Zeven politieke gevangenen meer

(840 woorden)

Razzia’s
Op Maandagochtend 23 September hield de Spaanse Guardia Civil (GC), in opdracht van het Audiencia Nacional, razzia’s (anders dan dit kunnen de invallen en de huiszoekingen door de GC niet worden genoemd) bij negen Catalaanse burgers die zich actief inzetten voor de Catalaanse onafhankelijkheid. De operatie werd gedoopt met de naam ‘Judas’, omdat zij de patria Spanje zouden hebben verraden met hun streven naar onafhankelijkheid. De GC zegt al ruim een jaar deze terroristische groep te schaduwen. Zij worden door de openbaar aanklager van het Audiencia Nacional, dezelfde die de leden van de Catalaanse regering en de leiders van de burgerbewegingen gevangen zette wegens verdenking van gewelddadige oproer en opruiing, verdacht van terrorisme, opruiing en het in bezit hebben van explosieven. De GC zegt dat zij de groep al ruim een jaar volgt.

Terroristische materialen
Dezelfde dag publiceert de GC een propaganda video hoe zij één van de woningen binnensluipen met de geweren in de aanslag. Ze lopen daarbij door een garage waarin een oldtimer auto staat die gerestaureerd wordt. Één van de soldaten (de GC is een militaire eenheid) roert in een blik met afgewerkte olie. Deze wordt als een verdachte grondstof gekenmerkt ‘waarmee explosieven gemaakt zou kunnen worden, maar door specialisten nader moet worden bestudeerd’. Evenzo een elektrolyse bad om metalen onderdelen van een beschermende laag te voorzien wordt gekenmerkt als terroristisch materiaal. In een andere woning vond de GC explosieven. Het betreft vuurwerk voor de ‘correfocs’ van het aanstaande dorpsfeest.

Propaganda
Operatie Judas werd dezelfde dag in de Spaanse media en door de Spaans unionistische politici breed uitgemeten. Er werd direct gesproken van bommen en bevestigden dat hiermee de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging gewelddadig is. De woordvoerster van Ciutadans beschuldigde president Quim Torra tijdens het algemeen debat in het Parlement dat hij de burgervereniging CDR opdracht voor terroristische aanslagen heeft gegeven. Zij toonde daarbij een foto van gewonden door de ETA aanslag op de GC kazerne in Vic (1991) en vroeg de president ‘Is dit wat u wilt?’

Gerechtelijke onregelmatigheden
De rapporten van de GC zijn Orwelliaans: er wordt opvallend veel verondersteld, maar met weinig concrete feiten onderbouwd. Zo zouden plantenmest en waterstofperoxide, normaal verkrijgbare huishoudelijk middelen, ‘gebruikt kunnen worden’ voor het maken van explosieven.

De Vereniging van Rechters voor Democratie vindt dat de taal van de openbaar aanklager geen verdenking weerspiegelt maar eerder op een aanklacht lijkt. De Vereniging zegt dat hiermee de veronderstelde onschuld van de verdachten onder druk komt te staan.

Op dezelfde dag van de razzia’s werden twee gearresteerde CDR leden weer op vrije voet gelaten. Maar ze blijven wel officieel verdacht van terrorisme. Hoe valt het te rijmen dat levensgevaarlijke terroristen worden vrijgelaten?

De andere verdachten werden dezelfde dag naar Madrid afgevoerd. Hoewel zij van terrorisme worden verdacht en dus onder de terroristenwet zouden moeten vallen, klagen hun advocaten dat dit niet is gebeurd. Wel worden ze door de GC als zodanig behandeld en worden zij in isolatie gedurende 72 uren, op onbepaalde locatie en zonder dat hun eigen advocaten daar bij kunnen zijn, verhoord. Zij krijgen advocaten door de staat aangewezen. Een praktijk die sterk doet denken aan het Franco regiem.

De verdenking van zowel terrorisme als van opruiing is volgens de advocaten wettelijk onmogelijk. Later trok het OM de verdenking van opruiing weer in.

Zowel de GC als het OM lekken gedurende de daaropvolgende dagen details van het geheime gerechtelijke onderzoek naar de pers uit. Zo zegt de GC dat één van de verdachten heeft bekent dat hij explosieven in bezit heeft om ‘lawaai te maken’ ter viering van de tweede verjaardag van het referendum. volgens de GC wilde hij daarmee slechts materiele schade veroorzaken. Min of meer tegelijkertijd trekt het OM de aanklacht in dat de verdachten explosieven in hun bezit zouden hebben.

Op Donderdag 26 September accepteert de rechter van het Audiencia Nacional de argumenten van het OM om de verdachten onvoorwaardelijk gevangen te zetten. De advocaten van de gevangen CDR leden vernamen dit nieuws uit de pers, nog voordat zij officieel door het Audiencia Nacional op de hoogte waren gebracht. Met het excuus dat het gerechtelijk onderzoek geheim is, kennen de advocaten niet de argumenten van de rechter waarom hij tot deze conclusie is gekomen en kunnen hun cliënten daarom niet verdedigen. Zij uiten hun bezorgdheid (in Catalaans) voor hun cliënten en voor de vreemde situatie. Zij verklaren dat de rechten van hun cliënten tijdens en na hun aanhouding doorgaans geschonden worden .

Reactie Spaanse regering
In haar wekelijkse persconferentie zegt de woordvoerdster van de Spaanse demissionaire regering, Isabel Celáa, dat de GC haar werk in opdracht van het Audiencia Nacional discreet en waardig volgens haar roeping als gerechtelijke politie heeft uitgevoerd. De Spaanse regering eist van de Catalaanse president Torra dat hij de kans of het mogelijke geweld door de CDR scherp veroordeelt. De Spaanse regering eist een veroordeling van geweld dat nooit heeft plaats gevonden, maar zwijgt over haar banden met de leider van terroristen El Satty die een aanslag in Barcelona en Cambrils pleegden en ontkent het politiegeweld tegen de Catalaanse bevolking toen ze wilde stemmen voor een referendum.

Please follow and like us:
error

Criminalisering van de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging.

(900 woorden)

Gisteren, Maandag 23 September, werden vroeg in de ochtend negen leden van de Catalaanse burgerbeweging Commissie ter Verdediging van de Republiek (CDR (1)) door de paramilitaire politie Guardia Civil (GC) van hun bed gelicht en gearresteerd. De GC zegt bij de huiszoekingen verdacht materiaal gevonden te hebben waarmee explosieven gemaakt zouden kunnen worden. Het gaat om producten die vrij verkregen kunnen worden en doorgaans in een normaal huishouden aanwezig zijn, zoals plantenmest, motorolie en waterstofperoxide. In een andere woning vond de GC vuurwerk en merkt dit aan als explosieven. Het vuurwerk was aangekocht om het aanstaande dorpsfeest te vieren. Ook nam de GC een stembus van het refendum in beslag als bewijsmateriaal. Deze stembussen konden naderhand gewoon worden gekocht.

De CDR leden worden door de GC daarom verdacht van terrorisme. Twee verdachten werden later op de dag vrij gelaten, maar blijven onder de verdenking staan van terrorisme. De andere zeven werden gistermiddag naar Madrid afgevoerd om te worden verhoord door het Audiencia Nacional. De GC mag hen in geval van verdenking van terrorisme maximaal 8 dagen vasthouden voordat zij voor de rechter worden voorgeleid. Gaat de rechtbank akkoord met de bevindingen van de GC, dan kunnen de CDR leden twee jaar lang gevangen gehouden blijven voordat ze worden berecht. Gezien de reputatie van de GC in dergelijke gevallen, wordt gevreesd voor hun welzijn. Het fenomeen is namelijk niet bepaald nieuw (2).

De arrestaties van de CDR leden en de verdenkingen van terrorisme wordt door de Spaanse politici en pers dankbaar gebruikt om de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging in een crimineel daglicht te plaatsen, vergelijkbaar met de Baskische terroristenorganisatie ETA. De Spaanse media spreken zonder omwegen over bommen die in opdracht van Torra (de Catalaanse president) door het CDR gemaakt zouden zijn. De politieke leiders van de rechtse unionistische partijen beschouwen de aantijgingen van terrorisme als een voldongen feit. De woordvoerster van Ciutadans vraagt of Torra met ‘druk uitoefenen’ bedoelde het drukken op de detonatorknop. De PP leider eerde de GC dat zij een terroristische aanval met explosieven hebben voorkomen. Een andere PP politicus eiste van demissionair president Sánchez om in Catalonië in te grijpen. De fascistische Vox partij vroeg met spoed aan de Europese Raad om de CDR op de lijst van terroristische organisaties te plaatsen. En de PSOE minister van Binnenlandse Zaken laat weten dat er meer GC eenheden naar Catalonië gestuurd zullen worden, ondanks dat Catalonië haar eigen politie, de Mossos d’Esquadra, heeft die perfect op haar taak is voorbereid.

In Catalonië zelf werd in vele steden en dorpen massaal geprotesteerd tegen de arrestaties. President Torra beschuldigt de Spaanse staat dat zij de onafhankelijkheidsbeweging als gewelddadig wil kenmerken vlak voordat de vonnissen worden uitgesproken. Hij zei dat de beweging altijd vreedzaam is geweest en dat ook zal blijven.

Het element van terrorisme is precies wat de Openbare aanklager nodig heeft tegen de Catalaanse burgerleiders en politici die binnenkort veroordeeld zullen worden. Tot nu toe kon het OM niet aantonen dat de onafhankelijkheidsbeweging gewelddadig is om de leiders te kunnen beschuldigen voor oproer en opruiing. De arrestaties en de materiaalvondsten van de GC ‘waarmee explosieven gemaakt zouden kunnen worden’ zal gebruikt worden als argument om de vonnissen, zowel naar Spanje toe als internationaal, te vergoedelijken.

Het is duidelijk dat de Spaanse overheden hard op weg zijn om de Catalaanse partijen en burgerbewegingen illegaal te verklaren en de Catalaanse autonomie opnieuw, maar dit keer ingrijpender en voor langere, onbepaalde, tijd op te heffen. En hoe eerder hoe liever, het liefst nog voordat de verkiezingen van 10 November plaats vinden. Want in Spanje levert dat de stemmen op die de regeringspartij PSOE zo hard nodig heeft.

Voetnoten
1. Het CDR is geen gevestigde organisatie. Zij werd juist opgericht om officiële burgerorganisaties met geregistreerde leden en bankrekeningen te beschermen tegen gerechtelijke vervolgingen. Het CDR werd vlak voordat het referendum plaats vond ad hoc opgericht. In eerste instantie heette zij het Commitee ter Bescherming van het Referendum. Later werd zij omgedoopt tot Commitee ter Bescherming van de Republiek. De organisatie bestaat doorgaans uit jongeren. Veel brandweerlieden die de burgers tijdens het referendum beschermden tegen de klappen van de Guardia Civil en Policia Nacional, zijn er lid van.


2. Vlak voor de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona werden in opdracht van rechter Baltasar Garzón 45 mensen gearresteerd. Zij werden verdacht van lidmaatschap van de toen inmiddels opgeheven Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging Terra Lliure (Vrije Grond). Zij zouden in het bezit zijn van explosieven en ander materiaal om tijdens de Spelen een aanslag te plegen. Wegens gebrek aan bewijs werden zij na de Spelen vrijgelaten, want er waren helemaal geen explosieven of iets van dergelijke aard te vinden. De arrestaties hadden slechts tot doel om iedere uiting van Catalaanse onafhankelijkheid tijdens de Olympische Spelen te smoren. Zeventien van hen werden door de Spaanse politie gemarteld. Het Europese Hof voor de Rechten van de Mensen in Straatsburg veroordeelde Spanje in 2004 omdat zij de martelingen nooit heeft onderzocht. Maar er is sindsdien weinig veranderd. In 2017 blokkeerden de CDR leden Tamara Carrasco en Adrià Carrasco een snelweg uit protest tegen de politieke gevangenen en de interventie van de Catalaanse autonomie. Een fluitje en een papieren masker van president Puigdemont waren voldoende om Tamara te arresteren en aan te klagen wegens terrorisme. Zij werd op vrije voet gesteld maar, ondanks dat de aanklacht wegens terrorisme was ingetrokken, mocht zij 14 maanden lang haar dorp Viladecans niet verlaten. Adrià Carrasco vluchtte naar België en verblijft daar nog steeds.

Please follow and like us:
error

Aanstaande vonnissen en herverkiezingen

(1480 woorden)

Aanstaande vonnissen
We staan aan de vooravond van de publicatie van de gerechtelijke uitspraken tegen de Catalaanse politici die het referendum voor de Catalaanse onafhankelijkheid van 1 Oktober 2017 organiseerden en de leiders van de burgerbewegingen die dit referendum ondersteunden. Men verwacht deze uitspraak in de eerste helft van Oktober. De openbare aanklager van het Spaans Hooggerechtshof weet zelfs te vertellen dat de uitspraak op 12 Oktober zal vallen (om maar een idee te geven hoe de machten in Spanje gescheiden zijn). De leiders van de burgerorganisaties zitten op 16 Oktober namelijk twee jaar lang in voorhechtenis en zouden dan moeten worden vrijgelaten. Daarnaast doet het Europese Hof van Justitie op 14 Oktober een uitspraak of vicepresident Junqueras juridische onschendbaarheid geniet als lid van het Europees Parlement. Het Hooggerechtshof wil voorkomen dat zij Junqueras niet kan veroordelen na een uitspraak door het Europese Hof in zijn voordeel.

Alles wijst er op dat de veroordelingen zwaar zullen zijn en moeten dienen als voorbeeldstraffen tegen iedere poging om Catalonië van Spanje af te scheiden. De huidige Catalaanse president Quim Torra heeft aangekondigd dat hij de gerechtelijke uitspraak van het Hooggerechtshof alleen zal respecteren indien de politici en burgerleiders vrijgesproken zullen worden. Voor de rest weet niemand of en welke plannen hij in petto heeft. Gezien de verdeeldheid onder de Catalaanse politieke partijen is de verwachting echter niet erg hoog gespannen. Vanuit onbekende hoek, maar zeer waarschijnlijk vanuit de burgerbeweging of vanuit een club ongeorganiseerde burgers, ontstond de afgelopen dagen een beweging met de naam ‘Democratische tsunami’. In haar publicatie op Twitter beweert de beweging dat ‘we de huidige toestand veranderen zullen’. De nacht daarvoor waren in verschillende steden aanplakbiljetten met dezelfde tekst opgehangen. De publicatie kreeg bijval van alle leiders van de verschillende Catalaanse onafhankelijkheidspartijen. Velen denken en hopen dat de verdeeldheid nu eindelijk voorbij is.

Dat de zaak onder de bevolking broeit bleek ook uit de protestdemonstratie die gisteren, 20 September, werd gehouden. Het was de tweede verjaardag van de huiszoekingen op de Catalaanse ministeries door de Guardia Civil en een tiental arrestaties in de aanloop naar het referendum op 1 Oktober 2017. In navolging van de uitspraak van Jordi Cuixart (de leider van de burgerbeweging Omnium Cultural), tegenover de rechters van het Hooggerechtshof, riepen de demonstranten ‘We zullen het weer doen’. Daarin bedoelen zij het referendum als actie van burgerlijke ongehoorzaamheid tegen de Spaanse Staat. Want die dag verloor Spanje, naast haar geloofwaardigheid als een democratie, de controle over het grondgebied Catalonië. We zullen het weer doen.

Herverkiezingen
In Spanje zullen op 10 November wederom vervroegde verkiezingen plaats vinden. Het zal de vierde keer binnen vier jaar zijn dat de Spanjaarden worden opgeroepen om naar de stembus te gaan. Gedurende deze vier jaren werd Spanje amper geregeerd (er werden slechts 32 wetten aangenomen tegen 175 normaal) en moet zij het nog doen met de jaarbegroting van 2017. De politieke chaos in Spanje is een ramp voor het land en brengt haar naar de rand van de afgrond. Sinds de regering vanaf de verkiezingen van 28 April demissionair is, worden bovendien de toeleveranciers van de autonome gebieden, zoals die voor onderwijs en gezondheidszorg, niet uitbetaald waardoor deze diensten steeds minder gegarandeerd worden. De politieke crisis is de grootste binnen Europa sinds de Griekse crisis in 2004.

Aanleiding
In Mei 2018 diende de PSOE een motie van wantrouwen in tegen de Partido Popular (PP) regering van Rajoy. De corruptieschandalen spoten zijn oren uit en de positie van de PP regering was uiteindelijk zelfs voor Spaanse begrippen onhoudbaar geworden. De Catalaanse onafhankelijkheidspartijen CiU en ERC steunden de PSOE in haar motie en het vormen van een nieuwe regering. Zij trachtten daarmee de PSOE alsnog over te halen dat zij het zelfbeschikkingsrecht van de Catalanen zou respecteren. Ondanks dat de PSOE met de PP had ingestemd om de Catalaanse autonomie onder grondwetsartikel 155 op te schorten en de verantwoordelijke politici gerechtelijk te vervolgen als gevolg van het referendum van 1 Oktober 2017, steunden de Catalaanse partijen de regering van Pedro Sánchez. Maar uiteindelijk verloor Sánchez deze steun omdat hij standvastig een referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid bleef weigeren. Dit resulteerde in de vervroegde verkiezingen op 28 April. Na deze verkiezingen werd de Spaanse socialistische partij PSOE als grootste partij gekozen. Sánchez had succes door de stem te vragen als rem tegen de verrechtsing (PP en Ciutadans) en het fascisme (Vox). Samen met de linkse partij Podemos, welke tijdens de economische crisis uit onvrede tegen de gevestigde machten was ontstaan, vormden zij een meerderheid in het Congres van afgevaardigden. Hoewel beide partijen in theorie van linkse signatuur zijn en daardoor natuurlijke bondgenoten zijn, kon Pedro Sánchez het niet met de leider van Podemos, Pablo Iglesias, eens worden.

Podemos kan niet worden verweten dat zij niet alles geprobeerd heeft om een coalitie te vormen met de PSOE. Zo stelde Iglesias uiteindelijk voor dat hijzelf niet in de regering zou deelnemen indien hij een persoonlijk obstakel zou vormen. De antimonarchie partij vroeg zelfs de steun van koning Felipe VI (ondanks dat de koning zich niet inhoudelijk met politiek kan bemoeien), door tijdens de informatierondes aan hem te vragen of deze er bij de PSOE op aan wilde dringen om tot een akkoord te komen. Maar de werkelijke reden dat het niet tot een akkoord kwam, is dat Podemos het recht op zelfbeschikking van Catalonië respecteerde. Uiteindelijk zwoer de partij al haar principes af, inclusief het zelfbeschikkingsrecht van de Catalanen. In de laatste uren voordat de deadline afliep waarbinnen een overeenkomst moest worden gesloten, beloofde Iglesias zelfs dat hij het opnieuw uitvaardigen van grondwetsartikel 155 zou steunen. Maar het mocht niet baten. Sánchez wilde Podemos niet als coalitiepartner in zijn regering.

Pedro Sánchez hoeft zijn kiezers niet meer te vragen om op hem te stemmen om de opkomst van ultra rechts te stoppen, want het is nu bewezen dat hij geen linkse regering wil. Ondanks zijn verkiezingsbelofte om rechts af te remmen, drong hij er bij de PP en Ciutadans op aan zich van stem te onthouden zodat hij een meerderheid zou hebben om te kunnen regeren zonder de steun van de Catalanen. De leider van de socialistische partij PSOE blijkt in de praktijk dus veel rechtser dan hij zegt te zijn en wil dus eigenlijk met helemaal niemand een regeringscoalitie vormen. Hij wil alleen regeren met slechts de steun van iedere willekeurige politieke partij, zij het Vox, PP, Ciutadans, Podemos of de kleine regionale partijen zolang deze niet Catalaans zijn. De Catalaanse onafhankelijkheidspartijen schuwt Sánchez alsof zij door de pest zijn besmet en, hoewel ERC haar stem gaf voor een linkse coalitie met Podemos, wilde hij zelfs van geen enkele onvoorwaardelijke steun vanuit deze hoek weten. Sinds de verkiezingen van 28 April heeft hij daarom ook nooit een onderhoud met de Catalaanse partijen gehad.

Excuus voor nog meer Catalaanse onderdrukking
Met de aankondiging van de verkiezingen laait ook de retoriek tegen de Catalanen weer op. De formule is simpel: wie het meest anti-Catalaanse is, trekt de meeste stemmen. Vox, Partido Popular en Ciutadans stellen al geruime tijd voor om de Catalaanse autonomie per direct op te heffen, de regionale publieke omroep af te sluiten en de scholen onder Spaans toezicht te stellen zonder dat daar een speciale aanleiding voor is. De PSOE wacht liever totdat de Catalaanse leiders een actie van wettelijke ongehoorzaamheid begaan. Welke en hoe groot is om het even. Al was het maar vanwege een spandoek of een gele strik aan het balkon van het paleis van de Catalaanse regering als protest tegen de politieke gevangenen.

Ook de Spaanse justitie draagt haar politieke steentje bij door van de Catalaanse president Quim Torra te eisen dat hij binnen 48 het spandoek moet verwijderen omdat dit de neutraliteit van de overheid tijdens de verkiezingscampagne (welke pas over ruim een maand begint) zou beïnvloeden. Torra, tegen wie reeds een proces loopt vanwege hetzelfde feit tijdens de verkiezingen van 28 April, heeft te kennen gegeven dat hij dit niet zal doen omdat daarmee de vrijheid van meningsuiting wordt geschonden. De kans is reëel dat Torra binnenkort wordt veroordeeld en uit zijn functie wordt gezet.

Indien de gevangen leiders schuldig worden bevonden bestaat daarnaast de mogelijkheid dat de Catalaanse politieke partijen illegaal zullen worden verklaard en zodoende niet met de Spaanse verkiezingen mee kunnen doen. De Spaanse Staat (haar politici, de media, justitie en de sociaal economische machten), zal er alles aan doen om het huidige regiem onder leiding van de opvolger van Franco, koning Felipe VI, te behouden. De kring van Spaanse politici die geneigd zijn om ‘artikel 155’ toe te passen is wijdverbreid van Vox, Ciutadans, PP, PSOE tot aan Podemos die zich recent bij de club heeft gevoegd. Afgezien van een enkele regionale partij uit Baskenland is daarmee nu iedere Spaanse politieke partij in het Congres voorstander voor het opheffen van de Catalaanse autonomie.

Met de aanstaande uitspraken van het Hooggerechtshof tegen de Catalaanse gevangenen en de te verwachten reacties daarop vanuit de Catalaanse gemeenschap is het zelfs niet ondenkbaar dat de Catalaanse autonomie reeds voor de verkiezingen zal worden opgeheven. Al was het maar uit electoraal winstbejag van de regeringspartij PSOE. Een nieuwe confronatie tussen Catalonië en Spanje is in aantocht.

Please follow and like us:
error

Catalonië dag

(980 woorden)

De nationale dag van Catalonië valt op 11 September. Het is geen feestdag, maar een herdenkingsdag omdat zij op 11 September 1714 haar zelfstandigheid verloor. Op die dag viel de stad Barcelona na een lange belegering door Filips V van Bourbon. Het massagraf van de gevallen soldaten (Fossar de les Moreres) is nog te vinden in de Gotische wijk. Er bevindt zich een ijzeren boog van zo ‘n drie meter hoog als monument met daar bovenop een eeuwige vlam.

Na de val van Barcelona bezette het leger van Filips V op buitensporig bloedige wijze Barcelona. Als strafmaatregel werd de Catalaanse generaal Moragues, die het verzet leidde, aan de wurgpaal geëxecuteerd, zijn lichaam gevierendeeld en zijn hoofd in een ijzeren kooi bij de toegangspoort van Barcelona gedurende twaalf jaren opgehangen. De executie moest als voorbeeld dienen zodat het volk zich aan de tirannie van Bourbon zou onderwerpen.

In deze zogenaamde opvolgingsoorlog werden dorpen en steden in geheel Catalonië platgebrand en inwoners vermoord. Ook in Valencia en op de Baleaar eilanden plunderden en moorden de legers van de koning van Bourbon er lustig op los. De Catalaanse taal werd verboden en de Castiliaanse overheerser trachtte de Catalaanse cultuur en identiteit te vernietigen. Sindsdien zijn Catalonië, Valencia en de Baleaar eilanden ingelijfd bij het Spaanse koninkrijk.

Momenteel is de nakomeling van Filips V van Bourbon, Filips VI, koning van Spanje. Zijn vader, Juan Carlos, werd door dictator Franco aangewezen als zijn opvolger. Na Franco ‘s dood werd tussen de Spaanse, Catalaanse en Baskische politici en onder toezicht van het leger, een nieuwe grondwet opgesteld. Het leger eiste dat de eenheid van Spanje in de grondwet zou worden gegarandeerd. Deze periode wordt de ‘democratische overgang’ genoemd. En iedereen geloofde dat Spanje, met een koning die door een dictator werd aangewezen, op wonderbaarlijke wijze van de ene op de andere dag was omgetoverd tot een democratie. Spanje trad toe tot de NAVO en de EU en zij gedroeg zich, met name naar buiten toe, zo democratisch mogelijk als zij kon. De socioloog Cardús beschrijft  (in het Catalaans) dat de garantie van de Spaanse eenheid een vrije democratie in de weg staat. Het opleggen van een enkele culturele en taalkundige identiteit onderdrukt de pluraliteit van de Spaanse multiculturele samenleving en leidt er uiteindelijk toe dat haar naties geen recht op zelfbeschikking hebben.

De politieke ontwikkelingen in Catalonië van de afgelopen tien jaren, waarin de democratisch gekozen leiders herhaaldelijk vroegen om een referendum te mogen houden over de Catalaanse onafhankelijkheid, bewijzen dit. Vooral het gewelddadig politieoptreden tegen de stemmers van het referendum, dat uiteindelijk zonder toestemming van de Spaanse autoriteiten werd gehouden, staat nog op ieders netvlies gebrand. De Catalaanse president Carles Puigdemont, enkele van zijn ministers en andere politici weken uit naar België, Schotland en Zwitserland. Duitsland weigert de Catalaanse president uit te leveren voor de absurde aanklacht van gewelddadige oproer. Zijn vicepresident Junqueras, enkele van zijn ministers, de voorzitster van het Catalaanse Parlement en de leiders van burgerbewegingen ANC en Omnium Cultural zitten nu bijna twee jaar in voorarrest gevangen. Het juridisch proces tegen hen is volgens internationale waarnemers een farce. De werkcommissie voor willekeurige gevangenneming (WGAD) van het Hoge Commissariaat Mensenrechten van de VN eist onmiddellijke vrijlating. Maar de Spaanse justitie trekt zich er niets van aan, terwijl de Spaanse regering de leden van deze commissie probeert te besmeuren vanwege partijdigheid.

We staan nu aan de vooravond van de uitspraak van deze juridische farce. Deze zal in de eerste helft van Oktober plaats vinden. Want het Spaanse Hooggerechtshof wil voorkomen dat het Europese Hof van Justitie een uitspraak doet dat Junqueras, als juridisch beschermt lid van het Europese Parlement, moet worden vrijgelaten terwijl hij nog niet is veroordeeld. Daarnaast zitten de leiders van de burgerbewegingen, de Jordi ‘s, op 16 Oktober twee jaar in voorarrest en zouden dan volgens de Spaanse wet moeten worden vrijgelaten. Gezien de toespraken van de voorzitter van het Hooggerechtshof en van de Hoge Juridische Raad, Carlos Lesmes, bij de opening van het nieuwe juridisch seizoen vorige week, traditiegetrouw in het bijzijn van de koning, verwacht men zware straffen die als voorbeeld moeten dienen als waarschuwing tegen de huidige Catalaanse politieke leiders en haar bevolking. Het zal niet de eerste keer zijn dat Spanje voorbeeldstraffen uitdeelt.

Ondertussen kunnen de politieke leiders van de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging het met elkaar maar niet eens worden over een gezamelijke strategie als antwoord op de uitspraak. Terwijl de één herverkiezingen wil omdat zijn partij deze zou winnen (ERC), wil de ander acties van burgerlijke en institutionele ongehoorzaamheid (JxCAT, CUP). Als gevolg van de juridische vervolgingen is er duidelijk sprake van verwarring, angst en een groot gebrek aan politieke leiding. Daar komt bij dat enkele politieke partijen nauw naar hun leiders luisteren die in de gevangenis zitten. Een cruciale fout, zoals Sun Tzu (De kunst van het oorlogvoeren, 544 – 496 v.C.) reeds opmerkte: ‘Soldaten mogen nooit bevelen opvolgen van een generaal die door de vijand gevangen genomen is.’

Onder deze omstandigheden kwamen we afgelopen Woensdag weer bijeen om te protesteren tegen de schendingen van de mensenrechten en de ondemocratische praktijken van Spanje. Volgens de politie van Barcelona kwamen er 600.000 manifestanten, een dubieus lage schatting met zeer waarschijnlijk politieke bijbedoelingen van het socialistische hoofd van de gemeentepolitie. Weliswaar kwamen dit keer minder mensen dan in vorige jaren, maar het was nog steeds een protestdemonstratie die in Europa qua omvang en persistentie haar weerga niet kent. Ook de glimlach en de feestelijke sfeer was voor een deel verdwenen. Na tien jaar van protesteren en waar de eigen politieke leiders het af laten weten, is dit niet verwonderlijk. De onvrede onder de Catalaanse bevolking over haar politici is groot. Maar wie denkt of wil doen geloven, zoals de Spaanse media, dat de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging een eendagsvlieg is, vergist zich lelijk en zou eens bedrogen uit kunnen komen. De Catalanen zullen blijven volhouden totdat zij hun doel van onafhankelijkheid, vrijheid en democratie hebben bereikt.

Please follow and like us:
error