Searching for dignity

jordis-presJordi Sànchez and Jordi Cuixart are now in jail for 140 days because of their political ideas about an independent state of Catalonia. For the same reason, vice president Oriol Junqueras en minister Quim Forn are deprived from their liberty now during 127 days. They are accused of sedition, which implies armed violence.

This article was initially written to my contacts at LinkedIn.

A dignified job, and life in general, is impossible if fundamental human and civil rights are broken. This is the case in Spain, member of the European Union and with its permissive silence.

To my friends and professional contacts at LinkedIn,
The LinkedIn network is mainly concerned about jobs, professional connections and career development. Though, the most important aspect of life, at least to me, is dignity. A dignified job is all we search for, of course. Although it might be one of the most important aspects, such a job will definitely not give the glorified thing if dignity in general is absent. Currently I have been confronted with this situation.

My second country where I have been living during the last 22 years was Catalonia, an autonomic region in Spain with its main city Barcelona. About eight years ago people of this region concluded they could not be part anymore of Spain. Their dignity had been reduced to a minimum when the Constitutional Court sentenced against the new Statute that the Catalan language was not allowed to be the main language of the area as Catalonia cannot be regarded as a nation. After the Franco regime, many years of struggle, negotiations and non-fulfilled promises about the ways to fit the region within Spain as a common project had become exhausted. People started to search a way to decide about their own future. Since 2012, protest demonstrations were held for an independent Catalan state within the European Union. All demonstrations, where often more than a million people participated, have been exemplary peacefully and the entire political process towards the Catalan independency has always been democratic and with respect of its minorities and the Spanish state. Even though the Spanish government has never been willing to negotiate about a referendum about an independent Catalonia. After all terms for negotiating were exhausted and the Catalan government was forced to organize a referendum on its behalf to fulfill their promise against their voters, a referendum was organized at 1 October 2017. We all have seen the violent images of the Policia Nacional and Gaurdia Civil on that commemorative day, not in order to stop the referendum, but just to spread fear and violence among the Catalan people. Since then, civil and political leaders have been put in jail and others, like president Puigdemont, moved out from Spain in order to fled injustice. The Catalan autonomy has been intervened and fundamental human en civil rights have been deteriorated severely. The results of the imposed, illegal elections by the central government of president Mariano Rajoy, however, were won again by the independency parties. The central government, and their political alliances, however, do not accept this democratic result. In addition, the highest courts in Spain, like the Constitutional Court and Supreme Court, are directly influenced by the political forces. This deterioration of democracy has been denounced by different independent parties, like Amnesty International.

All this annoys me very much. That’s why I am currently not mainly concerned about a dignified job, but in a dignified live in general in this part of the world where life has led me to. As an engineer, solving non-linear differential equations, like the Navier-Stokes equation, or validating its results by experimental technologies like Particle Image Velicometry, have currently become a lower priority than optimizing the boundary conditions of LIFE. Although I mostly prefer to solve the first problem, the second one is of more importance to me.

Further reading.
If you like to read the Spanish government’s opinion and its typical view on democracy and on reality in general, so to say, any large Spanish newspaper will perfectly serve you. Only the Spanish newspaper El Publico is an exception on this. Concerning the Spanish unity, the central government, justice and the media form a tremendous team of collaboration against the Catalan will to become an independent republic. In Catalonia the regional diaries Ara (ara.cat), Vilaweb (vilaweb.cat), El Nacional (elnacional.cat), who publish their main articles in English as well, give quite a good idea about the conflict from a different point of view. The Emma collective (http://www.collectiuemma.cat/) gathers press publications from worldwide. The Wilson collective (http://www.wilson.cat/en/), an association of international recognized scientifics, and the Praga collective, an association of lawyers (mainly in Catalan and Spanish, http://collectiupraga.cat/) explain the cause and their point of view about the conflict. For those who understand the Dutch language, I keep up a Web blog about this conflict at http://vdgraaf.cat/wp

“Where did this guy learn to write? He wrote a disastrous PhD thesis with very few citations, if any.”
“Oppression provokes creativity”
“No, it’s the wine.”
“OK, I admit. I drunk a glass”
.
.
.
“Did you ever hear about the Stockholm syndrome?”
“Yes, quite a few politicians in Catalonia suffer from this.”

De gerechtelijke macht loopt weg bij een toespraak

jordis-presJordi Sànchez en Jordi Cuixart zitten nu 134 dagen in Spanje gevangen vanwege hun politieke idee over een onafhankelijk Catalonië. Om dezelfde reden worden Oriol Junqueras en Quim Forn sinds vandaag reeds 122 dagen lang van hun vrijheid beroofd. Zij worden vals beschuldigd van oproer en opruiing met geweld.

Afgelopen Vrijdag 23 Februari vond de jaarlijkse bijeenkomst plaats van het college van advocaten in Catalonië. Als hoogste gast was de voorzitter van het Catalaanse Parlement, Roger Torrent, aanwezig. Tijdens de ceremoniële plechtigheid, waarvan het de bedoeling was dat deze ook een feestelijk tintje had moeten hebben, gaf hij een toespraak die nogal wat stof en aanwezigen deed opwaaien. Daarna verlieten zij (de aanwezigen, het stof weet ik niet) de zaal. Tegenover zijn gehoor, bestaande uit advocaten, openbaar aanklagers, rechters en ex-leden van het Constitutioneel Hof, sprak Torrent de volgende woorden:

“Men heeft ernstig fundamentele politieke rechten geschonden. Het is van belang dat dit wordt gezegd. Wanneer de wil van de burgers, zoals deze is uitgedrukt in de verkiezingsresultaten, niet kan worden gerealiseerd omdat de rechtbanken, op aandringen van de uitvoerende macht, dit tegen houden.”

De dekaan van het college van advocaten en voorzitster van de samenkomst, interrumpeerde de spreker en tutoyeerde hem met: “Alstublieft voorzitter. Dit was niet het idee. Je hebt het nu wel heel erg gemaakt”. Sommige aanwezigen begonnen op dat moment zich al wat ongemakkelijk in hun stoel te bewegen.

Torrent ging verder met:

“In deze zin is het nodig om aan te kondigen dat er politieke gevangenen zijn. Zij worden beschuldigd van rebellie en oproer en voor misdaden die niet bestaan. Met betrekking tot dit punt, moet gewezen worden op het manifest van meer dan een honderdtal professoren…”

Hierop werd Torrent onderbroken door het rumoer in de zaal. De voorzitter van het Catalaans Hooggerechtshof, Jesús María Barrientos, en andere rechters, de openbaar hoofdaanklager en andere leden van het OM, en enkele advocaten stonden op en verlieten geïrriteerd de zaal.

Tot zover de feiten. Dan nu de analyse.
Laten we beginnen met de protocollaire gebruiken. Dit betreft niet zomaar een geval zoals weleens in een theater of concertzaal gebeurd indien de uitvoering niet naar wens is. Roger Torrent is de op twee na hoogste democratisch gekozen autoriteit in Catalonië. Omdat er geen president geïnstalleerd kan worden, precies het punt van zijn kritiek, is Torrent momenteel de hoogst beschikbare autoriteit. Hij vertegenwoordigd daarmee niet zichzelf als persoon, maar alles wat zijn functie met zich meedraagd. Tenminste, zo hoort dat te zijn in een democratisch bestel. Jesús María Barrientos vertegenwoordigd weliswaar het hoogste ambt van de gerechtelijke macht in Catalonië, maar het is een ambt en hij is en blijft een ambtenaar, een openbaar diender in dienst van de samenleving. Hij is niet democratisch door het volk gekozen en kan en mag daarom ook niet zijn politieke voorkeur in zijn werk tot uitvoer brengen. Wat hij moet doen is het toepassen van de wet. Niet meer, en ook niet minder. Tenminste, nogmaals, in een democratisch bestel. De voorzitter van het Catalaans Hooggerechtshof, en alle andere publieke dienders die vonden dat ze de zaal moesten verlaten, denken daar dus blijkbaar anders over. Zij stellen zich daarmee gelijk aan, of superieur boven, de hoogst democratisch gekozen autoriteit en alles wat hij daarmee vertegenwoordigd. En dat is zeer zorgwekkend.

De inhoud over de toespraak was beslist de moeite van het toehoren waard voor het gehoor. Wat Torrent zei is een ernstige zaak: de scheiding tussen de gerechtelijke en de uitvoerende macht is in Spanje in gevaar. En dat betekent het einde van het democratisch bestel. De toehoorders, in hun functie als bewaarders van dit bestel, hadden er daarom beter aan gedaan om goed te luisteren en de woorden van Torrent ter harte te nemen.

Het feit dat Barrientos en zijn gevolg zich aangesproken voelden en hun politieke voorkeur ten toon spreidden, geeft bovendien weinig vertrouwen in een onafhankelijke rechtspraak. Barrientos moet een gerechtelijk oordeel vellen over leden van het Parlement, zoals de voormalige Parlementsvoorzitster Carme Forcadell. Als gevolg van het organiseren en houden van het referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid op 1 Oktober, worden zij aangeklaagd wegens wettelijke ongehoorzaamheid, misbruik van overheidsgeld, machtsmisbruik en aanzet tot oproer en opruiing. Door de manier zoals de hoogste rechter in Catalonië, en de gerechtelijke macht in het algemeen, zich gedraagt zoals hierboven beschreven, is het vertrouwen in een onafhankelijke rechtspraak minimaal. Dat enkele politici uitgeweken zijn naar het buitenland, zoals Puigdemont en vier van zijn ministers naar België en Anne Gabriel van de La CUP beweging naar Zwitserland, is niet omdat zij justitie, een eerlijke rechtspraak, willen ontlopen. Maar omdat zij denken, en met gegronde reden, dat zij in het koninkrijk Spanje daar geen kans op hebben.

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat deze blog werd geïnspireerd door een artikel uit Vilaweb en een editoriaal schrijven.

Verdere internationalisering van het Catalaanse onafhankelijkheidsproces

jordis-presJordi Sànchez en Jordi Cuixart zitten nu 133 dagen in Spanje gevangen vanwege hun politieke idee over een onafhankelijk Catalonië. Om dezelfde reden worden Oriol Junqueras en Quim Forn sinds vandaag reeds 121 dagen lang van hun vrijheid beroofd. Zij worden vals beschuldigd van oproer en opruiing met geweld.

Hoewel de Spaanse president Rajoy en zijn regiem bij hoog en laag beweert dat niemand is geïnteresseerd in het streven naar de onafhankelijkheid van een autonome regio binnen een soevereine staat, komt de Republiek Catalonië steeds meer onder de internationale aandacht.

Politici in ballingschap
De politici die in België in ballingschap verkeren, waaronder president Puigdemont, levert in België, maar ook elders in Europa, de nodige aandacht op. Vorige week reisde de politica Anna Gabriel van de La CUP beweging naar Geneve omdat zij door het Hooggerechtshof verhoord zou worden. Daarbij liep zij het risico dat zij in voorlopig hechtenis zou worden genomen. De rechter heeft geen internationaal arrestatie-en uitleveringsbevel tegen haar uitgevaardigd. Zou hij dit wel doen, dan wordt de zaak aan de Zwitserse justitie voorgelegd. Indien blijkt dat zij om politieke redenen wordt vervolgd, dan zal Zwitserland haar niet uitleveren. Ook de uitlevering van de politici in België lijkt onmogelijk geworden. De reden die de rechter van het Hooggerechtshof voor arrestatie en uitlevering opgaf, was dat de politici overheidsgeld hebben misbruikt voor het houden van een illegaal referendum. De Spaanse overheid heeft na het doorpluizen van de Catalaanse boekhouding moeten concluderen dat het referendum geen extra geld heeft gekost. (Het voorkomen van het referendum door de represailles door de Guardia Civil en Policia Nacional kost de Spaanse gemeenschap 87 miljoen Euro’s.)

Pep Guardiola
De ex-trainer van FC Barcelona en huidige trainer van Manchester City wordt beboet vanwege het dragen van een politiek symbool. Hij draagt een gele strik als protest tegen de politieke gevangenen in Spanje. Guardiola weigert de strik weg te halen: ‘In eerste instantie ben ik een mensenlijk wezen. En het is verschrikkelijk voor de mensheid wat er in Spanje gebeurd’. Dit weekend kreeg dit in Groot Brittanie veel aandacht: Manchester City speelde in de finale van de Leage tegen Chelsea. Veel supporters droegen de gele strik uit solidariteit.

World Mobile Congres
Deze week vind in Barcelona de internationale beurs van mobiele telefonie, het World Mobile Congres, plaats. De burgerorganisaties geven op verschillende manieren uitleg over de schendingen van de mensenrechten aan het publiek dat de beurs bezoekt. Bij aankomst op het vliegveld stonden vrijwilligers de gasten bij de uitgang op te wachten met naambordjes ‘mr Freedom of Expression’, ‘mrs Human Rights’, ‘mr Puigdemont’ et cetera. Bij de ingang van de beurs worden folders met de tekst ‘Waarom draagt Pep Guardiola een gele strik?’, uitgedeeld met daaraan bijgevoegd een gele strik die de bezoekers kunnen opspelden.

Ontslag consul honorair van Finland
De officiële vertegenwoordiger van Finland in Barcelona, Albert Ginjaume, werd ontslagen onder grote diplomatieke druk van Spanje. De consul is ook voorzitter van de vereniging van de consulaten in Barcelona, welke maandelijks vergaderen. Bij de laatste vergadering had hij de burgemeesteres van Sant Cugat, Mercè Conesa, uitgenodigd op een protocolair diner omdat zij voorzitter is van de Provinciale Staten van Barcelona. De reden dat de Spaanse regering de Finse consulaat nu weg wil hebben is hoogst waarschijnlijk omdat Mercè Conesa ook voor de onafhankelijkheid van Catalonië is. Het Finse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft aan de druk van de Spaanse ambassade in Finlans toegegeven en de consul uit zijn taak ontheven, om een open politiek conflict te voorkomen. Daarmee is de kous echter nog niet af. Mikko Kärnä, parlementariër in het Finse parlement en goed op de hoogte van de Catalaanse situatie, heeft aan zijn regering om informatie gevraagd, of het soevereine Finland moet toegeven aan de bedreigingen van Spanje en of de Finse regering de schendingen van parlementariër afkeurt. Volgens Kärnä breekt Spanje met haar gedrag de diplomatieke regels. Catalonië staat dus ook op de politieke agenda in Finland.

De Finse consul is niet het eerste slachtoffer, en zal zeker ook niet de laatste zijn. De consuls van Letland en de Filipijnen gingen hem voor. Letland gaf echter niet toe aan de diplomatieke druk, waarop Spanje zelf de consul ontsloeg. Ginjaume noemt het een heksenjacht die veel onzekerheid geeft onder de consulaten in Barcelona. De ontslagen en berdreigingen van consuls door de Spaanse staat is de perfecte manier om het onafhankelijkheidsproces te internationaliseren en wekt de sympathie op van de internationale gemeenschap. Zoals zo vaak, Spanje helpt de onafhankelijkheidsbeweging vooruit, zelfs wanneer de Catalaanse politici over elkaar heen buitelen en het niet eens kunnen worden over de vorming van een regering.

Aangifte bij de Europese Raad voor de Mensenrechten
Het Praag Collectief heeft een rapport opgesteld over de schendingen van de fundamentele rechten door Spanje. Zij heeft dit rapport ingediend bij de Europese Raad voor de Mensenrechten en gevraagd om een officieel onderzoek. Het rapport is ondertekend door 650 juristen en bevat een goed overzicht over de gebeurtenissen omtrent het referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid op 1 Oktober. Weliswaar wat lang, maar goed gedocumenteerd en beslist lezenswaardig. Het valt nu te bezien hoe groot de diplomatieke invloed van Spanje zal zijn op de Europese Raad voor de Mensenrechten. In ieder geval heeft Spanje haar handen vol aan het, in haar ogen, autonome gebied.

Overzicht van een heksenjacht

jordis-presJordi Sànchez en Jordi Cuixart zitten nu 128 dagen in Spanje gevangen vanwege hun politieke idee over een onafhankelijk Catalonië. Om dezelfde reden worden Oriol Junqueras en Quim Forn sinds vandaag reeds 115 dagen lang van hun vrijheid beroofd. Zij worden vals beschuldigd van oproer en opruiing met geweld.

Momenteel lopen er in Spanje drie gerechtelijke zaken tegen de onafhankelijkheidsbeweging in Catalonië.

Het Hooggerechtshof (Tribunal Suprem) waar de rechter Pablo Llarena onderzoek doet naar de politici die het referendum van 1 Oktober hebben georganiseerd en uitgevoerd. Deze dagen worden vele politici die voor onafhankelijk zijn, verhoord. Iedere keer is het weer spannend wat de rechter zal beslissen of degene die verhoord wordt, wordt vrijgelaten, gevangen gehouden of dat hij of zij een borgsom moet betalen. Iedere dag wanneer een hoorzitting plaats vind, houdt dit velen in de ban en wacht men op het nieuws. Onder deze politici vallen ook de parlementsleden van de gedoogpartij La CUP. Ondanks dat zij geen enkele regeerverantwoordelijkheid hadden, worden ze geacht deel te nemen aan de ‘goed gestructureerde, criminele organisatie’. Een van haar leden, Anne Gabriel, is begin deze week uitgeweken naar Geneve. Niet om justitie te ontvluchten, zoals zij zei, maar omdat ze in Spanje geen kans heeft op een eerlijke rechtspraak. Zij heeft daar een advocaat in de arm genomen die gespecialiseerd is in mensenrechten en aanklachten bij het Europese Hof voor de Mensenrechten. Llarena vraagt geen internationaal opsporings-en arrestatiebevel tegen haar aan bij Europol. Daarvoor is hij te laf: net zoals bij het geval van Puigdemont in België, weet hij dat de rechtszaak geen juridische basis heeft. Wel zal hij Gabriel laten arresteren wanneer zij voet op Spaanse bodem zet. Haar collega en partijgenoot gaf wel gehoor aan de oproep om te worden verhoord. Zij vertelde de rechter de waarheid hoe ze over het conflict en de situatie dacht: het referendum van 1 Oktober is bindend en het uitroepen van de Republiek op 27 Oktober, als gevolg hiervan, was reëel en niet een symbolische daad (zoals sommige politici voor de rechter hebben beweerd). Als resultaat hiervan, en als resultaat van de verkiezingen van 21 December, zal de komende regering de onafhankelijke Republiek moeten verwezenlijken. Ondanks haar consequente politieke overtuiging, liet de rechter Boya vrijuit gaan. Ook ex-president Artur Mas werd deze dagen verhoord. Zijn advocaat vroeg direct aan rechter Llarena waar de aanklacht nu eigenlijk over gaat. ‘De gehele aanklacht, geschreven door de Spaanse hoofdaanklager, spreekt over beweringen, uitspraken en vergaderingen die door de politici zijn gedaan en gehouden. Maar waar zijn hun gewelddadige acties of hun oproep hiervoor? Er wordt nergens met een woord over door hun uitgevoerd geweld in de aanklacht gesproken. En dit is de basis voor een aanklacht wegens oproer. Mijn cliënt wordt gevraagd of men over strategieën sprak. Natuurlijk spreekt men over strategieën en beleid, want dat is politiek en daar werd mijn cliënt door het volk voor gekozen.’ Kortom: de gehele aanklacht is een klucht houdt geen enkele steek.

Het Audiencia Nacional, een rechtbank die een overblijfsel is van de politieke rechtbank onder het Franco regiem en zich nog steeds als zodanig gedraagt. Na de overgang naar een democratisch bestel, eind jaren zeventig, is deze rechtbank nooit vernieuwd en haar rechters uit het Franco regiem werden niet vervangen. Als gevolg hiervan hebben hun opvolgers dezelfde Spaans-nationalistische en fascistische trekjes. Rechter Lamela van deze rechtbank is degene die de leiders van de burgerbewegingen en de politici gevangen heeft laten zetten wegens oproer. Een groot gedeelte van de rechtszaak heeft Lamela overgedragen aan het Hooggerechtshof, maar niet alles. De voorheen hoogste politiechef van de Catalaanse politie, Lluís Trapero (bekend omdat hij de terroristische cel na de aanslagen in Barcelona en Cambrills afgelopen zomer effectief wist uit te schakelen en de pers na deze aanslagen te woord stond), wordt nu ook door dit gerechtshof aangeklaagd. Hij wordt beschuldigd van oproer tegen de Spaanse staat omdat hij het referendum op 1 Oktober niet met geweld heeft tegen gehouden, zoals zijn collega’s van de Guardia Civil en Policia Nacional. Het klinkt tegenstrijdig. En dat is het ook.

Naast deze twee rechtbanken is in Catalonië zelf ook een lagere rechtbank een onderzoek is begonnen tegen de onafhankelijkheidsbeweging. De zaak begon tegen de afgezette rechter Santiago Vidal (hij werd veroordeeld omdat hij in zijn vrije tijd een concept voor de Catalaanse grondwet had geschreven). Op politieke bijeenkomsten beweerde hij dat de Catalaanse regering reeds de lijst van de stemgerechtigden had voor het referendum. In Spanje is de wet op persoonsbescherming bijzonder streng. Dus indien een lijst met namen op illegale wijze in handen van de Catalaanse regering zou zijn gekomen, zou dit zeer ernstig zijn. Achteraf bleek Vidal’s bewering slechts een politiek praatje te zijn geweest om de toehoorders te animeren. Op zijn verhoor waar Vidal als aangeklaagde moest verschijnen, vroeg hij waar hij van wordt beschuldigd. De rechter zei dat hij hier nog geen antwoord op kon geven. Blijkbaar zal de aanklacht naar omstandigheden worden bijgesteld, zoals het een authentieke dictatuur betaamd. Ook de rechtsgeleerde Carles Viver Pi-Sunyer moest deze dagen verantwoording bij deze rechtbank afleggen. Pi-Sunyer was historisch gezien het jongste lid ooit van het Constitutioneel Gerechtshof. Later werd hij er ook voorzitter van. Voor zijn werk ontving hij de hoogste Spaanse onderscheiding. Pi-Sunyer adviseerde bij het ontwerp van het Catalaanse Statuut in 2016 en was voorzitter van de Adviesraad voor Nationale Overgang om ‘van wet tot wet en altijd binnen de legaliteit’ de Catalaanse Republiek te realiseren. Één van de beste juristen die Spanje kent staat nu terecht wegens toewijding aan zijn land Catalonië. Dat geeft te denken, lijkt me

De Catalaanse crisis voorbij?

jordis-presJordi Sànchez en Jordi Cuixart zitten nu 128 dagen in Spanje gevangen vanwege hun politieke idee over een onafhankelijk Catalonië. Om dezelfde reden worden Oriol Junqueras en Quim Forn sinds vandaag reeds 115 dagen lang van hun vrijheid beroofd. Zij worden vals beschuldigd van oproer en opruiing met geweld.

De politieke crisis in Catalonië is allesbehalve voorbij, zoals president Rajoy beweerd. Deze week zei hij in Brussel dat dankzij zijn interventie in de Catalaanse autonomie en de gerechtelijke vervolgingen, het streven van onafhankelijkheid door Catalonië van de baan is.

Er is in Catalonië echter nog steeds geen regering gevormd. De door Rajoy opgelegde verkiezingen werden gewonnen door de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging. Rajoy zal echter pas de interventie op de autonomie opheffen wanneer er een regering is die ‘binnen de grondwet’ zal handelen. Natuurlijk altijd volgens zijn eigen interpretatie. Iedere handeling door de Catalaanse politici die afwijkt van zijn idee over de grondwet, zal resoluut tot rechtsvervolging leiden. Met alle macht zal Rajoy proberen te voorkomen dat Carles Puigdemont, die naar Brussel is uitgeweken, als president zal worden geïnstalleerd. Het ‘Catalaanse probleem’ is dus nog niet voorbij, ook voor Rajoy niet.

Bovendien is de onafhankelijkheidsbeweging springlevend. De wil van onafhankelijkheid komt voort vanuit de bevolking zelf, en niet vanuit een handjevol politici. Maar dat heeft de Spaanse president na zes jaren van demonstraties, waar vaak ruim een miljoen deelnemers waren, blijkbaar nog steeds niet begrepen. Afgelopen vrijdag werd voor de gemeentehuizen in Catalonië herdacht dat de twee leiders van de burgerbewegingen voor de Catalaanse onafhankelijkheid vier maanden lang gevangen zitten. Zoals de rechter in zijn oordeel zegt ‘omdat ze blijven volhouden in hun politieke overtuiging’. Het aantal protestdemonstraties en de aanklachten tegen de Spaanse politici en rechters wegens machtsmisbruik, zal de komende tijd alleen maar toenemen.

De gerechtelijke vervolgingen door de Spaanse politie en justitie vormen een ware heksenjacht: iedereen (burgermeesters, leraren en zelfs een garagehouder die weigerde om een politieauto te repareren) kan voor het minste worden opgeroepen om te worden verhoord, met het risico dat hij of zij in voorlopige hechtenis wordt vastgehouden. De voorstanders voor een onafhankelijk Catalonië vormen volgens de politierapporten en de onderzoeksrechters een goed gestructureerde criminele organisatie met alle karakteristieken die zo’n club eigen is, zoals bestuur, dagelijkse uitvoerders, samenzwering met partners, aanhang, etcetera. Tegen meer dan duizend personen (waarvan ruim 700 burgermeesters) loopt een aanklacht wegens wettelijke ongehoorzaamheid, oproer (met gebruik van geweld) en aanzet tot haat tegen de Nationale Politie en Gaurdia Civil (hetgeen volgens de Spaanse wet trouwens onmogelijk is).

Maar niet alleen in het geval van het Catalaans conflict toont Spanje haar autoritaire karakter. De vrijheid van meningsuiting in het algemeen staat sterk onder druk. De uit Mallorca afkomstige rapper Valtònyc hoorde gisteren het definitieve oordeel tegen hem wegens zijn kritisch liedje ‘No al Borbo’ over het koningshuis. Hij wordt door het Hooggerechtshof veroordeelt voor 3,5 jaar gevangenisstraf wegens aanstichting tot terrorisme en belediging van het koningshuis. Vlak voor de opening van de Internationale Beurs van Hedendaagse Kunst (ARCO) in Madrid door koning Filip VI van Borbó, werd het werk ‘Hedendaagse politieke gevangenen’ van Santiago Sierra weggehaald. Zijn werk bevat gemanipuleerde foto’s van politieke gevangenen in Spanje van de laatste jaren. De reden dat de tentoonstelling werd weggehaald werd, is omdat er ook de foto’s van de Catalaanse burgerleiders (de beide Jordi’s) en de politici er hangen. De foto’s zijn daardoor een directe kritiek tegen het Spaanse hoofd, die de beurs met een bezoek zou vereren, in zijn steun voor de politieke vervolgingen. De witte muur die over bleef nadat de foto’s waren weggehaald, trok echter nog meer aandacht dan de foto’s zelf en de catalogus werd gretig gekocht. De zelfcensuur van de beursorganizatie zal zeker haar indruk achterlaten op het bezoekerspubliek, zowel van nationale als internationale komaf. De gehele kunstverzameling is inmiddels opgekocht door een Catalaan die het tentoon wil stellen in ieder museum dat is geïnteresseerd is. Het mag duidelijk zijn dat als in Catalonië de fundamentele rechten worden geschonden, dit niet beperkt blijft bij deze regio alleen. De autoritaire houding van de Spaanse staat heeft effect in geheel het land en in al haar aspecten. De stilzwijgende instemming van de Europese Instituten zoals de Europese Commissie en de Europese Raad, met impliciete goedkeuring van haar lidstaten, op het autoritaire gedrag van Spanje zal zeker ook effect hebben op de burgers elders in de EU. Men zij gewaarschuwd.

Langzaam aan begint de internationale gemeenschap nu ook het dictatoriale gedrag en de schendingen van fundamentele mensenrechten door Spanje in te zien. De zaak van de Catalaanse politieke gevangenen is voorgelegd aan advocaat Ben Emmerson. Hij is gespecialiseerd in mensenrechten en willekeurige rechtsvervolgingen. Hij zal een rechtszaak bij de VN tegen Spanje aanspannen. Onlangs zei hij in een TV interview dat de Catalaanse gevangenen duidelijk om politieke motieven worden vastgehouden en dat Spanje zich als een dictator gedraagt in plaats van een democratische rechtsstaat. Spanje krijgt ook hevige kritiek in het jaarlijks rapport van Amnestie International dat vandaag werd gepubliceerd. De organisatie veroordeeld het politiegedrag op het referendum van 1 Oktober. Door het uitwijken van de politica Anne Gabriel naar Geneve, de zetel van enkele belangrijke VN instituten, krijgt het Catalaanse conflict nu ook daar internationale aandacht. Evenals het verblijf van president Puigdemont in Brussel.

Nee, meneer Rajoy mag beweren wat hij wil. Maar het Catalaanse conflict is nog steeds niet van de baan. Integendeel, hij verliest steeds meer de controle over de situatie. De combinatie met de vele frauderingszaken van zijn partij PP, die tot grote verbazing nog steeds niet als criminele organisatie is veroordeeld (deze voldoet wél aan alle vereiste eigenschappen van zo’n vereniging), zal op korte of middellange termijn grote politieke instabiliteit veroorzaken. Of deze instabiliteit tot Spanje beperkt blijft, valt nog maar te bezien in een tijd waarin alles wereldwijd en hecht met elkaar is verbonden.

Het effect van ‘artikel 155′

jordis-presJordi Sànchez en Jordi Cuixart zitten nu 122 dagen in Spanje gevangen vanwege hun politieke idee over een onafhankelijk Catalonië. Om dezelfde reden worden Oriol Junqueras en Quim Forn sinds vandaag reeds 105 dagen lang van hun vrijheid beroofd. Zij worden vals beschuldigd van oproer en opruiing met geweld.

In de vier maanden dat de Jordi’s gevangen zitten, werd de Catalaanse autonomie opgeheven onder het voorwendsel van grondwetsartikel 155. Dit artikel zegt dat de Spaans centrale overheid haar wil aan een regering van een autonoom gebied mag opleggen in geval dat zij ernstig tegen de Spaanse grondwet handelt. Dit artikel zegt niet dat de regering van het betreffende autonoom gebied mag worden ontslagen, het Parlement mag worden ontbonden en de centrale regering verkiezingen voor dit autonome gebied mag uitschrijven. Integendeel, dit recht behoort exclusief toe aan de president en het Parlement van het autonome gebied. Toch heeft de Spaanse regering onder leiding van president M. Rajoy dit gedaan, geheel tegen de grondwet en het Catalaanse Statuut in. De Catalaanse partijen namen, ondanks de illegale en illegitieme verkiezingen, de handschoen op en deden er aan mee. M. Rajoy vierde dat deze partijen, inclusief president Puigdemont, aan deze verkiezingen mee deden: hij zag dit als een vorm van acceptatie en legitimiteit. De grove partijdigheid van de kiescommissie, bestaande uit leden van de de PP partij en haar gedoogpartners, zorgde er echter voor dat de Catalaanse partijen amper een verkiezingscampagne konden voeren en de Catalaanse media sterk werden gecensureerd in hun nieuwsberichten. Het summum was dat de spandoeken aan de overheidsgebouwen met de tekst ¨Democrácia¨ door de kiescommissie werd verboden omdat dit de politieke visie zou zijn van de Catalaanse partijen en de overheidsgebouwen een ‘neutrale’ uitstraling moeten hebben. Ondanks deze discriminatie tijdens de verkiezingscampagne, wonnen de Catalaanse partijen met president Puigdemont aan het hoofd. Daar bleef het echter niet bij. De Spaanse regering zal pas ‘artikel 155′ opheffen, indien een regering wordt ingesteld die handelt volgens de grondwet. Beter gezegd: volgens de interpretatie van de regering van Rajoy en het sterk gepolitiseerde Constitutioneel Hof. Iedere poging van het Catalaanse Parlement om een regering te installeren die voor de Catalaanse onafhankelijkheid is, zal leiden tot meer gerechtelijke vervolgingen. Hierdoor is de instelling van president Puigdemont in een impasse geraakt: Rajoy weigert Puigdemont te accepteren als de legitiem gekozen president. Ondertussen blijft de Catalaanse administratie in zijn handen en in die van zijn partij, de PP. Een partij die in de Catalaanse verkiezingen slechts vier miserabele zetels in het Parlement won. Oftewel, de partij die de scepter over de Catalaanse administratie zwaait, heeft slechts marginale steun in Catalonië.

Onder het excuus van ‘artikel 155′ gaan de illegale activiteiten van de Spaanse regering ondertussen door. Opnieuw heeft een klooster in Aragon, Barbastre, een rechtszaak aangespannen om ‘haar’ kunstschatten, die in het verleden aan Catalonië zijn verkocht, terug te krijgen. De Catalaanse overheid heeft na aankoop deze kunstwerken met veel moeite en kosten gerestaureerd. Omdat de Catalaanse administratie momenteel beheerd wordt door de centrale regering in Madrid, kan de Catalaanse Generalitat de kunstaschatten in de lopende rechtszaak niet verdedigen. Bij de werken van het Cixena klooster ging de Spaanse regering niet in beroep, hoewel dit wel mogelijk was, ‘uit respect voor de Spaanse rechtsspraak’.  Er kan niet aan de indruk worden ontkomen dat hier sprake is van pure kunstroof.

De Spaanse regering heeft gedreigd dat indien op korte termijn geen nieuwe Catalaanse regering wordt gevormd, wat zij zelf met man en macht probeert te voorkomen, ook de Catalaanse media onder Spaans toezicht zullen komen te staan. ‘Omdat deze media indoctrineren, vind een overgroot deel van de Catalanen en van de Spanjaarden dat deze radio-en TV kanalen moeten worden gecensureerd’, aldus minister Cospedal. Dat de Catalaanse TV veruit de hoogste kijkcijfers hebben in Catalonië, meer dan het dubbele van de Spaanse TV, minacht de minister. En dat de Catalaanse media buiten Catalonië niet kunnen worden ontvangen, maakt blijkbaar ook niet uit voor de meningsvorming van het ‘overgrote deel van de Spanjaarden’.

De laatste en grootste aanval op de Catalaanse cultuur en identiteit betreft de Catalaanse voertaal op de scholen. Voor de zoveelste keer komt de Catalaanse voertaal in het onderwijs in het gedrang. De minister van onderwijs wil bij inschrijving op de scholen de mogelijkheid openen dat de leerlingen (of hun ouders) kunnen kiezen tussen Spaans of Catalaans als voertaal. Indien de minister zijn zin krijgt, zal dit een grote verdeling in de Catalaanse samenleving veroorzaken; zij die naast het Castilliaans ook het Catalaans beheren, inclusief haar aard en cultuur, en degenen die alleen het Castilliaans kennen en dus niet willen integreren in de Catalaanse samenleving. Het is niet het onafhankelijkheidsstreven van de Catalanen die de samenleving verdeeld, zoals de PP bij hoog en laag en overal beweerd, maar het is de Spaanse overheid zelf die verdeeldheid in de samenleving probeerd te zaaien. De Spaanse regering en haar coalitie partijen (Ciutadans en PSOE), willen opnieuw proberen wat Franco niet is gelukt gedurende zijn veertig jarige dictatuur.

Vier maanden preventief gevangen wegens een valse beschuldiging van oproer

jordis-presJordi Sànchez en Jordi Cuixart zitten nu 122 dagen in Spanje gevangen vanwege hun politieke idee over een onafhankelijk Catalonië. Om dezelfde reden worden Oriol Junqueras en Quim Forn sinds vandaag reeds 105 dagen lang van hun vrijheid beroofd. Zij worden vals beschuldigd van oproer en opruiing met geweld.

Vandaag zitten de leiders van de burgerbewegingen ANC en Omnium, Jordi Sanchez en Jordi Cuixart, vier maanden in de gevangenis. Zij meldden zich vrijwillig bij de rechtbank om gehoord te worden over een protestdemonstratie waar zij bij aanwezig waren. Na te zijn verhoord, werden zij direct naar de gevangenis gestuurd als preventieve maatregel om te voorkomen dat zij ‘in herhaling zullen vallen van hun crimineel gedrag’, aldus de rechter. Ondanks alle video’s van de media en de de 35.000 getuigen die demonstreerden, worden zij vals beschuldigd van oproer tegen de Spaanse staat, waarbij zij geweld zouden hebben gebruikt en daartoe aanzet hebben gegeven. De video’s laten zien dat zij vanaf het dak van een politiebusje hebben opgeroepen dat de protestdemonstratie was afgelopen en vroegen dat de mensen zich zouden verspreiden. Ze zeggen dat ze na te hebben overlegd, op het dak van het busje, welke daarop is voorbereid, zijn geklommen. Dit is het geweldsdelict waarvan ze worden beschuldigd. Van de zijde van de onafhankelijkheidsbeweging is nooit en te nimmer de minste sprake geweest van enig geweld. Toch worden de Jordi’s behandeld als levensgevaarlijke terroristen die een direct gevaar voor de samenleving zouden zijn. Vier maanden van ongerechtigheid, waarin mensen van hun vrijheid, hun familie met jonge kinderen, hun sociale leven en hun werk worden beroofd. En dat alles, enkel en slechts alleen vanwege hun politieke overtuiging.

Met instemming van de Europese Unie en vele van haar lidstaten, die liever een andere kant op kijken. Al was het maar om niet met de financiële schuld van Spanje geconfronteerd te worden.

Nawoord.

herdenking-4mnd-gevangen-solsonaMet het gevangen houden van de Jordi’s, vicepresident Oriol Junquera en minster Quim Forn, houdt Spanje niet alleen deze vier individuele mensen gevangen, maar voelen we ons Catalanen allemaal gevangen. Dit bleek weer uit de vele bijeenkomsten die men vanavond om zeven uur in de dorpen en steden in het land voor het gemeentehuis hield. Met kaarsen en lichtjes werd de gijzeling van ons volk herdacht door een korte toespraak en het zingen van het volkslied.

Lawfare: geen slachtoffer maar haatzaaier, geen politicus maar oproerder

jordis-presJordi Sànchez en Jordi Cuixart zitten nu 115 dagen in Spanje gevangen vanwege hun politieke idee over een onafhankelijk Catalonië. Om dezelfde reden worden Oriol Junqueras en Quim Forn sinds vandaag reeds 98 dagen lang van hun vrijheid beroofd. Zij worden vals beschuldigd van oproer en opruiing met geweld.

Op 1 Oktober ging de Guardia Civil bezocht met name kleine dorpen en gemeenschappen om op gewelddadige manier de stembussen voor het referendum in beslag te nemen. Ze hoopten op deze manier op weinig weerstand te stuiten. Zo bezochten ze ook Callús, een klein dorp nabij Manresa. De mensen stonden voor het stemlokaal om te stemmen voor of tegen de Catalaanse onafhankelijkheid. De Guardia Civil wilde het stemlokaal binnen om de stembussen in beslag te nemen. Terwijl de kiezers dicht opeengepakt stonden om dit te belemmeren, liep de burgermeester, Joan Badia, naar de Guardia Civil toe om te vragen of ze een gerechtelijk bevel hiervoor hadden. Als antwoord kreeg hij een dusdanig harde duw van de politie, dat hij tegen de grond smakte.

Daarna ging de Guardia Civil op de menigte af en gebruikte hun schilden, stokken en laarzen om de menigte uit elkaar te drijven, terwijl deze ‘Wij zijn vreedzame mensen’ riep. Na dit gebeuren deed de burgermeester dezelfde dag aangifte bij de Catalaanse politie, de Mossos d’Esquadra.

Afgelopen week kreeg Badia een oproep van de rechter om te worden gehoord. Niet om uitleg te geven over zijn aangifte. Nee, deze was nog niet in behandeling genomen. Hij moest uitleg geven over zijn gewelddadig gedrag, zijn haat uitingen tegen de politie en zijn wettelijke ongehoorzaamheid. Zo beschrijft de Guardia Civil in de aanklacht tegen hem zijn gedrag op 1 Oktober. Volgens het rapport van de Guardia Civil had hij geprobeerd het schild van de politie weg te trekken, waardoor hij gevallen was. De behandeling van zijn eigen aangifte zal nog lang op zich laten wachten. ‘Justitie heeft zo haar eigen ritmes’, zei Badilla afgelopen week.

pesarrodona0_560x280Het gemeenteraadslid Jordi Pesarrodona van het dorp Sant Joan de Vilatorrada stond in September naast de wacht van de Guardia Civil bij de kazerne in Manresa. Hij droeg zijn clownsneus als protest tegen de aanwezigheid van de Gaurdia Civil en hun bezetting van de Catalaanse ministeries. Op 1 Oktober stond hij in zijn dorp vooraan in de mensenmenigte. ‘Waar is jullie beroemdheid?’ werd door een Guardia Civil gevraagd. Daarna werd hij geslagen met de politieknuppel. Ook hij moest zich afgelopen week verantwoorden voor zijn haatgedrag tegen de Guardia Civil. Hij verteld dat hij altijd zo’n neus bij zich draagt, want het vormt een onderdeel van zijn werk. Hij deed dit ook in Kosovo tijdens de Balkanoorlog als protest tegen de oorlog. Nooit heeft hij enig probleem daar gehad. In Spanje functioneert dit anders.

Ook een garagehouder uit de plaats Reus die weigerde een auto van de Guardia Civil te repareren, moest zich afgelopen week verantwoorden tegenover de rechter wegens een aanklacht van haat tegen de politie. Dezelfde aanklacht wordt ook gebruikt tegen leraren uit La Seu d’Urgell die kinderen pedagogisch uitleg gaven over wat er op 1 Oktober gebeurd was. De aanklacht wegens haat tegen het politiecorps gebruikt de Guardia Civil te kust en te keur. Maar de wet die haatgedrag beschrijft, kan alleen gaan tegen minderheden, zoals geloof, sexuele geaardheid of ras. Dus haatgedrag kan niet worden gebruikt tegen een neutrale overheidsinstantie, zoals de poltiecorpsen. Veel rechters, echter, nemen dat voor lief.

Dit alles vormt de gezamelijke strategie van de politiek, politie en justitie. De rollen worden omgedraaid: de slachtoffers van 1 Oktober zijn de geweldenaren, de haatzaaiers die crimineel gedrag tonen, zoals wettelijke ongehoorzaamheid. Eenzelfde methode wordt gebruikt tegen de politici en burgerleiders, waarvan er momenteel vier in preventieve voorarrest zitten ‘om herhaling van gevaarlijk en gewelddadig gedrag te voorkomen’ aldus rechter Pablo Llarena van het Hooggerechtshof. Zij worden aangeklaagd voor oproer en opruiing waarbij gewapend geweld tegen de Spaanse overheid en de koning zou moeten zijn gebruikt om hiervoor te kunnen worden beschuldigd. Dat alleen de politie geweld gebruikt heeft, doet niet ter zake. Door hun (vreedzame) politieke gedrag hebben zij dit geweld geprovoceerd en zijn dus verantwoordelijk, aldus Llarena. De Spaanse regering zei al lang voordat de Catalaanse politici verhoord en gevangen genomen werden, dat zij oproerders waren. Het OM, waar de aanklagers direct door de politici worden aangesteld, stelde dit in een formele beschuldiging op en de rechter van het Hooggerechtshof accepteerde deze aangifte volledig en zonder dat naar de argumenten van de advocaten van de aangeklaagden werd geluisterd. Verschillende advocaten verdenken dat de zaak tevoren is overeengekomen. Anders had de rechter bovendien het lange verslag van de verhoren nooit binnen vierentwintig uur kunnen publiceren. Dergelijke verdraaiingen van de realiteit en de partijdige interpretaties van de wetten door de rechters, het naar de hand zetten van de wet door de regering en de volledige harmonie tussen wetgevende en uitvoerende machten staat bekend als ‘lawfare’. Een afgeleide van ‘warfare’ (oorlog), waar geen wapens worden gebruikt, maar de wetgeving en gerechtelijke macht om de politieke tegenstander uit te schakelen. In Spanje gebruikt men deze tactiek om de voorbeeldig vreedzame en democratische onafhankelijkheidsbeweging te vernietigen. Dit wordt onderschreven door ex-lid van het Constitutioneel Gerechtshof en hoogleraar recht Joaquín Urías.

Waarom de Catalaanse minister Quim Forn in voorarrest moet blijven

jordis-presJordi Sànchez en Jordi Cuixart zitten nu 110 dagen in Spanje gevangen vanwege hun politieke idee over een onafhankelijk Catalonië. Om dezelfde reden worden Oriol Junqueras en Quim Forn sinds vandaag reeds 93 dagen lang van hun vrijheid beroofd. Zij worden vals beschuldigd van oproer en opruiing met geweld.

De Catalaanse minister van Binnenlandse Zaken (BiZ), Quim Forn, had aan de rechter van het Hooggerechtshof die het onderzoek leidt naar het referendum van 1 Oktober, Pablo Llarena, opnieuw gevraagd om te worden vrijgelaten. Sinds 4 November, vandaag drie maanden geleden, zit hij in voorarrest. Hij wordt door het OM aangeklaagd voor oproer en opruiing. Forn vroeg om vrijlating vanwege ziekte van een van zijn kinderen. Vrijdag kwam de rechter met zijn antwoord: “Als we rekening houden met de politieke onzekerheid omdat de meerderheid de onafhankelijkheid aspireert, welke de onderzochte nog steeds aanhangt, en als we de nog steeds aanwezige besluitvaardigheid evalueren die leidde tot de uitvoering van de ernstig misdadige daad door de onderzochte, moet men concluderen dat er serieus risico op herhaling van misdaad bestaat en dat de vraag om vrijlating niet kan worden gehonoreerd. Hoewel de overtuiging voor onafhankelijkheid grondwettelijk is, is zijn overtuiging een gevaar voor herhaling van misdadig gedrag.” Een typisch bombastische formulatie die de gerechtelijke macht gebruikt. Maar het komt op het volgende neer:

1. Minister Forn heeft de Catalaanse onafhankelijkheid niet expliciet voor de rechter heeft afgezworen. De rechter concludeert daarom dat hij deze politieke overtuiging nog steeds aanhangt. Dit geeft de rechter het doorslaggevende argument om hem vast te houden.

2. Zijn vrijlating hangt niet af van zijn eigen gedrag, maar van de politieke situatie in Catalonië, namelijk het feit dat er in Catalonië een Parlementaire meerderheid bestaat die voor onafhankelijkheid is. Zolang de Catalaanse politici of hun achterban ‘verkeerd kiezen’, kan hij volgens de rechter niet worden vrijgelaten.

3. Hoewel Forn afstand heeft gedaan van zijn zetel in het Catalaanse Parlement, zou hij volgens de rechter toch in herhaling kunnen vallen van zijn misdadig gedrag. Hoe Forn in herhaling kan vallen als hij niet meer de verantwoordelijkheid als minister van BiZ kan krijgen, is volkomen onduidelijk.

4. Welk misdadig gedrag Forn zou hebben bedreven wordt nergens gespecificeerd. Door het OM wordt hij aangeklaagd wegens opruiing en oproer. Om hiervoor te worden aangeklaagd, moet men de wapens hebben opgepakt en groot geweld tegen de gevestigde orde hebben gepleegd. Iedereen die het nieuws in Spanje de afgelopen jaren een klein beetje gevolgd heeft, weet dat de voorstanders voor Catalaanse onafhankelijkheid nooit enig geweld hebben gepleegd. De jaarlijkse manifestaties van de afgelopen zes jaren, de vele protestdemonstraties, waaronder die van in Brussel op zeven December, van de afgelopen maanden zijn altijd voorbeeldig vreedzaam verlopen. Dit kan niet gezegd worden van de Spaanse kant. Het politiegeweld tegen de kiezers op 1 Oktober heeft iedereen kunnen zien en lezen.

Ik laat het aan de lezer over of Quim Forn als een politiek gevangene kan worden beschouwd, of de rechter van het Hooggerechtshof zuiver is van enige partijdigheid en of zijn oordeel in een rechtsstaat geoorloofd is.

De werkelijke reden dat Forn van zijn vrijheid wordt beroofd, is omdat hij als minister van BiZ het hoofd van de Catalaanse politie, de Mossos d’Esquadra, was. Na de terroristische aanslag in Barcelona en Cambrills afgelopen Augustus, hebben de Mossos zeer adequaat gehandeld. Hierdoor kon de terroristische bende binnen vierentwintig uur worden ontmanteld. Het professionele gedrag van de Catalaanse politie werd wereldwijd gezien en geprezen. De consulaten in Barcelona en de Duitse en Franse ministers van Buitenlandse Zaken namen direct contact op met de Catalaanse regering om te overleggen over de buitenlandse slachtoffers van de aanslag. De Spaanse overheden, regering en politie, speelden geen enkele rol in deze affaire. Plotseling bleek dat de Catalaanse overheid haar territorium goed kan beheersen en gedroeg zich daardoor als een authentieke onafhankelijke staat. En dat is wat Spanje niet kan accepteren. De Spaanse cultuur met haar trots, accepteert slechts een totale overwinning en vernedering van de andere partij. Daarom zit Quim Forn nog steeds vast, in tegenstelling tot alle andere ministers van de Catalaanse regering van Puigdemont: niet uit rechtvaardigheid, maar puur vanuit wraak. Omdat hij, en de Catalaanse politie die hij bestuurde, Spanje te kijk heeft gezet.

De zaak van Forn staat niet op zichzelf. Het is een klucht tussen Moncloa (het regeringspaleis), het Constitutioneel Gerechechtshof en het Hooggerechtshof. Op een machiavellistische manier werken zij samen door het gevangen houden van de politici en burgerleiders en deze te gebruiken als gijzelaars, om het kiesgedrag van de politici in het Parlement te beïnvloeden, waaronder hen die onder borg voorwaardelijk vrij zijn en constant de bedreiging van de gevangenis voelen, en om het instellen van de gekozen president Puigdemont onmogelijk maken. Zo kan Rajoy nieuwe verkiezingen uitschrijven terwijl de Catalaanse partijen verboden zullen worden om mee te doen. Deze plannen lagen al klaar bij de Spaanse overheden sinds Februari vorig jaar toen Puigdemont het referendum aankondigde.

De zaak van de andere poltitieke gevangenen is inmiddels voorgelegd aan de UN’s Working Group on Arbitrary Detention. Hiermee is een begin gemaakt aan een internationaal gerechtelijke zaak tegen de schendingen van de fundamentele rechten door Spanje.

Het dilemma van de Catalaanse politici en het democratisch verval in Spanje

jordis-presJordi Sànchez en Jordi Cuixart zitten nu 108 dagen in Spanje gevangen vanwege hun politieke idee over een onafhankelijk Catalonië. Om dezelfde reden worden Oriol Junqueras en Quim Forn sinds vandaag reeds 91 dagen lang van hun vrijheid beroofd. Zij worden vals beschuldigd van oproer en opruiing met geweld.

Het Tribunal Constitutional (TC) had alleen toestemming gegeven voor een plenair debat in het Catalaans Parlement, indien presidentskandidaat Puigdemont zich persoonlijk in het Parlement zou presenteren. Dit werd Puigdemont onmogelijk gemaakt omdat hij in Spanje wordt gezocht wegens een aanklacht van opruiing en oproer met geweld. In Spanje en langs haar grenzen, zelfs tot en met buiten haar grenzen in Frankrijk (geheel illegaal), doorzoeken de Policia Nacional en de Guardia Civil de auto’s op zoek naar de presidentskandidaat van Catalonië.

Dinsdag kondigde de voorzitter van het Catalaanse Parlement, Roger Torrent, aan dat de plenaire vergadering om Puigdemont te installeren als president van de regering, zou uitstellen. Hij zei dat het een uitstel betrof en beslist geen afstel. Puigdemont is de enige kandidaat voor het presidentschap en zal dit ook blijven, omdat hij daarvoor door de Catalanen is gekozen. Torrent deed deze aankondiging zonder overleg met het parlementsbestuur te hebben gepleegd. Hoewel hij gerechtigd is dit te doen, leverde dit consternatie op in het bestuur en verdeeldheid tussen de onafhankelijkheidspartijen. ERC keurde het besluit van Torrent goed om geen problemen met justitie te krijgen. Hiermee voorkwam hij dat hij door het Spaanse OM zou worden aangeklaagd wegens wettelijke ongehoorzaamheid tegen het TC. Ook de parlementariërs die onder borg vrij zijn, waaronder zijn voorgangster Carme Forcadell, lopen het risico terug te moeten naar de gevangenis indien zij wettelijk ongehoorzaam zijn. Zelfs door hun stemgedrag in het Parlement zijn zij hun vrijheid niet zeker. De partij van Puigdemont, JxCat, wilde dat de presentatie van Puigdemont wél zou plaats vinden, zodat Spanje voor het blok zou worden geplaatst om een democratische keuze te annuleren.

De instelling van Puigdemont door middel van een videoconferentie zou vrijwel zeker niet door de Spaanse regering zijn geaccepteerd. Dus de bezetting van de Catalaanse ministeries en de Catalaanse autonomie zou in dat geval gehandhaafd blijven. De Spaanse partijen vierden de verdeeldheid onder ERC en JxCat. Ook president Rajoy verkondigde zeer tevreden dat dit het einde van het onafhankelijkheidsstreven van de Catalanen is. Of dit zo is, is nog maar de vraag. De wil van ruim twee miljoen kiezers is niet zomaar van de baan.

Op het moment dat de plenaire vergadering had moeten plaatsvinden, stonden bij het park Ciutadella, waarin het Parlement zich bevind, duizenden demonstranten. Enkele honderden waren doorgebroken in het park, dat was afgezet door de Catalaanse politie, tot aan de voordeur van het Parlementsgebouw. Daar troffen de betogers een cordon van de Catalaanse politie aan. De sfeer bleef in het algemeen gemoedelijk. De Catalanen kwamen immers om ‘hun’ Parlement te steunen.

Nu is het veertien dagen wachten tot het TC beslist of zij de aanklacht van de Spaanse regering tegen de instelling van Puigdemont zal accepteren. Afgelopen Zaterdag besloot het TC deze beslissing uit te stellen. Zal zij de aanklacht aanvaarden (wat de verwachting is), dan heeft het TC vijf maanden de tijd om een definitief oordeel te vellen of de aanstelling van Puigdemont grondwettig is. Dit resulteert dus in een politieke impasse voor enkele maanden

Hoe het ook zij, de democratisch gekozen president zal zeker niet kunnen worden geïnstalleerd binnen een redelijke termijn. Met zeer grote waarschijnlijkheid zal hij nooit door Spanje worden toegelaten als president. Wordt een andere kandidaat uit zijn partij JxCat voorgesteld, dan zal deze bij zijn eerste regeringsbesluit een gerechtelijke aanklacht tegen zich krijgen. Vroeg of laat zullen de Catalaanse politici moeten kiezen of zij gehoorzaam zullen blijven aan de Spaanse justitie of aan de democratische keuze van het volk, namelijk het in werking stellen van de reeds uitgeroepen Catalaanse Republiek. Het eerste zal leiden tot veroordelingen van 30 jaar gevangenisstraf voor tientallen poltici. Ook zal Catalaanse autonomie definitief worden opgeheven, eventueel met een mondgesnoerd Parlement om de schijn op te houden, en zal de Catalaanse taal en cultuur worden onderdrukt om deze marginalizeren of zelfs totaal te vernietigen. De tweede keus zal leiden tot een direct en open conflict met geweld van Spaanse zijde. Ondertussen blijft de opheffing van de Catalaanse autonomie en de bezetting van de ministeries door de regering van Rajoy van kracht. Met alle desastreuze gevolgen van dien.

President Rajoy zei onlangs dat hij alles zal doen om te voorkomen dat Puigdemont president zal worden. Ook de ex-minister van de socialistische partij PSOE, Rubalcaba, zei dat Spanje alles in het werk zal stellen om van Puigdemont af te komen. Als ex-minister van BZ kent Rubalcaba als geen ander hoe de Spaanse staat functioneert. Hij weet dus waar hij het over heeft wanneer hij zegt ‘alles’, en welke consequenties dit heeft. Indien nodig zal men zelfs de democratie in Spanje hiervoor inruilen voor een dictatuur a la Franco of Turkije. Er gaat een onbevestigd bericht rond dat een hoge Spaanse leider, als reactie op de kritiek van het politiegeweld van 1 Oktober, in Brussel zei dat Spanje eerder uit de EU zal stappen dan dat zij de onafhankelijkheid van Catalonië zal accepteren. De aanwezigen waren met stomheid geslagen.

De Britse denktank The Economist Intelligence Unit publiceerde deze week haar jaarlijkse lijst van de ranking van democratieën wereldwijd. Op deze ranking daalde Spanje van ‘volledige democratie’ naar een ‘imperfecte democratie’. De auteurs van dit rapport zeggen dat dit een gevolg is van het politiegeweld van 1 Oktober tegen de kiezers op het referendum, vanwege de politieke gevangenen en het niet accepteren van het kiesresultaat van 21 December. Koning Filip VI refereerde nog geen twee weken geleden naar deze ranking. Hij zei op het Internationale Forum voor Economie in Davos dat Spanje een ‘moderne en volledige democratie’ is. Dat is bij deze dus achterhaald. Langzaam begint de internationale gemeenschap in te zien wat voor de Catalanen al lang duidelijk was.