Een dode op Passage La Camelia nummer 7

Voorwoord
In mijn blog zijn kritische verhalen te lezen over het gedrag van de Spaanse staat, haar regering, justitie, overheidsinstellingen en de Spaanse media. Er zitten mensen in Spanje gevangen of in ballingschap vanwege hun politieke mening. Dit heeft een onomkeerbare, desastreuze invloed op hen en op hun families. Toch zijn deze gebeurtenissen minder ingrijpend vergeleken met wat gisteren gebeurde. In zijn wanhoop besloot iemand namelijk een einde aan zijn leven te maken. Zoiets is op zichzelf natuurlijk al iets verschrikkelijks, maar de context waarin deze gebeurtenis plaats vond laat zien hoe desastreus en mensonterend Spanje functioneert.

Redactioneel schrijven van Vilaweb (in het Catalaans)

Een man, waarvan we alleen de voornaam en de initialen kennen, Jordi R.F., een elektricien die samen woonde met zijn levenspartner, sprong gisteren uit het raam van zijn flat en stierf ter plekke door de inslag tegen een hekje dat op de wandelpassage La Camelia nummer zeven staat. Het betreft een straat in de wijk Sant Ildefons in de stad Cornellà (gelegen naast Barcelona). De man sprong in de leegte toen de Mossos d’Esquadra (Catalaanse politie), vergezeld van een medewerker van de rechtbank, aanbelde om de man uit huis te zetten en het apartement leeg te ruimen. In zijn wanhoop besloot hij tot zelfmoord.

Volgens de berichtgeving van de Hoge Rechtbank van Justitie in Catalonië moest de man uit huis worden gezet omdat hij zeven maanden lang geen huur had betaalt. Het apartement was van de Banco Popular, die tijdens de bankencrisis werd opgekocht door de bank Santander voor 1 Euro, één van de meest schandalige operaties van de banken in die tijd. De gemeente van Cornellà, waar gisteren de uitzetting plaats vond, had aan de rechtbank gevraagd om de leegruiming uit te stellen omdat het echtpaar in een moeilijke situatie verkeerd. Woensdag probeerde men dat voor de laatste keer, met als argument dat een bank geen haast hoeft te hebben voor het leegruimen van een apartment om er mee te kunnen speculeren en dat de situatie van de bewoners bijzonder precair is. De gebeurde feiten van gisteren tonen dit helaas aan. Maar de rechtbank besloot van niet. Justitie was onbuigzaam en handelde zonder enig medeleven en zonder enig gevoel van proportionaliteit. De man betaalde 350 Euro’s per maand en de bank had aangeboden hem de schuld van 2450 Euro’s te vergeven als hij vrijwillig uit het apartement weg ging. Zij legden hem uit dat zij het apartement voor meer geld wilden verhuren. De speculatie van de bank betekende dus zijn dood.

Wat gisteren in Cornellà gebeurde doet aan de meest bittere en wrede gevolgen van het kapitalisme denken. De schandalige reddingsoperaties van de banken die de bankiers, de politici en tevens de media, goedkeurden hebben tot deze situatie geleid, en tot de vele andere die men dagelijks in onze steden en dorpen meemaakt.

De operatie van Bank Santander om Banco Popular voor één Euro te redden, en de vele hulp aan alle andere banken, werden allemaal gesteund door de Spaanse staat. De burgers zelf hebben, verplicht door het betalen van hun belastingen, de schulden betaald die het gevolg waren van de fouten van de banken. Belastinggeld dat daardoor niet besteed kon worden aan de meest voor de hand liggende en verstandige doeleinden, zoals het bouwen van sociale woningen. Men heeft aan de banken zonder enige kosten geld gegeven voor speculatieve doeleinden terwijl deze weigerden om leningen te geven aan hen die dit nodig hadden om te kunnen leven. In juridische termen zetten de politici grote ogen op over het misbruik van dit gegeven geld terwijl zij tegelijkertijd justitie misbruiken voor hun eigen doeleinden. En dit wrede gedrag verborg men voor de publieke opinie, met name de media waar de Spaanse overheid direct of indirect de controle over heeft.

Wat betreft voor Jordi R.F. daarentegen, alles wat betrekking had met de Spaanse staat waren problemen. Men heeft toegelaten dat de druk van de vastgoedsector leidde tot zijn zelfmoord. Afgelopen Oktober (met de opheffing van de Catalaanse autonomie onder het mom van grondwetsartikel 155) heeft de Spaanse regering per direct de wet op de woningnood opgeschort die het Catalaanse Parlement had goedgekeurd, juist om dit soort situaties te voorkomen. De rechtbank heeft op ongevoelige manier de bemiddeling van de gemeente geminacht en gisteren bevestigde zij dat door een afgevaardigde te sturen om iemand uit zijn woning te halen die zeven maanden lang zijn huur, 2450 Euro’s, aan één van de grootste onroerendgoed bezitters binnen de Spaanse staat niet kon betalen. De grote vraag is tot wanneer we dit soort praktijken zullen tolereren.

Even voorstellen: de nieuwe Spaanse regering

Deze week stelde de nieuwe Spaanse president Pedro Sanchez zijn regering samen. Als eerste koos hij Josep Borell als minister van Buitenlandse zaken. Hij volgt hiermee minister Dastis op, bekend van zijn interview met de BBC waarin deze beweert dat de beelden van het politiegeweld op het referendum van 1 Oktober 2017 vals zijn, terwijl de BBC ze zelf had gefilmd. In een protestmanifestatie in Barcelona van unionistische groeperingen, zoals de ultra rechtse beweging Sociatat Civil Catalana, roept Borell op om Catalonië te desinfecteren van de afscheidingsbeweging. Borell beledigt ex-vicepresident Oriol Jonqueras, die zich niet verdedigen kan omdat hij onvoorwaardelijk gevangen zit, en maakt hem daarnaast belachelijk over diens uiterlijk. Als gevolg van zijn respectloze uitspraken noemt ex-president Puigdemont Borell een ultra rechts en Spaans nationalist.

De nieuwe minister van binnenlandse zaken is Fernando Grande-Marlaska. Hij was lid van de Hoge Raad op voorstel van de Partido Popular (de partij die de Socialisten zojuist hebben weggestuurd), en was fel tegen de links Baskische afscheidingsbeweging. Als rechter van het Audiencia Nacional, welke meerdere malen door de VN Commissie van de mensenrechten terecht is gewezen, gaf hij opdracht om veertig Baskische jongeren te arresteren en liet hij toe dat zij werden en gemarteld. Later werden zij van iedere beschuldiging vrijgesproken. Ook is hij verantwoordelijk voor de vrijspraak van de PP minister van defensie onder de regering van Aznar voor het vliegtuigongeluk in Turkije in 2003 waarin 62 militairen omkwamen. Dit ongeluk was een gevolg van een onkundige vliegtuigbemanning omdat men een zo goedkoop mogelijk vliegtransport bedrijf had ingehuurd. Grande-Marlaska spande tevens een rechtszaak aan tegen het satirische blad El Jeuves wegens belediging van het koningshuis.

Teresa Ribera is de nieuwe minister van milieu. Zij was in de socialistische regering van Zapatero verantwoordelijk voor het project Castor. Ondanks vele waarschuwingen van geologische diensten, onder andere die van de Shell, liet zij gas opslaan in een lege gasbel voor de kust van Catalonië en Valencia. Nadat zich aardbevingen en trillingen in de dorpen aan de kust voordeden, werd de opslag stopgezet. Wegens een clausule in het contract tussen de toenmalige regering en het bedrijf Castor mag de belastingbetaler nu de miljardenschade voor dit fiasco ophoesten.

De vicepresidente van de regering van Sanchez is Carmen Calvo. Zij was verantwoordelijk voor de onderhandelingen met de Partido Popular hoe de interventie van de Catalaanse autonomie vorm moest worden gegeven. De interventie werd op volkomen illegale en illegitieme manier uitgevoerd en hield het ontslag van de Catalaanse regering in, het tegenhouden van de installatie van de opnieuw gekozen president Puigdemont, de afbraak van de Catalaanse overheidsinstellingen, de kunstroof van Catalaanse eigendommen uit de musea door de Guardia Civil, het niet of vertraagd uitbetalen van subsidies aan ouderen-en gehandicaptenzorg en de boycot, zowel nationaal als internationaal, van de Catalaanse handel en economie.

De minister van landbouw is Luís Planas geworden. Als ambassadeur van Spanje in Marokko gaf hij eerbetoon aan general Mohamed Mizzian, een militair leider van het Franco regiem met bloed aan zijn handen.

Om de populariteit van zijn regering wat kracht bij te zetten heeft president Sanchez Màxim Huerta gekozen als minister van cultuur. Deze is bekend van vermakingsprogramma’s op de televisie en zijn problematische twitter berichten over politiek. Deze tweets verwijderde hij kort na de bekendmaking van zijn nieuwe functie als minister. De andere minister die de populariteit moet opbeuren is die van onderwijs en wetenschap. Hiervoor heeft Sanchez de astronaut Pedro Dugue gekozen, welke hiermee voor het eerst politiek actief is.

Als hoofd van zijn kabinet stelt Sanchez Iván Redondo aan. Deze was verantwoordelijk voor de verkiezingscampagne van de PP leider Xavier Garcia Albiol in Badalona. Redondo ontwierp de billboards met het portret van Albiol met de tekst: “We maken Badalona weer schoon”. Albiol is dit jaar door de Europese Raad opgenomen in de lijst van vreemdelingenhaters.

Met de aanstelling van deze ministers stelt Sanchez de partijen die hem gekozen hadden binnen een week volkomen teleur. De partij Podemos had gehoopt op een werkelijke vernieuwing en openheid voor dialoog met de Catalanen. De Catalaanse regering van Torra stuurt nog steeds aan op onderhandelingen met de nieuwe regering. Maar de hoop op resultaten slinkt met de dag. Temeer daar dit kabinet gisteren besloten heeft dat er over zelfbeschikking van de Catalanen niet kan worden onderhandeld. Het is triest om te zien dat de socialistische regering zo erg veel op de ultra rechtse regering van Rajoy lijkt. De Catalanen weten dit al lang: niets anders lijkt meer op een Spaanse rechtse partij (PP) dan een Spaanse linkse parij (PSOE). Spanje is onverbeterbaar en wil dat ook zo zijn: haar kiezers stemmen reeds tientallen jaren daar voor. Dat is ook de reden waarom de Catalanen weg uit Spanje willen om hun samenleving democratischer en rechtvaardiger te kunnen maken.

Beelden van onrechtvaardigheid

Deze week verschenen videobeelden vanuit de gevangenis Estremera. De video’s tonen de dagelijkse activiteiten van de Catalaanse politici die gevangen zitten omdat ze een referendum hadden georganiseerd. Ze worden beschuldigd van het aanstichten van oproer met gewapend geweld tegen de Spaanse overheid. Indien zij hiervoor veroordeeld worden, zullen zij dertig jaar lang gevangenis krijgen.

Het is strikt verboden om in de gevangenis te filmen. Duidelijk is te zien dat de video’s met een verborgen camera zijn opgenomen. De politici moeten zestien uur per dag in hun cel verblijven. Quim Forn, ex-minister van binnenlandse zaken en ex-hoofd van de Catalaanse politie, profiteert deze tijd om zijn memoires te schrijven. Met zijn leiding over de politie tijdens en na de terroristische aanslagen in Barcelona en Cambrills vorig jaar zomer heeft hij erg interessante dingen te vermelden. Temeer daar het Spaanse Congres geweigerd heeft een onderzoekscommissie over de aanslagen in te stellen. Misschien dat Forn duidelijkheid kan geven of de Spaanse staat iets te verbergen over haar mogelijke betrokkenheid bij deze aanslagen. Er zijn zelfs geluiden dat zijn kennis hierover de ware reden is waarom hij gevangen wordt gehouden.

In de tijd dat de politici hun cel mogen verlaten geeft ex-vice-president Oriol Junqueres les in geschiedenis van de filosofie aan zijn medegevangenen. Junqueres is van beroep hoogleraar geschiedenis aan de universiteit Pompeu Fabre in Barcelona. Onder zijn studenten bevind zich ook Raul Romeva, ex-minister van buitenlandse zaken. In het verleden waren Romeva en Junqueres Europarlementariër en zij zijn dus welbekend in Europese kringen. Verschillende Europarlementariers dringen er bij het Spaanse ministerie van Binnenlandse Zaken op aan dat zij de gevangenen kunnen bezoeken. Tot nu toe heeft dat weinig resultaat gehad.

De advocaten en familie van de gevangenen eisen een onderzoek hoe het mogelijk is geweest om binnen de gevangenis te filmen. Hun privacy is door deze video’s ernstig geschaad. Vanaf nu moeten de politieke gevangenen met het idee leven dat zij geen enkele privacy hebben en dat al hun doen en laten kan worden geregistreerd en gepubliceerd. De gevangenen mogen geen mobiele telefoon of camera’s hebben. Het bezoek, inclusief familie, kunnnen de gevangenen alleen van achter een glasraam spreken. Enig fysisch contact met de gevangenen of het doorgeven van een minuscuul voorwerp is daardoor onmogelijk. Het lijkt er daarom op dat de bron van de video’s bij het gevangenispersoneel moet worden gezocht.

De beelden hebben echter wel een belangrijke journalistieke waarde. Zij tonen de rauwe werkelijkheid van een ommuurde binnenplaats waar twee gevangenen een potje tennis spelen, waar iemand zijn tijd zo goed mogelijk probeert te besteden door het schrijven van zijn memoires of door het geven en volgen van lessen in de geschiedenis van de Griekse filosofie. Activiteiten die atypisch zijn voor een gewelddadige oproerder of staatsgevaarlijke terrorist. De video roept de vraag op hoe het mogelijk is dat mensen die democratisch gekozen zijn en alleen deden waar zij door hun kiezers voor waren aangesteld, op zo’n manier van hun vrijheid worden beroofd.

Catalonië heeft een regering.

Zeven maanden lang was het paleis van de Generalitat ontoegankelijk voor de Catalanen en hun gekozen vertegenwoordigers. Zeven maanden lang kampeerde de vertegenwoordiger van de Spaanse regering, de PP-er Enric Millo, hier zonder dat iemand op hem had gestemd. Zeven maanden lang ontsloeg hij naar willekeur beambten, slechts alleen omdat zij een bepaalde politieke opvatting hebben. Zeven maanden lang maakte hij en zijn Spaanse regering misbruik van hun machtspositie om het werk en de structuren van de Catalaanse overheid, welke jaren hebben gekost om deze op te bouwen, kapot te maken.

Vandaag werd in een surrealistische en emotionele ceremonie de regering van president Quim Torra geïnstalleerd. Een ceremonie waar blijdschap was omdat de bezetting van de Spaanse tirannie eindelijk voorbij is. Dat men zelf weer het heft in eigen handen kan nemen. Tenmiste, zo lijkt dat op het eerste gezicht. In werkelijkheid kijken de Spaanse politici en justitie met een vergrootglas naar het doen en laten van de Catalaanse regering van Torra en het Parlement. Het gevoel van onderdrukking, de permanente financiele controle en de vele gerechtelijke vervolgingen drukken hun stempel, samen met het gevoel van machteloosheid en verdriet vanwege het gemis van de gevangen en in ballingschap verblijvende politici.

In tegenstelling tot bij de instelling van Torra, waren er dit keer vele genodigden bij de ceremonie. Hieronder bevonden de familieleden van de gevangen politici en van hen die in ballingschap zijn. Een gebeurtenis waarbij de emoties niet altijd in bedwang konden worden gehouden, waarbij het Catalaanse volkslied weer gehoord kon worden in het eeuwenoude paleis op de Plaça Sant Jaume in hartje Barcelona, waar de Catalaanse gevangen politici denkbeeldig aanwezig waren doordat een familielid hun zegje vanuit de gevangenis voorlazen. Een onwezenlijke plechtigheid in het Europa van 2018.

De bezetter is weg

Na zeven maanden van bezetting van de Catalaanse administratie, heeft de Spaanse regering van Rajoy de autonomie aan Catalonië terug gegeven. Catalonië heeft sinds vandaag weer een eigen regering, nadat Rajoy maandenlang de vorming van een Catalaanse regering heeft tegen gehouden. In de allerlaatste uurtjes van zijn ambt als president van Spanje heeft hij toestemming gegeven om de namen van de ministers in de Catalaanse Staatscourant te publiceren (die door de bezetting ook onder hem viel). Rajoy hield deze publicatie twee weken lang volkomen illegaal tegen, omdat de Catalaanse president Quim Torre ministers wilde aanstellen die in voorlopige hechtenis zitten of in ballingschap in België verblijven. Rajoy ging hiermee zijn boekje ver te buiten en Torra heeft daarom een aanklacht van machtsmisbruik tegen Rajoy aangespannen. Vele andere aanklachten tegen hem, zijn politici en de gerechtelijke macht zullen nog volgen. Desnoods tot aan het Europese Hof van de mensenrechten aan toe. Want vele fundamentele-en burgerrechten van de Catalanen zijn deze maanden door Spanje geschonden.

Als gevolg van deze bezetting, onder het mom van grondwetsartikel 155, zijn er 259 ambtenaren uit hun functie ontzet, waaronder majoor Trapero van de Catalaanse politie en bekend van de zeer professionele afwikkeling van de terroristische aanslagen in Barcelona en Cambrills. (Trapero wordt tevens beschuldigd lid te zijn van de criminele organizatie geleid door Puigdemont en zijn ministers, en van oproer met gewapend geweld tegen de gevestigde orde.) Veel instellingen, zoals gezondheidszorg, onderwijs en de zorg voor hulpbehoevenden kregen niet de financiële steun die broodnodig was en waar zij recht op hadden. Wetten die door het Catalaanse Parlement waren goedgekeurd, werden door de regering van Rajoy naar het Constitutioneel hof gebracht zodat deze niet konden worden uitgevoerd. Historische kunstschatten werden door de Guardia Civil uit het musea van Lleida gehaald en onrechtmatig overgebracht naar het autonome gebied Arago. Andere kunstschatten van Catalaanse overheid liepen tevens het gevaar geroofd te worden onder het mom dat deze terug zouden worden gebracht naar de ‘rechtmatige eigenaar’. De Catalaanse handel en industrie kon zich niet presenteren bij internationale aanbestedingen. De Spaanse regering weigerde om de belangen van het Catalaanse bedrijfsleven te vertegenwoordigen. Hierdoor hebben veel bedrijven, zoals de haven van Barcelona, belangrijke opdrachten misgelopen.

Niet alleen is de bezetter weg uit Catalonië, maar ook de regering van Rajoy zelf is verleden tijd. Na een zeer tumultueuze periode in het Spaanse Congres werd de regering van Rajoy en zijn PP partij weggestuurd. De verassing van deze ontwikkeling was des te groter daar een week tevoren de jaarbegroting nog door het Congres was goedgekeurd. De kanteling werd veroorzaakt door de gerechtelijke uitspraak van de mega fraudezaak Gürtel. De uitspraak van deze rechtspraak viel de dag na de stemming over de jaarbegroting. (Een rechter welke indertijd door de PP was aangesteld had de stemming twee dagen weten te vertragen). De uitspraak veroordeelt enkele Spaanse bedrijfsleiders, de penningmeester van de PP partij en zijn vrouw tot vele jaren gevangenisstraf. Ook werd de PP partij zelf veroordeeld wegens fraude. Het gerechtelijk oordeel zegt dat de partij zich structureel toelegt op persoonlijk gewin door middel van illegale praktijken. Daarnaast worden politici die moesten getuigen, waaronder president Rajoy zelf, niet op hun woord geloofd dat zij niets weten van een schaduwboekhouding. Als gevolg van deze uitspraak diende de leider van de socialistische partij PSOE, Pedro Sanchez, een motie van wantrouwen in. Uiteindelijk stemden alle partijen in het Congres, met uitzondering van de PP en Ciutadans, voor deze motie. Sanchez is bij ingang van nu de president van Spanje.

Hoewel de Catalaanse partijen ERC en PDECat ook voor de motie stemden, en dus tegen Rajoy en zijn PP partij, verwacht men weinig van Sanchez. Zijn partij is medeverantwoordelijk voor de opheffing van de Catalaanse autonomie en de gerechtelijke vervolgingen van de politici. Of deze politieke verandering een opening bied voor onderhandelingen over het politieke conflict, valt dus nog te bezien. In de PSOE partij zitten haviken die, net als de PP en Ciutadans, daar niets van horen willen.

De bezetter is weg, maar de politieke gevangenen blijven. En daarmee de gele strik bovenaan dit artikel en op de kraag van vele Catalanen die zich zorgen maken om de schending van de mensenrechten in Spanje, volwaardig lid van de Europese Unie.

Een scheur die steeds dieper wordt

llac-grocDe leider van de socialistische partij, Pedro Sanchez, stelde afgelopen week voor om de strafwet voor oproer en opruiing (sedicio) aan te passen en uit te breiden voor de eenentwintigste eeuw. Op deze manier kunnen ook de Catalanen, die op vreedzame en democratische manier zich van Spanje proberen af te scheiden, met terugwerkende kracht worden bestraft met 30 jaar gevangenis. Tenminste ziet hij in dat bestraffing voor opruiing met de huidige strafwet niet mogelijk is. Maar de afwezigheid van militair geweld door de Catalanen is geen reden is om de gevangen Catalaanse politici direct vrij te laten. Want een poging om de Spaanse eenheid aan te tasten is en blijft een doodzonde, onafhankelijk of dit op vreedzame en democratische manier wordt gedaan en volgens nationaal en internationaal recht op zelfbeschikking. De socialistische arbeiderspartij, die de naam heeft links te zijn, is in wezen ultra rechts Spaans nationalistisch en probeert de regeringspartij van Rajoy, de Partido Popular, en zijn gedoogpartij, Ciutadanos aan de rechterkant te passeren.

De dag na de vergadering van Sanchez met Rajoy was het de beurt van de leider van Ciutadans, Albert Rivera, om met Rajoy te overleggen over ‘het Catalaanse probleem’. Ciutadans is een uitgesproken fascistische partij zonder enig ideaal anders dan het Spaans nationalisme en een diepe haat tegen alles wat niet Castiliaans is, met name tegen de Catalanen. Hij stelde voor om de interventie op de autonomie van Catalonië niet op te heffen, zoals was afgesproken, maar uit te breiden door ook beslag te leggen op de Catalaanse publieke omroep. Dat voor zo’n interventie volgens de Spaanse grondwet weer een procedure aan vooraf moet gaan, waaronder een diepgaand onderzoek door een speciaal daarvoor aangestelde commissie met woord en weerwoord van alle partijen, daar houd Rivera liever geen rekening mee. Als men reeds eenmaal artikel 155 van de grondwet dusdanig geweld heeft aangedaan, dan is het een tweede keer een stuk gemakkelijker.

Er is in Spanje een wedstrijd onder de politici gaande wie het meest anti-Catalaans is en wie de sterkste beledigingen kan zeggen tegen en over de Catalaanse president. Waren het voorheen slechts de woordvoerders van de partijen en de lagere partijfunctionarissen die de Catalanen voor alles uitmaakten om de reputatie van de Spaanse president en zijn regering enigszins af te schermen, nu nemen ze die moeite niet meer en horen we de vuile taal direct uit de mond van president Rajoy en zijn ministers zelf. Volgend jaar zijn gemeenteraadsverkiezingen in Spanje en de haat tegen Catalanen levert in Spanje nu eenmaal stemmen op.

De ceremonie van de instelling van Quim Torra als 131ste president van Catalonië vond deze week op zeer sobere wijze plaats. Er waren geen genodigden afgezien van de Parlementsvoorzitter en directe familie van de president. De Spaanse vicepresidente Soraya Saenz de Santamaria, die gedurende de interventie de Catalaanse overheidstaken waarnam (beter gezegd: naliet), en de Spaanse regeringsvertegenwoordiger in Catalonië die de dagelijkse gang van zaken uitvoerde, kwamen niet naar de ceremonie ‘uit respect voor de Catalaanse instellingen’, zo zeiden ze. Zij die maar vier van de 135 zetels in het Catalaanse Parlement hebben en de Catalaanse overheden geweld hebben aangedaan, vinden dat deze democratisch gekozen president de Catalanen niet vertegenwoordigd. Torra beloofde trouw aan het Parlement en het Catalaanse volk. Evenals Puigdemont beloofde hij geen trouw aan de koning en aan de Spaanse grondwet. Ondanks dat Puigdemont volgens de wet handelde, zo bleek na aangifte van de PP regering en de daaruitvolgende uitspraak van het Hooggerechtshof, heeft de Spaanse regering de tekst van Torra voorgelegd aan de staatsadvocaat om te onderzoeken of zijn gelofte wel legaal is. De presidentsmedaile, die gewoonlijk door de aftredende president wordt omgehangen, bleef op tafel liggen. Puigdemont kon door Spaanse gerechtelijke vervolgingen niet bij de ceremonie aanwezig zijn. Dit bevestigt nog eens de bijzondere omstandigeheden waarin Catalonië momenteel verkeerd. Het is nu aan Torre om een regering te vormen. Ondanks dat Rajoy het de Catalaanse president heeft verboden, heeft hij vandaag vier ministers uit de regering van Puigdemont opnieuw aangesteld: Rull en Turull die voorwaardelijk in de gevangenis zitten (maar het volste recht hebben om politiek actief te zijn), en Puig en Comin die in België in ballingschap verblijven. De Catalaanse president Torre laat hiermee zien dat hij zich niet ondergeschikt stelt aan de Spaanse regering.

Deze week vroeg Torra in een gezamelijke persconferentie met Puigdemont vanuit Berlijn: ‘President Rajoy, zeg mij de tijd en de plek waar we kunnen praten’. In eerste instantie reageerde Rajoy positief op deze uitnodiging. Hoogst waarschijnlijk onder grote druk van buiten af, maar absoluut zeker niet vanuit eigen initiatief. Rajoy zei dat hij altijd open staat voor dialoog met de president van Catalonië, de ‘übermensch en vreemdelingenhater’, zoals hij hem noemt, maar alleen ‘over onderwerpen binnen de wet’. Op 1 Oktober 2017, de dag van het referendum en het politiegeweld tegen de kiezers, ontstond er een scheur tussen Spanje en Catalonië. Deze scheur wordt alsmaar groter en dieper. Niemand van de Spaanse regering die de moeite neemt om dit te voorkomen. In tegendeel, men laat geen moment voorbijgaan om de Catalanen het leven onmogelijk te maken.

Aanpassing van de strafwet om de Catalanen met terugwerkende kracht te kunnen veroordelen

llac-grocDe secretaris van de socialistische partij PSOE, Pedro Sanchez, suggereert dat de wet voor opruiing uit 1973 moeten worden geactualiseerd voor de eenentwintigste eeuw en aangepast moet worden voor het Catalaanse conflict. Sanchez ziet, net zoals de justitie van België, Duitsland en Schotland, dat de Catalanen geen militair geweld tegen de Spaanse staat hebben gevoerd. Hij vind daarom dat de wet moet worden aangepast om de Catalaanse politici en burgerleiders, alsnog en met terugwerkende kracht, voor opruiing, met een gevangenisstraf van 30 jaar, te kunnen bestraffen.’Dat geeft de juridische macht betere de middelen om de grondwet te verdedigen tegen politici die vanuit hun positie de grondwettelijke orde geweld willen aandoen.’, aldus Sanchez. Hij zei dit gisteren in een interview voor de Spaanse televisie TVE, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat een vreedzaam en democratisch proces op dergelijke manier en met terugwerkende kracht kan worden bestraft. Net zoals de minister van financien, Montoro, heeft gedaan bij de Catalaanse omroep TV3 voor het betalen van BTW. De omroep moet door een nieuwe regeling voor miljoenen met terugwerkende kracht tot aan 2015 belastingen afdragen, waardoor haar bestaan in gevaar komt.

Een ding is wel duidelijk: de regering van Rajoy en de oppositie blijven vasthouden aan hun autoritaire houding en gerechtelijke vervolgingen. Zij zijn beslist niet van plan om aan de onderhandelingstafel te gaan zitten met de Catalaanse politici om te zoeken naar een politieke oplossing.

Catalaanse politici in België vrijgesproken

llac-grocDe openbaar aanklager in België vraagt geen arrestatie-en uitleveringsbevel aan bij de rechter van dit land voor de drie Catalaanse ex-ministers van de regering Puigdemont die daarheen zijn uitgeweken. Vanwege zeer ernstige vormfouten in het Europese uitleveringsbevel welke rechter Llarena van het Spaanse Hooggerechtshof had uitgevaardigd, kan de zaak in België niet worden behandeld.

In een internationaal uitleveringsbevel is de openbaar hoofdaanklager van het betreffende land de contactpersoon en helpende hand van de rechter die het uitleveringsbevel aanvraagt. Dit is het tweede Europese uitleveringsbevel dat naar België tegen de politici werd verstuurd. Het eerste, dat een andere rechtbank had uitgevaardigd, werd door Llarena in November vorig jaar ingetrokken. De Belgische openbaar hoofdaanklager, Dirk Merx, schrijft in zijn verklaring dat Llarena voorzag dat de uitspraak in België toen negatief zou gaan uitvallen. Om reputatieverlies te voorkomen, trok hij daarom het uitleveringsverzoek in. Llarena werd er door het Belgische OM er herhaaldelijk op gewezen dat in eerste instantie in het land van herkomst zelf een arrestatiebevel moet lopen, waarop vervolgens een Europese aanvraag voor uitlevering wordt gebaseerd. Deze eis is gebaseerd op het precedent van de zaak Bob-Dogi bij het Europese gerechtshof. Toen Llarena het tweede verzoek tot uitlevering uitvaardigde, liep er weliswaar een arrestatiebevel tegen Puigdemont en zijn ministers in Spanje, maar deze was gebaseerd op andere strafbare feiten van de Catalaanse politici. De Belgische openbaar hoofdaanklager ziet in de correspondentie met Llarena tal van ongeregeldheden, veranderingen in zijn relaas over de strafbare feiten die niet met het bestaande arrestatiebevel in Spanje overeenkomen en incoherente verklaringen, waaronder een schrijven gedateerd op 21 November 2018. Dit is de reden waarom het Belgische OM het verzoek weigert in behandeling te nemen. Een derde verzoek tot uitlevering is niet mogelijk. Tot nu toe mochten de drie Catalaanse politici België niet verlaten en moesten zij hun verblijfplaats aan justitie melden. Nu zijn zij volledig vrij om te gaan en staan waar zij willen.

Het argument dat het Belgische OM gebruikt om de aanvraag voor uitlevering niet in behandeling te nemen, kan ook door het OM van Schotland, waar de ex-minister van onderwijs vertoeft, en van Duitsland, waar de Spaanse staatsvijand nummer één Carles Puigdemont verblijft, worden gebruikt. Hun zaak zal respectievelijk in Juli en aan het einde van deze maand plaats vinden.

Ondanks dat het Spaanse Hooggerechtshof herhaaldelijk was gewaarschuwd voor de ernstige vormfout, werd deze niet gecorrigeerd. Volgens de advocaten van de Catalaanse politici weigerde Llarenaen dit puur uit arrogantie. Door de weigering tot uitlevering heeft het Hof internationaal aan geloofwaardigheid en respect ingeboet. Het Hooggerechtshof helpt daar nog een handje bij door te vermelden dat de Belgische justitie geen medewerking verleend. Een ongekende harde aanval en belediging in justitiële kringen tussen bevriende mogendheden. De Spaanse staat is blijkbaar nog steeds bezeten van het negentiende eeuwse gedachtengoed dat bevriende landen elkaar helpen bij het vangen van hun staatsvijanden, ook al druist dit tegen alle democratische princiepes en fundamentele mensen-en burgerrechten in. Maakt het binnen de grenzen van Spanje niet uit of er een vormfout wordt begaan, de rechtszaken tegen de Catalaanse politici zitten er boordevol mee, bij de gerechtelijke machten van de EU partners denkt men daar geheel anders over. Maar deze, bewezen, onkundige en frauduleuze rechter die niet in staat is een fatsoenlijk uitleveringsbevel te schrijven, zet politici en burgerleiders voorwaardelijk gevangen, alleen omdat hun ideëen hem niet aanstaan en omdat hij dit wil. Met zulke onkundigheid en partijdigheid in de hoogste regionen van de gerechtelijke macht, verliest Spanje steeds meer haar reputatie als democratische rechtsstaat. Hopelijk wordt het ook voor de regeringsleiders in de EU eindelijk eens duidelijk waarom de Catalanen voor zichzelf willen beginnen.

De zaak is niet alleen zeer pijnlijk voor de Spaanse justitie en voor de Spaanse staat in het algemeen, maar is ook een kiezel in de schoen van de Europese Unie. Nu er mensen zijn, democratisch gekozen politici, die overal binnen de EU vrij kunnen reizen, met uitzondering naar Spanje, is er geen sprake meer van vrij personenverkeer en, erger nog, justitiële gelijkheid, het fundament van de EU.

De zeven beloften van de Catalaanse president Quim Torra

llac-grocGedeeltelijk Samengevat uit Vilaweb.

Bij zijn presentatie in het Catalaanse Parlement beloofde presidentskandidaat Quim Torra dat het zijn principiële taak is om de uitgeroepen Republiek effectief te maken. Concreet wil hij dit doen met de volgende maatregelen:

– Het vormen van een regering waarvan de ministers weer de dienst uitmaken op de ministeries.

– De directe opheffing van de bezetting door de Spaanse regering van Rajoy als gevolg van ‘grondwetsartikel 155’. De restauratie van de democratie op de Catalaanse instellingen en in Catalonië in zijn geheel.

– De oprichting van de overheidsinstellingen van de Catalaanse Republiek. Veel van dit werk zal worden uitgevoerd door de Adviesraad van ex-president Puigdemont en zijn ministers die in ballingschap verblijven, met name in Waterloo, en daarom in vrijheid kunnen handelen.

– De oprichting van een bureau dat een front moet vormen tegen de onderdrukking van de Spaanse staat, de ondermijning van de democratie en het ontnemen van politieke en fundamentele vrijheden in Catalonië.

– Een proces voor het oprichten van de Republiek met actieve deelname van de burgers. Torra wil een groot maatschappelijk debat over hoe de Republiek er uit moet komen te zien. Hij zegt dat we nu de kans moeten waarnemen om vanaf het begin alles opnieuw, van onder tot boven, te ontwerpen en te herstructureren. Hij wil dit doen door zich los te scheuren van de structuren van de Spaanse autonome regio Catalonië. Dit zal uiteindelijk leiden tot een voorstel voor de grondwet van de Catalaanse Republiek.

– Een sociaal plan om de obstructie en de verstikking door de Spaanse staat tegen te gaan. Iedere sociale maatregel of wet die de Generalitat de afgelopen jaren had ingevoerd, werd door de Spaanse regering aangevochten bij het Constitutioneel Hof, waardoor de wet automatisch werd opgeschort, of werd na de interventie gewoon afgeschaft. Zo werden de wetten voor een gegarandeerd inkomen, de arbeidswet van gelijkheid tussen man en vrouw en het recht voor armen dat zij niet van water, gas en elektriciteit kunnen worden afgesloten tenniet gedaan. Torra belooft wetgeving tegen maatschappelijke ongelijkheid en om de cohesie in de samenleving te bevorderen.

– Torra beloofd dat hij zal werken aan de terugkomst van Puigdemont als president van de Generalitat. Hij ziet zijn regering als tijdelijk en provisioneel.

Daarnaast maakte de president vandaag in een radiointerview bekend dat hij alle door Rajoy ontslagen ministers van ex-president Puigdemont wil aanstellen in zijn regering.

Vandaag vond een vergadering plaats tussen de Spaanse president Rajoy en de leider van de grootste oppositiepartij, Pedro Sanchez, de socialistische partij PSOE. Zij kwamen overeen dat zij ieder handelen van Torra nauwlettend in de gaten zullen houden. Ook zullen zij voorkomen dat er geen andere overheidsstructuren zullen worden gecreëerd parallel aan de bestaande instellingen en buiten de grondwet en het Statuut om. Bovendien spraken zij af dat de bankrekeningen van de Catalaanse overheden geïntervenieerd zullen blijven door de Spaanse regering. Dit laatste druist geheel tegen alle afspraken en Spaanse wetgeving in.

In plaats dat Rajoy president Torre feliciteert met zijn benoeming, wat in de politiek gewoonte is, zelfs als het een opponent betreft, noemde hij hem een vreemdelingenhater en zei dat hij iedere uitdaging van president Torre proportioneel zal beantwoorden.

De officiële aanstelling van de Catalaanse president moet wettelijk door de koning worden gedaan door het ondertekenen van een brief die de voorzitter van het Parlement persoonlijk overhandigt. Bij de vorige regeerperiode vroeg kamervoorzitster Carme Forcadell, nu in voorlopige hechtenis, audiëntie aan bij Filip VI voor het aanbieden van de brief om Puigdemont te vestigen als president. De koning gaf daaraan geen gehoor. De huidige kamervoorzitter, Roger Torrent, heeft daarom nu geen audiëntie aangevraagd en de desbetreffende brief per post opgestuurd. Het Catalaanse conflict is een nieuwe fase ingegaan. Die van de directe politieke confrontatie.

Maandag 14 Mei

llac-groc(Geïnspireerd door het redactioneel schrijven van Vilaweb)

De Catalaans politieke groepering La CUP heeft gisteren in een ledenvergadering besloten dat zij hun stem zullen afhouden bij de instelling van Catalaanse presidentskandidaat Quim Torra. De stemming zal vandaag in een plenair debat plaats vinden. Direct na de presentatie van de regeerplannen van Torra afgelopen Zaterdag, vond reeds een stemming plaats. De absolute meerderheid in het Parlement die toen nodig was, werd niet gehaald omdat La CUP zich op dat moment ook afhield van stemmen. Vandaag is een gewone meerderheid nodig om Torra als president te installeren. Omdat La CUP zich nu ook zal afhouden van stemmen, zal Torra als president worden aangesteld. Had de ledenvergadering besloten om tegen Torra te stemmen, dan zouden nieuwe verkiezingen moeten worden uitgeschreven.

Het debat afgelopen Zaterdag toonde de agressieve houding en de minachting van de Spaanse oppositie partijen voor de nieuwe presidentskandidaat. Torra heeft een schone lijst: hij wordt niet gerechtelijk aangeklaagd in verband met het referendum van 1 Oktober. Dat was de eis van de Spaanse president Rajoy om de interventie op de Catalaanse autonomie op te heffen. De leider van Rajoy’s PP partij in het Catalaanse Parlement dreigde in het debat reeds met gevangenisstraf indien de nieuwe regering de fout zou ingaan door het realiseren van de Catalaanse Republiek. Ook Rajoy zelf zei al dat hij het doen en laten van de Catalaanse regering nauwlettend in de gaten zou houden. Is dit de manier in een vrije democratie om een nieuwe president te verwelkomen? Rajoy, zijn PP partij, de fascistische partij en gedoogpartner Ciutadans en de Spaanse media hebben door hun directe beledigingen en hun agressieve en minachtende toon (waarvan de meest schokkende: “We zouden Barcelona weer moeten bombarderen. We hebben er de vliegtuigen voor”, van radiopresentator Losantos) de kans laten lopen om het politieke conflict af te sluiten. Of in ieder geval de schijn naar buiten, met name naar de EU partners, te geven. Door de blinde haat en afgunst tegen de Catalanen heeft Spanje, in de breedste zin van het woord, er openlijk voor gekozen dat het Catalaanse conflict zal voortduren.

 

Nawoord

Het Catalaanse Parlement heeft gestemd met 66 stemmen voor,  65 stemmen tegen en 4 onthoudingen. Daarmee is de keuze van de nieuwe, 131ste Catalaanse president Quim Torra een feit.