Een grote omwenteling

(1400 woorden)

Rechtszaak uitlevering Puigdemont
Na de veroordelingen van de Catalaanse leiders door het Spaanse Hooggerechtshof op 14 Oktober vroeg de onderzoeksrechter van dit hof, Pablo Larena, voor de derde maal een arrestatie-en uitleveringsbevel tegen de Catalaanse president in ballingschap Carles Puigdemont en zijn ministers uit. Hij dacht dat, nu de andere ministers wegens opruiing zijn veroordeeld voor gevangenisstraffen van 9 à 13 jaar, de justitie van België en Schotland de president en zijn ministers in ballingschap onmiddellijk vast zou laten zetten totdat zij aan Spanje zouden worden uitgeleverd. Dit bleek echter niet het geval. Nadat de Catalaanse politici door de rechters in Glasgow en Brussel verhoord waren, lieten zij hen niet alleen vrij, maar mochten zij ook hun paspoorten behouden en dus vrij het land verlaten om te reizen. Zij werden enkel verplicht om hun reis aan justitie door te geven. Afgelopen Maandag moesten Puigdemont en twee van zijn ministers die in België verblijven opnieuw voor het gerecht verschijnen. In principe zou de definitieve uitspraak vallen omtrent hun uitlevering. Hun advocaat vroeg de Belgische rechter echter om een uitspraak van het Europese Hof van Justitie af te wachten. Deze (een echte rechter!) besloot de zaak daarom uit te stellen tot begin Februari. Tot grote ergenis van de Spaanse justitie mochten de Catalaanse politici het gerechtsgebouw opnieuw in vrijheidverlaten.

Naar het Europese Hof van Justitie
Afgelopen Donderdag, 19 December, werd namelijk een uitspraak door het Europese Hof van Justitie verwacht omtrent het lidmaatschap van Oriol Junqueras (de Catalaanse vicepresident onder Puigdemont en tevens voorzitter van de partij ERC) voor het Europese Parlement. Op 28 Mei werd hij gekozen tot volksvertegenwoordiger van dit parlement. Op datzelfde moment vond de rechtszaak tegen hem en de acht andere Catalaanse politici en burgerleiders plaats. In princiepe had het gerechtelijk proces toen moeten worden opgeschort, want Junqueras genoot vanaf dat moment juridische onschendbaarheid. Maar het Spaanse Hooggerechtshof, onder voorzitterschap van rechter Marchena, vond dat van niet en ging gewoon door met het gerechtelijk proces. Marchena vond dat Junqueras pas lid van het Europese Parlement zou zijn nadat hij eerst tegenover de Spaanse kiescommissie trouw zou zweren aan de Spaanse grondwet en nadat hij deelgenomen zou hebben aan de eerste plenaire vergadering in Straatsburg. Tegelijkertijd belemmerde Marchena dat Junqueras trouw kon zweren en naar Straatsburg kon afreizen door hem gevangen te houden. Machiavellisme ten voeten uit.

In opdracht van Junqueras vroeg het Spaanse Hooggerechtshof vervolgens advies aan het Europese Hof van Justitie vanaf welk moment een gekozen volksvertegenwoordiger daadwerkelijk lid is van het Europese Parlement. Deze uitspraak werd dus afgelopen Donderdag verwacht. Daar Puigdemont en zijn minister van volksgezondheid in ballingschap, Toni Comín, ook gekozen waren tot Europarlementariërs en de eventueel daaruitvolgende juridische onschendbaarheid ook voor hen zou gelden, wachtte de Belgische rechter de uitspraak van het Europese Hof af.

De uitspraak
Kort samengevat komt de uitspraak er op neer dat een Europees Parlementslid direct door de Europese burgers wordt gekozen en dat Junqueras daarom lid van het Europese Parlement werd op het moment dat de verkiezingsuitslagen officieel bekendgemaakt werden. Dat was op 13 Juni jongstleden. Het Europese Hof zegt dat Junqueras vanaf dat moment juridische immuniteit genoot en dus het gerechtelijk proces tegen hem had moeten worden stopgezet. Als gevolg daarvan had hij toen onmiddelijk moeten worden vrij gelaten. De rechtszaak had pas weer door kunnen gaan nadat het Spaanse Hooggerechtshof aan het Europese Parlement gevraagd zou hebben om zijn juridische onschendbaarheid op te heffen. De rechtszaak tegen Junqueras en de veroordeling tegen hem druisen daarom rechtstreeks tegen de Europese wetgeving in, aldus het Europese Hof van Justitie.

Het Europese Hof heeft zich in deze zaak zeldzaam duidelijk uitgesproken en heeft voor de gehele Europese Unie verstrekkende gevolgen. Een EU lidstaat kan volgens deze uitspraak geen aanvullende eisen opleggen alvorens een volksvertegenwoordiger lid kan worden van het Europese Parlement. Men spreekt in juridische kringen al over een historische uitspraak en ‘de doctrine van het precedent Junqueras’.

Gevolgen
De uitspraak is een zware nederlaag voor de Spaanse justitie. Het Europese Hof voor Justitie zegt onomwonden dat Spanje de burgerrechten heeft geschonden. Het tribunaal zegt eigenlijk in beleefde woorden dat het juridisch proces tegen Junqueras een grote farce is. Het is nu afwachten hoe het Spaanse Hooggerechtshof hier op zal reageren. Het kan niet worden uitgesloten dat de Spaanse rechtbank zal beweren dat de uitspraak slechts een advies is en dat het daarom geen bindend vonnis is. Maar het Hooggerechtshof speelt daarmee wel met haar reputatie als democratische rechtstaat. Vooralsnog heeft zij Junqueras, 24 uur na deze uitspraak, nog niet vrij gelaten. De openbaar aanklager maakte kort na de uitspraak bekend dat hij van het Spaanse Hooggerechtshof zal eisen dat zij aan het Europese Parlement vraagt om de juridische onschendbaarheid van Junqueras op te heffen.

De demissionaire regering van Sánchez laat weten dat de landsadvocaat, die direct onder toezicht van de regering valt, de uitspraak zal bestuderen. Ondertussen heeft de Catalaanse politieke partij ERC haar onderhandelingen voor een nieuwe regering opgeschort totdat de PSOE duidelijk laat weten hoe zij over de vrijlating van haar voorzitter en de andere gevangenen denkt. De PSOE had graag een overeenkomst voor het einde van dit jaar gehad. Of er ooit een deal met ERC zal komen is zeer te betwijfelen, want de meningen liggen zeer ver uiteen. In het uiterste geval zullen de Spanjaarden opnieuw worden opgeroepen om naar de stembus te gaan, want zowel de Partido Popular als de PSOE (het enige alternatief voor een parlementaire meerderheid), sluiten wederzijds een overeenkomst met elkaar uit. Spanje is en blijft onregeerbaar zolang zij het recht van zelfbeschikking voor de Catalanen onthoudt.

Vanuit de politiek en de Spaanse pers wordt met boosheid en verbazing op de uitspraak van de Europese justitie gereageerd. Sommigen beweren dat Junqueras niet meer juridisch onschendbaar zou zijn omdat hij inmiddels is veroordeeld en de uitspraak van het Europese Hof slechts gold voor de periode toen hij nog in voorarrest zat. In ultranationalistische kringen spreekt men over inmenging van de Spaanse soevereiniteit en stelt men voor om uit de Europese Unie te stappen.

Ook voor Puigdemont en Comín heeft de uitspraak directe gevolgen. De voorzitter van het Europese Parlement, Sassoli, eist van Spanje dat zij direct gehoor moet geven aan de uitspraak van het Europese Hof. Hij geeft Puigdemont en Comín onmiddelijk toegang tot het Europese Parlement. Dit in tegenstelling tot zijn ultrarechtse voorganger Tajani, die zijn positie misbruikte en samenspande (in Catalaans) met de Spaanse unionistische partijen zodat Puigdemont de toegang tot het parlementsgebouw geweigerd werd zonder hem daarvan zelfs op de hoogte te stellen *. Clara Ponsatí, de Catalaanse minister van onderwijs die in ballingschap in Schotland verblijft, stond ook op de kieslijst voor Europarlementariër. Na de Brexit, eind Januari, wordt zij daarom ook lid van het Europese Parlement. Rechter Larena is genoodzaakt om de arrestatiebevelen tegen de Catalaanse politici voor de derde maal in te trekken en kunnen de ballingen, in theorie, weer terugkeren naar hun vaderland. Voorzichtigheid is echter geboden, want aan de zuidkant van de Pyreneëen worden de wetten naar eigen politek inzicht geïnterpreteerd.

Een ommekeer voor Catalonië
De uitspraak van het Europese Hof betekent een grote winst voor de Catalanen. Na twee lange jaren van vervolgingen en onderdrukking (er worden in totaal 1300 Catalanen vervolgt in verband met het onafhankelijkheidsproces) hebben ze gerechtigheid in Europa gevonden. Een gerechtigheid die echter ophoudt te bestaan aan de andere kant van de Pyreneeën. Het is niet te verwachten dat de Spaanse justitie na deze uitspraak van houding zal veranderen. Twee uur nadat het oordeel van het Europese Hof bekend werd gemaakt, publiceerde zij het vonnis tegen de zittende Catalaanse president Quim Torra. Tijdens de verkiezingsperiode had hij geweigerd om de gele strikken, het symbool van protest tegen de politieke gevangenen en ballingen, van het regeringspaleis te verwijderen. Torra wordt voor anderhalf jaar uit zijn ambt als president van Catalonië gezet, notabene omdat hij protesteerde tegen iets waarvoor het Europese Tribunaal hem zojuist in het gelijk heeft gesteld. Vooralsnog gaat hij in hoger beroep bij het Hooggerechtshof. Maar dit lijkt eerder uitstel dan afstel van executie. Het is voor het eerst in de moderne Spaanse geschiedenis dat een zittende president wordt afgezet. Dat niet Torra de bron van het probleem is maar Spanje, blijkt wel uit het feit dat gedurende de afgelopen eeuw elf van de dertien Catalaanse presidenten een aanvaring hebben gehad met de Spaanse justitie. Één van hen, Lluís Companys, werd daarbij geëxecuteerd. Het moment van publicatie van het vonnis tegen Torra is duidelijk een wraakneming en een wanhopige poging om de uitspraak van het Europese Hof te verhullen. De onderdrukkingen en vervolgingen tegen de Catalanen zijn nog lang niet voorbij, integendeel. Maar het tij is duidelijk gekeerd in het voordeel van de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging.

  • De verdediging van Puigdemont heeft aangekondigd dat zij Tajani zal aanklagen.
Please follow and like us:
error

Onderhandelingen

(870 woorden)

Na de Spaanse verkiezingen van afgelopen 10 November werd de socialistische partij PSOE van de demissionaire regering van Pedro Sánchez opnieuw gekozen tot de grootste partij in het Congres van Afgevaardigden. Sánchez had de onderhandelingen met de linkse Podemos partij laten mislukken in de hoop dat hij bij deze herverkiezingen sterker uit de bus zou komen en Podemos niet nodig zou hebben. ‘Ik zou geen nacht kunnen slapen met Podemos in de regering’, zei hij toen omdat deze partij het zelfbeschikkingsrecht van Catalonië respecteerde. Het tegendeel bleek echter waar: met de herverkiezingen verloor Sánchez twee zetels en achtenveertig uur later sloot hij een overeenkomst met Podemos om samen te gaan regeren. De stem van Podemos is echter nog niet voldoende om een meerderheid in het Congres te behalen. Sánchez heeft de onthouding van de stem van de Catalaanse onafhankelijkheidspartij ERC nodig. Maar mede als gevolg van de aanklacht van de landsadvocaat (welke onder direct toezicht van de regering staat) en het OM (waar de politiek grote invloed op heeft), zijn de voorzitter en andere politici van ERC veroordeeld tot negen a twaalf jaar gevangenisstraf wegens het houden van een referendum. De druk op ERC om toe te geven in ruil voor vrijlating van hun partijgenoten is dus bijzonder groot. Men kan gerust stellen dat Spanje de gevangen Catalaanse leiders als gijzelaars gebruikt voor hun politieke doeleinden. Sánchez wil graag nog voor de kerstdagen een regering hebben, want de havikken van zijn PSOE partij staan namelijk te popelen om hem te lichten en een overeenkomst met de extreem rechtse partijen Partido Popular en Ciutadans en met de fascisten van Vox te sluiten. ERC op haar beurt stelt ook haar eisen. Zij eisen het recht van zelfbeschikking op door het mogen houden van een referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid en de vrijlating van de politieke gevangenen. De partijen staan dus bijzonder ver uit elkaar en de onderhandeling verlopen daarom zeer moeizaam.

Tot nu toe sprak Sánchez altijd over de verdeeldheid binnen de Catalaanse samenleving wanneer hij het had over het politieke conflict tussen de Spaanse staat en het autonome gebied Catalonië. Hij wil het probleem niet als zodanig erkennen. Laat staan dat hij Catalonië als politieke eenheid erkennen zal om mee te onderhandelen. De enige concessie die hij gedurende de onderhandelingen tot nu toe heeft gedaan is dat hij spreekt over een politiek conflict in Catalonië. Maar hij zegt daar niet bij dat het een conflict met Spanje betreft.

Dit is ook de reden waarom Sánchez bij herhaling geweigerd heeft om de telefoon op te nemen wanneer de Catalaanse president Quim Torre hem belt voor overleg over dit conflict. ERC eist van Sánchez dat deze respect toont voor de Catalaanse instituten. Oftewel dat Sánchez de Catalaanse president moet bellen voor overleg over het Spaans – Catalaans politieke conflict en dat hij en zijn partij JxCat bij de onderhandelingen over zijn aanstelling als president betrokken worden. Als reactie daarop heeft Sánchez aangekondigd dat hij een informatieronde zal houden onder alle presidenten van de zeventien autonome gebieden die Spanje rijk is. Volgens hem staat Catalonië op dezelfde voet als de andere autonome gebieden. Maar praten met de president van Extremadura, om maar een voorbeeld te noemen, leidt niet bepaald tot een overeenkomst met de Catalaanse partijen.

De Catalaanse partij PSC, inmiddels gedegenereert tot een onderworpen deel van de PSOE, stelt voor om een nieuw Statuut voor Catalonië te ontwerpen. Daarbij minacht de PSC het feit dat de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging juist is ontstaan door de mislukte invoering van het Statuut van 2006 waarbij haar PSOE partij de hoofdrol speelde. Haar president toendertijd, Zapatero, beloofde een nieuw Statuut voor Catalonië te steunen. Nadat het Catalaanse Parlement met 80% steun een voorstel indiende, schrapte hij daar grote delen uit weg. Nadat het alsnog in een referendum onder de Catalanen werd aangenomen, bracht de Partido Popular het Statuut naar het sterk gepolitiseerde Constitutioneel Hof. Deze oordeelde in 2010 dat, zoals in het Statuut werd beschreven, Catalonië geen natie is en dat de Catalaanse taal daarom niet als hoofdvoertaal in Catalonië gebruikt kan worden. De socialisten en de PP hebben zich nooit aan de afspraken gehouden zoals deze in dit Statuut waren vastgelegd. Het voorstel van PSC voor een nieuw Statuut is daarom een directe belediging aan het adres van de Catalaanse gemeenschap. Blijkbaar hebben de socialisten niets beters te bieden. Het is óf dit óf gerechtelijke vervolgingen, politieke gevangenen, schendingen van mensenrechten en een teloorgang van democratie. Het redactioneel schrijven van Vilaweb merkt fijntjes op dat de geschiedenis zich lijkt te herhalen. In 1895 proclameerde Cuba haar onafhankelijkheid van Spanje. Daarna probeerde de Spaanse regering Cuba een nieuw Statuut als autonoom gebied aan te smeren. Dit mislukte volledig en in 1897 werd Cuba de facto onafhankelijk van Spanje.

Indien ERC volhoud in haar eisen voor het recht op zelfbeschikking en de vrijlating van de politieke gevangenen, ziet het er vooralsnog naar uit dat de demissionaire president van Spanje geen regering met de Kerstdagen zal hebben. Het ziet er zelfs sterk naar uit dat het nooit tot een overeenkomst zal komen en dat de socialisten uiteindelijk met de steun van extreem rechts en de fascisten zullen gaan regeren. Want over democratie, het recht op zelfbeschikking en andere fundamentele rechten kan nu eenmaal niet worden onderhandelt.

Please follow and like us:
error

Andersom

Afgelopen Maandag publiceerde ex-president Rajoy zijn memoires. Daarin vertelt hij dat zijn regering al sinds 2015 werkte aan het plan om de Catalaanse autonomie op te schorten volgens grondwetsartikel 155. Ook verteld hij, met trots, dat hij sowieso de Catalaanse autonomie zou hebben opgeheven indien de Catalaanse president Puigdemont na het referendum vervroegde verkiezingen zou hebben uitgeschreven. Enkele bemiddelaars beloofden Puigdemont dat ‘155’ niet zou worden ingevoerd indien hij verkiezingen zou uitschrijven. Omdat Puigdemont geen bevestiging van Rajoy kreeg en hem, achteraf gezien terecht, niet vertrouwde besloot hij dit uiteindelijk niet te doen.

In Barcelona verschenen deze week vier aangeklaagde inspecteurs van de Policia Nacional voor de rechter. Hun ME eenheden waren verantwoordelijk voor het politiegeweld tijdens het referendum waarvan de beelden de gehele wereld zijn rond gegaan. Zij verklaren dat zij in de ochtend van het referendum om 8 uur de opdracht hadden gekregen van een hogere officier met de bijnaam ‘Mars’ (met grote waarschijnlijkheid het hoofd van de politie interventie eenheid José Miguel Ruiz Iguzquiza) om hardhandig tegen het referendum op te treden. Hun verklaringen staan lijnrecht tegenover die van de staatssecretaris van BiZa, José Antonio Nieto, en het hoofd van de Guardia Civil, Diego Pérez de los Cobos. Tijdens het gerechtelijk proces tegen de Catalaanse leiders verklaarden deze tegenover het Spaanse Hooggerechtshof dat de Catalaanse politie, de Mosssos d’Esquadra, niet weewerkten om het referendum tegen te houden en dat de Policia Nacional en de Guardia Civiel daarom zonder coördinatie met de Mossos moesten ingrijpen.

Ook Donald Tusk haalde na zijn mandaat als voorzitter van de Europese Raad deze week zijn herinneringen op. Tegenover de krant El País vertelt hij dat hij Rajoy nog voordat het referendum plaats had gevonden hem gezegd had dat deze nooit geweld tegen de bevolking kon gebruiken. ‘De kracht van het argument is veel beter dan het argument van de kracht’, aldus Tusk. De regering van Rajoy heeft altijd iedere inmenging van de EU in dit conflict ontkent.

De opschorting van de Catalaanse autonomie, inclusief het ontslaan van de Catalaanse regering en het ontbinden van het Parlement (wat de facto een staatsgreep was omdat dit tegen de Spaanse grondwet en het Catalaanse Statuut indruist), was dus geen reactie op het (zogenaamde illegale) referendum dat Puigdemont had laten houden. De plannen waren reeds in de maak nog voordat de verkiezingen van het Catalaanse Parlement hadden plaatsgevonden waarin een meerderheid voor de Catalaanse onafhankelijkheid gekozen werd en lang voordat Puigdemont president was. Rajoy ontliep daarmee zijn verantwoordelijkheid om een politieke oplossing te zoeken en liet het conflict over aan de Spaanse justitie. Lang voordat het referendum voor de Catalaanse onafhankelijkheid plaats vond, had hij reeds besloten om de weg van onderdrukking en gerechtelijke vervolgingen in te gaan en ondanks dat Europa had aangedrongen op een democratische oplossing.

Het besluit van de Spaanse politie om gewelddadig tegen de kiezers in te grijpen werd van hogerhand genomen en nog voordat de stemlokalen waren geopend. Het gewelddadig optreden van de Guardia Civil en Policia Nacional tegen het referendum was dus geen reactie omdat de Mossos d’Esquadra weigerde mee te werken. Het was een van tevoren genomen beslissing om het referendum te laten ontaarden in een ordinaire rel om de politieke leiders en de top van het Catalaanse politiecorps te kunnen veroordelen wegens oproer.

Met de memoires van Rajoy en Tusk en de verklaringen van de Spaanse politie komt alles in een geheel ander daglicht te staan en wordt bevestigd wat al lang vermoed werd. De Spaanse regering onder leiding van Rajoy koos bewust en ‘a priori ‘voor de route van geweld en onderdrukking tegen de legitieme en democratische wens van de Catalanen om onafhankelijk van Spanje te worden. Het heeft er trouwens alle schijn van dat de demissionaire PSOE regering van Pedro Sánchez hier weinig verandering in zal te brengen.

P.S. De rechtszaak die in Barcelona tegen de Policia Nacional en de Guardia Civil loopt begint eindelijk haar vruchten af te werpen. Dit is voor een groot deel te danken omdat de gemeente van Barcelona zich als verdediger en volksaanklager voor de slachtoffers van het politiegeweld tijdens het referendum heeft opgeworpen. Op aandringen van de landsadvocaat, welke onder direct toezicht van de demissionaire PSOE regering van Sánchez staat, werd de gemeente van Barcelona na de bekentenissen van de politie commissarissen door de rechtbank uit haar taak als volksaanklager gezet. De rechtbank vind dat zij geen persoonlijke schade heeft geleden door deze zaak. Deze uitzetting staat in schril contrast met de volksaanklager tegen de Catalaanse leiders in het Spaanse Hooggerechtshof. Daar was de fascistische partij Vox in het geheel geen bezwaar als volksaanklager ondanks dat deze partij, of degenen die zij vertegenwoordigd, geen schade door het referendum in Catalonië had geleden.

Please follow and like us:
error

Spanje glijdt af

(650 woorden)

Wet digitale mondsnoering
Tijdens de verkiezingscampagne vaardigde de demissionair president Pedro Sánchez een koninklijk decreet uit met als doel om ‘de veiligheid en digitale privacy van de burgers te verbeteren’. Het decreet houdt in dat alle Internetservers van de Spaanse overheid met persoonlijke informatie zich binnen de Europese Unie moeten bevinden. Ook zegt het decreet dat de regering zonder tussenkomst van een rechter vanwege nationale veiligheid of sociale onrust websites of Internet services kan afsluiten.

In wezen gaat het om te voorkomen dat de Raad voor de Catalaanse Republiek, voorgezeten door de Catalaanse president in ballingschap Puigdemont, een systeem in werking stelt zodat de ingezetenen van Catalonië zich kunnen registreren. Er zijn plannen in de maak om dit met behulp van de BlockChain technologie te gaan doen. Dit is dezelfde techniek die voor criptomunten zoals BitCoin wordt gebruikt. Hierbij worden meerdere, eventueel vele en wereldwijd verspreide, internetservers gebruikt die niet zomaar door een nationale overheid kunnen worden afgesloten. De andere reden dat Sánchez dit decreet uitvaardigt is om de protestdemonstraties van Tsunami Democràtic onmogelijk te maken. Deze beweging gebruikt een Android applicatie waardoor de politie geen inzicht heeft in de communicatie tussen de manifestanten. Dit maakte het bijvoorbeeld mogelijk dat de demonstranten de AP7 snelweg konden afsluiten nadat ze bij de grensblokkade door de Franse en Spaanse politie waren verwijderd. De Spaanse regering kan nu in zo ‘n geval volledig het Internet en de telefoon communicatie in (een deel van) Catalonië afsluiten zonder dat daar een rechter aan te pas hoeft te komen.

Een koninklijk decreet is direct van kracht, maar moet achteraf door het Congres van afgevaardigden worden goedgekeurd. De digitale veiligheid van de burger was blijkbaar in groot en direct gevaar. Of Sánchez publiceerde dit zeer discutabele decreet zodat het niet zou opvallen tijdens de verkiezingscampagne. Op 26 Oktober kreeg de PSOE de steun van PP en Ciutadans voor deze wet-decreet. Dankzij de stemonthouding van de o zo linkse en revolutionaire partij Podemos werd deze zogenoemde ‘digitale wet voor mondsnoering’ door het Spaanse Congres goedgekeurd. Podemos onthield zich van stem omdat ze het belangrijker vind om met de PSOE te kunnen gaan regeren (ze hebben een principe akkoord gesloten) dan het beschermen van de fundamentele burgerrechten. Met de goedkeuring van deze wet is Spanje afgegleden tot aan het democratisch niveau van Turkije, Rusland, Irak en China. Bij deze van harte.

Veiligheidskordon fascisme
Met de laatste verkiezingen in het autonome gebied van Andalusië verloor de PSOE na 30 jaren haar meerderheid in het parlement. De rechtse partijen Ciutadans en PP behaalden echter een meerderheid indien zij ook de fascistische partij Vox zouden gedogen of laten meeregeren. Ditzelfde gebeurde ook in het parlement van de autonome regio Madrid en in de gemeenteraad van de Spaanse hoofdstad.

Bij de Spaans nationale verkiezingen van 10 November werd Vox de derde partij in het Congres van afgevaardigden. De andere politieke partijen, waaronder de PP en PSOE, spraken af om een veiligheidskordon rondom Vox aan te leggen zodat deze minimale invloed in het Congres zou hebben. Bij de eerste parlementsvergadering na de verkiezingen blijkt van een dergelijk kordon echter helemaal geen sprake te zijn. PP steunde Vox en de PSOE gaf om partijpolitieke redenen toe. Hierdoor werd een lid van Vox zelfs een vicepresident (er zijn er meerderen) van het Congres. Hoe kan het ook anders: voorheen zaten de leden van Vox in de PP of PSOE partij. Het verschil is dat zij nu openlijk voor het fascisme uitkomen. De PSOE en PP partijen dragen nog een ideologisch links-rechts vernislaagje. Dit laagje slijt echter met de dag en hun ware gezicht wordt steeds duidelijker zichtbaar. De zogenaamd wonderbaarlijke Spaanse ‘democratische overgangsperiode’, welke na de dood van Franco begon, is definitief voorbij als zij sowieso ooit bestaan heeft. Weliswaar is het kadaver van Franco verwijderd uit de Vallei van de Gevallenen, maar zijn ideologie is overal aanwezig en springlevend.

Please follow and like us:
error