Een dode op Passage La Camelia nummer 7

Voorwoord
In mijn blog zijn kritische verhalen te lezen over het gedrag van de Spaanse staat, haar regering, justitie, overheidsinstellingen en de Spaanse media. Er zitten mensen in Spanje gevangen of in ballingschap vanwege hun politieke mening. Dit heeft een onomkeerbare, desastreuze invloed op hen en op hun families. Toch zijn deze gebeurtenissen minder ingrijpend vergeleken met wat gisteren gebeurde. In zijn wanhoop besloot iemand namelijk een einde aan zijn leven te maken. Zoiets is op zichzelf natuurlijk al iets verschrikkelijks, maar de context waarin deze gebeurtenis plaats vond laat zien hoe desastreus en mensonterend Spanje functioneert.

Redactioneel schrijven van Vilaweb (in het Catalaans)

Een man, waarvan we alleen de voornaam en de initialen kennen, Jordi R.F., een elektricien die samen woonde met zijn levenspartner, sprong gisteren uit het raam van zijn flat en stierf ter plekke door de inslag tegen een hekje dat op de wandelpassage La Camelia nummer zeven staat. Het betreft een straat in de wijk Sant Ildefons in de stad Cornellà (gelegen naast Barcelona). De man sprong in de leegte toen de Mossos d’Esquadra (Catalaanse politie), vergezeld van een medewerker van de rechtbank, aanbelde om de man uit huis te zetten en het apartement leeg te ruimen. In zijn wanhoop besloot hij tot zelfmoord.

Volgens de berichtgeving van de Hoge Rechtbank van Justitie in Catalonië moest de man uit huis worden gezet omdat hij zeven maanden lang geen huur had betaalt. Het apartement was van de Banco Popular, die tijdens de bankencrisis werd opgekocht door de bank Santander voor 1 Euro, één van de meest schandalige operaties van de banken in die tijd. De gemeente van Cornellà, waar gisteren de uitzetting plaats vond, had aan de rechtbank gevraagd om de leegruiming uit te stellen omdat het echtpaar in een moeilijke situatie verkeerd. Woensdag probeerde men dat voor de laatste keer, met als argument dat een bank geen haast hoeft te hebben voor het leegruimen van een apartment om er mee te kunnen speculeren en dat de situatie van de bewoners bijzonder precair is. De gebeurde feiten van gisteren tonen dit helaas aan. Maar de rechtbank besloot van niet. Justitie was onbuigzaam en handelde zonder enig medeleven en zonder enig gevoel van proportionaliteit. De man betaalde 350 Euro’s per maand en de bank had aangeboden hem de schuld van 2450 Euro’s te vergeven als hij vrijwillig uit het apartement weg ging. Zij legden hem uit dat zij het apartement voor meer geld wilden verhuren. De speculatie van de bank betekende dus zijn dood.

Wat gisteren in Cornellà gebeurde doet aan de meest bittere en wrede gevolgen van het kapitalisme denken. De schandalige reddingsoperaties van de banken die de bankiers, de politici en tevens de media, goedkeurden hebben tot deze situatie geleid, en tot de vele andere die men dagelijks in onze steden en dorpen meemaakt.

De operatie van Bank Santander om Banco Popular voor één Euro te redden, en de vele hulp aan alle andere banken, werden allemaal gesteund door de Spaanse staat. De burgers zelf hebben, verplicht door het betalen van hun belastingen, de schulden betaald die het gevolg waren van de fouten van de banken. Belastinggeld dat daardoor niet besteed kon worden aan de meest voor de hand liggende en verstandige doeleinden, zoals het bouwen van sociale woningen. Men heeft aan de banken zonder enige kosten geld gegeven voor speculatieve doeleinden terwijl deze weigerden om leningen te geven aan hen die dit nodig hadden om te kunnen leven. In juridische termen zetten de politici grote ogen op over het misbruik van dit gegeven geld terwijl zij tegelijkertijd justitie misbruiken voor hun eigen doeleinden. En dit wrede gedrag verborg men voor de publieke opinie, met name de media waar de Spaanse overheid direct of indirect de controle over heeft.

Wat betreft voor Jordi R.F. daarentegen, alles wat betrekking had met de Spaanse staat waren problemen. Men heeft toegelaten dat de druk van de vastgoedsector leidde tot zijn zelfmoord. Afgelopen Oktober (met de opheffing van de Catalaanse autonomie onder het mom van grondwetsartikel 155) heeft de Spaanse regering per direct de wet op de woningnood opgeschort die het Catalaanse Parlement had goedgekeurd, juist om dit soort situaties te voorkomen. De rechtbank heeft op ongevoelige manier de bemiddeling van de gemeente geminacht en gisteren bevestigde zij dat door een afgevaardigde te sturen om iemand uit zijn woning te halen die zeven maanden lang zijn huur, 2450 Euro’s, aan één van de grootste onroerendgoed bezitters binnen de Spaanse staat niet kon betalen. De grote vraag is tot wanneer we dit soort praktijken zullen tolereren.

Please follow and like us:

Published by

gb_vdg

As engineer in physics I am mainly interested in technology and science. But also in (analog) photography and related arts. I practice some sport, like biking. I also collaborate to improve the real life boundary conditions of my second country.