van de democratisch gekozen politici.

Nawoord

Vanavond heeft de voorzitter van het Catalaanse Parlement, Roger Torrent, aangekondigd dat hij morgen, 22 Maart, een plenaire vergadering zal houden waarin Jordi Turull zich als kandidaat voor het presidentschap zal presenteren. De Catalaanse partijen dwarsbomen hiermee het plan van het Hooggerechtshof om iedere presidentskandidaat uit te schakelen die voor de Republiek is. Een nieuwe confrontatie met de Spaanse staat wordt een feit. De definitieve? Misschien nog niet, maar dat het een belangrijke stap is, staat wel vast. Spanje kan het zich niet permitteren om een president gevangen te zetten, en zeker niet in voorarrest voor een misdaad die in de rest van Europa niet bestaat.