Het lied van de vogels

Sinds vijf weken organiseren vrijwilligers iedere Zondag om kwart voor acht ‘s-avonds een bijeenkomst bij de gevangenis van Lledoners. Hier zitten de politieke gevangenen Oriol Junqueras (vicepresident), Raül Romeva (minister Buitenlandse Zaken), Jordi Sánchez (voorzitter burgerorganisatie ANC), Jordi Cuixart (voorzitter burgerorganisatie Omnium Cultural), Joaquim Forn (minister Binnenlandse Zaken en hoofd Catalaanse politie), Jordi Turull (voorzitter adviesraad van de president) en Josep Rull (minister van duurzaamheid en territorium). De voorzitters van de burgerbewegingen zitten vandaag 300 dagen gevangen. Er wordt dan muziek gemaakt en enkele liederen gezongen, waaronder ‘Cants dels ocells’ (Het lied van de vogels). Dit lied werd geschreven door de beroemde Catalaanse musicus Pau Casals. Tijdens het Franco regiem leefde hij in ballingschap. Erg bekend is zijn toespraak bij de openingsceremonie in 1963 van de Verenigde Naties over democratie, vrijheid en vrede. Waarden die de Catalanen al bijna duizend jaren eerder hadden erkent bij de oprichting van hun Parlement om de vrede in Europa te bevorderen. De tekst van het lied is aangepast voor de Catalaanse gevangenen van nu. Ook het Catalaanse volkslied wordt dan gezongen.

Gisteren ben ik er ook heen gegaan. De gevangenis is een drie kwartier rijden vanaf mijn woonplaats. Het gebouwencomplex staat middenin de weilanden en heeft zo te zien vier vleugels van hoogstens twee verdiepingen hoog en hoge, dubbele hekken. Niet veel bijzonders voor een gevangenis, dus. Maar de kennis dat hier zeven gevangenen zitten vanwege hun politieke overtuiging, beter gezegd: ‘gijzelaars van de Staat’, maakt een diepe indruk. De manifestanten groeperen zich in een weiland aan de achterkant van het complex. Op deze manier heeft men uitzicht naar de cellen en de binnenplaatsen, zodat de gevangenen het geroep van de manifestanten, de liederen en de muziek (hopelijk) kunnen horen. Een koor en muziekanten uit de stad Lleida zorgde dit keer voor de muzikale begeleiding.

Een protestmanifestatie die bestaat uit muziek en het zingen van een liederen is niet gewelddadig. Evenmin als de mensen die in de gevangenis zitten vanwege de verzinsels en de grove leugens van gewelddadige oproer. Iedereen weet dat. Zwitserland weigert bijvoorbaat de Catalaanse politieke vluchtelingen uit te leveren. De Belgische en de Duitse rechtbanken zeggen heel duidelijk dat van geweld van Catalaanse zijde geen sprake is. De Schotse rechtbank zou tot dezelfde conclusie zijn gekomen als het internationale uitleveringsbevel niet was ingetrokken door de Spaanse opperrechter Llarena. Dit heeft niets met justitie te maken, maar eerder met Spaanse inquisitie. Ik heb geprobeerd mee te zingen, maar een brok in de keel verhinderde dat. Er waren er meer die daar last van hadden.

Vertaling van ‘Cants dels ocells’:

Met het zien van het opspelden
van de heldere strik
op het meest duistere uur,
de vogeltjes zingen
om ons te herinneren
aan het lied van de vriendschap.
De onzen zijn opgesloten
uit wraak om wat zij denken.
Wat een dieptreurige wet.

Er zingt de menigte
Ik ga er heen om te protesteren
bij de Lledoners gevangenis
Mensen van overal
komen om te proberen
hun verdriet te verlichten
komen om te proberen
samen met zijn allen
voor meer gerechtigheid en het gelijk

De dagen gaan voorbij
en de musici spelen
een zoete melodie.
We denken aan hen
zingen om hen vrij te krijgen
in vele dorpen iedere dag.
Jullie weten dat jullie niet alleen zijn
met musici en zangers
zullen jullie altijd gezelschap hebben

Altijd denken we aan
onze afwezige vrienden
en hun families.
We vergeten jullie niet,
we komen om te zingen
net zolang totdat jullie vrij zijn.
We vergeten jullie niet,
we komen om te zingen
net zolang totdat jullie vrij zijn.

Please follow and like us:

Provoceren van verdeeldheid en geweld

Dat er een groep mensen, eventueel verenigt in één of meerdere politieke partijen, bestaat die bij Spanje willen blijven horen is hun goed recht in een democratie. Zij kunnen hun argumenten bekend maken waarom zij dit willen en deze verdedigen. Na een weloverwogen keus van alle voor-en tegenargumenten kan de burger zijn keus maken door zijn stem uit te brengen bij verkiezingen of in een referendum. Zo functioneert dat in een democratie.

Minder normaal is het dat een groep mensen de symbolen van andersdenkenden die zich in de straten en op de pleinen door geheel het land bevinden weghalen met schaar en mes of er zelfs met de auto op inrijden. En in een vrije democratische samenleving lijkt het nagenoeg ondenkbaar om andersdenken uit te schelden, te belageren en fysiek geweld aan te doen die hun mening verwoorden of door middel van, bijvoorbeeld, een geel strikje kenbaar maken dat zij het niet eens zijn dat er politieke gevangenen zijn.

Het openlijk geweld op straat van unionistische groeperingen is de laatste maanden schrikbarend gegroeid. Deze geweldplegingen blijven doorgaans ongestraft. Politie en justitie laten dit geweld oogluikend toe. Onlangs noemde ik de aanval tegen de fotograaf Jordi Borrás door een Spaanse politieinspecteur gekleed in burger. Maar er zijn vele, vele voorbeelden van agressiviteit door de unionisten te noemen. Leden van de politieke partij Ciutadans trekken er regelmatig op uit om te provoceren, soms onder leiding van de oppositieleidster Iñes Arimades. Dit is geen toeval. Er zit duidelijk een idee achter. Dit idee wordt goed verwoord in een reactie op Twitter van een Spaanse nationalist (@Eduardo_Llorens) toen een groepje unionisten, waaronder twee gemeenteraadsleden van Ciutadans, met een ladder de spandoek aan het balkon van het stadhuis van Reus stalen waarop stond: ‘Vrijheid voor de politieke gevangenen’:

“De actie is goed. Heel erg goed. Men moet een gewelddadige reactie van de onafhankelijkheidsbeweging forceren. Het verhaal van de sociale verdeling hebben we goed opgezet, maar het ontbreekt nog aan gewelddadige acties van hen om dit verhaal te bevestigen. Uiteindelijk zal dit wel lukken. Het is een kwestie van volhouden.”

Naar aanleiding van beledigingen en een scheldpartij door agenten van de Policia Nacional op straat tegen Catalaanse parlementariërs van de ERC partij, heeft president Torra van de gedelegeerde van de Spaanse regering geëist dat de politie moet zorgen voor de openbare orde en niet kan meedoen met het verstoren er van. Uit de hoek van nationalistisch Spanje, inclusief haar overheden, zoals politie en de politici, komt dus de leugen van de zogenaamde ‘verdeling in de samenleving’ vandaan. Indien de unionisten slagen in hun opzet om een enkele Catalaan uit te lokken tot een klap, dan zal dit breed in de Spaanse media worden uitgemeten. Binnen de kortste keren hebben we dan weer één of meerdere schepen met duizenden politieeenheden in Barcelona liggen om zogenaamd ‘de Catalanen te beschermen tegen enkele terroristen die een staatsgreep willen plegen’. Of nog erger: de directe inzet van het leger. Het taalgebruik van Pablo Casado en Albert Rivera, respectievelijk de leiders van de Partido Popular en van Ciutadans, gaat al duidelijk in die richting.

Please follow and like us:

Herdenking van de aanslag in Barcelona

Volgende week, 17 Augustus, is het een jaar geleden dat de terroristische aanslagen in Barcelona en Cambrills plaats vonden. De meningen hoe dit moet worden herdacht zijn sterk verdeeld. De burgemeesteres van Barcelona, de altijd pretentieus neutrale Ada Colau (zij en haar politieke groepering heeft zich nooit voor of tegen de Catalaanse afscheiding van Spanje, het belangrijkste maatschappelijke debat van de afgelopen jaren, willen uitspreken), wil een geheel apolitieke herdenking voor de slachtoffers houden. Het belangrijkste punt van discussie is of koning Felipe VI bij de plechtigheid aanwezig moet zijn of niet. Na de aanslag vorig jaar vond een demonstratie plaats waar de regering van Rajoy en Felipe VI bij aanwezig waren. Zij werden toen door een grote menigte uitgefloten, want de koning heeft goede relaties met het koningshuis van Saudi Arabië. Hij hielp, en helpt nog steeds, op actieve manier de Spaanse wapenindustrie haar producten aan dit pro-Daesh regiem te slijten. (En niet geheel zonder succes: de wapenverkopen stegen dit jaar opnieuw ruimschoots.) Na zijn harde toespraak tegen de Catalanen en haar leiders op 3 Oktober vanwege het gehouden referendum, is Felipe VI nog minder welkom. President Pedro Sanchez staat er op om samen met de koning in Barcelona de aanslag gedenken. De Catalaanse president Quim Torra heeft iedere relatie met de monarchie verbroken en nodigt hem daarom niet uit. Of de Catalanen weer massaal tegen de koning zullen demonstreren of hem juist zullen negeren door een alternatieve bijeenkomst te houden, is nog onduidelijk. Wie wel afwezig zullen zijn, is de vorige Catalaanse minister van Binnenlandse Zaken, Quim Forn, en het hoofd toendertijd van de Mossos d’Esquadra (de Catalaanse politie), Josep Lluís Trapero. Direct na de aanslag ontmaskerden zij de terroristische cel en handelden op voorbeeldige wijze de opvang van slachtoffers en nabestaanden af. Door hun betrokkenheid bij de aanslagen zouden zij daarom een bijzondere plaats moeten hebben onder de aanwezigen van de plechtigheid. Zij worden echter beiden vervolgd wegens gewelddadige oproer tegen de gevestigde Spaanse orde voor het houden, of het niet-gewelddadig tegenhouden, van een referendum. Trapero werd daarom door de Spaanse overheid, tijdens de opschorting van de Catalaanse autonomie, gedegradeerd bij het Catalaanse politiecorps. Forn zit daarvoor reeds maanden in de gevangenis in afwachting op zijn proces. Een apolitieke herdenking, zoals mevrouw Colau wil, is daarom bijvoorbaat al uitgesloten.

Nawoord
De burgerorganisaties ANC en Omnium Cultural hebben bekend gemaakt dat zij geen protestmanifestatie tegen koning Felipe VI zullen organiseren. Zij vinden dat de herdenking in het licht van de slachtoffers moet staan. Wel zal het ANC een manifestatie voor de gevangenis organiseren waar ex-minister Quim Forn verblijft om hem en majoor Josep Luís Trapero te ondersteunen. President Torra zal Forn in de gevangenis bezoeken. De politieke groepering La CUP zal niet naar de officiële bijeenkomst met de koning gaan.

Please follow and like us:

Es-Satty, een verklaring die geen steek houdt

De geheimhouding over het gerechtelijk onderzoek over de terroristische aanslagen van 17 Augustus 2017 in Barcelona en Cambrills is afgelopen dagen gedeeltelijk opgeheven. Hierdoor zijn er meer details bekend geworden, maar de vrijgegeven informatie levert niet meer duidelijkheid op. Vertaling van een artikel uit de krant Ara van 10 Augustus, door Sebastià Alzamora.

De directeur van de CNI (Spaanse inlichtingendienst), Félix Sanz Roldán, heeft het maanden gekost om uitleg te geven over de Iman van Ripoll, waarvan men had ontdekt dat hij een informant was van de Spaanse geheime dienst rond November vorig jaar. Sanz Roldán verscheen pas op zes Maart voor de onderzoekscommissie van het Spaanse Congres, en nog wel achter gesloten deuren. Staatsgeheim, dus. Vier maanden daarna, rond half Juli, zond de Catalaanse TV3 een citaat van dezelfde intelligentie dienst uit waarin wordt vermeld dat Abdelbaki es-Satty was beproefd als mogelijke vertrouweling. Maar hij werd uiteindelijk niet geaccepteerd want hij kwam niet door de psychologische tests heen als zijnde een betrouwbare bron. Hetzelfde bericht wees er op dat es-Satty niet het brein is geweest achter de aanslagen in Barcelona en Cambrills, maar dat hij slechts een ondergeschikte pion was van een mysterieuze bron ergens in Centraal Europa. Maar er werd verder niet vermeld of de politie enig idee had over diens identiteit. Nu vermeldt het gerechtelijk onderzoek drie bezoeken van de Guardia Civil en één van de CNI aan es-Satty in de gevangenis, waar hij vast zat wegens drugssmokkel, tussen 2012 en 2014.

Alles bijelkaar een verklaring waarvan het lijkt dat deze de indruk wil wekken dat het zeer ingewikkeld en complex is. Maar de verklaring spreekt zichzelf echter alleen maar tegen en, zacht gesproken, lijkt absoluut onbetrouwbaar. We wachten nu op de nieuwe uitleg van de politie over de, nu op dit moment, onvindbare informatie over de antecedenten van es-Satty. Ontwikkelingen die allesbehalve duidelijkheid geven over de zwakke punten in de uitleg en alleen maar nieuwe vragen oproept die het allemaal alleen maar ingewikkelder maakt. Maar laten we onderstrepen dat de gerechtelijke verklaring enkele twijfels weg haalt: er bestond een relatie tussen de Iman, de politie en de CNI, hij was het brein achter de aanslagen en was verantwoordelijke voor de indoctrinatie van de jonge jihadisten van Ripoll. Ook is het duidelijk dat hij door België als een gevaarlijke misdadiger werd beschouwd. Hij kon zich echter gedurende jaren lang vrij bewegen en vestigen in Catalonië. Het resultaat is dat de inwoners van Ripoll sterk het idee hebben dat het geen toeval is geweest dat dit individu onder hen kwam wonen, maar het resultaat van de beslissing van iemand. Indien es-Satty de bevelen van iemand opvolgde, wie was dit dan?

Hoewel dit artikel de indruk mag wekken, ben ik geen voorstander van een samenzweringstheorie. Maar ik wijs er op dat we het hebben over geheimen van de Staat. Een Staat die de gewoonte heeft om nogal geheimzinnig om te gaan met bepaalde informatie, zoals we op zijn minst weten sinds het GAL schandaal. (Tijdens de regering van de socialist Gonzales werden zestien ETA leden en sympathisanten door de politie vermoord. De minister van Binnenlandse Zaken werd hiervoor veroordeeld.) Het is moeilijk om niet herinnerd te worden aan de documentaire “De riolen van Binnenlandse Zaken” en het boek “De riolen van de Staat”. Feiten welke nooit door de overheid zijn ontkent en in verband kunnen worden gebracht met het referendum. De Spaans nationalistische media drongen er toen sterk bij de Catalaanse regering op aan om het referendum af te gelasten. Het roept alleen maar meer vragen op. Zoals: wat wist de PSOE van dit Staatsgeheim. Wat weet de regering van Pedro Sánchez er van?

Please follow and like us:

Onrechtvaardig gevangen

Als actief lid bij de burgerbeweging Assemblea Nacional Catalana (ANC) in mijn woonplaats organiseren we vaak conferenties en spreekbeurten. Daardoor heb ik het privilege gehad, om het zo maar eens te noemen, dat ik door de tijd heen veel genodigde sprekers persoonlijk heb kunnen ontmoeten. Zo kwam Jordi Sànchez, voorzitter van het ANC, eenmaal spreken. Als groep hebben we toen samen na de conferentie gegeten en van gedachten gewisseld. Evenzo is dit het geval geweest met Jordi Cuixart, voorzitter van Omnium Cultural. Jordi Sànchez zou nogmaals een conferentie bij ons komen houden op de avond van 20 September 2017. Deze meeting ging toen niet door, want de Guardia Civil hield huiszoekingen bij de ministeries van de Catalaanse Generalitat op zoek naar informatie en materiaal over het aanstaande referendum van 1 Oktober. Uit gevoel van onwaardigheid ontstonden er toen spontaan protestmanifestaties, die zich uiteindelijk concentreerden voor de deur van Economische Zaken, op de hoek van Rambla de Catalanya en Gran Via. Samen met zo ‘n 30.000 protestanten was ik daar toen ook aanwezig. Aan het einde van de dag ontbonden de beide Jordi’s de manifestatie. Ze klommen, met instemming van de politie, op de auto van de Guardia Civil die er voor de deur geparkeerd stond. De gehele dag hadden manifestanten en persfotografen, uiteraard zonder toestemming, op deze auto ‘s gestaan. Zij riepen door een megafoon dat de manifestatie nu was afgelopen en dat men naar huis kon gaan. Dit is de reden waarom de Jordi’s nu gevangen zitten wegens gewelddadige rebellie, een aanklacht vergelijkbaar met terrorisme. Ook de politicus Raul Romeva, toendertijd minister van Buitenlandse Zaken en nu ook in de gevangenis, heb ik op deze manier kunnen ontmoeten. Met mij zijn vele anderen die de politieke gevangen persoonlijk wel eens hebben ontmoet of hen zelfs goed kennen. De Catalaanse burgerleiders en politici zijn voor ons mensen van vlees en bloed en we weten dat zij een diepe overtuiging voor vrede en democratie hebben. Zij zitten nu onterecht gevangen, wegens valse beschuldigingen. Europese rechtbanken weigeren om de Catalaanse politici uit te leveren vanwege rebellie, want zij accepteren de verzinsels van de Spaanse rechter niet. Daarom raakt dit velen van ons zo erg, inclusief mijzelf, en voelen we er ons zo intens bij betrokken. Daarom draag ik een gele strik op mijn T-shirt en een sticker op mijn mobieltje. Met het risico dat vroeg of laat iemand me in elkaar zal slaan of de Policia Nacional mijn handbagage op het vliegveld nog eens extra doorzoekt, of erger. Ik heb hen tot nu toe nooit persoonlijk in de gevangenis geschreven. Ik durf het niet. Ik zou niet weten wat ik hen zou moeten zeggen tegen zoveel onrecht. Hen sterkte of succes wensen in hun rechtszaak lijkt me gewoonweg absurd. Want het is geen RECHTSzaak, het is allemaal een FARCE. Maar ik zal niet stoppen met schrijven over hen totdat ze vrij zijn en totdat justitie weer is teruggekeerd.

Please follow and like us:

Wie is er bang?

Empar Moliner
krant Ara, 4 Augustus 2018

vertaling uit het Catalaans

Men heeft een man gearresteerd omdat hij protesteerde voor een kippen restaurant waar rechter Llarena dineerde met de politicus Alberto Fernandez Diaz. Dat een rechter die het onderzoek leidt van de zaak tegen de politici en activisten een afspraak heeft met een politicus van de Partido Popular is perfect legitiem, maar het is niet ethisch. Het is niet verbazingwekkend dat de rechter dineert met de broer van de ideoloog van de riolen van de staat (ex-minister van BiZa Jorge Fernandez Diaz, vertaler), maar het geeft wel een slechte indruk. Wie weet of de gerechtelijke uitspraken worden beklonken tussen het afkluiven van de kip-aan-het-spit door.

Protesteren is niet correct, als u dat wilt, maar het is legitiem en in democratische landen is het legaal. Het is alleen niet legaal in niet-democratische landen. De rechter en de politicus hebben al het recht van de wereld om af te spreken om kippevleugeltjes en kippeborst af te kluiven. Maar de burgers hebben ook al het recht van de wereld om te zeggen wat ze daar van denken. Er zitten mensen in de gevangenis die wachten op de beslissing van deze man, volkomen in tegenspraak met rechters elders in Europa, die op geen enkele manier zijn verzinsels accepteren. Jordi Cuixart en Jordi Sànchez (beschuldigd voor rebellie vanwege het ontbinden van een absoluut vreedzame manifestatie) zagen op de televisie van hun cel hoe de taxi chaufeurs Barcelona blokkeerden op de Gran Via en hoe één van hen de fotograaf van de krant Ara sloeg. Ze zijn van de straat, dat is duidelijk. De gekte slaat alleen toe bij de voorstanders van onafhankelijkheid.

Een man op het politiebureau om te protesteren tegen een rechter en een politicus die samen eten. Aangeklaagd waarvoor? Wegens schreeuwen? Beledigen? Verstoring van de maaltijd? Of ook wegens rebellie? Misschien direct voor terrorisme zoals de vrouw van de CDR (Commissie ter verdediging van de Republiek, vertaler) en haar gevluchte vriend (wegens het houden van een protest en blokkering op de snelweg, vertaler). Is dit een Europese democratie? Gebeurd zoiets in Groot Brittanie? In Zwitserland? België? Frankrijk? We weten allemaal waar dit wel gebeurd en waar niet. Het gebeurd in Spanje. Trouwens, de man moest een verklaring afleggen op het politiebureau waar de agent is gestationeerd die de persfotograaf Jordi Borràs in elkaar sloeg (en nog steeds in actieve dienst is). En als deze agent nu eens de opdracht had om hem te ondervragen? Zou je dan niet bang zijn? Maar we blijven afstandelijk en evenwichtig, niet?

Please follow and like us:

De jaarlijkse roep om vrijheid en onafhankelijkheid

Vandaag, Vrijdag, is het marktdag in mijn woonplaats. Daarnaast is de maand augustus begonnen. Typerend gedurende de afgelopen zes jaar rond deze periode, staat er nu ook weer een tafeltje in de winkelstraat van het Assemblea Nacional Catalana (ANC), de burgerbeweging die één van de belangrijkste motoren is achter de onafhankelijkheidsbeweging van Catalonië. Op de tafel liggen T-shirts van verschillende maten en publicatie materiaal. Indien nodig, kunnen de mensen deze passen. Daarna besluit men doorgaans tot de aankoop van ‘het pakket’: een eenvoudig rugzakje of tasje met daarin het genoemde T-shirt, informatie materiaal en ander klein goed. Zes jaren lang organiseert het ANC op de nationale dag van Catalonië, 11 September, een manifestatie voor een onafhankelijke Catalaanse Republiek. Ik zeg met name: ‘nationale dag’ en geen: ‘nationale feestdag’, want dat is het niet. Op 11 September 1714 viel na een lange en bloedige belegering door koning Felipe V van Bourbon de stad Barcelona. Naast de kerk Santa Maria de Mar, in het hartje van Barcelona, bevind zich het monument ‘Fossar de les Moreres’: een massagraf van de gevallen soldaten op dat moment. Na zijn overwinning ging de voorvader van de huidige Spaanse koning Felipe VI terroriserend en moordend door het land waarbij hij hele dorpen in brand stak. Pas in de negentiende eeuw durfde de Catalaanse bevolking weer haar vrijheid voor het eerst op voorzichtige wijze terug te vragen. Dit resulteerde in 1873 in de kort levende eerste Catalaanse (federale) Republiek. In de twintigste eeuw gebeurde dit ook tweemaal. In 1931 leidde dit tot de tweede Catalaanse (onafhankelijke) Republiek (onder Francesc Macià) en in 1934 tot de Catalaanse staat (onder Lluis Companys). Daarna kwam de staatsgreep van generaal Francisco Franco, een oorlog en een veertig jarige repressieve dictatuur. Voor zijn dood stelde Franco prins Juan Carlos I, de vader van de huidige Spaanse koning, aan als zijn opvolger. Het laat zich raden hoe de relatie is van het Spaanse koningshuis met het Franco regiem en haar Spaans nationalistische en fascistische idealen. Dat was ook weer eens duidelijk te zien in de harde toespraak van koning Felipe VI op 3 Oktober vorig jaar na het referendum waarbij hij de Catalanen op uitzonderlijk harde wijze toesprak. De koning, die als staatshoofd een rol zou moeten voeren als bemiddelaar, koos welbewust partij voor de extreem rechtse en nationalistische regering van Rajoy. Dat was voor de Spaanse regering toen de vrijbrief om de Catalaans democratisch gekozen politici gerechtelijk te vervolgen, hen aan te klagen wegens oproer tegen de Spaanse staat met geweld en, op geheel illegale en illegitieme wijze, de Catalaanse autonomie op te schorten.

Nee, Catalonië werd niet bevrijd van het fascisme en nazisme door de geallieerde troepen van 1945, zoals de rest van Europa. Het zwicht nog steeds onder het juk van een land en een regiem waar het niet bij wil horen. Franco is al veertig jaren dood, maar zijn regiem is nog springlevend. En daarom houd het op haar nationale dag, de datum van haar verovering, een manifestatie voor haar vrijheid. De vreedzame en doorgaans feestelijke beelden van de laatste jaren zijn de gehele wereld over gegaan. De feestelijke sfeer is er na het afgelopen jaar van ballingschap, gevangenschap, gerechtelijke vervolgingen en (politie)geweld van af. Maar de zekerheid en standvastigheid op een overwinning tot onafhankelijkheid blijft overeind.

Zo, en dan nu een T-shirt kopen (ze zijn rood dit jaar) en me inschrijven voor de ‘mani’. Dit jaar zetten we de 20 kilometer lange Avinguda Diagonaal in Barcelona helemaal vol. Ook vele (vooraanstaande) buitenlanders worden door Foreign Friends of Catalunya (@Foreign_Cat) uitgenodigd om deel te nemen en hun eigen nationale vlag te laten wapperen. Natuurlijk is iedereen welkom, mits goedgemutst en met een vreedzame instelling.

Please follow and like us:

181 pro-Franco generaals

Deze week ondertekenden 181 oud-generaals en andere hoge militairen een petitie waarin zij eisen dat Franco en zijn nalatenschap moet worden gerespecteerd. De aanleiding hiervoor is dat de socialistische president, Pedro Sanchez, had belooft om het lichaam van Franco te verwijderen uit het monument ‘Valle de los Caídos’ (de Vallei van de gevallenen). Dit monument werd gebouwd door dwangarbeiders na de burgeroorlog van 1940. Bij de bouw kwam een onbekend aantal werkers om. Naast Franco liggen zo’n 46.000 soldaten begraven, waaronder republikeinen zonder medeweten en toestemming van hun families. De ondertekenaars, die als militair in de jaren ’70 dienden, suggeren in hun petitie dat zij hun belofte hebben nagekomen door de politieke partijen te legaliseren en een democratie te accepteren, mits hun (oorlogs)misdaden niet zouden worden berecht en de eenheid van Spanje zou worden bewaard. Sinds de aankondiging van Sanchez anderhalve maand geleden, staan er lange wachtrijen om het graf van Franco te bezoeken. Vanwege de protesten heeft Sanchez aangekondigd om te wachten met de grafontruiming tot minstens einde dit jaar. Het Spaans nationalisme en fascisme is nog springlevend.

Please follow and like us:

Reactie interview Edwin Winkels

In de Volkskrant van 22 Juni werd een interview van sportjournalist en schrijver Edwin Winkels gepubliceerd. Ik wil reageren op zijn uitspraak over het onafhankelijkheidsstreven van Catalonië omdat Winkels, net als schrijver dezes, een Nederlander is die in Catalonië woont, maar blijkbaar een totaal andere ervaring en visie heeft.

Hem werd gevraagd: “Catalonië als autonome regio of als republiek?” Winkels vind dat Catalonië absoluut geen onafhankelijke republiek moet worden. Dat is zijn persoonlijke mening en die mag hij natuurlijk hebben. Als hij in Catalonië stemgerechtigd is, mag hij daar zelfs over meebeslissen door het uitbrengen van zijn stem in een referendum over dit onderwerp. In de aanloop naar het referendum van 1 Oktober 2017 waren het nota bene de voorstanders van de Catalaanse onafhankelijkheid die de unionisten aanmoedigden om ook te gaan stemmen. De Spaanse regering hield geen enkele campagne, zoals de Britten deden bij het referendum in Schotland in 2014 ‘Better together’. Wel dreigden de Spaanse overheden met geweld en hield de Policia Nacional en Guardia Civil razzia’s bij overheidsinstellingen en privébedrijven op zoek naar stembriefjes, stembussen en geadresseerde post naar de stemgerechtigden.

In eerste instantie had Winkels sympathie voor het ‘proces’, zoals het onafhankelijkheidsstreven wordt genoemd. Maar door de “gekte van het afgelopen jaar” heeft hij deze sympathie verloren. Want het heeft de Spanjaarden van niet-Catalaanse geboorte en de (autochtone) Catalanen in twee groepen verdeeld, zoals Spanje en Catalonië verdeeld zijn. Als (sport)journalist zou Winkels moeten weten dat deze “gekte” is ontstaan door het gewelddadig optreden van de Spaanse politie en Guardia Civil. Ik zeg het hier nog maar een keertje, want het schijnt bij sommige mensen maar niet door te dringen: de DEMOCRATISCH gekozen Catalaanse regeringen van de afgelopen zes jaren hebben VELE MALEN aan de Spaanse regering gevraagd om een referendum te kunnen houden over de Catalaanse onafhankelijkheid. Deze vraag was ontstaan uit de behoefte van een GROOT DEEL van de Catalaanse bevolking. Winkels suggereert dat het om een etnische conflict gaat, terwijl de Catalaanse bevolking doorgaans bekend staat om haar open en multiculturele karakter, inclusief de Spaanse cultuur. Wat Winkels beweerd, is niet zonder risico. De extreem rechtse partijen, zoals Partido Popular en Ciutadans, proberen op deze manier zelfs het Catalaanse conflict te ‘balkaniseren’, verwijzend naar de bloedige oorlogen en etnische vervolgingen aldaar in de jaren negentig.

Winkels heeft gelijk dat velen die voor de Catalaanse onafhankelijkheid zijn, nogal teleurgesteld zijn in hun politieke leiders en in het verloop van het proces naar een onafhankelijke Republiek. Maar dit is een direct gevolg van het gewelddadig optreden van de politie tijdens het referendum, de regelrechte staatsgreep van de Spaanse regering door (volledig tegen de Spaanse grondwet en het Catalaanse Statuut in) de Catalaanse regering te ontslaan en het Catalaanse Parlement te ontbinden onder het EXCUUS van grondwetsartikel 155, en door de STERK PARTIJDIGE rechtbanken (1) die de Catalaanse politici beschuldigen van GEWELDDADIGE OPROER, waardoor de politici naar het buitenland moesten uitwijken of gevangen zijn gezet nog voordat ze zijn berecht. De Duitse rechtbank van Sleeswijk-Holstein is in haar uitspraak over de uitlevering van president Puigdemont zeer duidelijk dat de Catalaanse regering geen geweld heeft gebruikt of daar aanzet voor heeft gegeven. Deze rechtbank zegt dat Puigdemont en zijn regering het resultaat van het referendum wilden gebruiken als startpunt om te onderhandelen met Spanje. Puigdemont kan daarom niet worden uitgeleverd en berecht in Spanje wegens oproer. (Zijn ministers zitten echter nog steeds gevangen voor deze beschuldiging.) De Catalaanse bevolking en de politici hadden echter nooit verwacht dat Spanje, inclusief haar koning Filipe VI met zijn harde toespraak tegen de Catalaanse bevolking op 3 Oktober,  zó gewelddadig en onrechtvaardig zou optreden. Na het referendum verkeerde men in een SHOCKTOESTAND die nog steeds emotionele en politieke effecten heeft. De politici en de leiders van de burgerbewegingen worden gevangen gehouden, onder de valse beschuldiging van oproer en geweld, als GIJZELAARS die de onderzoeksrechter van het Hooggerechtshof gebruikt om het POLITIEKE verloop in Catalonië en de samenstelling van het democratisch gekozen Parlement en de regering te beïnvloeden. De nasleep van het referendum, en de directe dreiging van militair geweld, heeft de Catalaanse politici afgeschrokken om de Republiek in werking te stellen. Het is logisch dat veel voorstanders van de Catalaanse Republiek teleurgesteld zijn, maar de Catalaanse politici hebben daar weinig of geen schuld aan. Ze kunnen hoogstens naïviteit worden toegerekend omdat ze te weinig, of geen, rekening hebben gehouden met mogelijk politie en militair geweld en een staatsgreep van Spaanse zijde.

Daarnaast noemt Winkels de media in Spanje van beide kanten zeer partijdig, wat polarisatie van de bevolking in de hand werkt. De Spaanse media brengen inderdaad zeer eenzijdige nieuws, verzwijgen of verdraaien de feiten en laten voornamelijk tegenstanders van de Catalaanse onafhankelijkheid aan het woord. Dit geld voor de privé TV kanalen, de kranten, maar ook voor de Spaanse publieke omroep. Onlangs protesteerden de journalisten (in Catalaans) van de Spaans publieke omroep bij het Europese Parlement tegen de censuur die hun politieke bestuur hen oplegt. De Catalaanse publieke omroep kan daarentegen niet worden beschuldigd van eenzijdige nieuwsberichtgeving en opinievorming, ondanks dat de Spaanse politici de Catalaanse omroep, naast de scholen, beschuldigen van indoctrinatie. De statistieken laten duidelijk zien dat TV3 en radio Catalunya evenwichtig de voor-en tegenstanders aan het woord laten in hun praatprogramma’s, interviews en nieuwsberichten.

Volgens Winkels is er binnen Catalonië een kloof ontstaan die te vergelijken is met de kloof tussen Spanje en Catalonië. Misschien is het goed om eerst eens te kijken wat nu eigenlijk de oorzaak van dit conflict is. De wil naar Catalaanse onafhankelijkheid is gegroeid door de uitspraak in 2010 van een sterk gepolitiseerd Constitutioneel Hof dat het Catalaanse Statuut vernietigde en de Catalanen niet als natie ziet, zoals in het Statuut wordt beschreven. Hiermee werden de Catalanen, met hun identiteit, hun taal, cultuur en eigen geschiedenis door de Spaanse grondwet geminacht en hun bestaan ontkent. Daar begon het probleem: door een gepolitiseerd Hof, aangesteld door politici die zijn gekozen door een achterban van Spanjaarden die het Catalaanse volk doorgaans minachten. Het gebrek aan respect voor en het beledigen van Catalanen levert in Spanje nu eenmaal stemmen op. De voorstanders van de Catalaanse onafhankelijkheid hebben er altijd op gestaan dat zij dit meningsverschil op een vreedzame, democratische manier willen oplossen door TE STEMMEN. En dat is wat Spanje altijd verboden heeft en, met haar nieuwe socialistische regering, nog steeds verbied. Spanje blokkeert een democratische oplossing voor een politiek probleem. Het is niet het referendum dat het probleem heeft veroozaakt. Het referendum is de oplossing van een probleem dat er al lag. Maar wat is het alternatief als een democratische oplossing wordt tegengehouden? En daarmee komen we uit op de zogenaamde kloof, een diepe (?) verdeeldheid onder de Catalaanse bevolking. Hoe diep deze kloof is en of deze uit twee gelijke helften bestaat, zoals Winkels suggereert, weten we niet want we mogen het niet meten. Het geweld vanuit de ultra-rechts Spaans nationalistische hoek is de laatste maanden echter wel sterk toegenomen. Bovendien wordt dit geweld bij herhaling en structureel door de politie en gerechtelijke macht toegelaten en niet veroordeeld (2). Het dragen van een geel strikje op een trui of jas uit protest tegen de politieke gevangenen is niet meer geheel zonder gevaar. Het toenemende geweld, een uiting van deze kloof, komt duidelijk van één kant, namelijk van een zeer gewelddadige minderheid.

Uiteindelijk gaat het er niet meer om of de Catalanen wel of niet zichzelf willen besturen, voor zichzelf willen uitmaken hoe zij de dingen doen, maar gaat het om de verdediging van FUNDAMENTELE RECHTEN, zoals zelfbeschikking (3), vrije meningsuiting (4), vrijheid van vergadering (5) en de internationale politieke rechten van gekozen leiders (6) die in Spanje met voeten worden getreden.

 

(1) De Europese Raad heeft er de afgelopen jaren bij herhaling op gewezen dat de aanstelling van de rechters bij de hogere Spaanse rechtbanken, zoals het Constitutioneel Hof, het Hooggerechtshof en het Audiencia Nacional, moet worden veranderd omdat de politiek een (te) grote invloed op de benoemingen heeft. Een goede uitleg hoe het Spaanse justitiele apparaat functioneerd en waarom, is te vinden in dit Engelse artikel.

(2) Eén voorbeeld, van de vele, ongestrafte geweldplegingen door Spaans nationalisten is die van persfotograaf Jordi Borràs. Borràs is gespecialiseerd in het vastleggen van de ultra-rechts en Spaans-fascistische beweging. Twee weken geleden werd hij in centrum Barcelona in elkaar geslagen. Terwijl de aanvaller sloeg, riep hij “Leve Spanje, Leve Franco”. Barràs brak daarbij zijn neus (en zijn camera). Toen het aanwezige publiek de aanvaller probeerde tegen te houden, liet hij zijn penning zien. Hij bleek een anti-terrorisme inspecteur van de Policia Nacional te zijn. Hij werd niet geschorst en is nog gewoon in functie.

(3) Het zelfbeschikkingsrecht van personen en van volkeren is een fundamenteel recht dat Spanje heeft erkent door haar lidmaatschap van de Verenigde Naties. Het verbod op een referendum over zelfbeschikking werd in 2005 uit de Spaanse strafwet verwijderd om het referendum over de het nieuwe Catalaanse Statuut mogelijk te maken. De Spaanse politici blijven er echter bij dat zo’n referendum illegaal is.

(4) Het Constitutioneel Hof verbood het Catalaanse Parlement dat, zelfs volgens het Statuut, soeverein is en alleen verantwoording aan haar kiezers hoeft af te afleggen, om te debateren en te stemmen over de onafhankelijkheid van Catalonië.

(5) Hetzelfde Hof heeft bij herhaling de plenaire vergadering van het Catalaanse Parlement verboden.

(6) President Puigdemont werd herkozen in de door de Rajoy opgelegde verkiezingen van 21 December. De onderzoeksrechter van het Hooggerechtshof, Pablo Llarena, heeft de instelling van Puigdemont, en van twee andere gekozen parlementariërs, als president van Catalonië tegengehouden. Dit verbod gaat zelfs regelrecht tegen de Spaanse wetgeving in. Llarena dreigde echter met gerechtelijke vervolgingen wegens wettelijke ongehoorzaamheid van de Catalaanse kamervoorzitter, net zoals hij heeft gedaan bij zijn voorgangster die nu gevangen zit. Deze zaak wegens de schending van de politieke rechten loopt nu bij de Mensenrechtencommissie van de VN (UNCHR) in Geneve. De VN advocaat van Puigdemont, Ben Emmerson, noemt de argumenten van Spanje tegen de aanklacht pathetisch. Hij verwacht dat de Commissie binnenkort een uitspraak zal doen en dat dit ‘grote gevolgen’ voor de gevangen politici zal hebben.

Please follow and like us:

De totale nederlaag van de Spaanse justitie

Vorige week oordeelde de Duitse rechtbank in Sleeswijk-Holstein dat de Catalaanse president Puigdemont alleen aan Spanje kan worden uitgeleverd wegens verdenking van misbruik van publiek geld. Hij kan niet worden uitgeleverd wegens oproer of opruiing, want de Duitse rechtbank ziet dat Puigdemont geen geweld heeft gebruikt of daar aanzet toe heeft gegeven. Wanneer hij eenmaal in Spanje is, kan Puigdemont daarom niet worden berecht wegens oproer (waar 30 jaar gevangenis op staat), maar alleen voor geldverspilling (met zes jaar gevangenis).

De reactie van de onderzoeksrechter van het Hooggerechtshof, Pablo Llarena, kwam gisteren. De Spaanse opperrechter besluit om de Europese aanvraag voor arrestatie en uitlevering van Puigdemont in te trekken.Hij verkiest om Puigdemont helemaal niet te hebben dan hem alleen maar te veroordelen wegens geldmisbruik. Llarena trekt niet alleen het uitleveringsbevel tegen Puigdemont in, maar ook tegen de Catalaanse politici die in Zwitserland, België en Schotland verblijven. Zwitserland en België hadden al besloten dat van uitlevering geen sprake zal zijn. Schotland beslist eind deze maand over de uitlevering van de minister van onderwijs, Clara Ponsatí. Hij wacht het oordeel van de Schotse rechtbank dus niet af en trekt zich terug. In zijn schrijven bekritiseerd Llarena in harde bewoordingen het Duitse besluit. Hij vind dat de Duitse rechtbank haar verplichtingen omtrent het Europese uitleveringsbevel niet nakomt. Hiermee zou de Spaanse grondwet in gevaar worden gebracht. Hij vind dat de Duitse rechtbank het verdrag van het Europese uitleveringsbevel heeft geschonden (letterlijk staat er: kortgesloten). Maar Llarena gaat niet in beroep bij het Europese Gerechtshof, zoals hij eerder suggereerde. De onderzoeksrechter voelt blijkbaar wel aan dat zijn beschuldiging van oproer door de Catalaanse politici geen stand houdt. Met het intrekken van het uitleveringsbevel laat de opperrechter duidelijk zien dat zijn aanklacht één groot verzinsel is, gebaseerd op subjectieve, politieke motieven. Bovendien handelt hij juridisch tegenstrijdig met het intrekken van de uitleveringsbevelen en begaat hij daarmee een misdaad. Als rechter is hij overtuigd dat de Catalaanse politici zware criminelen zijn. Hij heeft niet voor niets negen andere politici voorlopig gevangen gezet en internationaal bevolen om de andere politci uit te leveren. Hij zou het Duitse besluit daarom tot in de hoogste raad, het Europese Hof voor Justitie, moeten uitvechten. Maar de opperrechter laat de (volgens zijn mening) staatsgevaarlijke terroristen die belastinggeld hebben gebruikt voor hun illegaal doel, namelijk het houden van een referendum, vrij uitgaan. En voor een rechter is dat een misdaad.

Ook voor de Europese Unie is er nu een probleem. Er zijn nu mensen, democratisch gekozen leiders, die overal binnen de EU kunnen gaan waar zij willen. Met uitzondering van Spanje, want dan zullen zij worden gearresteerd en berecht voor dertig jaar gevangenisstraf. Het verdrag van de Europese gelijke rechten voor haar burgers, de fundamentele basis van de EU, is de facto failliet.

De blamage van de Spaanse justitie is ontegenzeggelijk groot. De Spaanse regering zou de schade nog kunnen beperken door via het Openbaar Ministerie de aanklacht tegen de Catalaanse gevangenen in te trekken en en hen direct vrij te laten. Het lijkt er niet op dat dit zal gebeuren. De leider van de burgerbeweging Omnium Cultural, Jordi Cuixart, werd gisteren niet vrij gelaten, zoals hij had gevraagd. Als gevolg van de Duitse uitspraak zou het gevaar om naar het buitenland te vluchten zijn gegroeid, aldus de openbaar aanklager.

Het proces tegen de Catalaanse politici die gevangen zitten zal voor het einde van 2018 worden gevoerd. Naast de burgerlijke onrust die dit zal veroorzaken, zal de uitspraak hiervan een zware wissel trekken op de internationale relaties met de Spaanse staat. Met zulke grote tegenstellingen tussen de Spaanse en de Europese justitie is het gevaar reëel dat, net zoals ten tijde van het Franco regiem, Spanje in een justitieel en politiek isolement terug zal vallen.

Please follow and like us: