Open oorlog van de ‘deep state’ tegen de regering

(1050 woorden)

Eergisteren werd het hoofd van de Guardia Civil (GC), kolonel Diego Pérez de los Cobos, door de minister van BiZa, Fernando Grande-Marlaska (in het gewone leven rechter van het Audiencia Nacional), op staande voet ontslagen. Het ontslag kwam voor buitenstaanders als een donderslag bij heldere hemel.

De los Cobos, zoon van een generaal onder het Franco bewind en broer van een lid en ex-voorzitter van het Constitutioneel Hof, heeft een lange lijst van verdiensten. Voor enkele daarvan kreeg hij van dezelfde minister een medaille.

Op 23 Februari 1981 toog hij naar de kazerne van de GC in de blauwe kiel van de de fascistische Falange partij. Daarmee toonde hij zijn steun aan zijn meerdere, luitenant kolonel El Tejerazo, die op dat moment een staatsgreep pleegde in het Spaanse Congres en verklaarde dat hij klaar stond om ‘te doen wat nodig was’.

In 1992 werd de Baskische activist Kepa Urra door hem en enkele van zijn collega ‘s gemarteld. Spanje werd door de de VN Commissie Tegen Martelingen hiervoor veroordeeld en als gevolg daarvan werd de Los Cobos gedegradeerd. Zijn collega ‘s werden in 1997 door het gerechtshof in Bilbao tot vier jaar gevangenis veroordeeld, maar hun straf werd door het Hooggerechtshof verlaagd en zij kregen amnestie van de ministerraad van de PP regering onder Aznar. Hierdoor zijn zij nooit voor de martelingen in de gevangenis beland.

Later won De los Cobos weer het vertrouwen van het legercorps en de politici en werd hij in 2006 adviseur van de minister van BiZa onder de socialistische PSOE regering.

In 2017 stelde hij rapporten op over de aanloop naar en het verloop van het referendum in Catalonië. In wezen begon het hoofd van de GC in Catalonië na de volksraadpleging in November 2014 reeds met onderzoeken naar politici en burgers die voor de Catalaanse onafhankelijkheid zijn. Deze rapporten werden vervolgens door het OM overgenomen en verder verfijnd voordat ze in de rechtszaken tegen de Catalaanse leiders gebruikt werden. De Los Cobos pleegde meerdere malen meineed tegen de Catalaanse politici en de burgerleiders die het referendum hadden georganiseerd of deze hadden gesteund. Ook was hij hoofdverantwoordelijke voor het politiegeweld op de dag van het referendum zelf. Zo beweerde De Los Cobos voor het Spaanse Hooggerechtshof dat de Catalaanse politie het referendum oogluikend toestond en dat de GC daarom besloot om zelf in te grijpen. Volgens hem had de GC slechts enkele keren en altijd met proportioneel geweld ingegrepen tegen mensen die de GC verhinderden om de stemlokalen binnen te gaan. De GC heeft nooit tegen ouderen van dagen en kinderen gewelddadig opgetreden, zo zei hij voor de rechter. Het Hooggerechtshof stond echter niet toe dat er video ‘s door de verdediging werden getoond om zijn getuigenis en die van de tientallen andere GC agenten te ontmaskeren. De eerste gewelddadige charges vonden echter al in de vroege ochtend plaats, toen de stemlokalen amper waren geopend. De plannen voor de gewelddadige politiecharges en om zonder coördinatie met de Mossos d’Esquadra te werken, zoals de dagen voordat het referendum plaatsvond was afgesproken, lagen echter al wekenlang tevoren klaar. Mede dankzij zijn getuigenissen en het samenspannen met het OM zijn de Catalaanse politici en burgerleiders voor jarenlang tot gevangenisstraf veroordeeld.

Momenteel loopt er nog een rechtzaak tegen het hoofd van de Mossos d’Esquadra, Lluís Trapero. Zijn advocaat toonde tijdens de verhoren aan dat de getuigenissen van De los Cobos incoherent zijn. De GC heeft Trapero nooit kunnen vergeven dat hij de terroristische cel na de aanslagen in Augustus 2017 zelfstandig en op snelle en efficiënte wijze heeft kunnen ontmantelen.

De valse rapporten en de meineed tegenover het Hooggerechtshof en de Audiencia Nacional die de Los Cobos pleegde was geen enkele reden van bezwaar voor de socialistische PSOE partij. Integendeel, nadat de PSOE aan de regering kwam bleef hij het hoofd van de GC en kreeg van de huidige minister van BiZa er zelfs een medaille voor.

De reden voor het ontslag is het onderzoek dat de GC nu tegen de PSOE regering zelf doet in verband met de feministen demonstratie van 8 Maart jongstleden. Rechter Carme Rodríguez Medel, zelf dochter van een GC, gaf daar toestemming voor nadat een aanklacht daarover was ingediend. Ondanks dat het coronavirus al welig in Madrid tierde gaf Grande-Marlaska, die daar zelf ook aanwezig was, toestemming voor de protestdemonstratie. Zoals verwacht kwamen daar duizenden betogers op af waardoor Madrid de grootste haard van de pandemie in Spanje werd.

Uit solidariteit met De Los Cobos bood de tweede man binnen de GC, General Laurentino Ceña en bekend van de problematische persconferenties tijdens de coronacrisis, gisteren zijn ontslag aan. De algemene loonsverhoging die Marlaska de GC aanbood, welke de gemeenschap een kleine 500 miljoen Euro ‘s gaat kosten, was echter te laat om de brand nog te kunnen blussen. Met het ontslag van De Los Cobos is een open oorlog begonnen tussen de Guardia Civil, justitie en de ultrarechtse partijen Ciutadans, PP en Vox aan de ene kant, en de PSOE-Podem regering aan de andere kant. De Spaanse media schrijven nu met grote verbazing wat de Catalanen al lang wisten, namelijk dat de GC valse rapporten schrijft vanwege politieke motieven. De ultrarechtse en nationalistische protestdemonstraties die begonnen in de dure wijken van Madrid tegen hun ‘ontnomen rechten’ vanwege de coronacrisis, lijken een georganiseerde samenwerking van buitenparlementaire machten om de Spaanse regering te ontzetten. En een staatsgreep met al haar ins en outs is daarmee niet ondenkbaar.

Maar in feite vond de staatsgreep al plaats toen diezelfde PSOE partij de toenmalige Partido Popular regering steunde in haar politieke vervolgingen tegen de Catalanen. Men wilde toen, en nu nog steeds, niet luisteren en serieus overleggen over een referendum in Catalonië. Zowel de rechtse PP regering toendertijd als de meest linkse PSOE-Podem regering die Spanje ooit gehad heeft, blijven volharden in hun autoritaire en ondemocratische houding. Na het referendum in Catalonië lieten zij een politiek conflict over aan de justitiële en uitvoerende machten, waardoor de scheiding van de machten in het geding kwam. Zij vonden de vuile oorlog die gevoerd werd prima zodat de Catalaanse regering daardoor op illegale wijze (maar met toestemming van het Constitutioneel Hof onder voorzitterschap van GC broer Francisco Pérez de los Cobos) ontslagen werd, het Parlement werd ontbonden, de Catalaanse autonomie werd opgeschort, nieuwe verkiezingen door de PP regering (die daar totaal niets over te vertellen heeft) werden opgelegd, de opnieuw gekozen regering van Puigdemont niet door justitie werd toegelaten om te regeren en dat vreedzame en democratische politici en burgerleiders in ballingschap moesten of voor jaren lang gevangen zijn gezet. Spanje krijgt nu als een boemerang terug wat zij zelf begonnen was.

Please follow and like us:
error

Onvoorzien protest

(640 woorden)

Langzaamaan mogen we weer wat meer. Men heeft het langzaam opheffen van de quarantainemaatregelen in verschillende fasen ingedeeld. Wat wel en wat niet precies mag gedurende deze fasen is vooralsnog onduidelijk totdat de desbetreffende fase wordt ingevoerd. En dan vinden er alsnog veranderingen van de spelregels plaats.

Sinds een week geleden zitten we in Centraal Catalonië in ‘fase 1’. Daarmee mag binnen bepaalde uren worden gesport, terwijl in de tijden daarbuiten kinderen en ouderen naar buiten mogen om (in respectievelijke volgorde) te gaan spelen en wandelen. Omdat andere delen van Catalonië, zoals Barcelona, zich nog in ‘fase 0’ bevinden heeft men nu ook fase 1/2 in het leven geroepen zodat men daar toch enige vorm van vrijheid heeft. Om de verwarring volledig te maken zei het gemeenteraadslid met ‘veiligheid’ in zijn portefeuille dat men nu ook naar het strand mag. Toen het daar op Maandag mutje vol zat, werd er omgeroepen dat dit toch niet mocht en stuurde de politie de badgasten weer weg.

Ook, of beter gezegd met name, op nationaal niveau slaat het crisisbestuur de plank iedere dag weer mis. Aan het begin van een crisis is zoiets nog goed te praten, maar dat nu na ruim twee maanden de Spaanse regering nog steeds volledig blind vaart, geeft aan dat er iets meer aan de hand is.

Op Zaterdag houdt de Spaanse president Pedro Sanchez gewoonlijk ellenlange TV toespraken voor de bevolking waar hij nagenoeg niets concreets toezegt. Doet hij dit wel, dan is daar later in de Staatscourant niets van terug te vinden of in een geheel andere vorm. Of de gepubliceerde maatregelen zijn dusdanig onduidelijk, of zelfs intern tegenstrijdig, dat er geen levend wezen is te vinden die er nog iets van begrijpt. Vervolgens zijn er zogenaamde ‘rectificaties’ (verbeteringingen die het allemaal wat duidelijker moeten maken, of toch weer niet). En zo gaat het maar door, dag in dag uit.

De enige verbetering die we van deze regering hebben gezien is dat men uiteindelijk de militairen van het menu voor de persconferenties heeft geschrapt. Deze zorgden voor nog meer problemen die Sánchez reeds had nadat het hoofd van de Guardia Civil gezegd had dat er een speciale eenheid is die de sociale media op het Internet afspeurt op zoek naar valse informatie en naar tegenstanders van het beleid van de regering. Oftewel pure censuur en politieke vervolging. Dat wil niet zeggen dat deze eenheid, indertijd opgericht vanwege het referendum in Catalonië, is opgeheven. Integendeel, onlangs rapporteerde zij dat men na diepgaand onderzoek (een oxymoron voor een Spaanse militaire eenheid) tot de conclusie is gekomen dat er na de corona crisis een opleving van protesten zal plaatsvinden. ‘Met name onder de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweginging’, zo schrijven ze. Geen wonder; de Spaanse regering doet haar uiterste best daarvoor. Van het invoeren van de noodtoestand en het centraliseren van overheidstaken (wat zonder meer een verhulde staatsgreep genoemd mag worden), de weigering om Madrid gedurende twee weken lang te isoleren (wat 21.000 slachtoffers, 3/4 van het totaal over geheel Spanje, tot gevolg had), het misbruik van de noodtoestand voor politieke doeleinden, verlenging van diezelfde noodtoestand met de ultrarechtse partij Ciutadans (met de mondelinge toezegging om niet meer met de Catalanen over hun zelfbeschikkingsrecht te onderhandelen en waarmee zij bovendien de steun van andere, linkse, partijen in het Congres en de coalitiegenoot Podemos als een steen laat vallen) en nog heel veel meer.

Maar wat de Guardia Civil niet voorzien heeft dat zijn de protesten vanuit ultrarechtse, Spaans nationalistische hoek, compleet met uitbundig gezwaai van Spaanse vlaggen. Deze protesten begonnen in de luxe wijk van Madrid, Salamanca (notabene nog steeds in fase 0), worden geleid door de ultrarechtse Partido Popular en de fascistische Vox partijen en breiden zich als een olievlek over geheel Spanje uit. Maar gezien de coulante houding van de politie en Guardia Civil tegenover deze verboden protestdemonstraties is misschien omdat ze daar zelf in meelopen.

Please follow and like us:
error

Billy leeft

(475 woorden)

Billy het kind is dood. En dat mag gevierd worden. Gisteren werd bericht dat hij is bezweken aan het coronavirus.

Billy el Niño (het kind) is de bijnaam van Antonio González Pacheco, lid van de Spaanse Policia Nacional. Op het hoofdkantoor in Barcelona aan de Via Laietana, heeft hij duizenden martelingen uitgevoerd tegen politieke dissidenten van Franco en zijn regiem. Net als het fascistisch staatshoofd is hij op bed overleden zonder dat er ooit recht is gedaan aan zijn slachtoffers.

Billy was een specialist in het martelen die genoot van zijn werk. De video ‘s waarin Chato Galante, de vertegenwoordiger van slachtoffers van het franquisme, over zijn martelingen in het TV3 programma FAQS verteld (in het Spaans op 2:30) zijn zonder meer schokkend te noemen ondanks, of misschien juist dankzij, de serene manier waarop hij daar verslag van doet. Hij verteld onder andere over ‘waterboarding’ in een emmer totdat het slachtoffer op het punt stond te stikken. Dat konden ze perfect zien aan de verkleuring van je nagels, zo vertelt hij. Hem werd ook een pistool tegen het hoofd gehouden dat werd afgeschoten. ‘Dat het wapen ongeladen was, dat wist je natuurlijk niet.’

De martelingen door Billy hielden niet op na de dood van Franco en evenmin na de zogenaamde ‘democratische overgangsperiode’ die in 1978 begon. Zijn gedrag werd door de Spaanse justitie en politiek ook daarna getolereerd. Hij kreeg verschillende taken bij het politiecorps en werd zelfs tijdens de democratische periode tot twee maal toe officieel gehuldigd voor zijn bewezen diensten. Dit leverde hem, naast de huldiging die hij tijdens de Franco dictatuur kreeg, in totaal 50% extra pensioen op. Gedurende de 42 jaren dat Spanje zichzelf een democratie noemt, en wat door de internationale gemeenschap kritiekloos wordt overgenomen, is Billy nooit berecht voor zijn misdaden. Zelfs de zogenaamd links-socialistische PSOE regering, die gedurende deze periode in totaal 23 jaren lang heeft geregeerd, heeft nooit de minste moeite genomen. Toen hij in 2018 officieel werd uitgenodigd voor een bijeenkomst van de Policia Nacional en wat vele protesten uitlokte, zei de woordvoerder van de socialistische regering van Pedro Sánchez, Isabel Celáa: ‘hij is een vrij man en kan overal gaan waar hij uitgenodigd wordt.’ Dat de minister van BiZa, Grande Marlaska, nu bij zijn dood zegt dat men druk bezig is met het schrijven van een aanklacht tegen hem is weinig geloofwaardig. Temeer daar deze minister zelf door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is veroordeeld voor het toelaten van martelingen onder zijn toezicht toen hij rechter was bij het Audiencia Nacional.

Billy el Niño is geen uitzondering. Dankzij de amnestiewet van 1977 lopen er nog talrijke misdadigers van het Franco regiem vrij rond. Om deze amnestiewet te omzeilen vroeg Argentinië In 2014 aan Spanje om González Pacheco uit te leveren en hem daar te kunnen berechten voor veertien gevallen van martelpraktijken. Het Spaanse Hooggerechtshof weigerde echter om Billy uit te leveren omdat zijn misdaden waar hij voor wordt aangeklaagd verjaard zouden zijn. De persoon Billy el Niño is dood, maar hij is nog springlevend in alle gelederen (de wetgevende, rechtsprekende en uitvoerende machten) van de Spaanse staat.

Please follow and like us:
error

De Koningh van Hispanje

(600 woorden)

Met de dodenherdenking en het bevrijdingsfeest in Nederland afgelopen dagen werd natuurlijk ook het Wilhelmus weer gespeeld en gezongen. Echter, de zin ‘De Koningh van Hispanje heb ik altijd geëerd’ begrijp ik echter steeds minder. Voorzover ik heb kunnen nagaan is dit gebaseerd is op de Bijbelse gedachte dat christenen altijd hun wettige overheid moet dienen en gehoorzamen. Daar het katolieke Spanje toen heer en meester in de Lage Landen was, wilde men als protestant christenen niet de wettige overheid ongehoorzamen. Ook in de tweede wereldoorlog was er in sommige christelijke kringen een discussie wie men nu eigenlijk dienen moest: de (met geweld opgelegde) wettige nazi Duitsers of de Nederlandse regering en koningin in ballingschap.

Terug naar de koning van Spanje. Prins Juan Carlos I werd door de fascistische dictator generaal Francisco Franco aangewezen als zijn opvolger. Dat was niet voor niets. De familie Bourbon knoopte goede relaties met Franco aan om de macht weer terug te krijgen die zij in 1931, na het uitroepen van de Spaanse Republiek, verloren had en Alfons XIII vervolgens naar Portugal moest uitwijken. Zijn kleinzoon Juan Carlos werd door Franco als het hoofd van Spanje aangewezen om de eenheid van het land, en daarmee het toenmalige regiem, in stand te houden. Ook zijn zoon en opvolger koning Felipe VI is zich daar blijkbaar terdege van bewust. Hij heeft zich er dan ook uitgebreid op kunnen voorbereiden voordat hij, ver na het overschrijden van zijn 40ste verjaardag, koning werd en eindelijk eens iets voor de kost begon te doen in plaats van op de zak van de Spaanse onderdanen te teren. Op 3 Oktober gaf hij als staatshoofd een harde toespraak tegen de Catalanen die het gewaagd hadden om een referendum te houden over de afscheiding van Spanje. Dit was het groene licht voor de Spaanse gerechtelijke macht en de politici om de Catalaanse burgerleiders en politici gerechtelijk te gaan vervolgen, het Catalaanse Parlement te ontbinden, de regering te ontslaan en onder het mom van grondwetsartikel 155 de Catalaanse autonomie onder direct toezicht te stellen. Terwijl dit artikel alleen maar zegt dat de Spaanse centrale overheid slechts haar wil aan de politici van een ‘ongehoorzame autonomie’ mag opleggen. Deze ingreep mag daarom gerust als een bedekte staatsgreep worden gekenmerkt.

Met zijn toespraak koos koning Felipe VI van Bourbon partij en verloor daarmee zijn neutraliteit als staatshoofd. Iets wat onmisbaar is om eventueel te kunnen bemiddelen in het geval van een politiek conflict binnen de landsgrenzen, zoals het Catalaans onafhankelijkheidsstreven. De Spaanse eenheid heeft bij Felipe dus een hogere prioriteit dan het bemiddelen tussen verschillende partijen. Het mag daarom gerust gesteld worden dat het idealisme van het Spaanse koningshuis nog steeds geschoeid is op de fascistische ideologie van dictator Franco, welke dezelfde is als die van Italië en het nazi Duitsland van de jaren dertig en veertig.

Gezien de Spaanse trots en hoogmoed die al eeuwenlang bij ons in de Lage Landen bekendheid geniet, zou het me niets verbazen dat de toenmalige adellijken daarginder al van deze ideologie bevlogen waren nog lang voordat het een naam had. Bijvoorbeeld in de zestiende eeuw toen de Nederlanden zich gedurende tachtig jaren lang van het Spaanse juk probeerden te bevrijden. Laten we daar maar eens aan denken wanneer het ons volkslied weer ten berde wordt gebracht. En vergeet dan ook niet dat De Nederlanden toen hulp vanuit Duitsland kregen (we zijn ze er nog steeds dankbaar voor) en dat er, toen de vrijheid van meningsuiting en godsdienst werden aangetast, niet werd gemekkerd over ‘de soevereiniteit van een bevriende staat’ of iets van dien aard. Precies wat onze Nederlandse politici nu allemaal in koor zingen bij de schendingen van de mensenrechten in Catalonië en in andere delen van Spanje.

Please follow and like us:
error

Een dagje Spanje

(1300 woorden leesplezier)

Langzaam terug naar het normale leven
Eindelijk konden we sinds gisteren, Zaterdag twee Mei, naar buiten om wat te gaan wandelen of sporten. Dat moet je dan wel tussen 6:00 en 10:00 uur ‘s-morgens of 8:00 en 11:00 uur ‘s-avonds doen. Je mag maar één keer per dag gaan wandelen, fietsen of hardlopen en je moet binnen je woongemeente blijven. Dat laatste is, voor bijvoorbeeld fietsers, niet erg handig omdat de grootte van een gemeente soms minuscuul klein is. Buiten deze uren mogen ouderen van dagen en kinderen (de laatsten onder begeleiding) de straat op zonder door de sporters te worden besmet.

Verplichte mondkapjes onverkrijgbaar of onveilig
Gisterenavond (Zaterdag, na winkelsluitingstijd voorzover de winkels open zijn) maakte president Sanchez bekend dat met ingang van de eerstvolgende werkdag (aanstaande Maandag) het dragen van een mondkapje verplicht is indien men met het openbaar vervoer reist. De enige winkels die echter op Zondag open zijn en waar maskers verkregen kunnen worden zijn de apotheken. De voorzitter van het college van apotheken in Catalonië zegt echter dat ze van niets weten en dat de farmacies onvoldoende voorraad hebben. De maskers die door de regering op de stations zullen worden uitgedeeld, voldoen volgens het college niet aan de eisen om de mensen te beschermen. Het effect is dus dat de reizigers zich beschermt voelen, maar in realiteit een verhoogt risico lopen om besmet te worden dan wanneer men niets draagt en de onderlinge afstand van 1,5m respecteert. Indien hierdoor dodelijke slachtoffers gaan vallen zou de regering van Sanchez op zijn minst voor ‘dood door schuld’ moeten worden aangeklaagd indien zijn desastreuze beleid niet onder het hoofdstuk genocide valt.

‘Overleg’ en ‘coördinatie’
Op de wekelijkse vergadering tussen de presidenten van de Spaanse autonome gebieden van het o zo federale Spanje en de minister president vertelt deze laatste hetzelfde wat hij de vorige dag in zijn persconferentie aan de bevolking bekend heeft gemaakt. Naar de argumenten van, onder andere de Catalaanse president Quim Torra, om het normalisatieproces aan de autonome gebieden over te laten wordt (voor de zesde week op rij tijdens deze crisis) geen gehoor gegeven. Torra voelt zich als president daarom terecht beledigd. “Deze ‘coördinatie’ met de autonome gebieden, zoals Sanchez deze noemt, is niets anders dan het centraliseren van de overheidstaken”, zo twittert Torra geërgerd. Hij dringt er bij de Spaanse president op aan om de noodtoestand voor Catalonië op te heffen of tenminste de autonome regering het proces van normalisatie zelf uit te laten voeren.

Uiteindelijk wordt overeengekomen dat de Catalaanse minister van gezondheidszorg, Alba Vergés, aan het eind van de middag met haar Spaanse collega, Salvador Illa, overleg zullen plegen. In dit overleg doet Vergés haar beklag bij de Spaanse minister dat hij reeds de data van de-isolatie bekend heeft gemaakt zonder dat hij de informatie over de besmettingsgevallen in Catalonië tot zijn beschikking heeft. Na dit overleg verkondigt de Catalaanse minister dat Illa geaccepteerd heeft dat het normalisatie proces volgens de zogenaamde gezondheidsgebieden zal plaats vinden in plaats van de provincies. Later in de avond zegt de Spaanse minister van volksgezondheid (een partijbons met twee jaar werkervaring in het semi-particuliere bedrijfsleven dankzij zijn studie filosofie als academische bagage en opgeklommen tot deze ministerspost vanuit zijn burgermeesterschap van het dorp La Roca del Vallès), dat er nog niets definitief is besloten en dat men is overeengekomen ‘om de voorstellen te bestuderen’.

Persconferentie
Op de persvoorlichting van de Spaanse regering werd de vicepresidente Teresa Ribera* gevraagd waarom Portugal zo weinig slachtoffers (1043) heeft in tegenstelling tot Spanje (25264). Haar verklaring was dat Portugal ten westen van Spanje ligt en de besmetting vanuit het oosten (China en Italië) kwam. Het land had dus meer tijd om te reageren op de aankomende pandemie. Bij doorvragen van de journalist dat iedereen dezelfde informatie van het WHO tot zijn beschikking heeft en dat Portugal een dag eerder de noodtoestand afkondigde, verklaarde de vicepresidente dat het allemaal achteraf gezien gemakkelijk praten is. De meest redelijke verklaring is dat Portugal op het moment van de noodtoestand direct besloot om haar bevolking te isoleren en dat Spanje daar nog twee weken mee wachtte. Dit tot grote ergenis van onder andere de Catalaanse president Quim Torra.

Ook voor de Nederlandse NOS journalist Rob Zoutberg werd voor vandaag een rol weggelegd. Hij vroeg de Spaanse minister van volksgezondheid of de zogenaamde ‘intelligente’ isolatiemethode in Nederland ook niet in Spanje zou functioneren. Als antwoord kreeg hij van de minister te horen dat niemand Spanje de les hoeft te lezen en dat de Spanjaarden zich op voorbeeldige wijze gedragen. Op zijn vraag of de minister goed slaapt werd niet op ingegaan. Nadat minister van financiën Wopke Hoekstra op weinig diplomatieke manier te kennen gaf dat Nederland weinig zin heeft om Spanje en Italië te gaan financieren, ligt iedere Nederlandse inbreng nogal gevoelig bij de o zo trotse Spanjaarden.

Corruptie koning Juan Carlos I
Deze week kwam een nieuw fraudeschandaal van voormalig koning Juan Carlos I aan het licht. Volgens de openbaar aanklager in Geneve had hij in 2010 een koffer met 1,7 miljoen Euro ‘s van de koning van Bahrain ontvangen voor zijn ‘bewezen diensten’ (doorgaans betreft dit de verkoop van wapens) en het geld op zijn rekening van de Zwitserse Mirabaud bank gestort. Op dezelfde rekening ontving Juan Carlos ook 65 miljoen Euro van de koning van Saudi Arabie, Abdulla, als commissie voor de aanleg van de hogesnelheidstrein naar Mekka. Vandaag schreef de krant Vilaweb dat hij voor de witwaspraktijken gebruik maakte van de bemiddeling van advocaat Arturo Fasana. Het artikel beschrijft dat de krant El Confidencial in 2014 raporteerde dat deze advocaat door de openbaar aanklager van Geneve verdacht werd van witwaspraktijken door de ETA. Toen het Zwitserse OM om meer informatie over Fasana bij het Spaanse ministerie van BiZa vroeg, kreeg zij nooit een antwoord. Volgens El Confidencial werd het stilzwijgen van BiZa in 2014 verklaard omdat deze advocaat ook zijn geldwitwas diensten bewees aan de Guardia Civil in Galicië voor haar drugssmokkelpraktijken. Het ministerie van BiZa wilde dus niet haar eigen vuile was buiten hangen. El Confidencial heeft het artikel later van haar website verwijderd maar het is nog te vinden op archive.org. Gedurende de periode rond 2010 vond in Spanje het hoogtepunt van de economische crisis met bijbehorende humanitaire malaise plaats. In dezelfde periode verrijkte toenmalig koning Juan Carlos I zich dus met tientallen miljoenen Euro ‘s zonder bij te dragen aan de Spaanse kas en daarmee aan de verlichting van het humanitaire leed onder zijn bevolking. Tevens maakte hij met zeer grote waarschijnlijkheid gebruik van een aan ETA terroristen gerelateerde persoon. Het euvel zal zeker niet bijdragen aan de populariteit en stabiliteit van het Spaanse koningshuis, en daarmee de stabiliteit van het land als geheel.

De eenheid van Spanje boven alles
De in Catalonië woonachtige en ultrarechtse schrijver Javier Cercas werd geïnterviewd door de krant El Periódico. Bij de vraag wat hij van de coronavirus crisis vindt, antwoordde hij: ‘Het is natuur verschrikkelijk wat er gebeurd, maar ik werd meer geraakt door de zomer van 2017’. Hij doelde daarmee op het referendum in Catalonië over de onafhankelijkheid van Spanje. De fractievoorzitter van de socialistische PSC partij (onderdeel van de Spaanse regeringspartij PSOE) in het Catalaanse Parlement, Miquel Iceta, re-twitterde de problematische uitspraak van Cercas. Daarmee geeft hij dus te kennen achter dit standpunt te staan. De intelectueel Cercas en de parlementariër Iceta vinden dus dat de 25.000 doden in Spanje minder erg zijn dan het uitoefenen van een internationaal recht, zoals zelfbeschikking, op democratische manier. Ziehier het Spaans nationalisme in haar meest pure vorm. In een democratisch land zou zoiets politieke gevolgen voor de fractievoorzittter hebben. We kijken er met argusogen naar uit, maar gezien de ervaringen hebben we eerlijk gezegd weinig hoop.

* De Spaanse regering heeft vier vicepresidenten om de coalitiegenoot Podemos het gevoel te geven dat zij ook belangrijk zijn. In deze crisis spelen zij echter nagenoeg geen rol.


Please follow and like us:
error

De nieuwe normaliteit

(980 woorden)

In tijden van nood leert men de ware aard van iemand kennen. Zo is dat ook gesteld met landen in tijden van crisis, zoals nu met de huidige crisis van de coronovirus. Democratische staten informeren hun bevolking en laten de verantwoordelijkheid meer over aan haar burgers. Staten met dictatoriale trekjes tonen meer hun totalitaire karakter. Hun democratische gedrag in normale tijden is slechts een dun vernislaagje dat al snel verdwijnt wanneer de nood aan de man is. In Europa zien we dat nu in het Hongarije van Viktor Orbán gebeuren.

Maar ook het Spanje van de socialistische president Pedro Sánchez moet niet worden onderschat. Op 9 Maart werd er de noodtoestand afgekondigd. Maar in Madrid, waar een groote haard van het virus woedt, konden de bewoners zich nog geheel vrij door de stad en het land kon bewegen. Pas een week later werd een volledige lock down ingevoerd om verdere verspreiding van het virus te voorkomen.

Spanje heeft dertien autonome gebieden, met een eigen bestuur en overheidstaken, waaronder onderwijs, gezondheidszorg en een eigen politiemacht. (Dat laatste geld alleen voor Baskenenland en Catalonië). Ondanks dat alle autonome gebieden reeds tientallen jaren verantwoordelijk zijn voor de gezondheidszorg, werd het Spaanse ministerie nooit opgeheven, maar bleef in een uitgeklede versie doorbestaan. Doordat ook Catalonië al 27 jaar de gezondheidszorg tot haar overheidstaak heeft, is deze door de jaren heen geoptimaliseerd en aangepast aan de behoeften van haar territorium. Zo zijn er dorpen die qua gezondheidszorg bij de dichtstbijliggende stad zijn ingedeeld terwijl zij administratief tot een ander gebied, een comarca of provincie, behoren. Het moet gezegd worden dat ondanks de bezuinigingen van het afgelopen decennium, de gezondheidszorg er nog steeds naar behoren functioneert. Zij het dat de wachtlijsten voor niet-urgente gevallen soms onaanvaardbaar lang zijn. (Toen Jorge Fernández Díaz tijdens de regering van de Partido Popular minister van BiZa was, toonde hij in een gesprek zijn Spaans patriotisme door met trots te vertellen dat ‘we de gezondheidszorg in Catalonië hebben vernietigd.’ Dit werd echter zonder zijn medeweten op een mobiele telefoon opgenomen en later gepubliceerd.)

Met de invoering van de noodtoestand, nu zes weken geleden, werden deze overheidstaken, maar met name de gezondheidszorg en politie, onder direct bewind van de Spaanse ministeries van BiZa en gezondheidszorg gesteld. Het eerste gevolg daarvan was dat de goederen die door de ziekenhuizen en regionale overheden bij lokale leveranciers besteld waren, door de Guardia Civil en het Spaanse leger in beslag werden genomen en, met alle bijbehorende vertragingen en bureaucratie van dien, vanuit Madrid werden herverdeeld.

Op dat moment was de Catalaanse president de enige van de autonome gebieden die tegen deze centralisatie protesteerde. Natuurlijk werd zijn protest genegeerd en zelfs als ‘Catalaans separatisme’ gekenmerkt. Maar gedurende het verloop van deze crisis komen nu vanuit verschillende hoeken protest tegen het desastreuze beleid* van president Pedro Sanchez, waaronder zelfs presidenten van zijn eigen PSOE partij. (Die van Valencia en de Baleaarse eilanden). Nadien zijn er vele voorstellen, soms zelfs eisen, door de Catalaanse president ingediend. Nooit werd daar gehoor aan gegeven. Nadat de regering inzag dat haar plannen faalden, voerden zij later alsnog de ideëen van de Catalaanse regering in, zij het op een slechte manier en veel te laat.

Nu het aantal besmettingen en sterfgevallen vermindert, heeft de Spaanse regering haar plannen bekend gemaakt om Spanje weer terug te brengen naar een normaal functioneren. Bij de bekendmaking van de plannen zei Sanchez dat we terug gaan naar een ‘nieuwe normaliteit’. Het hoeft geen betoog dat zo ‘n proces met grote voorzichtigheid en op zeer gecontroleerde manier gebeuren moet waarbij maatregelen genomen moeten worden indien er zich ergens een opleving van besmettingen plaats vind. De Catalaanse regering heeft daarom, samen met die van Valencia en de Baleaarse eilanden, voorgesteld om het proces van opheffing van quarantaine en normalisatie over te laten aan de autonome gebieden. Zoals te verwachten was geeft de Spaanse minister van gezondheidszorg daar geen gehoor aan en heeft hij besloten dat het normalisatieproces geregeld zal worden aan de hand van de Spaanse provincies. Dit heeft dus tot gevolg dat een klein dorp ergens in de Pyreneeën met geen enkele besmetting onder hetzelfde regiem valt als de stad Barcelona met haar dichte bevolking, indien zij tot dezelfde provincie Barcelona behoort.

De Catalaanse president Quim Torra reageerde hierop met: “Ze hebben helemaal niet naar ons geluisterd. De ‘coördinatie’ (zoals Sanchez dit eerder noemde) is centralisatie en een minachting van al onze argumenten. Catalonië keert terug naar 1833, met Lérida, Gerona, Tarragona en Barcelona. Alle ervaringen met betrekking tot het regelen van de gezondheidszorg volgens gezondheidsgebieden gaan naar de prullenbak. Een ernstige fout’. Het hoeft weinig betoog dat dit normalisatieproces gedoemd is te mislukken indien er nieuwe besmettingshaarden optreden.

De centralisatie van de overheidstaken, het militair vertoon (afgelopen week was er veel beroering omdat het leger om onbekende redenen een tentenkamp in de straten van de wijk Gràcia in Barcelona opzetten) en het normalisatieproces volgens de provincies zijn zorgzame signalen dat het hier niet alleen maatregelen betreft met betrekking tot de gezondheidscrisis, maar dat er ook politieke motieven achter zitten. De indeling van Spanje volgens autonome gebieden zijn het gevolg van de afspraken die werden gemaakt om het land na het Franco regiem te democratiseren. Door de gezondheidszorg tijdens het normalisatieproces volgens provincies te laten verlopen, worden tientallen jaren van ervaring en aanpassingen aan de lokale realiteit vernietigd. Alles duidt er op dat er lieden zijn die weer terug verlangen naar een Spanje dat vanuit Madrid wordt bestuurd. Op deze manier hopen zij naast de coronacrisis tegelijkertijd de territoriale crises met Catalonië en Baskenland te bedwingen. Indien zij daarin slagen, gaan we inderdaad terug naar een ‘nieuwe normaliteit’. Maar niet eentje waar we op hoopten.

  • De fouten en nalatigheden die de regering Sanchez tijdens deze corona crisis begaan heeft, zijn teveel om op te noemen. Het Engelstalige blog barbaryfigs toont echter een goed beeld daarvan.
Please follow and like us:
error