Raad van Europa: Spanje en Turkije schenden mensenrechten

(1050 woorden)

De Raad van Europa, bestaat uit 47 landen en is na de tweede wereldoorlog opgericht om de mensenrechten, democratie en de naleving van de wet onder de lidstaten te controleren. Het Europese Hof van de Mensenrechten vormt onderdeel van deze Raad. Haar uitspraken zijn bindend voor de landen die er lid van zijn. De Raad en het Gerechtshof zijn gezeteld in Straatsburg.

De voorzitter van de Commissie van de mensenrechten van de Raad van Europa, Boriss Cilevics (Daugavpils, 1956), bezocht in Februari 2020 Spanje. Eerst sprak hij met de rechters en de openbaar aanklagers van het Hooggerechtshof. Het schijnt dat de spanningen bij dat bezoek hoog opliep omdat Cilevics zijn verbazing uitte over de hoge straffen die de Catalaanse politici voor het misdrijf opruiing hadden gekregen. Vervolgens bezocht hij de gevangenis Lledoners en sprak daar met de gevangen politici en had een videoconferentie met de voorzitster van het Catalaanse Parlement, Carme Forcadell, en minister Dolors Basses die in een andere gevangenis zitten. Cilevics schreef zijn bevindingen in het rapport ‘Should politicians be prosecuted for statements made in the exercise of their mandate?’ . Daarin vermeld hij dat Spanje en Turkije politieke gevangenen hebben en de mensenrechten tegen respectievelijk de Catalanen en de Koerden schenden. Het rapport eist dat de politieke gevangenen onmiddellijk moeten worden vrijgelaten of gratie moet worden verleend. Ook zegt het rapport dat Spanje moet stoppen met de gerechtelijke vervolgingen van de politici die naar andere Europese landen zijn uitgeweken en de talrijke andere politici en hoge ambtenaren, zoals bijvoorbeeld door het Tribunal de Quentas. Daarnaast vermeld het rapport dat de voormalige Catalaanse president Quim Torra niet had mogen worden bestraft en uit zijn functie worden ontheven omdat hij zijn bezorgdheid uitte over de gevangenen en ballingen door middel van een spandoek aan het regeringspaleis. Het rapport stelt verder dat het referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid rechtsgeldig is en beveelt Spanje aan om de wetgeving voor opruiing en oproer te veranderen zodat de desproportionele hoge straffen die de Catalaanse leiders gekregen hebben niet mogelijk zijn.

De bevindingen van de Commissie zijn vandaag in de plenaire vergadering van de Raad van Europa in stemming gebracht. Het rapport werd in zijn geheel aangenomen met 70 stemmen voor, 28 tegen en 12 onthoudingen. Spanje en Turkije hebben nog getracht om de scherp veroordelende tekst te verzachten. De PP en PSOE dienden voorstellen tot veranderingen in om de afkeuring van de veroordeling en de afzetting van de Catalaanse president Torra te verwijdren. Ook wilden zij de tekst laten verwijderen die spreekt over de vervolgingen van de ballingen en de hoge ambtenaren. Slechts één enkel voorstel van de tientallen die de Spaanse politici indienden werd aangenomen.

Het rapport, dat een sterk juridisch karacter heeft en is gebaseerd op de Europese wetten en juridische precenten, zal grote invloed hebben op het oordeel van het Europese Hof van de Mensenrechten waar de Catalaanse gevangenen hun aanklacht hebben ingediend of nog zullen indienen.

Spaanse rechters
Het besluit van de Raad van Europa is vernietigend voor de reputatie van de Spaanse gerechtelijke macht. Voordat het stemmen plaatsvond plaatsten verschillende bonden van Spaanse conservatieve rechters een krantenartikel waarin zij vragen dat de Spaanse politici in de Raad van Europa er alles aan moeten doen om het rapport tegen te houden of het harde oordeel te verzachten.

Politiek
Vanuit de politiek probeert de Spaanse president Pedro Sánchez de schade te beperken door met grote spoed het koninklijk decreet voor het pardon van de Catalaanse gevangenen te ondertekenen. Gedurende de twee jaren dat hij nu regeert is er ondanks sterk aandringen van coalitiegenoot Comu/Podem niets gebeurd met betrekking tot een amnestiewet en de verandering van de wet van opruiing en oproer, zoals Sánchez bij zijn verkiezingen had beloofd. Nu het rapport van de Europese Raad in stemming is gebracht, slaat de paniek alom toe en binnen een maand lag het wetsvoorstel op tafel. De dag nadat het vernietigende rapport van de Raad van Europa werd aangenomen, zal het Spaanse kabinet bijeenkomen en het koninklijk decreet bekrachtigen. Hoewel de details nog niet duidelijk zijn, liet de krant El País uitlekken dat de gratie alleen de in vrijheidstelling van de gevangen Catalanen betreft. Deze zal worden teruggedraaid zodra de gevangenen opnieuw ‘criminele activiteiten ondernemen’, oftewel op enige wijze zullen werken aan de Catalaanse onafhankelijkheid. De straf dat zij de komende jaren geen openbare functie mogen bekleden, zoals een politieke ambt, blijft overeind staan. Sánchez doet zoveel water bij de wijn om de politici vanuit zijn eigen partij, de rechtse en fascistische oppositiepartijen en de gerechtelijke macht die fel tegen het pardon gekant zijn enigszins tevreden te stellen. In Catalonië probeerde Sánchez zijn product van clementie te verkopen door in een show in het Liceu, het musicaltheater in Barcelona, te houden met als titel: ‘Herontdekken, een project voor de toekomst voor geheel Spanje’. De protesten die op de tjokvolle Ramblas voor de deur van het Liceu gehouden werden tegen dit koloniale bezoek (zo noemt voormalig Catalaanse president Quim Torra het bezoek van Sánchez als antwoord op de uitnodiging), tonen duidelijk aan dat het pardon voor de gevangenen geen oplossing is voor het politieke probleem van de Catalaanse wens voor onafhankelijkheid. De gratie geld alleen voor de 12 Catalaanse gevangenen en niet voor de meer dan 3000 burgers en politicie die vervolgt worden wegens het referendum of de protesten tegen de uitspraak van het Hooggerechtshof over de gevangen leiders. Deze gerechtelijke vervolgingen gaan gewoon door. Ook de Catalaanse parlementsvoorzitster Laura Borràs weigerde de uitnodiging om bij de marketingbijeenkomst van Sánchez aanwezig te zijn. Zij schreef hem: ‘Verzoening? Op dezelfde dag zal ik voormalig hoge ambtenaren van de Generalitat (Catalaanse overheid) vergezellen naar de Stad van Justitie (rechtbank in Barcelona). De repressieve houding waar meer dan 3300 mensen onder lijden is niet in overeenstemming met de titel van de bijeenkomst. Het hervinden dat wij wensen is de weg van politiek en onderhandelingen’.

Advocaat Boye en andere juristen voorpellen dat de Spaanse vervolgingen van voorstanders van de Catalaanse onafhankelijkheid zeer sterk zal toenemen uit woede van justitie die fel tegen de gratieverlening is. Ook de parlemetsvoorzitster staat op deze lijst. In een vorig artikel noemde ik de vervolgingen van het Tribunal de Quentas. Dit administratieve instituut dat voornamelijk uit leden van de PP bestaat en waartegen geen hoger beroep mogelijk is, zal nieuwe en torenhoge boetes gaan uitdelen tegen iedere voorstander van de Catalaanse onafhankelijkheid van enig kaliber. Het zijn de stuiptrekkingen van een oud imperium dat haar laatste kolonie aan het verliezen is.

Please follow and like us:
error

Opnieuw Spaanse justitie

(960 woorden)

Marcel Vivet: 5 jaar gevangenisstraf voor protest
Op 1 Oktober 2018 protesteerde Marcel Vivet tegen het vaak zeer gewelddadig optreden van de ME (Jusapol genaamd) van de Catalaanse politie (Mossos d’Esquadra) in centrum Barcelona. Het was een ‘Holy protest’ waar met gekleurde verf naar de Mossos werd gegooid. Jaume Vivet werd achteraf aangeklaagd dat hij met een vlaggenstok op de pols van een agent had geslagen, waardoor deze een maand niet heeft kunnen werken. Zoals gewoonlijk wanneer een agent wordt verwond, deed het Catalaanse ministerie van BiZa, toender-tijd onder verantwoording van minister Buch van de JxCat partij, ook een aanklacht tegen Vivet waarin het ministerie 4 jaar gevangenisstraf eiste. Marcel wordt veroordeeld tot 5 jaar gevangenisstraf (2 jaar wegens ordeverstoring en 3 jaar wegen letsel aan een politie autoriteit). Daarnaast moet hij 2100 Euro ‘s schadevergoeding aan de politieagent betalen. De rechter schrijft in het oordeel dat er geen beeldmateriaal of ander bewijs is gevonden en dat het vonnis enkel en alleen is gebaseerd op de getuigenis van de politieagent. In de woonplaats van Vivet, Badalona, en vele andere steden en dorpen in Catalonië ontstond protest tegen de exorbitant hoge gevangenisstraf.

Nadat het oordeel bekend was gemaakt, verkondigde de advocaat van Vivet dat de politieagent in eerste instantie een aanklacht tegen iemand anders voor hetzelfde feit had ingediend. Deze aanklacht had hij later weer ingetrokken. De advocaat, Carles Hurtado, beschuldigd de agent van meineed omdat hij tegen de rechter gezegd heeft dat hij overtuigd is dat het Vivet was geweest die hem geslagen had. Het feit dat eerst iemand anders werd aangeklaagd toont aan dat dit niet het geval is. Daarnaast hebben de openbaar aanklager en het Catalaanse ministerie van BiZa dit feit, waar zij van op de hoogte waren, verzwegen. Het ministerie van BiZa, nu onder verantwoording van de ERC partij, is vooralsnog niet van plan haar aanklacht tegen Vivet in te trekken. De feiten die de verdediging na het vonnis maakte geven nog meer aanleiding tot protesten tegen de veroordeling. Omdat het Catalaanse ministerie van BiZa zich ook in de zaak heeft gemengd, heeft de zaak ook een sterk politiek karakter. Als gevolg hiervan stijgen de politieke spanningen tegen de bureaucratische politici, ongeacht de politieke partij, met de dag.

Mas Colell: bezittingen en pensioen afgepakt vanwege Catalaanse minister
Het Tribunal de Cuentas (Rechtbank van rekening) is een onafhankelijk orgaan dat gespecialiseerd is op fraudezaken en misbruik van overheidsgeld door politici. Dat haar leden van Spaans nationalistische snit zijn valt onder meer af te leiden aan de politieke vervolgingen in Catalonië.

Tijdens zijn regeerperiode van 2011 tot 2015 wilde president Artur Mas een volksraadpleging houden over de Catalaanse onafhankelijkheid. Dit werd hem door Spanje verboden en Mas liet de uitvoering van het stemmen over aan vrijwilligers om geen wettelijke ongehoorzaamheid te plegen. Desondanks werden hij en enkele van zijn ministers veroordeeld voor wettelijke ongehoorzaamheid, maar niet voor het misbruik van belastinggeld. Het Tribunal de Cuentas vervolgde hem en de betrokken ministers echter opnieuw voor dezelfde feiten en waar zij voor vrijgesproken waren (een fenomeen ondenkbaar in een rechtstaat) en veroordeelde hen dit keer wel voor misbruik van publiek geld. Daarbij oordeelde het tribunaal dat iedere reis, bezoek of wat voor activiteit dan ook in zijn geheel als illegaal wordt beschouwd indien een politicus zich op de één of andere manier had uitgesproken over de Catalaanse wens voor onafhankelijkheid. Zo werd de handelsmissie van Mas naar de VS gediskwalificeerd omdat hij daar een vraag tijdens een persconferentie beantwoordde. Als gevolg van de hoge boete werden alle bezittingen (woning, auto et cetera.) en bankrekeningen van de Catalaanse president en de ministers in kwestie in beslag genomen.

Hetzelfde gebeurde met het Catalaanse ministerie van BuZa en alle semioverheidsinstellingen van de Catalaanse overheid in het buitenland, Diplocat genaamd. Deze vestigingen zijn opgericht om de Catalaanse cultuur en handel wereldwijd te bevorderen, net zoals ook andere Spaans autonome gebieden doen. Natuurlijk gaf men op bijeenkomsten van Diplocat desgevraagd ook uitleg over het Catalaanse onafhankelijkheidsproces. Maar de bijeenkomsten dienden nooit als propaganda daarvoor. Hierom werden een dertigtal directeuren van de vestigingen van Diplocat wereldwijd en de staatssecretaris van BuZa een boete van 4,5 miljoen euro ‘s opgelegd.

Naast deze vervolgingen is dit tribunaal nu ook begonnen met aanklachten tegen de ministers van de regering Mas die niet bij de volksraadpleging of op iedere wijze bij het streven naar Catalaanse onafhankelijkheid betrokken zijn geweest. Zij worden er van beschuldigd dat zij 4,8 miljoen Euro ‘s hebben misbruikt. Onder deze aangeklaagden valt de bekende econoom Andreu Mas Colell. Hij was hoogleraar aan de Harvard University en oprichter van de universiteit Pompeu Fabra in Barcelona. Na zijn pensioen werd hij door president Mas gevraagd om het hoge begrotingstekort wat de vorige regering had achtergelaten te verkleinen. Mas-Colell loopt nu, zes jaar nadat hij als minister van EZ is afgetreden, het gevaar dat zijn huis en andere bezittingen, bankrekeningen en pensioen in beslag worden genomen., Op 29 Juni, de dag dat Mas-Colell 77 jaar wordt, doet het Tribunal de Cuentas uitspraak.

Zijn zoon, Alex Mas-Colell, welke hoogleraar aan de Princeton Univerisity is en als economisch adviseur van president Barak Obama bekendheid verwierf, heeft via een reeks Tweets, aandacht gevraagd voor de absurde en politieke vervolgingen. Hij krijgt bijval vanuit de academische wereld, met name vanuit de Verenigde Staten. Er is een petitie opgestart tegen de gerechtelijke vervolging van één van ‘s werelds meest bekende econoom en geliefde hoogleraar. Het Brits-Amerikaanse tijdschrift The Times heeft een artikel geweid aan deze gerechtelijke vervolgingen.

Het Tribunal de Cuentas heeft zich dit keer lelijk vergist in haar slachtoffer. Zij draagt bepaald niet bij aan de beeldvorming van Spanje als rechtstaat en haar politieke vervolgingen zouden wel eens in de één of andere vorm als een boemerang terug kunnen komen. Bijvoorbeeld waanneer de internationale gemeenschap moet beslissen of zij de Catalaanse Republiek als onafhankelijke staat zullen accepteren wanneer deze wordt uitgeroepen.

Please follow and like us:
error

De eerste barsten

(1700 woorden)

Barsten in de Catalaanse regering
Nog geen twee weken oud is de Catalaanse regering en de onenigheden tussen de politieke partijen, de regeringspartij ERC en coalitiegenoot JxCat, laaien weer opnieuw op. In de regeringsovereenkomst kwamen de partijen overeen dat gedurende de eerste twee jaren van de regeringsperiode zou worden getracht om door onderhandelingen met de Spaanse regering amnestie voor de Catalaanse gevangenen en toestemming voor het houden van een referendum over zelfbeschikking te verkrijgen. Zouden deze onderhandelingen op niets uitlopen, dan zou de regering op eigen initiatief stappen gaan ondernemen richting de Catalaanse onafhankelijkheid.

Afgelopen Maandag publiceerde de partijvoorzitter van ERC, Oriol Junqueras, vanuit de gevangenis Lledoners een opinieartikel “Mirant al futur” (“Kijkend naar de toekomst”) in de krant Ara. In zijn artikel vermeldde hij dat een referendum voor onafhankelijkheid enkel en alleen door middel van onderhandelen met de Spaanse regering kan worden verkregen.

Bij zijn aantreden als partijvoorzitter in 2011, aan het begin van de onafhankelijkheidsbeweging, deed hij zich voor als de politieke leider voor de Catalaanse onafhankelijkheid. In die hoedanigheid heeft hij herhaaldelijk uitspraken gedaan zoals: ‘Wij zijn overtuigd dat onderhandelen met Spanje geen enkele zin heeft, want de Spaanse staat houdt zich nooit aan de gemaakte afspraken’ en: ‘Geef mij 66 zetels en ik zal dezelfde middag de onafhankelijkheid uitroepen’. Junqueras doet dus volledig afstand van een eenzijdig initiatief om het recht van zelfbeschikking af te dwingen. Het artikel heeft veel kritiek op de sociale media en in de pers veroorzaakt en ondermijnt iedere mogelijkheid om met de Spaanse regering te kunnen onderhandelen, iets waar zijn partij groot voorstander van is. Want nog voordat een eerste gesprek met de Spaanse regering heeft plaatsgevonden haalt hij de argumenten van tafel om druk op de Spaanse regering uit te oefenen.

Twee dagen later antwoordde de algemeen secretaris van de coalitiepartij JxCat, Jordi Sànchez en tevens opgesloten in de LLedoners gevangenis, via een artikel in dezelfde krant dat een eenzijdig besluit om een referendum te organiseren een mogelijkheid is en blijft indien de onderhandelingen met de Spaanse regering op niets uitlopen. In hetzelfde artikel zegt Sànchez ‘Ik ben één van diegenen die vind dat het referendum van 1 Oktober 2017 bedoeld was om onderhandelingen met de Spaanse regering (toendertijd de Partido Popular van Rajoy), af te dwingen’. Zijn stelling is een klap in het gezicht van de vrijwilligers die met eigen geld de stembussen en referendum papiertjes hebben betaald, deze vanuit Frankrijk naar Spanje hebben gesmokkeld en via een strikt geheim netwerk over Catalonië hebben verspreid. De secretaris generaal van JxCat doet pijn aan de 1600 mensen die door de Policia Nacional en Guardia Civil werden verwond tijdens het stemmen, waaronder een hartinfarct en een uitgeschoten oog, en de twee miljoen stemmers die met eigen lijf de stemlokalen tegen het buitenproportionele politiegeweld verdedigd hebben. In die tijd hoorden we niemand, inclusief Sánchez zelf die toen voorzitter was van de burgerorganisatie ANC, zeggen dat het een drukmiddel was voor onderhandelingen. Op het referendum papiertje stond duidelijk ‘Wil je dat Catalonië een onafhankelijke staat wordt in de vorm van een Republiek?’ en niets anders.

De algemeen secretaris van JxCat twijfelt met zijn artikel aan de legitimiteit van het referendum. Er was echter door een volkomen legaal gekozen Catalaans Parlement een referendumwet en een juridische overgangswet aangenomen om de Catalaanse Republiek binnen 48 uur na het referendum te verwezenlijken indien daar een meerderheid voor zou zijn. Met een opkomst van 56% stemde minstens 67% voor deze onafhankelijkheid. (Officieel houd men het respectievelijk op 43% en 92% omdat 770.000 stembriefjes door de politie in beslag werden genomen.) Deze juridische overgangswet, opgesteld door grondwetspecialist Carles Viver i Pi-Sunyer, was volledig legaal en juridisch waterdicht om de overgang van Spaanse Autonome regio naar onafhankelijke Republiek ‘van wet naar wet’ te bewerkstelligen. De enige fout die de Catalaanse regering maakte was dat zij zich vergist had in haar tegenstander, welke ondemocratisch en gewelddadig blijkt te zijn, en daar niet op voorbereid was. Door het politiegeweld, de gerechtelijke vervolgingen en de daaropvolgende tijdelijke opheffing van de Catalaanse autonomie door de Spaanse regering trad deze overgangswet niet in werking. (De opschorting van de Catalaanse autonomie was wél illegaal daar deze recht tegen het Catalaanse Statuut indruiste.) Ook het referendum zelf was, anders dan de Spaanse overheden en media willen doen geloven, volkomen legaal daar referenda over zelfbeschikking in 2004 uit het Spaanse wetboek van strafrecht werd verwijderd. Zelfs de Commissie van Legale Affaires van de Europese Raad wijst daar nog eens een keertje op. Kortom, het politieke mandaat van het referendum is levend en zal daarom moeten worden uitgevoerd.

Beide politieke leiders, Junqueras en Sànchez, hebben hun oorspronkelijke principes afgezworen. De politieke partijen ERC en JxCat hadden beter moeten weten toen zij hun voorzitters kozen. De Chinese strateeg Sun Tsu schreef twee-en-een-half-duizend jaar geleden in zijn boek ‘De kunst van de oorlog’ dat een soldaat nooit de bevelen van zijn generaal mag opvolgen indien deze door de vijand gevangen is genomen. Het boek is doorgaans verplichte kost op de militaire academica en opleidingen voor diplomaten, maar in Catalonië en Spanje heeft men blijkbaar geen flauw benul. Binnen de JxCat gaan er inmiddels stemmen op om Sànchez uit zijn functie te zetten. Daar zou ze goed aan doen wil ze niet, net als ERC, irrelevant worden in het proces naar de Catalaanse onafhankelijkheid.

Barsten tussen de Spaanse en Europese justitie
Het Spaanse Constitutionele Hof heeft de afgelopen dagen haar oordeel geveld over de eerste twee van de negen veroordeelde Catalaanse leiders. Het Hof geeft burgerleider Jordi Cuixart en de politicus Jordi Turull geen gelijk dat zij in hun fundamentele rechten door het Spaanse Hooggerechtshof worden geschonden. Het oordeel van het Hof is echter niet unaniem. Twee rechters vinden dat Cuixart en Turull zwaar worden geschonden in hun fundamentele rechten, zoals die van vrije vergadering en meningsuiting. Omdat zij nu binnen Spanje uitgeprocedeerd zijn, ligt voor hen nu de weg naar de Europese justitie open. Deze week dienden zij hun aanklacht in bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM), gezeteld in Straatsburg. De argumenten van de rechters die het niet eens zijn met het oordeel van het Constitutioneel Hof, ondersteunen hun aanklacht bij het EHRM. De verwachting is dat dit Gerechtshof anderhalf à twee jaar nodig zal hebben om een oordeel te vellen. Over de andere Catalaanse veroordeelden moet het Spaanse Constitutionele Hof haar uitspraken nog doen.

Onlangs kregen de Catalaanse MEPs Puigdemont, Ponsatí en Comín hun parlementaire onschendbaarheid van het Europese Hof van Justitie (voorlopig) terug nadat hen deze door het Europese Parlement was afgenomen op aanvraag van het Spaanse Hooggerechtshof. In het oordeel over de voorlopige teruggave van de parlementaire immuniteit zegt het Europese Hof van Justitie dat de Catalaanse MEPs zich overal vrij moeten kunnen bewegen om hun werk te kunnen doen. Zij kunnen echter nog steeds Spanje niet in omdat daar een arrestatiebevel tegen hen loopt. Het Spaanse Hooggerechtshof is ook geenszins van plan om het arrestatiebevel tegen Puigdemont in te trekken en negeert daarmee het besluit van het Europese Hof. Ook de Spaanse politiek sluit haar ogen voor het hoogste justitiële orgaan in Europa. Via haar woordvoerder liet de Spaanse regering afgelopen week weten dat het haar doel is om Puigdemont voor de Spaanse justitie te slepen.

Barsten in het Spaanse relaas
Bij de Spaanse media en in de politiek slaan nu de twijfels en de angst toe dat de Catalaanse veroordeelden en de politieke leiders in ballingschap, voormalig president Puigdemont en zijn ministers Puig, Comín en Ponsatí, wel eens van de Europese justitie gelijk zouden kunnen krijgen. Puigdemont c.s. hebben reeds enkele rechtzaken gewonnen en verscheidene internationale instituten waaronder Amnestie International, Pen International, de VN en het Commissariaat voor de Mensenrechten hebben duidelijke uitspraken gedaan in het voordeel van de Catalaanse gevangenen.

Het wordt steeds lastiger om het verhaal dat de afgelopen drie jaren verspreid werd en waarin men zegt dat de Catalanen misdadigers zijn die geprobeerd hebben een staatsgreep te plegen, langer vol te houden. Er bestaat een sterk vermoeden dat de Spaanse regering van Sánchez er reeds van overtuigd is dat het Europese gerechtshof van de Mensenrechten niets overlaat van de uitspraken van het Spaans Hooggerechtshof.

Een voorbeeld is het opinieartikel van José Alejandro Vara in de krant Vox Populi. Het artikel begint met: ‘Geen minuut. De uitspraak over het proces (tegen de Catalanen) zal in Straatsburg nog geen minuut lang stand houden. Ze zullen het doen omvallen, vernietigen en bovendien zullen ze het belachelijk maken. Onder de familie van de toga ‘s (de rechters van het Spaans Hooggerechtshof) ontstaat geen paniek. Zij nemen het reeds voor lief aan. Het zal een onmetelijk grote klap zijn die de gehele juridische, de politieke en de sociale structuur die is opgebouwd rond het verhaal van de staatsgreep zal doen omvallen. Sanchez gaat er al vanuit. Hij predikt voor Europa zijn unieke theorie van dialoog als wapen tegen de wraak.’

Ook het artikel ‘De brief van Sánchez: Europa haalt de veroordelingen van het proces onderuit’ in de krant La Razón uit haar twijfels over het gerechtelijk proces tegen de Catalaanse leiders.

De ABC krant beschrijft haar angst dat Puigdemont ongestraft naar Spanje terug kan komen.

In het Catalaans bestaat het gezegde: ‘Ze zien al de oren van de wolf’ indien iemand een onheil ziet aankomen. En gelijk hebben ze. Het is niet voor niets dat president Sánchez nu opeens zoveel haast maakt met het algemeen pardon voor de Catalaanse gevangenen. Maar drie jaren van haatzaaien tegen alles wat met Catalonië te maken heeft, te beginnen bij de Spaanse politie met ‘A por ellos’ (tegen hen), vervolgens het staatshoofd koning Felipe VI, het Hooggerechtshof, de Spaans nationalistische politici en eindigend met de media, is niet zomaar uit te wissen. Er bestaat een grote weerstand tegen het algemeen pardon. En als deze er komt, dan zal deze hoogst waarschijnlijk bindende condities voor de Catalaanse gevangenen hebben en de mogelijkheid bevatten om deze weer in te trekken. Het is daarom maar zeer de vraag of de Catalaanse gevangenen het pardon ook zullen accepteren. Turull heeft al laten weten het pardon niet te zullen accepteren indien het een vernedering inhoudt in plaats van een gratieverlening en een gebaar tot verzoening.

Please follow and like us:
error

Spanje: een groeiend probleem voor Europa

(980 woorden)

Het Europese Hof corrigeert het Europese parlement
Afgelopen 9 Maart stemde het Europese parlement (EP) om de juridische onschendbaarheid van haar Catalaanse leden Puigdemont, Comín en Ponsatí op te heffen. Het Spaanse Hooggerechtshof had daarom gevraagd zodat de procedure van hun uitlevering in België, waar zij verblijven, kon worden voortgezet. Het parlement stemde daarover naar aanleiding van een zogenaamde juridische onderzoekscommissie, bestaande uit leden van dit parlement. De ongeregeldheden en de partijdigheid van de juridische commissie beschreef ik in een vorig artikel. De plenaire vergadering koos met 400 stemmen voor de opheffing van de juridische onschendbaarheid, 248 stemden tegen en 45 onthielden zich van stem. De betrokken Europarlementariërs (MEPs) kondigden toen aan dat zij de zaak bij het Europese Hof van Justitie aanhangig zouden maken omdat hun rechten werden geschonden. De juridische onschendbaarheid van een MEP kan namelijk niet worden opgeheven in geval van rechtsvervolging om politieke redenen.

Op 26 Mei werd de zaak ingediend. Binnen vierentwintig uur besloot het Gerecht van het Hof van Justitie van de Europese Unie dat uit voorzorgsmaatregel en met onmiddellijke ingang hun juridische onschendbaarheid tijdelijk weer wordt teruggegeven. De Catalaanse MEPs krijgen al hun rechten dus weer terug, waaronder het vrij kunnen reizen door geheel Europa, zodat zij niet in hun werk gehinderd worden. Een uitzondering hierop is Spanje. Daar kunnen zij niet heenreizen omdat Spanje geen gehoor geeft aan het Europese Hof van Justitie en weigert de arrestatiebevelen tegen hen in te trekken binnen de Spaanse jurisdictie. De maatregel tot herstel van juridische onschendbaarheid voor de Catalaanse MEPs acht het Hof noodzakelijk omdat het EP haar plenaire vergadering op 7 Juni weer in Straatsburg hervat. De Catalaanse MEPs zouden dan door de Spaanse politie kunnen worden gearresteerd. Spanje en Frankrijk hebben sinds 2001 namelijk een verdrag dat de Spaanse politie in geval van terrorisme op Frans grondgebied kan opereren. Het verdrag kwam tot stand als gevolg van de ETA activisten die zich in het franse deel van Baskenland verbleven.

Het is uitzonderlijk dat het Gerecht van het Hof van Justitie een beslissing uit voorzorgsmaatregel neemt die met onmiddellijke ingang van kracht is. De argumenten die de Catalaanse MEPs aanvoerden waren blijkbaar voldoende overtuigend dat het Hof de argumenten van de tegenpartij, het EP, zelfs niet heeft afgewacht. Hun advocaten, Gonzalo Boye en Josep Costa, vermoeden dat het Europese Hof begint in te zien dat het om politieke rechtsvervolging gaat. De beslissing om de juridische onschendbaarheid weer terug te geven is daarom een grote blamage voor het EP en brengt haar geloofwaardigheid als democratisch instituut in gevaar. Op deze manier is het Spaans – Catalaanse conflict een heus probleem voor de Europese Unie zelf geworden omdat zij het niet heeft willen oplossen na het gewelddadig politieoptreden tegen de bevolking op het referendum van 1 Oktober 2017. Precies zoals de Catalaanse president Puigdemont op zijn eerste persconferentie in ballingschap voorspelde.

De Raad van Europa berispt Turkije en Spanje
Dezelfde week verscheen een concept rapport van de Commissie van Legale Affaires van de Europese Raad. Het rapport stelt dat Turkije en Spanje politieke dissidenten gerechtelijk vervolgen. Turkije vervolgt de leiders van de Koerdische minderheidsnatie en Spanje de Catalaanse. De commissie zegt dat de Catalaanse leiders de wet niet hebben overtreden daar het houden van een referendum sinds 2006 uit het wetboek van strafrecht is verwijdert. Zij vraagt daarom om de lawfare tegen hen te beëindigen en de gevangenen vrij te laten. De commissie vraagt daarnaast of Spanje stoppen wil met het aanvragen van uitleveringen van de politieke dissidenten die naar andere Europese landen zijn uitgeweken.

De Spaanse regering beweert in een persbericht ‘De Europese Raad steunt Spanje met betrekking tot de Catalaanse politici’ precies het tegenovergestelde. De regering bestrijdt het rapport dat er in Spanje politieke vervolging plaatsvindt als gevolg van een interpretatiefout en argumenteert dat de Catalaanse leiders vanwege hun daden gevangen zitten en niet vanwege hun idealen. De regering voelt zich gesteund in het feit dat de commissie het referendum illegaal en ongrondwettelijk noemt. Het bericht is waarschijnlijk als propaganda voor binnenlands gebruik bedoeld en toont aan dat de Spaanse regering de realiteit hardnekkig blijft ontkennen.

Het rapport van de commissie moet nog binnen de Raad van Europa in stemming worden gebracht. Met grote waarschijnlijkheid zullen we hetzelfde spektakel van manipulaties door Spaanse politici en ambtenaren zien zoals in het Europese parlement plaatsvond om de juridische onschendbaarheid van de Catalaanse MEPs er door te drukken.

Gratie
Of er ooit een algemeen pardon voor de Catalaanse gevangenen, waar het rapport van de Europese Raad om vraagt, zal komen is nog maar zeer de vraag. De Spaanse president Sánchez is daar voorstander van omdat hij de politieke steun van de Catalaanse ERC partij in het Congres nodig heeft. In een vorig schrijven sprak ik reeds over de weerstand hiertegen bij de gerechtelijke macht. Maar ook op politiek niveau is er weinig animo. Veel leden van zijn socialistische PSOE partij, waaronder voormalig president Felipe González, zijn fel gekant tegen invrijheidstelling van de Catalanen. Zij dienden een petitie in waarin zij eisen dat het voorstel van dit pardon aan alle leden van de partij moet worden voorgelegd. Een enquête geeft aan dat 74% van de PSOE leden daartegen zouden zijn. De Partido Popular (PP) heeft Sánchez beloofd hem voor de rechter te slepen indien de gratiewet wordt aangenomen. Daarnaast is de PP voorzitter Pablo Casado een handtekeningen actie in geheel Spanje tegen deze wet begonnen. Hetzelfde deed zijn voorganger Mariano Rajoy in 2008 tegen het nieuwe Catalaanse Statuut dat in 2006 in een referendum door de Catalaanse bevolking was aangenomen en door de Spaanse PSOE regering van Zapatero was goedgekeurd. Op deze manier kon Rajoy aangifte doen bij het Constitutionele Hof dat het Statuut ongrondwettelijk zou zijn. Dit resulteerde in 2010 in de vernietigende uitspraak waardoor de Catalanen geen mogelijkheid meer zagen om nog bij Spanje te kunnen horen en was het startsein van de onafhankelijkheidsbeweging. De handtekeningenactie van Casado is dus een déjà vu dat leidde tot het Spaans – Catalaanse politieke conflict en is slechts olie op het vuur daarvan.

Please follow and like us:
error

De woedende rechter

(450 woorden)

Acht en veertig uur na de aanstelling van de Catalaanse coalitieregering ERC-JxCat onder leiding van president Pere Aragonès, verscheen het adviesrapport van het Spaanse Hooggerechtshof bij monde van rechter Marchena welke de Catalaanse leiders heeft veroordeeld, over het algemeen pardon dat de Spaanse regering van Sánchez aan de Catalaanse gevangenen wil verlenen. Het moment van publicatie is wel erg toevallig, daar het Hof er negen maanden over heeft gedaan om het rapport op te stellen. Gedurende die periode had hij de veroordeelde gevangenen vijf dagen de tijd gegeven om te zeggen wat zij dachten van de aanvraag door de Spaanse regering over hun strafkwijtschelding. Een dergelijke vraagstelling aan een gevangene in kwestie is niet bij wet geregeld en het was daarom buitengewoon vreemd dat Marchena deze vraag aan de Catalaanse gevangenen voorlegde. Alle gevangen zagen dit daarom als een poging om hen te vernederen en zij weigerden daarom om te reageren. Met uitzondering van de leider van de burgerbeweging Omnium Cultural, Jordi Cuixart. Deze antwoordde rechter Marchena hetzelfde wat hij hem in zijn weerwoord aan het eind van de rechtzaak had gezegd: ‘We zullen het weer opnieuw doen. Voor democratie en zelfbeschikking zullen we nooit onze fundamentele rechten, het vreedzaam protest en burgerlijke ongehoorzaamheid, opgeven. Zonder uitzondering, gisteren, vandaag of wanneer dan ook.’

Rechter Marchena reageerde furieus op het stilzwijgen van de Catalaanse veroordeelden en de reactie van Cuixart. Hij schrijft in zijn bevindingen dat zij geen strafkwijtschelding verdienen omdat zij geen spijt van hun misdaden (vreedzaam protesteren en het houden van een referendum) tonen en daar opnieuw in zullen terugvallen. Hiermee maakt het Hooggerechtshof het de Spaanse regering moeilijk om algeheel pardon te verlenen. Bovendien heeft de leider van de PP partij aangekondigd dat indien de Spaanse regering het pardon toch zal doorzetten, hij aangifte tegen president Sánchez zal doen bij het Hooggerechtshof. Het juridisch adviesrapport lijkt eerder op een politiek pamflet daar de rechter ongevraagd zijn mening ventileert en zich tegenstander toont van een eventuele amnestiewet voor de Catalaanse gevangenen. De kans dat zo ‘n wet er komt is echter nihil daar ieder debat hierover in het Spaanse Congres door haar voorzitster (van de PSOE partij) stelsematig wordt gecensureerd. Marchena gaat echter nog veel verder. De voorzitter van de tweede strafkamer van het Spaans Hooggerechtshof noemt het idealisme van Catalaanse onafhankelijkheid ondemocratisch en totalitair en hij betwijfelt of deze grondwettelijk is. Dit schrijven van het hoogste justitiële orgaan is natuurlijk benzine op het vuur van het Spaanse nationalisme, zowel in media als in de politieke arena. Hiermee reikt het Spaanse Hooggerechtshof de ultranationalistische politici van de PP, Ciutadans en Vox bovendien een juridisch middel aan om de Catalaanse politieke partijen en burgerorganisaties illegaal te laten verklaren vanwege hun politieke overtuiging. Het is heel goed denkbaar dat deze partijen de eerstvolgende nationale verkiezingen in Spanje zullen winnen. En dat moment zou nog wel eens eerder kunnen plaatsvinden dan oorspronkelijk de bedoeling is.

Please follow and like us:
error

Een onafhankelijkheidsregering?

(800 woorden)

Na bijna drie maanden van moeizame onderhandelingen sinds de verkiezingen van 14 Februari heeft Catalonië een nieuwe regering. De socialistische partij PSC van voormalig minister van gezondheid Illa had weliswaar het grootste aantal stemmen verkregen, maar een gelijk aantal zetels (33 van de in totaal 135) als de onafhankelijkheidspartij ERC van Junqueras. De partij van voormalig president Puigdemont, JxCat, won met 32 zetels. Samen met de CUP partij (9 zetels) had het Catalaanse Parlement voor het eerst sinds het Franco regiem een parlementaire meerderheid in zetels (74) en in stemmen (52%).

ERC trachtte in eerste instantie een coalitie met de linkse Podem/Comu aan te gaan, maar dit liep al zeer snel spaak vanwege de ambivalente houding met betrekking tot de Catalaanse onafhankelijkheid van deze partij. Dus sloot ERC, vreemd genoeg, in eerste instantie een verdrag met de kleinste onafhankelijkheidspartij CUP. ERC poogde daarmee om JxCat te dwingen zich aan te sluiten. JxCat heeft echter een radicaal andere strategie dan ERC en CUP.

De laatstgenoemde partijen willen alsnog proberen om met de Spaanse regering te onderhandelen over een referendum en amnestie voor de Catalaanse gevangenen. Dit terwijl de PSOE regering van Sánchez bij hoog en bij laag blijft volhouden dat er over een referendum over zelfbeschikking niet zal worden onderhandeld. Het feit dat Junqueras in de gevangenis zit en een zwaarwegende stem binnen de ERC partij heeft, moet niet worden onderschat. Momenteel loopt er een procedure om de Catalaanse gevangenen kwijtschelding van gevangenisstraf te verlenen. Hoewel de gevangenen niet verplicht zijn om spijt van hun daden te betuigen om zo ‘n pardon te verkrijgen, zou dit wel helpen. Onlangs schreef Junqueras een opinieartikel in de La Vanguardia krant dat hij verwacht dat Catalonië pas over 10 à 20 jaar voorspoed zal kennen. In bedekte termen schuift hij volgens velen de Catalaanse onafhankelijkheid op naar de lange termijn en lijkt hij zijn aspiraties te hebben afgezworen.

JxCat respecteert doorgaans meer het politiek mandaat dat resulteert uit het referendum van 1 Oktober 2017 *. Een nieuw referendum vind zij daarom overbodig. De partij van Puigdemont concludeert uit de ervaringen van na het referendum (de ballingschap van Puigdemont en enkele van zijn ministers, de rechtzaak tegen de negen politieke gevangenen die leidde tot een veroordeling van in totaal meer dan honderd jaar gevangenisstraf en de opschorting van de Catalaanse autonomie door de PP en PSOE) dat er met Spanje niet valt te onderhandelen. Indien er toch onderhandelingen met de Spaanse regering zouden plaatsvinden, vind JxCat dat er een onafhankelijke tussenpersoon bij aanwezig moet zijn die zorgt dat de gemaakte afspraken worden nagekomen. Zolang Sánchez dit niet wil, vind JxCat dat de schaduwregering onder leiding van Puigdemont (de Raad voor de Republiek welke in Waterloo is gezeteld en waarin de onafhankelijkheidspartijen en verschillende burgerorganisaties zijn vertegenwoordigd), een rol moet hebben in de regeringsplannen. Deze Raad zou de overheidstructuren voor een nieuwe onafhankelijke staat moeten voorbereiden zonder dat zij door de Spaanse justitie vervolgt kan worden.

Toch werden de politieke partijen het op de valreep met elkaar eens waardoor nieuwe verkiezingen werden voorkomen. De Catalaanse kiezers hebben hun buik vol van de partijpolitiek.  Daarmee liep de parlementaire meerderheid voor de Catalaanse onafhankelijkheid in gevaar. ERC en JxCat kwamen overeen dat men in de eerste twee jaren van de regeringsperiode zou proberen om onderhandelingen met de Spaanse regering te voeren. Wat er moet gebeuren indien dit uiteindelijk niet lukt, vreemd genoeg is daar iedereen wel van overtuigd, wordt echter niet duidelijk omschreven. De regeringsovereenkomst tussen ERC en JxCat is dusdanig ambivalent dat het voor iedere uitleg vatbaar is.

Of de regering twee jaar de tijd krijgt om de Spaanse regering aan de onderhandelingstafel te krijgen is maar zeer de vraag. Na de overweldigende overwinning van de PP bij de verkiezingen van 4 Mei in de autonome regio Madrid liggen in Spanje nieuwe nationale verkiezingen op de loer waarbij nationalistisch ultrarechts alle papieren heeft om deze te winnen. Het is duidelijk dat in zo ‘n geval iedere vorm van onderhandelingen over een referendum, strafkwijtschelding en een amnestiewet voorgoed naar het land der fabelen worden verwezen. De Catalaanse regering zal dan gedwongen zijn om alsnog duidelijk stelling te nemen.

  • De officiële deelname van dit referendum bedroeg 43% en 92% daarvan stemde voor de Catalaanse onafhankelijkheid. De lage opkomst wordt door de Spaanse unionisten als argument gebruikt dat het referendum niet legitiem zou zijn. Dankzij het registratie systeem van de uitgebrachte stemmen weet men dat er rond de 700.000 stemmen door de politie en Guardia Civil in beslag genomen werden. (De beelden van het buitensporig politiegeweld gingen de gehele wereld over.) Indien deze stembriefjes worden meegerekend dan bedraagt het deelname percentage 56% en zou toch nog minstens (veronderstelt dat alle in beslag genomen stemmen tegen de onafhankelijkheid zouden zijn) 67% voor de Catalaanse onafhankelijkheid gekozen hebben.
Please follow and like us:
error

Een voortijdig einde van een TV debat

(600 woorden)

Het was een verhit debat afgelopen Vrijdag, daar in de TV studio van Cadena SER. Zij geloofde hem niet en zei dat hij loog. Als het waar was wat hij zei, dan moest hij er maar aangifte van doen, lachte ze smalend. Hij had zijn mondkapje al in de hand en nam aanstalten om op te staan en weg te lopen. ‘Ja, loop maar weg. zonder jou zijn we beter af’, moedigde ze hem aan. De debatleidster liep hem achterna toen hij richting de uitgang van de studio liep en drong aan om te blijven, maar hij had zijn besluit genomen. Op de achtergrond hoorde men een andere kandidaat tegen de kanditate zeggen: ‘U bent een slecht mens om zoiets te doen’. Na een korte pauze lieten de andere kandidaten weten het debat in deze sfeer niet voort te zetten. Het debat over de verkiezingen van de autonome regio Madrid dat op TV live werd uitgezonden werd vroegtijdig afgebroken. Later lieten de kandidaten van de linkse partijen weten dat zij geen debat meer zullen houden met deze kandidate of iemand anders van haar partij.

De dag daarvoor had de kandidaat van Podemos, Pablo Iglesias, net als de minister van BiZa, Marchena, en het hoofd van de Spaanse politie, thuis een envelop ontvangen met daarin een kogel van het caliber dat alleen voor militaire doeleinden wordt gebruikt. Het was een regelrechte doodsbedreiging wegens zijn linkse politieke ideeën. In plaats van haar medeleven te uiten, lachte Rocío Monasterio van de fascistische partij Vox Iglesias openlijk in zijn gezicht uit over de doodsbedreiging en probeerde hem op deze manier te vernederen.

De doodsbedreigingen zijn natuurlijk op geen enkele manier goed te praten. Maar het is de schuld van de Spaanse politici zelf dat het fascisme steeds meer van zich laat horen. Gedurende de afgelopen jaren hebben de Catalanen niets anders dan dit soort haatzaaierij tegen hen moeten ondergaan. Zoals de voormalige minister van BuZa en de diplomatieke afgezant de Europese Unie Josep Borell, die riep dat Catalonië van de onafhankelijkheidsbeweging moet worden ontsmet, de dagelijkse vergelijkingen van de Catalanen met nazi ‘s in de Spaanse media, het fusilleren van een pop die de Catalaanse president Puigdemont moest voorstellen op een ceremonie in Andalusië omdat hij het gewaagd had een referendum te houden, de beledigingen, scheldpartijen en bedreigingen van de Ciutadans partij op straat, in de media en in het Catalaanse Parlement. De Catalaanse president Quim Torra die door de Spaanse Kiescommissie uit het Parlement werd gezet omdat er een gerechtelijk vooronderzoek tegen hem liep vanwege het ophangen van een spandoek met ‘Vrijheid voor politieke gevangenen’ terwijl falangisten (Spaanse fascisten) die veroordeeld zijn met gevangenisstraf wegens een gewelddadige aanval tegen Catalanen in Madrid (maar de gevangenis nooit van binnen hebben gezien) van dezelfde commissie wel mee mogen doen met de verkiezingen. Een justitie die genoemde Catalaanse president uit zijn ambt zet voor dit spandoek maar een discrimenterende verkiezingsaffiche van Vox tegen buitenlanders toestaat. Spanje, zowel vanuit de politiek, inclusief Podemos, als de gerechtelijke macht kijken de andere kant op of beschermen zelfs het extreem rechts, zij staan het haatzaaien toe en laten het verbale en fysieke geweld ongestraft, want per slot van rekening gaat het tegen de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging.

Maar het fascistische beest dat op deze manier gevoed wordt, groeit door en nu heeft Spanje het probleem zelf in huis. Eigenlijk is het nooit echt weg geweest. De doodsbedreigingen tegen politici en de groei van de Vox partij, een initiatief van enkele militairen, ‘is slechts een symptoom van een veel dieper liggend probleem binnen de Spaanse samenleving’ aldus de advocaat van Puigdemont, Gonzalo Boye.

Please follow and like us:
error

Oh Europa!

(670 woorden)

De Europese Unie bevindt zich in een dieptepunt dat haar weerga niet kent. Ware het niet dat er reeds vele signalen waren waar te nemen dat de Unie niet is wat zij pretendeert te zijn, dan is dat nu onmiskenbaar duidelijk. Het Parlement stemt er voor dat drie van haar leden door één van de Europese lidstaten gerechtelijk vervolgt kunnen worden vanwege hun politieke ideeën. De Europese Unie, ooit het baken in de wereld van democratie en fundamentele mensenrechten, precies de reden waarom zij na WO2 beetje bij beetje werd opgericht, staat vanaf vandaag politieke vervolgingen toe.

Voormalig Catalaans president, zijn ministers Toni Comín van gezondheidszorg en Clara Ponsatí van onderwijs hebben hun juridische onschendbaarheid als lid van het Europees Parlement verloren. Het Parlement stemt daarmee in nadat het Spaanse Hooggerechtshof daarom had gevraagd. Nu kan dit Hof hun uitlevering aan België en Schotland vragen zodat zij de Europarlementariërs kan veroordelen voor het houden van een referendum over de onafhankelijkheid van Catalonië, een legitieme democratische uitoefening van het internationale recht van zelfbeschikking van een minderheidsnatie. Europa, de Unie, heeft met de goedkeuring van het opheffen van hun juridische immuniteit hun rechten geschoffeerd. Zij laat het EU lidstaat toe om politieke dissidenten, andersdenkenden, te vervolgen en voor vele jaren in de gevangenis op te sluiten.

Dit is niet alleen een schande voor Spanje, dat nooit van haar fascistische trekken is genezen. Het is een grote morele schande voor de Europese Unie in het geheel die haar lange tijd vervolgen zal. China, Rusland, Iran, Egypte, Birma en andere staten die de mensenrechten met voeten treden kunnen niet meer door de Europese Unie worden aangesproken, want de zij maakt nu zelf deel uit van de club.

Het lidmaatschap van de Europese Unie is nu niet alleen meer een politieke optie van haar lidstaten en regionen, het is een plicht om daarvan af te zien voor een ieder die de democratische waarden en mensenrechten respecteert.

De bijl lag al reeds geruime tijd aan de wortel van de boom. Rond de economische crisis van 2008 liet de Unie haar Europese burgers in Griekenland vallen als een baksteen toen zij dreigde hen uit de Eurozone te zetten. Je kon toen al eerder spreken van de Desunie verdeeld tussen noord en zuid Europa. De ziekte van de EU, doorgaans veroorzaakt door een zwakke leiding, bleek nog duidelijker door het probleem van oorlogsvluchtelingen uit Syrië en later de economische vluchtelingen uit Afrika, waardoor de Middellandse zee veranderd is in een graftombe. De overeenkomst met Turkije, notabene een land dat de kroon steekt naar het schenden van mensenrechten!, om de vluchtelingenstroom tegen te houden tegen een financiële vergoeding was de klap op de vuurpijl.

Al met al zal de geschiedenis de Europese Unie beoordelen als een club van staten die enkel en alleen geleid wordt door economische belangen en niet door democratische waarden en mensenrechten, zoals door Adenauer, Monet, Schuman, Spaak en de andere oprichters bedoeld was en in haar verdragen is vastgelegd. Daardoor is zij verworden tot een post-fascistische organisatie. Oftewel een Unie die juist bedoeld was om het fascisme in Europa tegen te gaan zodat de gebeurtenissen van WO2 nooit en te nimmer meer zouden plaats vinden. Zij heeft zich de ideeën toegeëigend die deze humanitaire catastrofe veroorzaakten.

Het Catalaanse probleem is nu verworden tot een Europees probleem die de Unie op haar grondvesten doet trillen. Sinds het referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid keken de Europese Commissie, de Raad en het Parlement drie jaren lang de andere kant op bij de vervolgingen van de Catalaanse burgerleiders en de politici en de talrijke andere schendingen van mensenrechten in Spanje. Al die tijd waarschuwde Puigdemont dat het niet een interne aangelegenheid is van de souvereine lidstaat Spanje, zoals de EU al die tijd beweerd heeft, maar een Europees probleem. Hij heeft gelijk gekregen. Of de Catalaanse MEPs aan Spanje zullen worden uitgeleverd, valt nog te bezien. Zij stappen naar het Europese Hof van Justitie vanwege de vele onregelmatigheden die plaats vonden in de juridische commisssie die het Parlement in dit besluit adviseerde.

Nawoord
Het Spaanse Hooggerechtshof viert de uitslag van de opheffing van de juridische immuniteit van de Catalaanse MEPs door de gedeeltelijke vrijheid van de veroordeelde Catalaanse burgerleiders en politici in Spanje per onmiddellijke ingang op te heffen. Daarmee oordeelt dit Hof tegen de lagere rechtbanken in. Deze stelden dat zij volgens de Spaanse strafwet daar recht op hebben omdat zij een derde van hun straf hebben uitgezeten. Sinds begin Februari genieten zij deze gedeeltelijke vrijheid en moeten ‘s-avonds terug naar de gevangenis om daar de nacht door te brengen. Met ingang van vanavond mogen zij de gevangenis niet meer verlaten.

Please follow and like us:
error

Europarlement beslist over politieke rechtsvervolging door Spanje

(1000 woorden)

Als lid van het Europese Parlement (EP) genieten voormalig Catalaanse president Carles Puigdemont en twee van zijn ministers, Antoni Comín en Clara Ponsatí, juridische onschendbaarheid. Het Spaanse Hooggerechtshof heeft het Parlement gevraagd om hun onschendbaarheid op te heffen zodat zij aan België en Schotland de uitlevering van de Europarlementariërs (MEP’s) kan aanvragen. Op acht Maart aanstaande zal het EP daarover stemmen. Naar alle waarschijnlijkheid zal in deze plenaire vergadering besloten worden om hun onschendbaarheid op te heffen. Indien dit het geval zal zijn, dan zal de geloofwaardigheid van de Europese Unie als democratische instelling bijzonder grote schade oplopen.

Voor het opheffen van de onschendbaarheid van een Europees Parlementslid wordt een Juridische Commissie ingesteld. Deze moet onderzoeken of de aanvraag van de betreffende EU lidstaat gerechtvaardigd en legitiem is. Dit soort aanvragen worden doorgaans goedgekeurd indien er duidelijk sprake is van fraude of andere misdaden. Het spreekt voor zich dat het Parlement een dergelijke aanvraag niet zal honoreren indien het om politieke rechtsvervolging gaat. Gezien de vreemde gang van zaken en de talrijke ongeregeldheden die zich in het geval van de Catalaanse MEP’s hebben afgespeeld, lijkt het er sterk op dat de Spaanse afgevaardigden in het EP alles in het werk stellen om hun immuniteit op te heffen.

Om te beginnen is een buitenproportioneel aantal leden van de Juridische Commissie van Spaanse afkomst. De commissie bestaat uit 25 leden. Acht daarvan zijn Spanjaarden. Zij zijn van de Partido Popular (PP), Ciutadans (C’s), PSOE en Vox en één is voormalig lid van C’s. Alle vier partijen zijn groot voorstander om Puigdemont en zijn ministers uitgeleverd te krijgen. Adrián Vázquez (C’s) is voorzitter van de commissie. Het eindrapport van de commissie is geschreven door de extreem rechtse Bulgaar Angel Dzhambazki. Op zes Maart 2020 deed hij mee aan een akte in het EP ‘Catalonia, a Spanish region’. Deze bijeenkomst werd door de fascistische partij Vox georganiseerd en Dzhambazki toonde daarmee zijn partijdigheid.

Om de rechten van MEP’s in kwestie te beschermen, is alles wat binnen de commissie besproken wordt van vertrouwelijke aard. Toen de hoorzitting met de afgevaardigden in kwestie nog gaande was, stond commissielid González Pons (PP) de pers echter reeds te woord over het verloop er van. Nadat de commissie haar onderzoekswerk had gedaan, verscheen haar vertrouwelijke rapport in de Spaanse krant ABC nog voordat de commissieleden er over hadden gestemd. Puigdemont heeft een klacht bij de parlementsvoorzitter David Sassoli ingediend. Deze heeft toegezegd een onderzoek in te stellen.

De verdediging van de Catalaanse Europarlementariërs, Gonzalo Boye, voerde verschillende argumenten aan waaruit blijkt dat zijn cliënten om politieke redenen worden vervolgt. Zo stelde hij dat Puigdemont niet door Duitsland werd uitgeleverd wegens opruiing. Een andere minister van Puigdemont welke geen Europarlementariër is, Lluís Puig, wordt definitief niet door België aan Spanje uitgeleverd. Het Belgische Hof van Cassatie oordeelt dat het Spaanse Hof niet gerechtigd is om zijn uitlevering te vragen, daar de feiten in het jurisdictie van Catalonië hebben plaatsgevonden en daarom de rechtbank aldaar hem zou moeten vervolgen. Puig wordt op deze manier het internationale recht ontnomen om in hoger beroep te kunnen gaan tegen zijn eventuele veroordeling. Daarnaast oordeelt het Belgische gerechtshof dat zij haar twijfels heeft over een eerlijke rechtsgang in Spanje. De voorzitter van de commissie Vázquez brak de geheimhouding en verklaarde nog voordat de hoorzittingen begonnen waren dat de zaak Puig niets van doen heeft met de opheffing van de immuniteit van de Catalaanse MEP’s. Boye voert ook aan dat de voormalig Catalaanse vicepresident Junqueras niet door Spanje wordt vrijgelaten ondanks dat het Europese Hof van Justitie op 19 December 2019 geoordeelt heeft dat hij gekozen Europarlementariër is. De argumenten die de advocaat aanvoert worden in het rapport van de Juridische Commissie als niet relevant beschouwd. Het rapport stelt dat er geen enkel bewijs is van ‘fumus persecutionis’ (politieke vervolging).

Het rapport stelt verder dat Ponsatí voor opruiing en voor fraude door het Hooggerechtshof wordt vervolgt. Zij wordt echter alleen voor opruiing aangeklaagd. Deze ‘onnauwkeurigheid’ werd echter pas gecorrigeerd nadat het stemmen binnen de commissie had plaatsgevonden.

Binnen de commissie stemden 15 van de 25 leden voor de opheffing van de immuniteit van de drie MEP ‘s, 8 stemden tegen en twee onthielden zich van stem. Nooit is binnen een Juridische Commissie dermate verdeelde gestemd. De commissieleden Manon Aubry en Sergei Lagodinsky gaven te kennen dat zij tegen de opheffing van de onschendbaarheid van haar Catalaanse collega ‘s zijn. Aubry zegt in een interview dat zij vanwege hun politieke ideeën worden vervolgt, namelijk omdat ze voorstander van de Catalaanse onafhankelijkheid zijn en daarom een referendum hebben gehouden. Door de vele Spaanse commissieleden is het advies aan het Parlement volgens haar sterk partijdig. Zij noemt het oordeel van de commissie daarom een directe bedreiging voor de democratie. Lagodinsky antwoordde in een Tweet van de Vox partij: ‘De vreugde van de ultrarechtse Vox over de opheffing van de juridische immuniteit van hun Catalaanse collega ‘s toont aan dat ik correct (de minderheid) heb gestemd. Ik ben het in vele opzichten niet met Puigdemont eens, maar zijn proces is gepolitiseerd en buitenproportioneel.’

Indien het Parlement de aanbeveling van de commissie zal overnemen, hetgeen zich laat aanzien gezien de samenstelling ervan, zullen Puigdemont en zijn ministers een aanklacht indienen bij het Europese Hof van Justitie omdat zij om politieke redenen worden vervolgt en het Parlement daarom tegen haar eigen reglementen in handelt. Worden zij niet door het Europese Hof in het gelijk gesteld, dan kan het Spaanse Hooggerechtshof (opnieuw, voor de derde maal) een Europees uitleveringsbevel tegen Puigdemont en Comín uitvaardigen. Gezien het oordeel van de Belgische justitie met betrekking tot minister Puig, valt te betwijfelen of zij daadwerkelijk aan Spanje zullen worden uitgeleverd. Daar Ponsatí in Schotland woonachtig is, moet voor haar een internationaal opsporings-en uitleveringsbevel worden uitgevaardigd.

Het Europese Parlement zal haar reputatie als democratisch instituut verliezen indien zij voor de opheffing van de juridische immuniteit van de Catalaanse MEP ‘s zal stemmen. Het is aan het Europese Parlement zelf of zij politieke rechtsvervolgingen zal toestaan door één van de Europese lidstaten.

Please follow and like us:
error

Spaanse Staatsoperatie mislukt

(530 woorden)

De socialistische partij PSC (de Catalaanse tak van de PSOE) met lijsttrekker Salvador Illa heeft de Catalaanse verkiezingen wat aantal stemmen betreft gewonnen. Zij heeft echter evenveel zetels, 33 van de in totaal 135, als ERC, één van de partijen die voor de afscheiding van Spanje is, verkregen. De andere onafhankelijkheidspartijen JxCat en La CUP wonnen respectievelijk 32 en 11 zetels. Hoewel ERC ook een linkse signatuur heeft, sloot zij tijdens de campagne iedere samenwerking met PSC uit. De Catalaanse onafhankelijkheidspartijen zijn daarom de enigen die een regering zouden kunnen vormen. Zij zijn dus opnieuw gedoemd om met elkaar samen te werken ondanks hun geschiedenis van hoge spanningen als gevolg van de Spaanse rechtsvervolgingen na het referendum en hun grote onenigheid over de te volgen strategie.

De grote omslag bij deze verkiezingen is dat de onafhankelijkheidspartijen voor het eerst nu ook een meerderheid in stemmen (51,3%) hebben behaald. Eerder haalden zij al een meerderheid in zetels: 72 in 2015, 70 in 2017 en nu behaalden zij 74 zetels.

Zoals ik eerder schreef, waren deze verkiezingen een grote operatie van de Spaanse Staat tegen de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging. Deze begon met de afzetting van president Quim Torra vanwege een spandoek met ‘Vrijheid voor politieke gevangenen’. De partijdige Kiescommissie verbood hem dit en klaagde hem aan toen hij deze binnen 48 uur niet had verwijderd. Vervolgens wilden de politieke partijen de verkiezingen uitstellen vanwege de Covid crisis. Behalve de PSC-PSOE partij, want deze had alle kaarten op hun minister van gezondheidszorg gezet en moest van het verrassingseffect van onmiddellijke verkiezingen profiteren. Het hogere Gerechtshof in Catalonië hielp daarbij een handje en oordeelde dat het decreet van de verkiezingen op 31 Mei tegen de wet was. Voor en tijdens de campagne wierp de Kiescommissie allerlei opstakels tegen de Catalaanse partijen op, zoals censuur in de media en het verbieden van protestdemonstraties die niets met de verkiezingen te maken hadden. Als gevolg van de Covid pandemie behaalde de opkomst een laagterecord sinds de eerste verkieziengen na het Franco regiem in 1978 van 53,5%. De door Rajoy opgelegde verkiezingen van 21 December 2017, na het referendum en de opschorting van de Catalaanse autonomie, behaalde toen een recordhoogte van 78%. Zij die misschien gehoopt hadden dat een lage opkomst als gevolg van de Covid crisis een einde zou maken aan de onafhankelijkheidsbeweging, hebben het goed mis gehad.

De uitslag voor de Catalaanse onafhankelijkheid had zelfs nog beter kunnen uitpakken wanneer de partijen hadden samengewerkt. De partij van voormalig president Artur Mas, PdeCat, wilde niet de rechten aan JxCat overdragen en wilde ook zelf meedoen als een gematigde, rechtse onafhankelijkheidspartij. Zoals werd voorzien hebben zij geen enkele zetel gehaald waardoor 70.000 stemmen verloren zijn gegaan. JxCat had door de houding van PdeCat geen rechten, bestaande uit subsidies voor hun verkiezingscampagne en politieke zendtijd. Ook andere Catalaanse politieke groeperingen die nog geen vertegenwoordiging in het Parlement hadden dongen tevergeefs mee naar een zetel. Anders zou JxCat van ERC en misschien zelfs van PSC hebben gewonnen.

Tot groot verdriet moet worden geconstateerd dat de fascisten, van een politieke partij kan amper worden gesproken, voor het eerst zitting hebben in het Parlement. Met 11 zetels zijn zij de op vier na grootste groepering geworden. Hun stemmen zijn voornamelijk van de uitgesproken anti-Catalaanse partij Ciutadans afkomstig welke van 36 naar 6 zetels terugviel. Het overgrote gedeelte van de Ciutadans stemmers ging naar Illa, waarmee weer eens wordt aangetoond dat het Spaanse electoraat weinig verschil uitmaakt tussen extreem rechts en socialisme als het om de Spaanse eenheid en tegen de Catalanen gaat.

Please follow and like us:
error