Straatsburg

(230 woorden)

Viçent Villatoro, krant Ara

Vandaag bepaalt het Europese parlement haar toekomst. Maar misschien weet zij dat niet of is zij er zich niet van bewust. Vandaag zullen we zien of het Europese parlement accepteert of de EU lidstaten haar leden het lidmaatschap kunnen onthouden die gekozen zijn door de burgers. Oftewel dat zij accepteert dat het de lidstaten zijn in plaats van de burgers, die uiteindelijk beslissen wie parlementsleden worden door het toepassen van ieder zijn eigen wetgeving: ‘deze wel, deze niet’. Misschien dat de parlementsleden dit maar een onbeduidende gebeurtenis vinden ergens in een onbelangrijke uithoek van Europa. Misschien dat ze helemaal geen sympathie hebben voor de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging en is het alleen maar nog een probleem er bij. Misschien vinden ze dat het beter is geen crisis te veroorzaken met één van de grootste leden van de Unie. Maar als dit de argumenten zijn waarom een staat de parlementsleden kan selecteren om Spanje tevreden te stellen, met welke argumenten zouden andere lidstaten dan niet hun parlementsleden kunnen selecteren? Het gaat er hier om om wie het laatste woord heeft over wie er lid van het Europese parlement mag zijn: de lidstaten of de burgers. Met als gevolg dat dit een parlement is dat de burgers vertegenwoordigd of de staten. Als ze er zich daar nog niet bewust van zijn; er staat een grote menigte voor de deur om hen daaraan te herinneren.

Please follow and like us:
error

De veilige relatie tussen man en vrouw

(330 woorden)

Antoni Bassas, Ara

Je hebt aftstotende meningen van politici en daarna heb je die van Francisco Serrano. Hij is de voorzitter van (ultra rechts) Vox in het parlement van Andalusië (en tevens rechter, vert.), dezelfde die afgelopen Februari zijn werk daar begon met het opvragen van namen van ambtenaren die huiselijk geweld goedkeuren. Na de veroordeling van het Spaans Hooggerechtshof die de groepsverkrachters ‘Manada’ (Wolvenroedel) veroordeelde tot 15 jaar gevangenisstraf, vind hij dat: ‘De meest veilige relatie tussen man en vrouw zal die van de prostitutie zijn’ want ‘vanaf nu is het verschil tussen gratis sex en betaalde sex dat met het eerste de prijs veel hoger kan uitvallen’. De zin is zó beledigend dat zij zichzelf veroordeelt. Zie hier overduidelijk de component van mannelijke overheersing bij extreem rechts. De zin kan slechts dienen voor ouders en opvoeders in de vorm van een vraag: ‘Wat is de meest veilige seksuele relatie tussen man en vrouw?’ Nogmaals van harte gefeliciteerd Partido Popular en Ciutadans om oude gewoontes weer op te rakelen.

Vox, Ciutadans en de Manada
Sebastià Alzamora

(Laatste alinea)
Omdat datgene wat persoonlijk ook politiek is (Vox verdedigt de bovengenoemde uitspraak van Francisco Serrano als zijn persoonlijke opinie, vert.), is het niet overdreven om te zeggen dat de Manada, naast dat zij een groep criminelen zijn, tevens een product zijn van een bepaalde politiek. Meer concreet, eentje die zich in de Spaanse vlag wikkelt en een regering heeft met ministers die ‘El novio de la muerta’ (‘De bruid van de dode’, lied van het Spaanse legioen) zingen met de Paas processies (Partido Popular), of politieke partijen die er prat op gaan dat zij gewapend zijn (Vox) of die beweren dat ze tegen het nationalisme strijden terwijl ze roepen dat ze alleen maar Spanjaarden zien onder een scenario gedecoreerd met een enorme Spaanse vlag (Ciutadans). Het is niet overdreven om te zeggen, zoals de feministen de laatste jaren beweren, dat de Manada niet vijf zijn, maar het is het systeem. Dit systeem.

Please follow and like us:
error

Salvini heeft maar drie gemeenteraadsleden in Catalonië

(600 woorden)

Pere Martí, Vilaweb

De Spaanse unionisten hebben altijd getracht om de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging in een kwaad daglicht te stellen door te zeggen dat ze zich boven anderen verheven voelen (supremacista of Ãœbermensch), rasistisch, vreemdelingenhaters en totalitair zijn. Een verhaal dat er voor heeft gezorgd dat vanaf de taalonderdompeling tot aan het recht op zelfbeschikking, iets wat door middel van een democratisch mandaat via de stembus werd uitgevoerd, als crimineel wordt beschouwd. Met dit verhaal heeft men getracht de leiders van de onafhankelijkheidsbeweging belachelijk te maken en om de rechtsvervolgingen, de politieke gevangenen en de verbanningen goed te praten omdat ze een referendum op vreedzame en democratische manier hadden georganizeerd.

De getallen ontkennen het verhaal van de unionisten. In Catalonië zijn er geen vertegenwoordigers van extreem rechts in het Parlement aanwezig en bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen behaalden ze slechts drie raadsleden, namelijk in Salt. In de Spaanse staat daarentegen heeft Vox 24 afgevaardigden in het Congres en behaalde zij 529 gemeenteraadsleden. Dit vormt een volksvertegenwoordiging waar iedere democratie zich zorgen over zou maken en zou een algemeen debat op gang brengen wat deze versnelde groei heeft veroorzaakt. In ieder willekeurig Europees land zou men een veiligheidskordon hebben aangelegd om Vox het regeren vanuit alle overheidsinstellingen onmogelijk te maken. Partido Popular en Ciutadans daarentegen, hebben geen enkel probleem om overeenkomsten met Vox te sluiten en hebben voor hen de deuren geopend, eerst in Andalusia en nu in Madrid zowel in het parlement van de autonome regio als in het stadhuis.

De partijen die met Vox overeenkomsten sluiten zijn juist degenen die de onafhankelijkheidsbeweging beschuldigt van fascisme, coupplegers en nazi ‘s. Zij die extreem rechts goedpraten en in de overheidsinstellingen homologeren denken dat ze de les over democratie kunnen lezen aan de onafhankelijkheidsbeweging. De protestmars op het plein Colon (Madrid) vertegenwoordigde de extreem rechtse samenleving en is sindsdien niet gestopt te groeien. Gelukkig heeft dit fenomeen niet in Catalonië plaats gevonden en de partijen die hen steunen, zoals Ciutadans, hebben er geen enkele burgermeester. En de PP heeft er slechts eentje. Dat is de realiteit.

De reden hiervan moet worden gezocht in het feit dat het catalanisme altijd geciviliseerde en tolerante fundamenten heeft gehad. En de onafhankelijkheidsbeweging heeft deze fundamenten geërfd. De natie als een som van diversiteit. Het Spaanse nationalisme, daarentegen, is agressief, gericht op identiteit en imperialistisch, zoals door de geschiedenis is aangetoond met verschillende totalitaire regiems waaronder het francisme en de staatsgreep van 23 Februari 1981. Een francisme dat nooit is veroordeeld zoals het nazisme van Duitsland in Nürnberg en dat voortleeft in de politieke, juridische en economische elite. Men kan nog steeds de stoffelijke resten van Franco niet verwijderen uit de tombe van de Vallei van de Gevallenen waar hij wordt geëerd, en het overgrote deel van de massagraven van de oorlog tussen 1936 – 1939 zijn nog ongeopend. Het gewicht van het francisme merkt men nog in vele aspecten.

De pogingen om de onafhankelijkheidsbeweging totalitaire neigingen toe te schrijven blijven in een serieus politiek debat niet overeind staan. Iets anders is dat degenen die de onafhankelijkheidsbeweging identificeren met fascisme daar belangen bij hebben om haar eigen schanden te bedekken of om zich de analyse te besparen van een groeiend probleem binnen de Spaanse staat. Om even duidelijk te zijn, de geestverwant van Mateo Salvini in Spanje is Santiago Abascal (leider Vox, vert.). En als Europa zich ergens zorgen over maakt, is dat over de overeenkomsten tussen Ciutadans en extreem rechts, ondenkbaar in Frankrijk en Duitsland. Het Catalaanse onafhankelijkheidsproces is een beschaafd democratisch streven, ondanks alle inspanningen van de Spaanse diplomatie, aangevoerd door (min. BuZa) Josep Borell, om deze te besmeuren.

Please follow and like us:
error

Hoe Spanje het inzweren van EU parlementariërs blokkeert

(680 woorden)

Het is Maandag 17 Juni 2019. Rondom het Spaanse Congres van Afgevaardigden bevind zich een cordon van zwaar bewapende politie eenheden van de Policia Nacional die iedere toegang er toe hermetisch afsluit. In de straten rondom het Congres patrouilleert de politie te paard. Binnen in het Congres is het een drukte van belang. Alles lijkt er op te duiden dat er iets belangrijks te gebeuren staat. Een politicus (van de Partido Popular) zegt dat men niet verwacht dat hij komen zal, maar desondanks is men op alles voorbereid, verwijzend naar de politie voor de ingang van het Congres. Een kleine kale man met een gekleurde bril toont enkele documenten bij de deur van een vergaderzaal. Maar de toegang tot de zaal wordt hem geweigerd.

Het is vandaag de dag dat de Spaanse Centrale Kiescommissie de nieuw gekozen leden van het Europese Parlement hen de eed of de belofte van trouw aan de Spaanse grondwet afneemt. De namen worden één voor één afgeroepen. Met verschillende uitspraken beloven de aanstaande Europarlementariërs trouw aan Spanje. Van een eenvoudig ‘Dat beloof ik’ of ‘Dat zweer ik’ tot meer uitgebreide verklaringen zoals ‘Dat zweer ik bij de koning. Leve Spanje’ of van geheel andere aard: ‘Omdat de wet mij hiertoe verplicht maar tegen mijn wil in, beloof ik dat’. Bij het afroepen van enkele namen blijft het stil, waarna de voorzitter van de kiescommissie verder gaat met het afroepen van de namen.

Volgens de kiescommissie worden deze mensen nu pas volledige als leden van het Europese parlement beschouwd en genieten zij juridische onschendbaarheid en diplomatieke status. In de loop van de dag stuurt zij de officiële lijst met leden naar het Europese parlement in Brussel. Op drie plaatsen van deze lijst staat: ‘Vacant’. Het betreft de plaatsen van de aspirant parlementsleden die niet op zijn komen dagen en geen trouw aan de Spaanse grondwet hebben gezworen.

De dagen voor deze ceremonie had Oriol Junqueras aan het Spaanse Hooggerechtshof gevraagd of hij de gevangenis mocht verlaten om bij de ceremonie aanwezig te kunnen zijn en trouw aan Spanje te beloven. Hij werd gekozen als Europarlementariër van de kieslijst Aliança Lliure Europea (de Spaanse tak van EFA). Het Hooggerechtshof weigert hem echter vrij te laten. Zijn advocaat, Andreu van den Eynde, is in beroep gegaan bij het Hooggerechtshof en heeft dit hof gevraagd dat zij om advies vraagt bij het Europese Hof van Justitie (1). Dit is in dit geval de te volgen procedure voor het indienen van een geschil met betrekking tot Europese aangelegenheden.

De man die niet tot de zaal werd toegelaten is de advocaat van Carles Puigdemont en Toni Comín, Gonzalo Boye. Puigdemont en Comín zitten in ballingschap in België en kunnen zich in Europa en daarbuiten geheel vrij rondbewegen. Maar in Spanje loopt een arrestatiebevel tegen hen wegens oproer omdat zij worden verdacht dat ze met gewapend geweld de Spaanse overheden omver wilden werpen. Ook zij werden gekozen tot Europarlementariër en moesten persoonlijk trouw komen zweren aan de Spaanse grondwet. Een grote politiemacht stond hen op te wachten indien zij het zouden wagen om naar het Congres te komen. Natuurlijk wisten zij van deze dreiging af en gaven hun advocaat een notariële volmacht om het inzeweren in het bijzijn van een procureur namens hen te doen. De tweede persoon van de lijst JxCat in het Congres, Laura Borràs, vergezelde hem daarbij. Na afloop vertelde ze de pers dat men de documenten van de volmacht niet eens had ingekeken en Boye, ondanks het precedent van Pedro Gómez de la Serna in 2015, direct de deur uitwees. ‘We hebben onze plicht gedaan’ (‘Tramit fet’) twitterde zij. Op naar de volgende stap (2). In een persconferentie in een zaal van het Europese parlement in Brussel verklaren Puigdemont en Comín dat zij een aanklacht bij het Europese Hof van Justitie indienen die met spoed behandeld moet worden. ‘De Europese democratie is hier in het geding’, zei Puigdemont. Want wat de Spaanse Kiescommissie ook beweert over het trouw zweren aan de Spaanse grondwet, hun plaatsen zijn niet vacant en zij hebben het recht en de plicht om als gekozen leden van het Europarlement bij de plenaire openingszitting op 2 Juli in Straatsburg aanwezig te zijn.

1) Na het schrijven van dit artikel werd bekend dat het OM van mening is dat het Hooggerechtshof niet bij het Europese Hof van Justitie te rade moet gaan. Het OM probeert daarmee te voorkomen dat het Europese hof zich uitspreekt over de juridische onschendbaarheid van Junqueras.

2) Tevens werd bekend dat Puigdemont en Comín hun eed voor een Belgische notaris hebben afgelegd. De kiescommissie accepteerd deze eedaflegging echter niet en communiceert naar het EU parlement dat zij niet voldoen aan de benodigde vereisten.

Please follow and like us:
error

Catalanen naar het Europese parlement

(650 woorden)

Dat de situatie met de politieke gevangenen in Spanje met de dag meer onacceptabel wordt, blijkt ook uit de laatste ontwikkelingen met betrekking tot de Europese verkiezingen. Kan het Hooggerechtshof binnen Spanje de wetten naar wens verdraaien en zelfs de misdaad van wettelijke obstructie plegen om de gekozen Catalaanse leiders zonder omzien uit het Spaanse Congres van Afgevaardigden en uit de Senaat te verwijderen, op Europees niveau ligt dit allemaal iets moeilijker.

De Catalaanse president Carles Puigdemont en zijn minister Toni Comín, beiden in ballingschap in België, werden afgelopen Mei verkozen tot Europarlementariërs. In eerste instantie trachtte de Spaanse Centrale Kiescommissie hen te verbieden om zich verkiesbaar te stellen. Dit lukte de Kiescommissie echter niet. Puigdemont klaagde twee leden van deze commissie aan wegens belemmering van het recht, waarop de Kiescommissie hem nu bestraft met een boete wegens smaad. De commissie, die is samengesteld uit politici en rechters van het Hooggerechtshof, eist nu dat alle gekozen leden van het EU parlement trouw moeten zweren aan de Spaanse grondwet alvorens zij lid van het Europese parlement kunnen worden en vervolgens parlementaire onschendbaarheid genieten. Puigdemont moet daarvoor dus persoonlijk naar Madrid afreizen en zal bij aankomst worden gearresteerd wegens de aanklacht van rebellie die in Spanje tegen hem loopt. In Duitsland werd hij daarvoor vrijgesproken en is daarom geheel vrij mens in de rest van Europa.

Ook Oriol Junqueras stelde zich verkiesbaar voor de Europese verkiezingen. Hij zit echter sinds 4 November 2017 in voorlopige hechtenis omdat hij als vicepresident van de Generalitat op 1 Oktober van datzelfde jaar het referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid heeft georganiseerd. Ook Junqueras moet volgens de Kiescommissie trouw zweren aan de Spaanse grondwet. Maar in zijn geval verbied het Hooggerechtshof hem vrij te laten om aan deze, nieuw ingestelde, ‘plicht’ te kunnen voldoen. Het Hooggerechtshof argumenteert dat het maanden tevergeefs werk zou zijn geweest als Junqueras zich buiten de jurisdictie van de Spaanse justitie zou kunnen begeven en vind daarom dat hij zijn oordeel maar moet afwachten. Wordt hij vrijgesproken, dan kan hij alsnog lid van het EU parlement worden.

De rechtbank schendt het recht van veronderstelde onschuld, want Junqueras zit in voorlopige hechtenis, is nog niet veroordeeld en geniet daarom al zijn burgerrechten. Bovendien verandert het Hooggerechtshof van criterium, want Junqueras kon zich wel naar het Spaanse Congres begeven. Daarnaast gelden binnen de EU dezelfde juridische criteria, anders zou het geen Unie meer zijn. Het argument dat Junqueras zich volgens het Hooggerechtshof buiten de Spaanse jurisdictie zou begeven gaat dus niet op, maar geeft wel aan dat Spanje zichzelf reeds buiten de Europese Unie heeft geplaatst. Volgens de Europese verdragen moet het Hooggerechtshof het EU parlement toestemming vragen om hem gevangen te mogen houden zolang hij niet is veroordeeld. Wanneer het Hof zich daar niet aan houdt, schend zij opnieuw de politieke rechten van Junqueras, net zoals zij gedaan heeft bij de opheffing van zijn status als parlementariër van het Spaanse Congres. Het heeft er dus alle schijn van dat Junqueras niet als verdachte van een misdaad gevangen wordt gehouden, maar dat hij als politieke gijzelaar dient om de afscheiding van Catalonië tegen te houden.

Puigdemont heeft reeds een aanklacht ingediend bij het Europese Hof van Justitie in Luxemburg. Junqueras zal met grote waarschijnlijkheid snel volgen*. Bij de opening van het Europese parlement op 2 Juli aanstaande moet het Europese Hof duidelijkheid geven of de politieke rechten van Puigdemont, Comín en Junqueras, samen met die van hun twee miljoen kiezers, wordt geschaad door de Spaanse Staat. Zou de Europese Unie toestaan dat één van haar lidstaten naar believe de samenstelling van het parlement kan wijzigen door politieke dissidenten uit te sluiten, dan zou dit precedent een vernietigend effect hebben op haar democratische geloofwaardigheid.

*Kort na het schrijven van dit artikel werd bekend gemaakt dat Junqueras een aanklacht bij het Europese Hof van Justitie heeft ingediend die met spoed zal moeten worden behandeld.

Please follow and like us:
error

De nieuwe burgemeester van Barcelona

(900 woorden)

Afgelopen 15 juni werden de gemeenteraadsleden van alle dorpen in Valencia, de Baleaarse eilanden en Catalonië geïnstalleerd. Deze kozen vervolgens uit de lijsttrekkers een burgemeester. In de kleine dorpen kiest men geen politieke partijen of kieslijsten, maar direct de personen die in de gemeenteraad komen. De kleine en middelgrote steden wordt weliswaar gestemd aan de hand van kieslijsten, maar de persoonlijke voorkeuren spelen er doorgaans een grote rol. In de middelgrote en grote steden spelen de politieke partijen en ook de landspolitiek een overheersende rol.

Door het politieke conflict over het onafhankelijkheidsstreven van Catalonië, met als gevolg de politieke gevangen, zijn er drie verschillende groeperingen te onderscheiden: de onafhankelijkheidspartijen (met name JxCat, ERC en La CUP), de unionistische partijen ( de Catalaanse socialistische partij PSC, Partido Popular, Ciutadans en Vox), en dan is er daarnaast nog de linkse partij Barcelona en Comú – Podem, de Catalaanse tak van het Spaanse Podemos. Deze partij is ontstaan als gevolg van de financiële crisis en is sterk gericht tegen de gevestigde politieke partijen, het bankwezen en het grote, beursgenoteerde bedrijfsleven (IBEX35). Deze stroming heeft zich nooit voor of tegen de Catalaanse afscheiding willen uitspreken en ziet de politieke wereld enkel verdeeld in links en rechts. Bij de gemeenteraadsverkiezingen vier jaar geleden boekten zij grote winst en in vele steden werd een burgermeester van deze partij aangesteld. In Barcelona werd Ada Colau burgemeester. Daarvoor was zij voorzitter van de burgerbeweging PAH, die er voor strijdt dat huiseigenaren niet uit hun woning worden gezet indien zij drie maanden hun hypotheek niet betalen kunnen. De Spaanse bankenwet is zeer verouderd en sterk in het voordeel van het bankwezen. Gedurende de verkiezingen afgelopen Mei behaalde de anti-bank en anti-IBEX35 burgermeester Colau evenveel zetels voor de gemeenteraad van Barcelona als ERC. Zij kreeg echter 5000 stemmen minder. Het leek er dus op dat de leider van ERC, Ernest Maragall, burgermeester zou worden. De dagen na de verkiezingen begon dit beeld echter te veranderen. Colau weigerde als grootste oppositiepartij en zelfs als coalitiegenoot van ERC mee te regeren. Er kwam een grote Staatsoperatie op gang, aangestuurd vanuit de unionistische, gevestigde en (ultra) rechtse partijen PSOE, PP en Ciutadans om mevrouw Colau in het zadel zouden helpen om maar te voorkomen dat een burgermeester van de onafhankelijkheidsbeweging in Barcelona aan de macht zou komen. De operatie heeft tot gevolg dat de altijd afstandelijke ‘Barcelona en Comú’ / Podem kleur heeft bekend als tegenstander van de onafhankelijkheidsbeweging. Veel stemmers van deze partij zijn diep teleurgesteld omdat Colau de stemmen van de extreem rechtse partij Ciutadans, onder leiding van Manuel Valls en bij uitstek de vertegenwoordiger van de IBEX35 bedrijven is, heeft geaccepteerd om burgermeester te kunnen blijven. Voor de onafhankelijkheidsbeweging is nu heel veel meer duidelijk. Na jarenlang het belangrijkste maatschappelijke debat in Catalonië ontweken te hebben, zelfs toen dit uitliep op een politiek conflict met politiegeweld, rechtsvervolging en politieke gevangenen, blijkt dat ‘Barcelona en Comú’ / Podem kiest voor de unionistische kant.

De politieke partijen voor onafhankelijkheid gingen de afgelopen verkiezingen zeer versnipperd tegemoet. Met name ERC wilde zich als zelfstandige partij presenteren om meer stemmen te kunnen winnen. Zij weigerde daarom om bij de Europese verkiezingen samen op de kieslijst van Puigdemont, JxCAT, te gaan ondanks dat deze had aangeboden om zich als tweede op de kieslijst te presenteren. Daarnaast presenteerden in totaal vijf Catalaanse politieke lijsten en partijen zich voor de gemeenteraadsverkiezingen in Barcelona. Deze versnippering is dus op niets uitgelopen en heeft veel stemmen van de onafhankelijkheidspartijen verloren doen gaan. Het is te hopen dat de Catalaanse politici uit deze gebeurtenissen nu eindelijk eens een les hebben getrokken, want met de veroordelingen van de politieke gevangenen in het zicht is het meer dan noodzakelijk dat zij eensgezind een strategie ontwikkelen.

De aanwezigheid gisteren van de lijsttrekker van JxCAT in Barcelona, Quim Forn, liet nog eens duidelijk de ernst van de situatie zien waarin Catalonië verkeert. Forn werd afgelopen Donderdag vanuit de gevangenis Soto de Reial, nabij Madrid, overgebracht naar de gevangenis Brians in Catalonië. Sinds 4 November 2017 zit hij gevangen en wordt berecht voor het organiseren van het referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid op 1 Oktober van dat jaar. Forn was op dat moment minister van BiZA en hoofd van de Catalaanse politie. Afgelopen Vrijdag werd hij onder strenge politiebewaking naar het stadhuis van Barcelona gebracht, waar hij de nodige papieren kon ondertekenen en trouw aan de wet moest beloven om lid te worden van de gemeenteraad. De politiebewaking in en rondom het stadhuis was van dusdanige omvang alsof hij een levensgevaarlijke terrorist is. Gisteren, Zaterdag, herhaalde zich het tafereel. Om zijn voordracht als lijsttrekker op het spreekgestoelte in de vergaderzaal van het gemeentehuis te houden, werden hem de handboeien voor een uurtje afgedaan. Direct na de plenaire vergadering werd hij weer afgevoerd naar de gevangenis. Hij kreeg niet, zoals de andere gemeenteraadsleden, de gelegenheid om zich als nieuw gemeenteraadslid van Barcelona te presenteren bij president Quim Torra. Deze presentatie vond plaats in het Paleis van de Generalitat, op 50 meter afstand aan de andere kant van het plein Sant Jaume. Maar Quim Forn werd de oversteek geweigerd. Het plein stond stampvol met Catalanen om hem te steunen. Vandaag wordt hij weer terug gebracht naar de gevangenis in Madrid in afwachting van de uitspraak van het Hooggerechtshof. De situatie met de politieke gevangenen wordt met de dag meer onacceptabel. De spanningen hierdoor waren met de instellingen van de gemeenteraden en burgermeesters in geheel Catalonië weer eens duidelijk te voelen.

Please follow and like us:
error

De laatste hoorzitting

(950 woorden)

Het gerechtelijk proces tegen de Catalaanse presidente van het Parlement, de politici en de burgerleiders is ten einde. Als laatste mochten zij het woord doen tegen het tribunaal dat hen zal veroordelen of vrijspreken. Ondanks de dreiging van 74 jaar gevangenisstraf (door de volksaanklager VOX) is het duidelijk dat zij geen enkele schuld zien in hun wat ze gedaan hebben. Enkele uitspreken van hen zijn bijvoorbeeld:

Jordi Turull:

– De reputatie van Spanje staat op het spel. Zal het na een veroordeling ooit nog beschouwd worden als een democratie?

– Het is ongehoord dat alle wettelijk toegestane activiteiten en legale vergaderingen zich opstapelen tot een aanklacht van rebellie.

– Het referendum was niet gericht tegen Spanje. Er was geen plan om Spanje kapot te maken.

– Er waren geen muren van mensen, alleen bergen van waardigheid.

– Ik zit hier voor mijn ideeën en omdat ik me niet uit de politiek heb teruggetrokken. (Turull werd de dag na zijn presentatie in het Parlement als president van Catalonië gevangen gezet.)

– De aanklager is vastbesloten om ten koste van alles de onafhankelijkheidsbeweging kapot te maken. Het is ongehoord dat hij zegt dat het houden van een referendum over zelfbeschikking een misdaad is en dat ook zal blijven, zelfs wanneer deze uit het wetboek van strafwet is verwijderd.

– Ik zit hier niet voor wat ik gedaan heb. Ik zit in de beklaagdenbank voor mijn ideeën

– Geëmotioneerd zegt Turull: Ik heb altijd eerlijk gewerkt voor het verbeteren van mijn land, Catalunya.

Josep Rull:
– Ze beschuldigen mij met een gemanipuleerde interview. Dat is een serieuze aanklager onwaardig.

– Dit tribunaal heeft nu de kans om te laten zien wat de rechten en wat de beperkingen van de vrijheid zijn.

– Met mijn gevangenneming heeft u besloten dat ik mijn kinderen, Bernat en Roger, gedurende twee jaren niet heb kunnen zien opgroeien. Maar met dit kunt u niet voorkomen dat ik hen een nobele gedachte overdraag.

– Men eist 16 jaar gevangenisstraf tegen mij omdat ik een regeringsplan heb ondertekend, de basis van ieder willekeurig verkiezingsprogramma.

– Democratie verdedigt men met democratie

– De sterken sluiten overeenkomsten. De zwakken leggen op.

Jordi Sànchez:
– Hij begint met een citatie van Socrates: ‘Het is beter om onder een groot onrecht te moeten lijden, dan daar schuldig aan te zijn.’

– De gevangenis doet pijn aan de gevangen, maar ook aan de familie. Deze pijn wordt door de gehele Catalaanse samenleving gevoeld.

– Het referendum van 1 Oktober was zonder geweld. Men kan duizend keer beweren dat het gewelddadig was, maar dat zal de mensen die het hebben meegemaakt niet overtuigen.

– Het gaat hier om de veroordeling van fundamentele en politieke rechten en vrijheden. U heeft de verantwoordelijkheid om de politieke crisis niet te verergeren.

Carme Forcadell:
– Ik begrijp niet waarom ik voor rebellie wordt beschuldigd, terwijl mijn collega-‘s van het Parlementaire bestuur slechts voor wettelijke ongehoorzaamheid worden aangeklaagd. Mijn stem telt evenveel mee als die van hun, ik beging dezelfde feiten. Alle besluiten worden door het gehele bestuur of door de plenaire vergadering van het Parlement genomen. Het bestuur heeft zich altijd aan het Parlementaire reglement gehouden. Ik wordt vervolgt voor mijn carrière (zij was acht jaar voorzitster van de burgerbeweging ANC), voor wie ik ben, en niet voor mijn handelen.

Ik heb altijd het vrije woord in het Parlement verdedigd en zal dat blijven doen. Want dat is de basis van Democratie.

– De aanklager blijft volhouden bij valse tweets die niet bestaan en blijft volhouden dat ik opgeroepen heb om scholen te bezetten.

– In de afgelopen 3 maanden is niets van de aanklacht bewezen. De aanklager kon zijn aanklacht aanpassen, maar doet dat niet.

Dolors Bassa:
– De rechtszaak heeft me soms verontwaardigd, geschokt en doorgaans triest gemaakt.

– Ongehoorzaamheid is een politiek regeringsplan voorstellen en dat vervolgens niet uitvoeren.

– Ik vraag niet alleen de Vrijheid voor mezelf, maar ook die van de komende generaties.

Jordi Cuixart:
– Als we worden gestraft voor wat we gedaan hebben, kan men daar ook in de rest van Spanje voor worden gestraft.

– Ik riep op tot een permanent protest en zal dat blijven doen want dat is de motor om vooruit te gaan. Dit is burgerlijke ongehoorzaamheid. Men voerde op 1 Oktober een fundamenteel recht uit.

– Dit is een politieke rechtszaak.

– Catalonië is een veelzijdige samenleving. Zelden vraagt men in Catalonië waar men vandaan komt, maar wel waar men naar toe wilt gaan.

– Het hoofd van de Staat (koning Felipe VI van Bourbon) heeft de mogelijkheid voorbij laten gaan om het geweld door de Staat te veroordelen.

– De meest karakteristieke uitspraak van alle beschuldigden was waarschijnlijk wel deze van Cuixart: ‘We zullen weer precies hetzelfde doen.’

De aangeklaagden hadden soms moeite om hun emoties te bedwingen. Zelfs advocaat Jordi Piña moest op een gegeven moment zijn bril even afzetten om zijn ogen te drogen.

Het gehele gerechtelijke proces kon live worden gevolgd. Echter alleen in Catalonië en Baskenland werd het proces door de publieke omroep uitgezonden. In de rest van Spanje wordt nagenoeg geen interesse getoond voor het meest belangrijke proces sinds het Franco regiem en dat zelfs het einde zou kunnen betekenen van wat men de ‘democratische periode in Spanje’ noemt. Voor deze laatste zitting stelde de burgerorganisatie Omnium Cultural op verschillende plaatsen in het land grote TV projectieschermen op om deze gezamenlijk te kunnen volgen. ‘s-Avonds organiseerde het ANC voor de gemeentehuizen bijeenkomsten waarin men de gerechtelijke vervolgingen en het ondemocratische handelen van Spanje veroordeelt.

Op de Potkaars podcast is een interview van me te zien over de laatste ontwikkelingen hier in Catalonië. Ook ander interviews van Nederlanders die nauw bij dit onafhankelijkheidsstreven betrokken zijn en van Nederlands sprekende Catalanen zullen hier worden gepubliceerd.

Daarnaast is er meer informatie te vinden op spanje.cat, waar ook de artikelen van dit blog zijn te lezen.

Please follow and like us:
error

De definitieve aanklacht

(1580 woorden)

Drie maanden duurde het gerechtelijke proces tegen de Catalaanse leiders in het Spaanse Hooggerechtshof omdat zij een referendum hadden georganiseerd over de onafhankelijkheid van Catalonië. Enkele weken daarna schreef de openbare hoofdaanklager van Spanje, Maza, zijn aanklacht ‘Zij zullen hard vallen’. Deze leek eerder op een revanche dan een juridisch, op feiten gebaseerde aanklacht en noemde het referendum een staatsgreep. De regering van Puigdemont werd aangeklaagd als een misdadige organisatie die oproer met gewapend geweld zou hebben gepleegd. Om dit gewapend geweld te onderbouwen hadden zij, volgens het OM, de steun van de Catalaanse politie. Tot dat moment had nog niemand het zo gezien, want niemand had, afgezien van het politiegeweld, geen militaire oproer van de Catalanen waargenomen. Maar de unionistische politieke partijen en de Spaanse pers haakten er gretig op in en publiekelijk werden de de Catalaanse leiders gedurende de afgelopen anderhalf jaar reeds veroordeeld.

Gebaseerd op de rapporten van de de Guardia Civil en Policia Nacional schreef onderzoeksrechter van het Hooggerechtshof Llarena zijn bevindingen dat aanleiding gaf voor het gerechtelijk proces. De talrijke onregelmatigheden, ook wel bekend als ‘procedurefouten’, zijn welbekend, met name bij de justitie in Schotland, België en Duitsland. Deze laatste besloot om president Puigdemont vrij te laten en hem niet uit te leveren op basis van oproer, want het hof van Sleeswijk-Holstein zag geen geweld van zijn kant. Daar de Spaanse justitie hem niet uitgeleverd wilde hebben voor slechts wettelijke ongehoorzaamheid, liet Llarena het Europese uitleveringsbevel vallen. Alleen in Spanje wordt Puigdemont aangeklaagd voor oproer en zal worden gearresteerd indien hij voet op Spaanse bodem zet. Dit feit alleen al is een juridische barbariteit de de Europese eenheid en het Schengen verdrag tenniet doet.

Gedurende ruim 50 hoorzittingen van het gerechtelijk proces passeerden een 450 getuigen de revue, waaronder de aangeklaagde burgerleiders en de politici zelf, ex-president Rajoy, zijn vicepresidente en de ministers van BiZa en die van financien, leiders van de politiecorpsen Mossos d’Esquadra, Policia Nacional en Guardia Civil, en agenten die bij de protestdemonstraties en het referendum aanwezig waren, burgers die de stokslagen van de Spaanse politie te verwerken kregen en onafhankelijke specialisten die hun mening over verschillende thema’s gaven.

Ook gedurende de hoorzittingen vonden vele ‘procedurefouten’ plaats. Het meest opmerkelijke was dat internationale waarnemers geen plaats in de rechtszaal kregen, dat de verdediging vele vragen niet mochten stellen daar zij ‘niet relevant zijn voor het hof’, niet de video’s mochten tonen om de beweringen van de 200 Spaanse politieofficieren te weerleggen en het opvallende verschil in behandeling tussen de getuigen van de aanklagers en die van de verdediging door voorzittend rechter Marchena. De video’s werden in een aparte sessie na elkaar getoond, waardoor de effectiviteit van de verdediging voor een groot deel verloren ging.

Na dit proces van 50 hoorzittingen en welke 3 maanden in beslag nam, lijkt het of er niets is gebeurd. Het OM houdt voet bij stuk en heeft nagenoeg niets in haar voorlopige aanklacht (van voor het proces) veranderd. Afgezien van een enkel detail met betrekking tot misbruik van overheidsgeld en details met betrekking tot de getuigenis van majoor Trapero en commissaris Lopéz van de Mossos d’Esquadra. Deze vormen de sleutel in de aanklacht waarop de bewering is gebouwd dat de Catalaanse regering het politiecorps van 17.000 man als gewapende eenheid inzette voor het realiseren van de onafhankelijkheid. Met name drie vergaderingen van de Mossos met leden van de Catalaanse regering zijn erg belangrijk. Het was de enige keer in het proces dat Marchena zich direct naar een getuige richtte. Hij vroeg Trapero toen wat er in deze vergaderingen besproken was. Trapero antwoordde dat hij tegen de politici gezegd had dat hij zich aan de wet en aan het verbod van het referendum door het Constitutioneel Hof zou houden. Het OM ziet deze getuigenis dus als een belangrijk wapen om het tribunaal te overtuigen. Maar zij vermeld vooral een ander detail uit deze vergadering, namelijk dat de ‘geprocedeerde rebel’ (Puigdemont wordt nooit bij naam genoemd) aan het einde van de vergadering had meegedeeld dat hij direct de Catalaanse onafhankelijkheid zou uitroepen indien er bij het referendum (dodelijk) geweld gebruikt zou worden.

Ondanks de beweringen van de Catalaanse politietop dat zij de Spaanse wet zouden blijven respecteren, het oneens waren met de Catalaanse politici om het referendum door te laten gaan en zelfs overwogen om de Catalaanse politici in de dagen voor het referendum te arresteren, beweert het OM dat de Mossos d’Esquadra samenwerkten met de Catalaanse regering en de gewapende eenheid vormde die het geweld van oproer zou moeten onderbouwen.

Ondanks dat er geen enkel bonnetje, factuur of bankafschrift is getoond en de Spaanse minister van financien, samen met een stoet van ambtenaren, onder ede getuigt dat er geen enkele Euro door de Catalaanse regering aan het referendum is uitgegeven (Catalonië stond al enkele maanden vooraf aan het referendum onder streng financieel toezicht), eist het OM gevangenisstraffen wegens misbruik van 5 miljoen Euro overheidsgeld.

De aanklager stelt de Catalaanse politici en burgerleiders verantwoordelijk voor het politiegeweld op 1 Oktober 2017. De mensenmenigte lokte dit geweld uit toen zij als een menselijk schild de politie de toegang tot de kieslokalen versperdden. Dus niet de daders van het geweld zijn verantwoordelijk voor hun gedrag, maar degenen die het uitlokten.

De naam van president Puigdemont wordt gedurende het gehele proces angstvallig vermeden. De enige keer dat Puigdemont in zijn betoog voorkomt is wanneer Zaragoza beweert dat hij onterecht niet aan Spanje werd uitgeleverd door de rechtbank van Sleeswijk-Holstein. De aanklager betreurt dat de Duitse rechtbank geen geweld van Puigdemont zag, zonder dat dit in een proces met getuigen werd aangetoond. Het OM trekt de Duitse justitie dus in twijfel en legt tevens de bewijslast van onschuld bij Puigdemont.

Aanklager Jaime Moreno beweert dat Catalonië rond de dagen van het referendum een kruidvat was dat ieder moment kon ontploffen.

Aanklager Javier Zaragoza liet de meest opmerkelijke beweringen horen:

‘Het houden van een referendum blijft een misdaad, ondanks dat deze is gedecriminaliseerd.’ (Het referendum over zelfbeschikking werd in 2004 uit het wetboek van strafrecht is verwijderd.)

‘Het referendum van 1 Oktober 2017 was een gewelddadige staatsgreep.’ Zaragoza vergelijkt het referendum met de mislukte staatsgreep van 23 Februari 1981 door majoor Tejero van de Guardia Civil. Deze bezette toen het Congres met gewapende eenheden en gijzelde gedurende 24 uur de volksvertegenwoordigers. Tejero loste enkele pistoolschoten in de vergaderzaal van het Congres om de parlementariërs te intimideren en in Valencia reden tanks door straten. Maar Zaragoza beweert: ‘Het gewelddadig karakter van een opstand hoeft niet noodzakelijkerwijs van fysieke of van militaire aard te zijn.’ De ‘intimidatie door de mensenmassa tegenover de politie’ op de dag van het referendum en de ‘belegering’ van het Catalaanse ministerie van Economische Zaken op 20 September bestempelt hij als ernstiger dan de intimidatie door Tejero in 1981.

De straffen die het OM eist zijn dezelfde welke hij aan het begin van het gerechtelijk proces eiste. De hoofdschuldige in deze aanklacht is vicepresident Junqueras, want president Puigdemont is in Europa vrij man en kan daarom niet als de leider van een criminele organisatie worden aangemerkt. Rechtsgeleerde Javier Pérez Royo stelt dat dit grondwettelijk onmogelijk is, daar een president altijd eindverantwoordelijk is voor zijn regering. Maar een misdadige organisatie heeft nu eenmaal ook een leider nodig. Tegen vicepresident Junqueras wordt daarom 25 jaar gevangenisstraf geëist wegens oproer, wettelijke ongehoorzaamheid en verkwisting van overheidsgeld. Voor de meeste andere leiders wordt zeventien jaar gevangenisstraf geëist.

Alleen de landsadvocaat Rosa María Seoane heeft zich de intellectuele moeite getroost om haar aanklacht te veranderen van ‘gewelddadige oproer’ naar ‘aanzetten tot opruiing’ (sedicio). Voor dit laatste is geen militair geweld nodig om te worden beschuldigd. Zij vraagt daarom 12 jaar voor Junqueras en tussen de 7 en 11,5 jaar voor de andere politici en de burgerleiders terwijl, twee politici worden vrijgesproken van sedicio.

De advocaten zullen volgende week hun eindbetoog uitspreken. Zij zullen daarin om de onmiddellijke vrijlating van hun cliënten vragen. Zij voelen zich daarin gesteund door de uitspraak van de werkroep ‘Willekeurige gevangenneming’ van het Hoge Commissariaat Mensenrechten van de Verenigde Naties.

Een aantal deuren verder, in de vierde kamer van hetzelfde Spaanse Hooggerechtshof, besluiten rechters dat de overblijfselen van dictator generaal Francisco Franco niet kunnen worden verwijderd. De familie van Franco had daarom verzocht nadat president Pedro Sanchez belooft had deze weg te halen uit de tombe van de Vallei van de Gevallenen in ruil voor politieke steun. Het argument van het Hooggerechtshof is dat hij sinds 1 Oktober 1936 reeds staatshoofd van Spanje was en als zodanig moet worden geëerd. De genoemde datum is echter drie jaar voor de beëindiging van de gewelddadige en zeer bloedige burgeroorlog tegen de legitieme republikeinse regering. Deze oorlog begon met de staatsgreep door de militaire top op 18 Juli 1936. Op 1 Oktober 1936 werd Franco door hen als oppergeneraal aangesteld. Dat het Hooggerechtshof deze datum nu aanmerkt als het aantreden van Franco als staatshoofd, zou de burgeroorlog legitimeren als de verdediging van de gevestigde orde. Het Hooggerechtshof wast de staatsgreep van Franco en zijn dictatoriale regiem dat 40 jaren duurde dus wit. Historici zijn het er in het algemeen over eens dat Franco aan de macht kwam dankzij de oorlog die 1939 eindigde. De legitieme Spaanse en Catalaanse republikeinse regeringsleden werden in 1939 door ditzelfde tribunaal veroordeeld voor… gewelddadige oproer.

De geest van Franco waart nog in alle gelederen van de Spaanse staat, waaronder het Hooggerechtshof. Dit fenomeen, bekend als ‘sociologisch francoïsme’, wordt vaak toegeschreven aan de indoctrinatie in het onderwijs gedurende het dictatoriale regiem. Vandaag plukken we dus nog steeds de wrange vruchten dat de westerse geallieerden na de inval in Normandië, nu 75 jaar geleden, het fascistisch Spanje links hebben laten liggen.

Please follow and like us:
error

Al is de leugen nog zo snel…

Editoriaal schrijven van Vicent Partal
(Letterlijke titel: ‘Men haalt eerder een leugenaar in dan een manke’

(520 woorden)

Gisteren kondigde de rechtbank van Updula (Zweden) aan dat ze niet om de uitlevering van Julian Assange naar haar land zal aanvragen. Zoals bekend, Assange werd voor een discutable verkrachting aangeklaagd waarvoor de Zweedse justitie hem vervolgt.

De advocaat van Assange, Per Samuelson, verteld dat het tribunaal geaccepteerd heeft dat de uitlevering met een Europees bevel niet nodig is, want men kan hem net zo goed ondervragen in de Britse gevangenis van Belmarsh, waar hij verblijft, of zelfs direct door middel van een videoconferentie. Dit zijn nogal voor de hand liggende redenen.

Met grote waarschijnlijkheid kunnen velen van ons zich nog precies hetzelfde geval herinneren toen men de leden van de Catalaanse regering in ballingschap in November 2017 wilde ondervragen. Advocaat Paul Bekaert gebruikte toen hetzelfde argument. Hij stelde de Audiencia Espanyola (rechtbank voor politieke dissidenten en terrorisme, vert.) voor dat ze op Belgisch grondgebied zouden worden ondervraagt. Maar de Spaanse justitie weigerde dit.

Toen de Spaanse justitie de Catalaanse president opriep om hem op 2 November 2017 te verhoren, antwoordde zij dat het onmogelijk was om dit op dezelfde manier te doen zoals Zweden nu met Assange doet. Zij zei dat er ‘geen enkel excuus’ was dat hij persoonlijk zou komen om zich te presenteren. De Audiencia bevestigde dat het verplicht was dat men persoonlijk bij de ondervraging aanwezig moest zijn. Een leugen die nu met het gerechtelijk besluit over Assange volkomen aan het licht komt.

Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaald haar wel. En dat begint nu het grote probleem van de Spaanse justitie te worden. De lijst van de dingen waarvan de Spaanse rechtbanken zeiden dat deze verplicht waren en waarvan nu aangetoond wordt dat dit niet zo is, is immens. En deze zal nog langer worden wanneer blijkt dat men niet persoonlijk in Madrid trouw aan de Spaanse grondwet hoeft te zweren om Euroafgevaardigde te zijn.

Het spel van Spanje is overduidelijk. President Puigdemont heeft deze zo transcendentale juridische strijd gewonnen, want hij wist dat hij deze niet binnen de Spaanse staat moest voeren, waar geen justitie is, maar daar waar deze onafhankelijk en democratisch is, op Europees niveau.

De ballingen hebben de partij op deze manier gewonnen; door het duidelijk blootleggen van de schandalen van de dwalende rechtszaak door het Spaanse Hooggerechtshof. En als gevolg daarvan heeft Spanje zich in haarzelf opgesloten, liegend, door het verzinnen van regels en het vernietigen van de voorspelbaarheid van justitie. Met als gevolg dat zij volkomen los is komen te staan van het Europese systeem.

En onder deze omstandigheden is het duidelijk dat het enige wat zij kan doen, alsof  het Wilde Westen is zonder wet, in de marge van de Europese wetgeving, is proberen om Carles Puigdemont te onderwerpen door hem gevangen te nemen.

Maar zij kan daar alleen in slagen indien Puigdemont het hol van de leeuw in gaat, oftewel Spaans grondgebied zal betreden. Wat we nu zien gebeuren, en daar hoort ook het probleem bij van de zogenaamde geloofsbrief als Euroafgevaardigde, gaat slechts enkel en alleen hierom. Men is gewaarschuwd.

Please follow and like us:
error

Reactie van Spanje op het VN Rapport

(630 woorden)

Als reactie op het rapport van de werkgroep Arbitraire Gevangenen (WGAD) van het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor de Mensenrechten, zegt de Spaanse president Pedro Sánchez dat de werkgroep zich heeft laten misleiden door de leugens van de Catalanen en de realiteit heeft verdraaid. Spanje is dus niet van zins om de Catalaanse politieke gevangenen per onmiddellijke ingang vrij telaten, zoals het rapport aanbeveelt.

In Spanje zelf is weinig of geen bekendheid gegeven aan de publicatie van het rapport van WGAD. Een aantal telefoontjes van het publiciteitsbureau Espanya Global, welke onder het ministerie van BuZa valt, naar de directeuren van de grootste media, was voldoende om dit te verhinderen. De directeur van Espanya Global, Ara Lozano, zei dat de communicatie middelen van haar bureau verbeterd moeten worden om dit soort vergiftigingen door de Catalanen bij de internationale instellingen te voorkomen. Toen Lozano in 2015 volksvertegenwoordigster in het Congres van UPyD was, zei zij vanaf het spreekgestoelte in het Congres dat iedere democratie de uitspraken van de VN moet respecteren. Zij sprak toen over de VN veroordelingen tegen de Venezuelaanse oppositie leider Leopoldo López en natuurlijk niet over de Catalaanse politieke gevangenen.

Daarnaast is de Spaanse regering een smeercampagne begonnen tegen de leden van de werkgroep. Zij vraagt bij de VN het ontslag van twee leden, de Mexicaan José Guevara en de Zuid-Koreaan Seong-Phil Hong, omdat zij in het verleden hebben samengewerkt met de advocaat van Puigdemont, Ben Emmerson. Dit zou de uitspraak door verstrengeling van belangen hebben beïnvloedt. De regering heeft nu na publicatie van het rapport echter geen argument meer om de leden van de werkgroep te wreken, want zij heeft afgelopen 8 November al haar klachten en aanbevelingen met betrekking tot dit onderzoek kunnen indienen.

Daarnaast beschuldigt Sánchez dat WGAD het rapport vooraf heeft laten uitlekken. De Spaanse overheid kreeg het rapport 48 uur voordat het publiekelijk bekend zou worden gemaakt. Emmerson laat weten dat de Spaanse regering zelf het rapport naar de krant el Pais heeft laten uitlekken. In een serie Tweets laat hij zijn mening hierover uit.

Het antwoord van de Spaanse regering op de WGAD uitspraak lijkt steeds wanhopiger. Nu klagen ze over een verondersteld belangenconflict en dat de beslissing naar mij vooraf zou zijn uitgelekt. Geen van deze klachten is waar.

Ik heb nooit de leden van WGAD ontmoet of gesproken. Twee van hen waren officiële VN Rapporteurs op hetzelfde moment toen ik dat was. Onze stafleden werkten samen met gezamelijke brieven, maar ik nooit direct zaken met hen gedaan. Er is geen belangenconflict.

Ook lekte niemand van WGAD, of haar Secretariaat, de uitspraak vooraf uit. De regering lekte die met opzet, zoals de envelop van de brief duidelijk maakt. Dit is een on-eerzame poging van de regering van Pedro Sánchez om WGAD te besmeuren.

Persoonlijke aanvallen zoals deze zijn de laatste redmiddelen van een wanhopige regering. De autoriteiten van de regering van Sánchez hebben met opzet tegen de VN gelogen toen zij beweerden dat de uitkomst vooraf naar mij was gelekt, terwijl zij volkomen wisten dat zijzelf naar El Pais hebben gelekt. Zij hebben dit opgezet.

Het zal allemaal duidelijk worden wanneer de VN deze valse aanklachten onderzoekt. Het niveau van opzettelijke oneerbaarheid van regeringsleden van een VN lid is zeldzaam. Spanje gedraagt zich als en schurkenstaat. Door het maken van deze aantijgingen, schiet Pedro Sánchez zichzelf in de voet.

Sánchez doet er beter aan om zich juridisch en politiek zich wat meer volwassen te gedragen. Hij zou de uitspraak van WGAD moeten accepteren en stoppen met de Stalinistisch show rechtszaak. En Pedro, bedenk waarom Barca zo goed in voetbal is: Speel met de bal, niet op de man.

De minachting van Spanje naar de VN en haar uitspraak is geen uitzondering. Er bestaat inmiddels lange lijst van internationale organisaties en instituten, waaronder International Trial Watch en Amnestie International.

Please follow and like us:
error