Laatste steunbetuigingen en vaarwel voor politieke gevangenen

(745 woorden)

Toen rechter Lamela van het Audiencia Nacional, de politieke rechtbank van Spanje, de burgerleiders Jordi Cuixart en Jordi Sànchez op 16 Oktober 2017 onvoorwaardelijk gevangen zette wegens verdenking van opruiing, had ze zeker gedacht de Catalaanse bevolking en haar leiders af te schrikken om de Catalaanse Republiek uit te roepen.

Rechter Llarena dacht zijn invloed te laten gelden op het politieke verloop van het Catalaanse Parlement door Jordi Turull, notabene tijdens zijn presentatie als president van Catalonië, voormalig Parlementsvoorzitster Carme Forcadell en vijf andere Catalaanse politici (opnieuw) gevangen te zetten.

Beide is hen dat ten dele gelukt. De beslissingen die in het gekozen Parlement genomen worden, zijn voor een groot deel beïnvloed door de Spaanse rechters en hun dreigingen met nieuwe vervolgingen. Het jaar 2018 werd hierdoor sterk gemarkeerd. Het meest duidelijk uitte dit zich dit toen de huidige parlementsvoorzitter Roger Torra weigerde om de gekozen president Carles Puigdemont op 30 Januari te installeren als president van Catalonië. Dit moest worden gedaan door middel van een videoconferentie omdat Puigdemont in België verbleef om niet in Spanje te worden gearresteerd en het Spaanse Hooggerechtshof verbood Torra dit te doen.

Het is de Spaanse gerechtelijke macht echter niet gelukt dat de gevangenen zouden worden vergeten door de Catalaanse politici. De politieke gevangenen spelen een centrale rol in de Catalaanse politiek, en daarmee ook direct in die van de Spaanse: de Spaanse regering van Pedro Sánchez krijgt niet de hoognodige steun voor zijn begroting van de Catalaanse partijen. Want Sánchez weigert zijn goedkeuring voor een referendum over zelfbeschikking van de Catalanen en doet niets om het Openbaar Ministerie te bewegen haar aanklacht tegen de politieke gevangenen in te trekken.

En de Catalaanse bevolking is haar leiders in de gevangenissen allesbehalve vergeten. Op eerste en tweede Kerstdag stonden er duizenden mensen op het bouwland achter de gevangenis Lledoners en liepen er ‘s-avonds met fakkels om heen. Er werden muziekconcerten gegeven en spreekbeurten gehouden om steun aan de gevangenen te betuigen. Het was een emotioneel moment toen Jordi Turull direct kon worden gehoord toen hij telefonisch de mensen bedankte en dit via luidsprekers door de aanwezigen op het veldje kon worden gehoord. Sinds vorig jaar Maart had men hem niet meer horen spreken toen hij als presidentskandidaat zijn regeringsplannen voorlegde aan het Parlement. Op Zaterdag 29 December zong een koor van 400 mensen de Matteus Passion. Men had het zo georganiseerd dat het ‘Halleluja’ precies om 12 uur werd gezongen: op dat moment worden de gevangenen gelucht op de binnenplaats, grenzend aan het landbouwterrein en slechts gescheiden door een vijf meter hoge betonnen muur en afzettingen van prikkeldraad en konden zij daardoor het gezang goed horen.  In de vrieskou van oudejaarsavond stond een menigte van tweeduizend man op hetzelfde veldje om ‘samen’ met hun gevangen leiders het oude en nieuwe jaar te vieren. Nee, de Catalanen zijn hun leiders niet vergeten, integendeel. Daarin is het project van de Spaanse justitie volledig mislukt. Net zoals de Spaanse politici zijn mislukt in hun poging een einde te maken aan de onafhankelijkheidsbeweging door het opschorten van de Catalaanse autonomie en de door Rajoy opgedrongen verkiezingen waarin zij hadden gehoopt dat de unionisten zouden winnen.

Eind deze maand zullen de politieke gevangenen naar de gevangenissen nabij Madrid worden overgebracht. Dan begint het juridisch proces tegen hen en zullen zij worden verhoord. Maar zij en hun advocaten zullen de wereld laten zien dat Spanje de mensenrechten en de burgerrechten niet respecteert en de naam ‘democratische rechtsstaat’ onwaardig is. Dit zullen zij doen in het bijzijn van internationale waarnemers en de internationale pers*. De rechtszaak zal worden voorgezeten door rechter Marchena. Onlangs werd hij door de Partido Popular voorgesteld als voorzitter voor de Hoge Juridische Raad. De fractievoorzitter van deze partij in de Senaat meldde toen in een WhatsApp aan zijn fractiegenoten dat ‘de PP op deze manier het proces via de achterdeur kan controleren’. Gezien de vele procedurefouten (België weigerde daarom zelfs het uitleveringsbevel over Puigdemont in behandeling te nemen), het negeren van de rechten van de gevangenen, de manipulaties en de schandalen van het Hooggerechtshof, het Constitutioneel Hof en de Audiencia Nacional, staat het vast dat de gevangenen voor vele jaren zullen worden veroordeeld en de komende 25 jaren niet meer naar Catalonië zullen terugkeren. Hun vertrek de komende dagen zal een vaarwel zijn voor vele, vele jaren. Gedurende dit proces zullen in Catalonië tal van protestdemonstraties worden gehouden. Want dit gerechtelijk proces, deze farce, had zelfs nooit mogen beginnen.

* Met name de Duitse en Engelstalige pers (BBC, The Guardian, New York Times, Washington Post) geven een doorgaans betrouwbare rapportage. De Nederlandse correspondenten van NOS, NRC en Volkskrant rapporteren doorgaans eenzijdig de officiële Spaanse visie.

Please follow and like us:

Valse beschuldiging van Catalaans geweld door de Spaanse media

(720 woorden)

Naar aanleiding van een artikel in Vilaweb.

Geweld door Spanje
Misschien dat het tegenstrijdig klinkt om juist met kerst over geweld te spreken. Maar vandaag de dag zijn er zestien families in Europa, Europese burgers met dezelfde rechten als ieder andere Europeaan, waar een lege stoel staat aan de tafel van het kerstdiner als gevolg van politieke onderdrukking door een EU lidstaat. Zij die er ontbreken zijn een vader of een moeder van kleine of opgroeiende kinderen, soms zelfs van een baby. Zeven van hen zitten in ballingschap in België, Zwitserland of in Groot-Brittannië. Negen van hen zitten in de gevangenissen in Spanje. Het zijn leiders van burgerbewegingen en democratische gekozen politieke leiders. Het enige wat ze hebben gedaan is vreedzaam protesteren of een referendum organizeren. Volkomen legaal volgden zij een democratisch politiek mandaat van hun kiezers op. Maar Spanje vervolgt hen, willens en wetens dat zij onschuldig zijn, vanwege politieke motieven.

Tot nu toe heeft het Nederlandse Parlement, de Tweede Kamer, en de Senaat nog niets ondernomen tegen deze grove schendingen van mensenrechten en burgerrechten door Spanje. Als je wilt, kunt je daar verandering in aanbrengen en helpen dat Nederland zich schaart bij België, Groot-Brittannië, Denemarken, Finland, Estland, Zwitserland en Slovenië waar parlementsleden of hun regeringen openlijk hun zorgen hebben geuit en vinden dat Spanje de Europese verdragen moet respecteren.

Is dit geen geweld wat Spanje deze vervolgden aandoet, hun families en het volk dat hen gekozen heeft? Maar laten we het eens hebben over het geweld dat Spanje zo graag zou zien om de Catalaanse autonomie weer op te kunnen heffen en het leger op Catalonië af te sturen om de afscheiding van Spanje tegen te houden.

Creatie van een gewelddadige sfeer
In de aanloop van het bezoek van de Spaanse president Pedro Sanchez en zijn ministers in Barcelona afgelopen Vrijdag 21 December, voorspelde de Spaanse pers uitgebreide protestdemonstraties waarbij extreem geweld door de Catalanen zou worden gebruikt. Speciale, extreme groeperingen binnen de Commissie ter verdediging van de Republiek (CDR), de zogenaamde Autonome Groepen van Snelle Acties, (GAAR) zouden extreem gewelddadig optreden.

El Español: ‘De GAAR roept op tot extreem geweld en het zaaien van chaos en sabotage.‘ De krant vraagt om opheffing van de Catalaanse autonomie gedurende acht jaren en zei dat vanaf 21 December aanvallen tegen industrieën en sabotage van het elektriciteitsnet en het treinverkeer zouden zouden plaats vinden.

La Razón: ‘De GAAR, de uitvoerende tak van de CDR gebruiken methoden van kale borroka (stadsguerrilla) van de terroristische groep ETA.

La Vanguardia: ‘GAAR; de nieuwe onafhankelijkheidsbeweging die niemand kent en ondersteunt.‘ De krant weidde er enkele artikelen aan, ondanks dat de onafhankelijkheidsbewegingen het bestaan van de GAAR ontkennen en de politie er zich geen zorgen over maakt.

El Periódico: ‘Wie zijn de GAAR en waar bereiden zij zich op voor op 21 December?

La Sexta: ‘De GAAR van de CDR; zo heet de groepering die verantwoordelijk is voor de blokkade van Barcelona als protest tegen de ministerraad.’

Telecinco: ‘De GAAR, het leger van de onafhankelijkheidsbeweging, bereiden via de sociale Internetmedia een aanval voor op 21 December.‘ Dit TV kanaal citeert ‘diverse bronnen’ dat de GAAR methodes van stadsguerrilla gebruikt. Alhoewel de Spaanse politie geen informatie over hen had wie zij zijn en waar ze vandaan komen. Het TV kanaal definieert hen als de meest radicale vleugel van de CDR.

Geen geweld bij de protesten.
Achteraf gezien is er geen enkel geweld door de Catalaanse afscheidingsbewegingen bij de protesten in Barcelona en de rest van Catalonië gepleegd. (Helaas kan dat niet gezegd worden van de politie.) Het bestaan van de GAAR blijkt een puur verzindsel te zijn van de Spaanse media. Wat opvalt is de uniformiteit en eensgezindheid van de media over de valse nieuwsverspreidingen tegen de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging. Het is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt. Het verspreiden van dergelijke onwaarheden door de Spaanse media is schering en inslag en lijkt soms centraal gestuurd te worden. De unionistische politieke partijen, PP, Ciutadans en de socialistische regeringspartij PSOE van Pedro Sánchez, maken dankbaar gebruik van deze nieuwsberichten voor electoraal gewin. Want de afgunst tegen Catalonië, Catalanofobie, levert in Spanje stemmen op. Het is de Spaanse versie van het antizionisme in voormalig nazi Duitsland. Met dit verschil dat Duitsland, dankzij het Neurenberg proces waar de aanstichters zijn veroordeeld en Duitsland met haar misdaden werden geconfronteerd, dit hoofdstuk heeft afgesloten en Spanje niet.

Please follow and like us:

Kabinetsberaad in de kolonie

(845 woorden)

Een provocatie voor het uitlokken van geweld
Pedro Sánchez heeft vandag zijn kabinetsraad in Barcelona kunnen houden. Voor het eerst in 42 jaar en op de dag af een jaar na de opgedrongen verkiezingen als gevolg van de opheffing van de Catalaanse autonomie waar hij en zijn partij de volle steun aan gaven. Ondanks dat enkele ministers te kennen hadden gegeven dat het misschien beter zou zijn om het regeringsoverleg gewoon in Madrid te houden, drong Sánchez zijn zin door om een ‘verzoeningsgebaar’ te maken en om de normaliteit van de situatie tussen de autonome regio Catalonië en de Spaanse staat te benadrukken.

Zowel de Catalaanse regering, de Generalitat, als de bevolking bij monde van de burgerorganisaties, zien dit kabinetsberaad als een pure provocatie. Volgens de vicepresidente van de Generalitat, Elsa Artadi, kan het geen toeval zijn dat Sánchez zijn kabinetsberaad in Barcelona houdt om te provoceren. Met name het rechtse en ultrarechtse Spanje, waaronder de magistraten van de hoogste gerechtelijke macht, kijken er naar uit dat de protesten van de onafhankelijkheidsbeweging gewelddadig zullen zijn. Het in brand steken van een vuilniscontainer of het openen van tolpoortjes op de snelweg wordt door justitie reeds gebruikt als aanzet tot terrorisme. Dit geeft de Spaanse justitie een argument in handen om de Catalaanse leiders wegens opruiing voor 25 jaar te kunnen opsluiten en om een sterke politiemacht, of zelfs het leger, naar Catalonië te kunnen sturen en definitief de Catalaanse autonomie op te heffen. De grootste oppositiepartij in het Catalaanse Parlement, Ciutadans, diende de dagen vooraf aan het bezoek reeds een aanklacht bij justitie in tegen de Catalaanse president Torra voor het geweld dat hij en zijn aanhangers zouden gaan uitvoeren. Jawel: een aanklacht voor een feit dat nog niet had plaats gevonden en achteraf ook nooit plaats gevonden heeft. Dat is de sfeer die Spanje (de politiek, justitie en de media) over Catalonië schept: een apocalyps die erger is dan de oorlogen in de Balkanlanden of in Vietnam.

Er werden in totaal 8000 man politie opgetrommeld om de veiligheid van de Spaanse regering bij haar bezoek in Barcelona te verzekeren en om de aangekondigde wegversperringen in geheel Catalonië tegen te gaan. De gehele omgeving waar het kabinetsberaad zou plaats vinden, La Llotge del Mar, werd door een dubbel politiecordon afgesloten. Het eerste cordon werd gevormd door de Catalaanse politie, de Mossos d’Esquadra. Bij gebrek aan vertrouwen in de Catalaanse politie en haar politieke leiders werd nabij het gebouw een tweede cordon door de Policia Nacional aangelegd. Dit had als gevolg dat binnen een straal van zo ‘n anderhalf kilometer in het hart van Barcelona alles hermetisch was afgesloten. Daar kon Pedro in alle stilte, zonder enig verkeerslawaai alsof het gebied expres daarvoor was afgezet, het getrommel horen van de bewoners die uit protest tegen zijn bezoek vanaf hun balkons op pannen en deksels sloegen. Op deze manier kon Sánchez uit eerste hand vernemen, zonder de tussenkomst van de Spaanse media, politici of wie dan ook, dat de Catalaanse bevolking zich niet meer bij Spanje voelt horen. Zeg nu zelf: achtduizend man politie is nu niet bepaald een manier om aan te tonen dat de situatie tussen Catalonië en Spanje is genormaliseerd. Hoewel niemand dit openlijk zal erkennen, wordt het ook voor de internationale gemeenschap, en met name Europa, langzaamaan duidelijk dat de Spaanse staat de controle over haar Catalaanse grondgebied aan het verliezen is .

Herbenoeming vliegveld Barcelona
In de ministerraad werd besloten dat het vliegveld van Barcelona, El Prat, zal worden omgedoopt naar Josep Tarradelles, de eerste Catalaanse president na het Franco regiem. De Spaanse regering zegt dat zij deze beslissing in overeenstemming met de familie van Tarradelles en de Generalitat heeft genomen. Bij navraag blijkt echter dat met de Generalitat hierover niets is overeengekomen. Vicepresidente Elsa Artadi zegt dat ze het eenzijdig genomen besluit van de Spaanse regering betreurd. Het probleem is volgens haar niet de naam van het vliegveld, maar het beheer en de financiën er van. Alsof het bezoek al niet genoeg provocerend was, wilde Sánchez met deze autoritaire beslissing blijkbaar nog even aantonen wie er de baas in de kolonie is.

Nu we toch bij dit thema zijn aangeland, had men het vliegveld beter kunnen benoemen naar de laatste president van Catalonië. Lluís Companys werd, nadat hij door de Duitse Gestapo in Frankrijk aan Franco was uitgeleverd, na een krijgsberaad, een farce, in 1940 gefusilleerd. Zijn naam werd wel genoemd in de ministerraad. De regering van Sánchez veroordeelt het besluit van de Oorlogsraad en wil Companys in ere herstellen. Maar zij doet niets om het juridisch besluit van deze krijgsraad te vernietigen. Volgens de Spaanse regering was het fusilleren van de Catalaanse president dus legaal. Bij wijze van verzoening werd dus nog even zout in een open wond gestrooid.

Het geweld bij de protesten
Oh ja, het weinige geweld dat er vandaag te zien was, werd voornamelijk gepleegd door infiltranten en, gewoontegetrouw, door de politie zelf. Demonstranten verwijderden de geweldplegers en plaatsten de vuilniscontainers die zij omver hadden geworpen weer terug op hun plaats. Typisch de Catalaanse manier: grondstoffelijk vreedzaam en radicaal democratisch.

Please follow and like us:

De eerste hoorzitting

(714 woorden)

Ultra rechtse Vox partij als volksaanklager
Op 18 December vond de eerste hoorzitting plaats van het proces tegen de Catalaans leiders. Het betreft een inleidende hoorzitting waar de aangeklaagden niet bij aanwezig zijn. Als aanklagers treden op de Spaanse openbaar hoofdaanklager en de landsadvocaat. Daarnaast is er ook een zogenaamde volksaanklager. Dit is de ultrarechtse, fascistische en anti-Catalaanse politieke partij Vox. Deze partij gebruikt de rechtszaak om in de publiciteit te komen voor haar politieke doeleinden. Gezien haar recente verkiezingsoverwinning in Andalusië, werpt dit blijkbaar vruchten af.

Een PP rechter als voorzitter in het politieke proces
De rechtszaak zal worden voorgezeten door rechter Manuel Marchena. Deze werd enkele weken geleden door de politieke partij Partido Popular (PP) voorgesteld als voorzitter van het Spaanse Hooggerechtshof en van de Hoge Juridische Raad. De PP fractievoorzitter in de Spaanse Senaat, Cosidó , meldde toen via een Whatsapp naar zijn fractieleden en andere partijgenoten dat met de aanstelling van Marchena als voorzitter van deze organen de PP de controle over het proces tegen de Catalanen via de achterdeur heeft. Marchena kon toen niets  anders doen dan zich terugtrekken als voorzitterskandidaat en is nu weer terug op zijn oude stek als voorzitter van de tweede gerechtskamer waar de Catalaanse leiders zullen worden berecht voor de aanklacht van rebellie. De voorzitter van het gerechtelijke proces is door deze affaire dus gebrandmerkt als iemand met affiniteit voor de PP, de politieke tegenstander van de aangeklaagde Catalaanse leiders. Iedere poging van de advocaten van de Catalaanse leiders om Marchena en de andere rechters te wraken liep natuurlijk op niets uit, want het was hetzelfde Hooggerechtshof dat daarover moest oordelen.

Aanklacht zonder feiten
De advocaten eisen dat de rechtszaak in het Catalaanse Hooggerechtshof van Justitie moet plaats vinden, want alle gepleegde feiten vonden in Catalonië plaats. Indien het proces door het Spaanse Hooggerechtshof wordt gevoerd, kunnen hun cliënten niet in hoger beroep tegen hun veroordeling gaan, waar ze recht op hebben. Als tegenargument beweert de openbaar hoofdaanklager Jaime Moreno dat de motie over Catalaanse Republiek die door het Parlement was aangenomen en was gepubliceerd in de Catalaanse Staatscourant (DOGC) een directe aanval is in het hart van de democratische rechtsstaat Spanje. De rechtszaak moet daarom bij het Spaanse Hooggerechtshof plaats vinden.  Zoals het geval is met de gehele aanklacht, wordt ook deze bewering niet gestaafd met de benodigde feiten die in een juridisch proces doorgaans op prijs worden gesteld.  Oftewel de Spaanse openbaar hoofdaanklager, de hoogste persoon die de belangen van de staat moet verdedigen, zegt en schrijft willens en wetens dingen die niet waar zijn. Iedere burger kan namelijk verifiëren dat de verklaring van de Catalaanse Republiek nooit in de Staatscourant van Catalonië (DOGC) werd gepubliceerd. President Puigdemont had de Republiek opgeschort in de hoop op overleg met de Spaanse autoriteiten. Dit door de EU beloofde overleg, bij monde van de voorzitter van de Europese Raad Donald Tusk, bleef echter uit. In tegenstelling hiervan werd de Catalaanse autonomie op illegale en ongrondwettelijke wijze geïntervenieerd, de regering van Puigdemont ontslagen en het Catalaanse Parlement ontbonden.

De president wist van niks
Trouwens, de naam van Puigdemont komt slechts een enkele keer voor in de gehele aanklacht van het OM. Duitsland weigerde de Catalaanse president uit te leveren, want de Duitse justitie vond niet dat er geweld door hem was gepleegd of dat hij aanzet daarvoor had gegeven. Aangezien het juridisch nogal lelijk staat indien de president door een Europese justitie wordt vrijgesproken van geweld terwijl zijn ministers in Spanje hiervoor worden berecht, heeft Puigdemont volgens het OM nu weinig of niets met de gehele affaire te maken gehad. De Spaanse hoofdaanklager is sindsdien radicaal van mening veranderd en vind nu dat de Catalaanse vicepresident Oriol Junqueras, die al meer dan een jaar gevangen zit in afwachting op zijn proces, de ware leider van de ‘criminele organisatie’ is die de ‘rebelse opstand’ in de vorm van het referendum op 1 Oktober vorig jaar heeft georganiseerd en uitgevoerd.

Een aaneenschakeling van procedurefouten en rechtenschendingen
Daarnaast klagen de advocaten over de talrijke procedurefouten waardoor de rechten van hun cliënten op een eerlijk proces worden geschonden. De Spaanse justitie veroorzaakte een dermate groot aantal ongeregeldheden en van dergelijke omvang dat het Belgische OM uiteindelijk zelfs weigerde om de aanvraag voor uitlevering van Puigdemont en zijn ministers in behandeling te nemen. De verwachting bij de advocaten dat hun klachten en aanvragen worden geaccepteerd is echter zeer laag. Een dezer dagen doet het Hooggerechtshof uitspraak of zij zichzelf gemachtigd vind om de rechtszaak te doen.

Please follow and like us:

Een laatste mogelijkheid voor overleg?

(1435 woorden)

Aanleiding
Aanstaande Vrijdag 21 December is het een jaar geleden dat de Spaanse president van de Partido Popular (PP) partij, Mariano Rajoy, aan Catalonië illegaal verkiezingen oplegde. Dit vond plaats nadat hij de Catalaanse regering van Puigdemont ongrondwettelijk had ontslagen en het Catalaanse Parlement onder het mom van grondwetsartikel 155 had ontbonden. Door deze ongrondwettelijke handelingen kan met recht gesproken worden van een staatsgreep (zij het eentje van binnenuit door de legitiem gekozen regering): de afspraken die de samenleving binnen de Spaanse gemeenschap met zichzelf had gemaakt, zoals vastgelegd in de grondwet en het Statuut, werden door Rajoy geminacht. De opheffing van de Catalaanse autonomie en ontbinding van het Catalaanse Parlement, werd in de Spaanse Senaat overeengekomen tussen de PP en de socialistische partij PSOE. Het Constitutioneel Hof wilde de aanklacht van de Catalaanse regering wegens grondwettelijke schendingen door Rajoy niet in behandeling nemen, omdat deze regering op dat moment niet rechtsgeldig was door, precies, de toepassing van grondwetsartikel 155. Cynischer kon het niet.

Ondertussen is de regering van Rajoy niet meer. Als gevolg van haar wijdverbreide en structurele corrupte praktijken overleefde zij afgelopen Mei de motie van wantrouwen door de PSOE onder leiding van Pedro Sánchez niet. Sánchez kreeg daarbij de steun van de Catalaanse partijen in het Congres van afgevaardigden in de hoop dat met de socialisten in de regering een oplossing kon worden gevonden voor het politieke conflikt. In eerste instantie leek het daar ook naar uit te zien. Het taalgebruik van de nieuwe Spaanse regering van Sánchez leek vriendelijker en er was op zeer concrete onderwerpen enige sprake van overleg met de Catalaanse regering. Maar al snel bleek dat er over zelfbeschikking voor de Catalanen met geen woord kon worden gesproken. Ook heeft Sánchez niets gedaan, of zelfs maar geprobeerd, om de aanklacht van de openbaar aanklager tegen de Catalaanse politici en burgerleiders in te trekken. Enkelen van hen verblijven in ballingschap in het buitenland, anderen zitten in de gevangenissen in afwachting op hun proces. De aanklacht bevat de absurde aantijging dat zij aanzet zouden hebben gegeven voor een gewapende opstand tegen de Spaanse overheden. De justitie van vier Europese landen (Schotland, België, Zwitserland en Duitsland), zijn erg duidelijk in hun uitspraken dat daar geen sprake van is geweest. Duitsland weigerde daarom president Puigdemont aan Spanje uit te leveren. Maar de PSOE blijft bij haar standpunt dat de Catalaanse leiders moeten worden berecht door het Spaanse Hooggerechtshof: de rechtbank waarvan bewezen is dat deze door en voor de politiek wordt samengesteld. Uit onvrede hierover hebben de Catalaanse partijen hun steun aan Sánchez opgezegd en weigeren zij in te stemmen met de Spaanse jaarbegroting.

Een provocatie
Om de gemoederen enigszins te verzachten had Sánchez afgelopen zomer besloten om zijn kabinetsberaad op 21 December in Barcelona te komen vieren. Het gebeurd sporadisch wel vaker dat een kabinetsberaad in een andere stad dan Madrid wordt gehouden, bijvoorbeeld wanneer besloten wordt om extra geld aan de betreffende stad of regio te besteden. De laatste ministerraad in Barcelona werd in 1974 gehouden, dus nog in de periode van de Franco dictatuur.

President Sánchez heeft dus besloten om precies een jaar na de illegale en opgedrongen Catalaanse verkiezingen en voor het eerst sinds meer dan veertig jaar, uitgesproken op deze dag zijn kabinetsberaad in Barcelona te komen houden. Precies op de verjaardag van deze verkiezingen die het resultaat waren van de interventie van de Catalaanse overheid mede dankzij de steun van zijn PSOE partij. (Zijn vicepresidente ondertekende notabene het verdrag met de PP.) Op hetzelfde moment dat er onschuldige Catalaanse leiders in de gevangenissen zitten, sommigen al ruim meer dan een jaar, in afwachting op hun proces dat niets met justitie en alles met een farce te maken heeft. Op het moment dat er vier gevangenen drie weken in hongerstaking zijn omdat het Grondwettelijke Hof na een jaar nog steeds niet hun beroep in behandeling wil nemen waarin zij vragen om bescherming van hun fundamentele rechten, terwijl dit hof verplicht is om dat binnen een maand te doen, waardoor hun gang naar het Europese Gerechtshof voor de Rechten van de Mens geblokkeerd wordt.

Zowel de Catalaanse regering van president Quim Torra als een groot deel van de Catalaanse bevolking zien dit bezoek daarom als een pure provocatie. Maar Sánchez zet, zelfs tegen de wens van enkele zijn eigen ministers in, zijn zin door. Een breed spectrum van burgerorganisaties, ANC, Omnium Cultural, CDR, en politieke partijen hebben daarom aangekondigd om tegen dit bezoek te protesteren. De verwachting is dat de wegen naar en in Barcelona op die dag volledig zullen worden geblokkeerd en er protestbijeenkomsten zullen worden gehouden.

Het Motief
De Catalaanse politie stelde in een vergadering met de delegatie van de Spaanse regering in Barcelona voor dat de Spaanse regering haar ministerraad in het paleis op de berg Mont Juich in Barcelona zou houden. De beveiliging zou daardoor eenvoudiger zijn, gezien de voorziene protestbijeenkomsten. Maar nee, de Mossos d’Esquadra mochten later uit de kranten vernemen dat het kabinetsoverleg in la Llotja de Mar zou worden gehouden: in het hartje van Barcelona en op het knooppunt van belangrijke verkeersaders.

Het heeft er alle schijn van dat de Spaanse regering het de Catalaanse politie zo moeilijk mogelijk wil maken in de hoop dat zij zal falen in het bewaren van de publieke orde en dat er rellen zullen uitbreken. Het minste geweld dat gebruikt zal worden, al is het maar een brandende vuilniscontainer, zal een excuus zijn om de Catalaanse politie te interveniëren of op te heffen zonder dat daar grondwetsartikel 155 voor zou moeten worden toegepast. En als benzine op het vuur heeft de regering van Sánchez aangekondigd dat zij duizend man Spaanse politie en Guardia Civil uit andere delen van Spanje zal inzetten om zijn ministers in Barcelona te beschermen. Dezelfden die vorig jaar op bezoek kwamen om het referendum gewelddadig te stoppen. De beelden hiervan gingen toen de gehele wereld over.

Politieke context
Met de opkomst van de ultra rechtse partij Vox bij de verkiezingen in Andalusië, staat Sánchez onder nóg sterkere druk vanuit de rechtse partijen PP en Ciutadans dan voorheen. Deze partijen roepen al tijden dat de Catalaanse autonomie weer moet worden opgeheven, maar dit keer voor onbepaalde tijd en ingrijpender dan voorheen. Ex-president Aznar zei onlangs dat de Catalaanse autonomie moet worden geïntervenieerd totdat de wens voor onafhankelijkheid geheel is uitgeroeid. De Vox partij wil helemaal en definitief af van de autonome gebieden in Spanje en wil terug naar de politieke situatie van het Franco tijdperk. De rechtse, extreem rechtse en ultra rechtse partijen (respctievelijk PSOE, Ciutadans, PP en Vox) roepen een onwerkelijke sfeer op van gewelddadigheid in Catalonië en door Catalanen. Oppositieleidster in het Catalaanse Parlement, Inés Arrimades (Ciutadans), vraagt met paniekerige stem de Spaanse overheid om hulp bescherming tegen de agressieve sfeer in Catalonië. Sommigen hebben al hun ‘zorg’ geuit dat er mogelijk doden zullen vallen bij de protestbijeenkomsten. Gezien de talloze protesten gedurende de afgelopen acht jaren door de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging en waarbij geen ruit sneuvelde of container in brand werd gestoken, is deze zorg volkomen ongegrond. Het enige geweld dat in Catalonië plaats vind, komt van extreem rechtse groeperingen, de Spaanse politie en de Guardia Civil.

Laatste kans op overleg?
In deze context heeft Sánchez voor komende Vrijdag een onderhoud gevraagd met de Catalaanse president Torra. Deze heeft te kennen gegeven dat hij daar altijd voor open staat, en heeft gestaan, mits zo ‘n overleg oprecht is en zonder voorwaarden vooraf. Torra vind dat er moet worden gepraat over de zelfbeschikking van de Catalanen en een referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid. Anders heeft zulk een overleg geen zin, aldus Torra.

Met de grote aversie door extreem rechts (welke steeds meer stemmen in Spanje zullen winnen) tegen de Catalanen en hun wil voor onafhankelijkheid en de zwakke regering van Pedro Sánchez (sinds het verlies van de steun van de Catalaanse partijen in het Congres vormt hij een minderheidsregering), zou dit wel eens de laatste mogelijkheid kunnen zijn voor overleg tussen de Spaanse en Catalaanse overheden. Van de andere politieke partijen valt niet veel te verwachten indien deze vroeg of laat aan de macht komen. Er gaat geen dag voorbij dat de leider van de PP, Pablo Casado, belooft om op de eerste dag van zijn ministerschap de Catalaanse autonomie op te heffen, de scholen te intervenïeren en de Catalaanse radio en TV zenders uit de lucht te halen. Albert Rivera, leider van Ciutadans, denkt daar net zo over of in vergelijkbare termen. En zoals eerder gezegd, Vox wil Catalonië en alles wat Catalaans is definitief van de aardbodem vegen.

Als dit misschien overdreven klinkt, de als gematigd en doorgaans gerespecteerde (links!) socialistisch getinte krant El País publiceerde onlangs onderstaande cartoon.

Als de gele strik je niet aanstaat, kun je altijd nog kiezen voor de Davidsster (El País, 11 December 2018)
Please follow and like us:

Dreiging met ophef van Catalaanse autonomie

(1450 woorden)

Einde van de impasse
Sinds de opheffing van de Catalaanse autonomie in November 2017 verblijft de Catalaanse politiek zich in een impasse. Alhoewel de opschorting van de autonomie is opgeheven met de instelling van de regering van Quim Torra en Catalonië weer door een eigen Parlement en regering wordt bestuurd, durven de politici geen daadkrachtige beslissingen te nemen waarvoor zij gekozen waren vanwege de constante dreiging om gerechtelijk vervolgt te worden. Er ontbreekt een duidelijke leiding zowel vanuit de politiek als vanuit de burgerbewegingen. Dit was de toestand tot een week geleden. Op één December verkondigden de Catalaanse gevangenen Jordi Sànchez en Jordi Turull dat zij in hongerstaking waren gegaan. De reden is dat hun fundamentele rechten niet door het Grondwettelijke Hof worden beschermt. Hun hoger beroep tegen hun voorlopige hechtenis ligt al meer dan een jaar te wachten op een uitspraak, terwijl binnen een termijn van 30 dagen een oordeel moet worden geveld. De Catalaanse gevangenen kunnen hierdoor niet verder procederen bij het Europees Gerechtshof voor de Rechten van de Mens. Op drie December begonnen Joaquim Forn en Josep Rull ook aan een hongerstaking. Het initiatief van de hongerstaking door de vier politieke gevangenen hebben de Catalaanse bevolking blijkbaar uit hun shock en apathie van de gebeurtenissen van het afgelopen jaar wakker gemaakt en hebben zij een manier gevonden om het initiatief te nemen.

Ministerraad in Barcelona
Op 21 December is het een jaar geleden dat in Catalonië verkiezingen werden gehouden. Om deze door Rajoy opgelegde en illegale verkiezingen (hij was helemaal niet gerechtigd om de Catalaanse regering te ontslaan en het Parlement te ontbinden) van vorig jaar te vieren, heeft de Spaanse president Sánchez bij wijze van verzoeningsgebaar en toenadering besloten om zijn ministerraad op deze dag in Barcelona te komen houden. Maar de Catalanen zien dit, begrijpelijk, als een pure provocatie. De burgerbewegingen CDR en verschillende linkse politieke partijen, waaronder La CUP, hebben daarom aangekondigd dat zij de wegen in Catalonië uit protest zullen blokkeren. Vakbonden hebben voor deze Vrijdag een middag van algehele staking afgekondigd. De doorgaans gematigde en zeer geciviliceerde burgerbeweging ANC heeft haar leden meegedeeld dat zij zich moeten voorbereiden op iets meer dan een gewone protestbijeenkomst.

Blokkering wegen door protesten tegen vervolgingen
Na het lange weekend dat de Spanjaarden vierden wegens een nationale feestdag op 6 December, keerden velen op Zondagavond weer naar huis. Bij veel tolpoortjes op de snelwegen haalden de CDR uit protest tegen de politieke gevangenen er de slagbomen weg zodat het verkeer gratis door kon rijden. Eerder deze dagen blokkeerden zij op verschillende plaatsen in Catalonië de wegen, waaronder de AP7 snelweg grenzend aan Valencia. De Catalaanse politie handelde volgen proportionele normen en voerde geen charges uit tegen de wegblokkeringen en het openzetten van de tolpoorten.

De onafhankelijkheid van Slovenië
Zoals eerder vermeld werd afgelopen Zaterdag 8 December in Brussel de Raad voor Catalonië opgericht. President Torra zei daar dat de onafhankelijkheid op eenzelfde manier moet worden verkregen als Slovenië in 1991 had gedaan. De krant La Vanguardia, van de ultra rechtse en pro-Franco uitgeverij GODO, beschreef dat bij de onafhankelijkheid 62 doden waren gevallen. ‘Torra wil dus dat er doden vallen’, was de interpretatie van de krant. De Spaanse politici van de PP, Ciutadans en PSOE pakten dit op en zien dit als een bewijs dat Torra geweld wil gaan gebruiken voor het verkrijgen van de Catalaanse onafhankelijkheid. La Vanguardia schrijft niet dat de doden de oorzaak waren van de agressie van Servië die het federale leger naar Slovenië stuurde en wat resulteerde in een tien dagen durende oorlog. Niet dat de krant dit niet weet, want tijdens deze oorlog, op 28 Juni 1991, schreef de toenmalige directeur van deze krant Joan Tàpia in het editoriaal artikel dat de agressor Servië was die Ljubljana binnenviel en hij verdedigde Slovenië met: ‘Joegoslavië moet kiezen tussen haar eenheid of democratie’. Vandaag de dag is Slovenië een erkende democratie en lidstaat van de EU. Servië heeft wat dit betreft nog een lange weg te gaan.

Door de ontstane rel lichtte de woordvoerder van JxCat de woorden van Torra bij. Deze zei dat Torra met de ‘Slovenië manier’ bedoelde dat het legitiem en internationaal erkend is dat een gebied zoals Slovenië of Catalonië zich eenzijdig onafhankelijk verklaren, mits dit op democratische en vreedzame manier gebeurt.

Maar La Vanguardia blijft valse informatie de wereld in sturen over het geweld bij de onafhankelijkheid van Slovenië. En het Spaanse mediacircus bazuint het rond in de kranten en op TV: de spanningen in Catalonië stijgen en de onafhankelijkheidsbeweging stuurt aan op geweld. De voorheen repectabele en zeer invloedrijke krant El País schrijft in haar editoriaal: ‘Beide voordrachten van Torra en Comín (ex-minister van Puigdemont in ballingschap) vonden op dezelfde dag plaats toen de paramilitaire squadrons van de onafhankelijkheidsbeweging de hoofdwegen naar Catalonië afsloten, tezamen met de passiviteit van de Mossos d’Esquadra die was opgedragen door een politiek commando.’ Dezelfde leugens die de openbaar aanklager in zijn aanklacht schrijft en die rechter Llarena overnam, maar die niet werden geslikt door de justitie in Duitsland, in België en in Schotland. Want de justitie in Europa ziet helemaal geen geweld van de kant van de onafhankelijkheisbeweging. Dit kan niet van Spaanse zijde worden gezegd.

Dreigingen met nieuwe interventie van de Catalaanse autonomie
De wegversperringen door de CDR en het proportionele optreden van de Mossos d’Esquadra daarbij, de oprichting van de Raad voor Catalonië, de weigering van de Catalaanse partijen om in te stemmen met de jaarbegroting van de regering van Sánchez en het verlies van de PSOE in de verkiezingen van Andalusië (waarbij de ultra rechtse partij Vox grote winst behaalde) heeft de socialistische regering in paniek gebracht. Vicepresidente Calvo zei dat de Catalaanse politie niet in staat is haar taak te doen en dat zij daarom door de Spaanse politie en Guardia Civil moet worden vervangen indien de Mossos d’Esquedra de veiligheid niet kunnen garanderen. Zij stuurde daarom een brief naar de Catalaanse vicepresident en de minister binnenlandse zaken voor opheldering over de ‘passieve houding’ van de Catalaanse politie. ‘Want de veiligheid en het fundamentele recht van de Spanjaarden is met de wegblokkeringen en het openzetten van de tolpoorten door de CDR commando ‘s (let op de legerterm uit de mond van de Spaanse vicepresidente!) in gevaar.’ (Dat in een democratie als Frankrijk de Gele Hesjes al vier weken lang de wegen in geheel het land blokkeren zonder dat dit gevaar vormt voor de ‘fundamentele rechten en veiligheid’, is haar blijkbaar ontschoten.) En indien Torra ‘de gewelddadige weg van Slovenië’ op gaat, zal zij er niet voor terugdeinzen om opnieuw grondwetsartikel 155 opnieuw in te voeren. De PP en Ciutadans vragen al geruime tijd bijna dagelijks om de ophef van de Catalaanse autonomie. Zij willen voor een lange periode, of zelfs definitief, de autonomie opschorten en vinden dat ook de Catalaanse omroep en de scholen moeten worden geïntervenieerd omdat deze zouden indoctrineren. Nu begint voor het eerst ook de socialistische regering van Sánchez dit verhaal te verkopen. Vooralsnog heeft Calvo aangekondigd dat zij 400 man Policia Nacional en Guardia Civil zal sturen om de geplande ministerraad in Barcelona ordelijk te laten verlopen. Het ligt de Catalanen nog vers in het geheugen toen de politie met de kreet ‘A por ellos!’ (‘Tegen hen!’) vorig jaar naar Catalonië kwam om het referendum te stoppen. Als dat geen verzoeningsgebaar is…

Het antwoord van de Catalaanse regering is dat zij, ondanks de zware onderfinanciering van de de Mossos d’Esquadra, de veiligheid perfect onder controle heeft. Dat de redenering van Calvo politiek gemotiveerd is blijkt volgens de Catalaanse regeringswoordvoerdster uit het feit dat de Spaanse regering geen woord repte toen de taxi ‘s in Barcelona (en later ook in Madrid) afgelopen zomer wekenlang de wegen in de stad blokkeerden.

De oorlogstaal van de regering van Sánchez duidt er op dat zij aanstuurt op een nieuwe opschorting van de Catalaanse autonomie of erger, met als excuus dat Catalonië zich gewelddadig gedraagt en de veiligheidssituatie niet onder controle heeft. Zo te zien willen zij dit op een getrapte manier uitvoeren, beginnend met de interventie van de Catalaanse politie en eindigend met de opheffing van de Catalaanse autonomie. De sfeer wordt er niet minder grimmig op.

Aankondiging begin rechtszaak
Tegelijkertijd kondigt het Hooggerechtshof aan dat de rechtszaak tegen de aangeklaagde Catalanen op 18 December zal beginnen. Eerst zullen de verdachten worden verhoord die (nog) op vrije voeten zijn. Rond half Januari zullen de gevangenen worden overgebracht naar Madrid om te kunnen worden verhoord. De La CUP partij heeft aangekondigd dat de protesten tegen de ministerraad in Barcelona het begin zal zijn van de totale lamlegging van het land gedurende het proces. Of daar voldoende steun voor is onder de Catalaanse bevolking is nog de vraag. Maar het lijkt er op dat alle gebeurtenissen zullen samenvallen als een perfecte storm.

Please follow and like us:

Oprichting Raad voor Catalonië

(600 woorden)

De Catalaanse president in ballingschap Carles Puigdemont heeft samen met zijn ministers in ballingschap en met de Catalaanse regering de zogenaamde ‘Raad voor Catalonië’ opgericht. De oprichting vond gisteren, Zaterdag 8 December, plaats in de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Brussel. Catalanen die zich reeds als stemgerechtigden voor de Raad hadden ingeschreven, werden uitgeloot om de plechtigheid bij te kunnen wonen.

De eerste toespraak werd door ex-minister van onderwijs in ballingschap, Clara Ponsatí gehouden. Ze zei dat de Raad zal werken aan de oprichting van de Catalaanse Republiek zoals werd besloten door het Catalaanse volk in het referendum van 1 Oktober 2017. Op haar typisch directe manier zei ze: ‘Vandaag zeggen we tegen de wereld dat we buiten de Spaanse wetgeving om ons als Republiek gaan organiseren.’

Na haar sprak de actrice Sílvia Bel die een brief van de gevangen voorzitster van het Catalaanse Parlement, Carme Forcadell, voorlas. Deze schreef: ‘Ik zit in de gevangenis omdat ik geen censuur heb gepleegd over een debat waar de samenleving om had gevraagd.’ Haar woorden over haar politieke onderdrukking klinken onwezenlijk nu zij worden uitgesproken in Brussel, het hart van Europese Unie.

Ex-minister in ballingschap Toni Comín zei dat het laatste gedeelte van dit onafhankelijkheidsproces moeilijk en dramatisch zal zijn. De Spaanse ex-minister van buitenlandse zaken Margallo had reeds in een radiointerview te kennen gegeven dat Spanje met alle middelen die zij heeft haar eigendommen zal verdedigen. Waarvan akte.

President Torra zei dat Slovenië het voorbeeld moet zijn hoe Catalonië haar onafhankelijkheid moet bereiken. Torra kwam zojuist terug van een bezoek aan dit land en is door de president en kamervoorzitter ontvangen. Slovenië stopt haar sympathie voor Catalonië niet onder stoelen of banken en zal de onafhankelijke Republiek als één van de eersten accepteren. Zijn woorden werden in de Spaanse krant La Vanguardia fel bekritiseerd omdat er 62 doden waren gevallen in de tien dagen durende oorlog. Maar deze krant zei er niet bij dat Servië de agressor was en het leger stuurde. De krant kreeg grote bijval van de unionistische partijen en van de populistische burgemeesteres van Barcelona.

De Raad voor Catalonië zal 100 a 150 leden hebben en bestaat uit democratisch gekozen politici van het Catalaanse Parlement, burgemeesters en andere bestuursorganen, de sociale gemeenschap, zoals leiders van burgerorganisaties en vakbonden, en Catalaanse burgers, waarvan een deel in het buitenland woonachtig is. De Raad zal worden voorgezeten door Puigdemont zelf en zal zij een president uit haar leden kiezen die een bestuur zal vormen. Legaal gezien is de Raad een burgerorganisatie die geregistreerd staat in België. Zij moet worden gezien als een parallel regeringsbestuur die politieke beslissingen kan nemen om te werken aan de Catalaanse Republiek zonder dat zij door de Spaanse justitie kan worden vervolgt.

Deze Raad zal ook een platvorm zijn om de Catalaanse situatie internationaal bekendheid te geven die uiteindelijk moet uitmonden in de internationale erkenning van de Republiek. Een ander doel is om er bij de EU op aan te dringen dat artikel zeven van het Europese Verdrag op Spanje zal worden toegepast. Dit houdt in dat Spanje haar kiesrecht in de Europese Unie verliest. Want, aldus Puigdemont, Spanje voldoet niet meer aan de democratische normen en die van een rechtstaat zoals de Europese Unie van haar leden vereist.

De Raad zal worden gekozen door de Catalaanse burgers. Dit zijn mensen woonachtig in de Catalaanse landen (Catalonië, Noord Catalonië, Andorra, Valencia en de Baleaarse eilanden) of in het buitenland. Maar zij staat ook open voor iedereen die zich verwant met Catalonië voelt of sympathie heeft voor de Catalaanse zaak en haar vreedzame, democratische beginselen onderschrijft. Het regeringsplan van de lijst van Puigdemont. JxCat, spreekt ook over de invoering van een digitale munt gebaseerd op de BlockChain technologie, welke de basis van onder andere de BitCoin vormt. Dit zal de financiële onaantastbaarheid van de Republiek garanderen en zal de inbeslagname kunnen voorkomen van de bankrekeningen van de Catalaanse overheden door Spanje, zoals op 20 September vorig jaar gebeurde.

Vele beslissingen die door de Raad zullen worden genomen zullen eerst aan de kiezers worden voorgelegd. De kiesgerechtigden, alle ingeschrevenen die ouder zijn dan zestien jaar, kunnen op elektronische manier, bijvoorbeeld via een applicatie op de mobiele telefoon, stemmen. De oprichting van de Raad is de aanloop van het bestuur van de nieuwe Catalaanse Republiek. De Republiek zal daardoor een moderne staat worden waarin de burgers direct betrokken zijn bij de besluitvorming, een zogenaamde elektronische staat of E-staat met E-burgers. Het idee is een navolging van Estland dat op deze manier een meer directe democratie vormt en haar soevereiniteit tegenover een agressor zoals Rusland kan beschermen.

Please follow and like us:

Een brief aan de politieke gevangene Jordi Sànchez, ex-president van het ANC

(1375 woorden)

Inleiding
Jordi Sànchez i Picanyol werd in 2015 door de burgerbeweging Assemblea Nacional Catalana (ANC) verkozen tot hun voorzitter. In die functie leidde hij vele activiteiten, waaronder de protestbjeenkomst voor het ministerie van Economische Zaken op 20 September 2017. Hij onderhandelde met de Guardia Civil voor hun vrije uitgeleide. Vanwege de protestbijeenkomst van die dag wordt hij beschuldigd van opruiing. Sinds 16 Oktoberr 2017 zit hij samen met Jordi Cuixart voor deze aanklacht onvoorwaardelijk gevangen in afwachting van zijn proces dat waarschijnlijk begin 2019 zal beginnen. Tijdens zijn gevangenschap stelde hij zich verkiesbaar voor de lijst van president Puigdemont, JxCat, voor de verkiezingen van 21 December 2017. Nadat JxCat de verkiezingen won, maar Puigdemont zich niet persoonlijk in het Parlemement kon presenteren en het  Tribunal Constitutional (Grondwettelijk Gerechtshof) een videoconferentie verbood, stelde Sànchez zich vanuit de gevangenis kandidaat als president. Ook deze poging voor het installeren van een Catalaanse president werd door de rechter van het Hooggerechtshof, Llarena, tegen gehouden. Op 1 December jongstleden besloot hij, samen met de derde presidentskandidaat Jordi Turull, om in hongerstaking te gaan als protest tegen de blokkage van zijn beroepszaken door het Tribunal Constitutional.

De brief
3 December 2018
Beste Jordi,
Ik hoop dat je de kracht en de lust hebt om de brieven die je ontvangt te kunnen lezen. Nu je, op het moment van dit schrijven, de derde dag van je hongerstaking bent ingegaan.

Als president van het ANC kwam je in het voorjaar van 2017 naar mijn woonplaats Solsona. Als AT (Regionale Assemblea) van het ANC hadden we een conferentie georganizeerd waar jij zou spreken. Helaas kwam je toen later dan verwacht wegens een averij met je auto. Toen je uiteindelijk arriveerde, sprak je sprak over verschillende thema’s, waaronder het bieden van vreedzame weerstand en van massieve wettelijke ongehoorzaamheid als wapen om een machtige staat als Spanje te dwingen tot veranderingen. Je vertelde dat als je alleen of als een klein groepje mensen tegen de wet in gaat, een boete krijgt of in de gevangenis wordt gestopt. Maar als een half miljoen mensen dezelfde overtreding maken, dan kan de overheid niet iedereen gevangen zetten en moet vervolgens zwichten voor de druk. Je noemde als voorbeeld de weigering van de militaire dienstplicht. Later vernam ik dat je zelf dienstweigeraar bent geweest en dat je daarvoor in de gevangenis hebt gezeten. Uiteindelijk is de dienstplicht toen afgeschaft.

Na de conferentie gingen we, zoals vaak het geval is, als organizatoren van de conferentie samen met jou en enkele andere leden van het SN (Nationaal Bestuur van het ANC) iets eten in een restaurant in onze woonplaats. Eenmaal aan tafel vroeg je ons één voor één even voor te stellen. Dat brak het ijs en maakte de sfeer wat gemoedelijker. Het eten was helaas wat minder die avond. De porties waren nogal klein en we gingen met een half volle maag naar huis.

Later hebben we geprobeerd je nogmaals uit te nodigen voor een conferentie. Maar iedere keer kwam daar iets tussen. De laatste poging viel juist op de gedenkbare 20 September 2017. Dat was de dag dat de ministeries van de Catalaanse overheid door de Guardia Civil werden doorzocht op materiaal en informatie voor het referendum voor 1 Oktober en de bankrekeningen van de Generalitat door minister van financiën, Montoro, in beslag werden genomen. Er ontstonden spontaan protestbijeenkomsten voor de verschillende Catalaanse ministeries tegen de facto opheffing van de Catalaanse autonomie. In wezen was dit het begin van de staatsgreep door de Spaanse overheid die later met de illegale toepassing van grondwetsartikel 155 volledig zou worden. De protesten concentreerden zich in de loop van de dag voor het ministerie van Economische Zaken en werd begeleid door Omnium Cultural en het ANC onder jouw leiding en die van Jordi Cuixart. De reden dat jij en Jordi Cuixart nu in de gevangenis zitten is vanwege de protestbijeenkomst van die dag. Ik was er toen ook bij. Rond half twaalf arriveerde ik samen met enkele vrienden uit Solsona en installeerden we ons aan de overkant van de wandelpassage, op zo’n 50 meter vanaf de voordeur. Het was een lange dag al dat staan, roepen en zingen. Maar van enig geweld is absoluut totaal geen sprake geweest. Daarvan was ikzelf en 30.000 anderen protesterenden getuige. Toch worden jij en Jordi Cuixart aangeklaagd voor rebellie, een misdaad waar je alleen voor kan worden aangeklaagd als er gewapend geweld zou zijn gebruikt. En dat hebben we niet. Alhoewel de Guardia Civil wel haar eigen wapens daarvoor aanbood door deze onbeheerd in de auto’s die voor het ministerie stonden geparkeerd, te laten liggen. Het is een valse beschuldiging vol met verdraaiingen en grove leugens.

Ieder hoger gerechtelijk beroep van jou en de andere politieke gevangenen tegen de beslissingen van het Hooggerechtshof wordt al sinds Augustus geblokkeerd door het Tribunal Constitutional. Op deze manier voorkomt de Spaanse justitie dat je niet in beroep kunt gaan bij het Europese Hof van de Mensenrechten. Samen met Jordi Turull heb je daarom besloten om als protest hiertegen in hongerstaking te gaan. Dit is een zeer grote, dappere beslissing die grote invloed op je gezondheid kan hebben. Maar het is de laatste strohalm om een eerlijk gerechtelijke behandeling af te dwingen. Ik hoop dat de Spaanse justitie van gedachten zal te veranderen.

Persoonlijk ben ik van mening dat er helemaal geen rechtszaak plaats mag vinden. Het is een juridisch aangetoond feit dat de rechtbank partijdig is en dat jouw rechtszaak niet eerlijk zal zijn. Daarvoor hoeft niet gewacht te worden tot de rechszaak zal plaats vinden. Met de uitspraak van de rechtbank van Sleeswijk-Holstijn over de uitlevering van president Puigdemont aan Spanje is aangetoond dat er nooit geweld is gebruikt. Je hele behandeling tot nu toe, meer dan een jaar in voorarrest, is een farce en is illegaal zoals ook het TEDH (Europees Gerechtshof voor de Rechten van de Mens) pas heeft geoordeelt tegen Turkije. Als gekozen vertegenwoordiger wordt niet alleen jijzelf oneerlijk behandeld en berecht, maar ook degenen die je vertegenwoordigt, namelijk het Catalaanse volk. Ik wil daarom zelfs zo ver gaan dat je onmiddelijk moet worden vrijgelaten indien daar een meerderheid onder de kiezers voor is, zelfs indien dit tegen jouw eigen zin in zoudt gaan. Een actie van wettelijke ongehoorzaamheid is volgens mij hier op zijn plaats en legitiem.

Ik waardeer je zeer moedige beslissing dat je in hongerstaking bent gegaan. Met deze strijd verdedig je niet alleen je eigen rechten, maar ook die van je medegevangenen en van geheel ons volk. Ik wens je ontzettend veel sterkte toe met het dragen van dit lot. Weet dat ik aan jouw kant sta en niet zal stoppen om de misstanden die door Spanje aan jou en je collega gevangenen worden aangedaan, bekend te maken.

Een vriendelijke groet. Gerber
PS Net als de brief die ik onlangs naar Carme Focadell stuurde, zal ik ook deze brief op mijn Nederlandse web blog publiceren. Op deze manier kan geen enkele Nederlandse bestuurder zeggen dat hij of zij niet op de hoogte is van de rechtenschendingen in Spanje. En om met de woorden van Desmont Tutu te spreken: ‘Als je neutraal blijft bij een onrechtvaardige situatie, dan kies je de kant van de onderdrukker.’

Nawoord
Het Constitutioneel Hof maakte op het moment van het schrijven van deze brief bekend dat zij vanwegege de complexe zaak nog geen uitspraak kan doen over de beroepszaken van Jordi Sànchez. Later op de dag maakten de twee de Catalaanse gevangenen Josep Rull en Joaquim Forn bekend dat zij zich bij Jordi Sànchez en Jordi Turull zullen voegen en ook in hongerstaking gaan.

Naast het zeer beperkte persoonlijk bezoek van 40 minuten per week of telefonisch contact met familie is een geschreven brief per gewone post de enige communicatie die een gevangene met de buitenwereld heeft. Iedereen kan naar de gevangen Catalaanse burgerleiders en politici schrijven. De Website van het ANC geeft alle actuele adressen van de Catalaanse politieke gevangenen weer. De brief wordt door de cipier gelezen voordat deze aan de gevangene wordt doorgegeven. Momenteel bevinden alle gevangenen zich in Catalonië. Men kan een brief daarom in het Spaans, Catalaans of in het Engels schrijven. De brief moet naam en adres van de afzender bevatten. Zoniet, dan wordt de brief niet aan de gevangene gegeven. Het is ten strengste verboden postzegels of geld bij de brief te voegen. Vanwege de censuur, of welke reden dan ook, is het trouwens nooit gegarandeerd dat de brief aan de gevangene wordt doorgegeven. Men krijgt daar ook geen bericht van.

Please follow and like us:

Ultrarechts Spanje ontmaskerd

(950 woorden)

Verkiezingen Andalusië
In de autonome regio Andalusië werden gisteren vervroegde verkiezingen gehouden. Sinds veertig jaar heeft de socialistische partij PSOE er de absolute meerderheid. Dus presidente Suzanne Diaz voelde zich vrij zeker van haar zaak om haar positie in het parlement van Andalusië, en daarmee die van het PSOE op nationaal niveau, te verstevigen. De verkiezingscampagne ging echter nauwelijks over de zaken die betrekking hebben op het autonome gebied. Zij ging voornamelijk over Catalonië. Beter gezegd, de campagne ging fel gekant tegen de onafhankelijkheidsbeweging van Catalonië. Zelfs Iñes Arrimades, de oppositieleidster in het Catalaanse Parlement van de partij Ciutadans, reisde af naar het land van haar geboorte om campagne te voeren tegen de Catalaanse ‘separatisten’ (afscheiders) of ‘colpisten’ (daders van een staatsgreep), zoals deze minachtend worden genoemd. De oogst er van werd gisteren binnengehaald. Er heeft namelijk een grote zwenk naar rechts in het parlement van Andalusië plaats gevonden waarin de, zelfs in de ogen van de Spaanse pers, extreem rechtse, ultranationalistische pro-Franco en neofascistisch partij VOX het parlement zijn intrede doet met maar liefst twaalf zetels. Het is voor het eerst sinds de dood van Franco dat een dergelijke politieke groepering zitting in een Spaans parlement weet te verwerven. De Partido Popular en Ciutadans staan te popelen om met VOX samen te gaan en te kunnen regeren voor een ‘grote verandering’ in Andalusië. Achteraf geeft Diaz toe dat zij in de verkiezingscampagne de fout heeft begaan dat zij niet genoeg tegen de Catalanen heeft geageerd. Zij had zich geconcentreerd op thema’s die in Andalusia van belang zijn. Maar de haat tegen Catalanen levert nu eenmaal meer stemmen op.

Opvang bootvluchtelingen
In Juni gaf de kersverse president van Spanje, Pedro Sánchez, toestemming aan de schepen Aquarius, el Dattilo en l’Orione om af te meren in de haven van Valencia. De vluchtelingen aan boord van deze schepen werden de toegang verleend tot Spanje. Er werd een een tribune aan de haven voor de pers opgezet zodat zij de nieuwe Spaanse president konden filmen wanneer hij de vluchtelingen zou ontvangen. Sánchez wilde hiermee laten zien dat hij anders was dan zijn PP voorganger Rajoy, die iedere vluchtelingenopvang had geweigerd.

Vorige week redde de Spaanse visserskotter Nostra Maria de Loreto elf bootvluchtelingen in internationale wateren van de Middellandse Zee. Zij stonden op het punt te verdrinken en werden in het donker van de nacht uit het water gevist. De kapitein van de kotter voldeed daarmee niets anders dan zijn plicht volgens het internationale zeerecht. Maar er was geen enkele haven van het Europese continent die de kotter wilde binnenlaten. Ruim een week lang zwierf het scheepje wanhopig tussen Spanje, Italië en Malta. Het voedsel en de brandstof raakten op en de vluchtelingen werden ziek van uitputting. Één vluchteling was er zelfs zo slecht aan toe dat hij per helikopter van de boot moest worden afgehaald en naar een ziekenhuis in Italië werd overgebracht. Zonder enige wroeging zeiden de Italiaanse en Spaanse overheden tegen de kapitein dat hij de vluchtelingen naar Libië terug moest brengen, waar hun veiligheid niet gewaarborgd is. Uiteindelijk heeft Malta de viskotter toegang verleend. In zijn daden blijkt dat president Sánchez in niets verschilt met zijn PP voorganger Rajoy. Binnen een half jaar heeft hij zijn politieke beleid met betrekking tot de opvang van de vluchtelingen honderdtachtig graden gedraaid. Want vreemdelingenhaat levert nu eenmaal ook stemmen op en er zijn veel politieke kapers op de kust, waaronder VOX.

Schending mensenrechten
In Spanje worden de fundamentele mensenrechten met voeten getreden. Er zitten onschuldige mensen, leiders van burgerorganisaties en democratisch gekozen parlementariërs, in de gevangenis die vals worden aangeklaagd wegens gewelddadige rebellie en andere nonsens omdat zij een referendum hadden georganiseerd of vreedzaam voor de deur van een ministerie hadden geprotesteerd. Zij zitten al meer dan een jaar in de gevangenis in afwachting van hun proces. Hun behandeling is illegaal sinds het Europese Gerechtshof van de Rechten van de Mens (EGRM) Turkije voor een vergelijkbaar geval  heeft veroordeeld.

De gevangenen hebben tegen hun voorlopige gevangenschap beroep aangetekend bij het Constitutioneel Hof. Deze moet er voor zorgen dat hun fundamentele rechten, burgerrechten en politieke rechten beschermd worden. Dit Hof wacht echter bijzonder lang met de uitspraken van hun beroepszaken. De eerste beroepszaken liggen er al meer dan een jaar, terwijl zij wettelijk binnen dertig dagen zouden moeten worden opgelost, zeker wanneeer het urgente zaken betreft zoals voorlopige hechtenis. Omdat eerst alle juridische mogelijkheden binnen Spanje moeten worden afgelopen voordat men een beroep bij het EGRM kan doen, wordt hen hierdoor de toegang naar de Europese justitie geblokkeerd. Zelfs de hongerstaking van twee gevangenen, Jordi Sànchez en Jordi Turull, hebben het Constitutioneel Gerechtshof niet tot andere gedachten gebracht.

Weg van een fascistisch land
Sinds president Sánchez in Mei aan de macht is, heeft hij niets gedaan om de gerechtelijke misstanden te stoppen en om het politieke probleem met Catalonië op te lossen. Uit vrees dat hij stemmen zou verliezen en dat deze naar de extreem rechtse en ultra rechtse partijen PP, Ciutadans of VOX zouden wegvloeien, is zijn handelen precies dezelfde. Zoals zijn partijgenoot en voorganger bij de PSOE partij Rubalcalba al zei: ‘Spanje zal er alles voor over hebben om haar eenheid te bewaren.‘ En hieronder valt ook de vernietiging van de democratische rechtsstaat.

Het ultrarechtse, neofascistische Spanje is in wezen nooit weg geweest. Door haar wezenlijke karakter goed te verbergen en een democratisch imago op te bouwen, kon zij na de Franco dictatuur lid worden van de Verenigde Naties en van de Europese Unie. En iedereen geloofde hen, maar het was niet meer dan dat: een imago. Het Catalaanse onafhankelijkheidsstreven heeft slechts het masker van Spanje doen vallen.

Dit is het Spanje waar Catalonië al sinds heugenis onder leidt. En dat is ook de reden waarom zij daar niet meer bij wil horen en zichzelf als een onafhankelijke Republiek wil gaan besturen.

Please follow and like us:

Hongerstaking door Catalaanse politieke gevangenen

(880 woorden)

Aankondiging hongerstaking
Vanochtend, 1 December, maakten de advocaten van twee Catalaanse politieke gevangenen, Jordi Sànchez en Jordi Turull, in eenpersconferentie bekend dat zij voor onbeperkte tijd in hongerstaking zijn gegaan. Zij gingen in beroep tegen hun voorlopige hechtenis, de schendingen van hun fundamentele mensenrechten en burgerrechten, zoals hun aanstelling als president van Catalonië en uiteindelijk hun uitzetting als afgevaardigde uit het Catalaanse Parlement. Al hun zaken in hoger beroep tegen het Hooggerechtshof werden het afgelopen jaar door het Spaans Constitutioneel Hof (Tribunal Constitucional of TC) weliswaar aangenomen om te worden behandeld (terwijl normaal doorgaans slechts 1 procent van de beroepszaken door het TC worden aangenomen), maar er volgde geen enkel besluit of uitspraak binnen de wettelijke termijn van 30 dagen. Zelfs na een jaar van procederen, het eerste hoger beroep dateert van 22 November 2017, is geen enkel van de beroepszaken tegen rechter Llarena van het Hooggerechtshof door het TC afgehandeld. Het gaat om een twintigtal zaken in hoger beroep bij het TC. Het Europese Hof van de Rechten van de Mens (EHRM) eist dat eerst alle juridische mogelijkheden binnen het land zelf moeten zijn geprobeerd. Pas indien iedere verdere mogelijkheid is uitgeput, accepteert het EHRM een zaak. Door zich niet uit te spreken over de beroepszaken, blokkeert het Spaanse TC de toegang tot het EHRM.

De politieke gevangenen in de Lledoners gevangenis

Een partijdig tribunaal
Gisteren verscheen de eerste foto van de Catalaanse leiders sinds hun gevangenneming. De rechtszaak tegen hen zal in de loop van Januari beginnen. De voorzitter van de rechtszaal van het Hooggerechtshof die de zaak zal doen, Marchena, werd twee weken geleden door de Partido Popular voorgesteld als president van het Hooggerechtshof en van de Hoge Juridische Raad. De PP senator en fractiewoordvoerder van de Senaat, Cosidó, zei toen in een WhatsApp naar zijn 146 fractiegenoten dat ze met Marchena als president het proces ook via de achterdeur kunnen beïnvloeden. Marchena werd door deze WhatsApp zaak gedwongen zich terug te trekken als president van het Hooggerechtshof en blijft voorzitter van de rechtkamer die de Catalaanse leiders zal veroordelen. Hij is echter nu gebrandmerkt als een rechter die een duidelijke band met de PP heeft. Hij kan daarom niet meer als onafhankelijke rechter in dit proces functioneren. De advocaten hebben een zaak tegen hem en alle andere rechters van deze kamer aangespannen om hen te wraken. Degene die daarover moet oordelen is hetzelfde Hooggerechtshof. In zijn verdediging hiertegen schrijft Marchena dat hij geen enkel direct of indirect belang in deze zaak heeft. Indien hij niet zal worden vervangen, kunnen de advocaten kunnen dan alleen nog, je raadt het al,  bij het TC in hoger beroep gaan.

Spanje veroordeeld door EHRM wegens partijdige rechtbanken
Een beroepszaak bij het EHRM kan bijzonder lang duren. De Baskische parlementsafgevaardigde Ortegi werd voor zes en een half jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens lidmaatschap van de terroristische afscheidingsbeweging ETA. Pas toe hij na deze periode vrij kwam, werd hij door het EHRM in het gelijk gesteld dat het Hooggerechtshof en het Audiencia Nacional partijdig waren geweest in zijn veroordeling. Deze uitspraak door het EHRM vond vorige maand plaats.

Turkije veroordeeld door EHRM wegens voorlopige gevangenis van volksvertegenwoordiger
Tien dagen geleden veroordeelde het EHRM Turkije voor het onvoorwaardelijk gevangen houden van de koerdische HDP parlementariër Selahattin Demirtaş. Hij zit al twee jaar gevangen in afwachting van zijn proces. Hiermee heeft het EHRM een precedent geschapen dat het in voorlopige hechtenis houden van een gekozen volksvertegenwoordiger een misdaad is. Met de lange onvoorwaardelijke hechtenis van de Catalaanse leiders begaat Spanje nu dezelfde misdaad om politieke tegenstanders uit te schakelen.

Het is dus juridisch vastgesteld dat de hoogste rechtbanken in Spanje, het Audiencia Nacional, het Hooggerechtshof en het TC partijdig zijn. President Puigdemont, die in eerste instantie door de aanklager als ‘de leider van de criminele organisatie’ werd gekenmerkt, werd door de Duitse rechtbank vrijgesproken van oproer met gewapend geweld. En als de leider onschuldig wordt verklaard door een Europees gerechtshof, dan zijn ook de medewerkers onschuldig. Hiermee is dus bovendien juridisch bewezen dat de aanklacht van oproer of opruiing met militair geweld tegen de Catalaanse gevangenen ongegrond is. (De aanklager zegt nu echter dat vicepresident Junqueras, die gevangen zit, de daadwerkelijke leider was. President Puigdemont heeft er blijkbaar niets mee te maken en wordt amper in de aanklacht genoemd.)

Een klok is gaan lopen
De hongerstaking van Jordi Sànchez en Jordi Turull is een beslissing die verregaande persoonlijke gevolgen voor hen kan hebben. Volgens de arts die de persconferentie bijwoonde is hun gezondheid al vanaf het begin van de hongerstaking in gevaar. Een dergelijke hongerstaking is hooguit anderhalf* a twee maanden uit te houden. Het is daarom ook de allerlaatste optie die zij hadden om het onrechtmatig handelen van Spanje tegenover hen, hun collega gevangenen en tegenover Catalonië aan de kaak te stellen. Er is nu een klok gaan lopen. Hun lichaam zal, beetje bij beetje, steeds meer de gevolgen van de hongerstaking ondervinden. Op een onbekend moment, maar maximaal over twee maanden, zal de klok twaalf uur slaan.

Petitie
De Catalaanse leiders die in hongerstaking zijn gegaan hebben een petitie geschreven (in het Catalaans) om aangifte te doen van de misdaad door Spanje. De petitie is te vinden op http://vagadefam.cat en heeft op de eerste dag reeds 120.000 handtekeningen verworven.

*Abusievelijk werd eerder vijf maanden vermeld

Please follow and like us: