Het gerechtelijk onderzoek tegen de afscheidingsbeweging

jordis-presDe magistraat van het Hooggerechtshof, Pablo Llarena, gaat ondertussen door met zijn gerechtelijk onderzoek tegen de politici en de leiders van de burgerbeweging die voor de Catalaanse onafhankelijkheid zijn. De politici en burgerleiders worden beschuldigd van oproer en opruiing. In geval van oproer is sprake van een opstand tegen de overheid met geweld. Hiervoor staat een maximale gevangenisstraf van 30 jaar, meer zelfs dan voor het plegen van een terroristische aanslag. Hij heeft zijn rapport van het gerechtelijk onderzoek gepubliceerd over de ‘criminele organizatie’ die verantwoordelijk is voor de ‘aanzet tot opruiing en oproer’ in Catalonië. Op basis van een rapport van de Guardia Civil wordt de lijst van aangeklaagden, die reeds bestaat uit de leden van de Catalaanse regering van Puigdemont, het parlementsbestuur met als presidente Carme Forcadell en de twee leiders van de burgerorganzaties ANC en Omnium Cultural, uitgebreid tot vijfentwintig politici, waaronder ex-president Artur Mas, een afgevaardigde van het Europarlement, burgermeesters, andere bestuurders en leden van burgerorganizaties. Hieronder bevinden zich ondere andere ook Pep Guardiola, de ex-trainer van FC Barcelona, (voor het lezen van een tekst afgelopen 11 Juni) en de protestzanger Lluis Llach. Het meest opmerkelijke is misschien wel dat de de Guardia Civil de feestelijke protestmanifestaties die sinds 2012 jaarlijks op de Catalaans nationale feestdag van 11 September worden gehouden, kenmerken als oproer tegen de Spaanse staat. Daar deden vaak ruim een miljoen deelnemers aan mee en deze manifestaties verliepen altijd volkomen vreedzaam. De burgerorganizaties ANC en Omnium, waarvan hun leiders Jordi Sanchez en Jordi Cuixart voorwaardelijk in de gevangenis zitten, organizeerden deze manifestaties en zijn dus verantwoordelijk voor deze zogenaamde oproer. Het is dus een kwestie van tijd dat deze burgerorganizaties als criminele organizaties verboden zullen worden en hun leden worden vervolgt zullen worden. De nieuwe verdachten kunnen worden opgeroepen om verhoord te worden. Indien zij niet vrijwillig komen opdagen, zullen ze worden gearresteerd.

In een interview waarschuwt de advocaat van president Puigdemont, welke in vrijwillige ballingschap in België zit, om niet naar Catalonië te komen om te worden geïnstalleerd als president. Puigdemont werd afgelopen donderdag herkozen in de door president Rajoy, illegaal, opgelegde verkiezingen. Het gevaar is te groot dat hij direct zal worden gearresteerd wanneer hij voet op Spaanse bodem zet en in voolopige hechtenis zal worden genomen, evenals de vicepresident, een minister en de twee burgerleiders. Volgens de advocaat verzint de rechter van het Hooggerechtshof het verhaal van een criminele organizatie die oproer in Catalonië tegen Spanje hebben veroorzaakt. Het einde is zoek wanneer de rechter zich niet meer aan de feiten houdt, want van geweld is nooit sprake geweest. Op deze manier kunnen ruim duizend Catalanen beschuldigd kunnen worden, indien de meer dan 700 burgermeesters ook van het ‘complot’ worden verdacht. Zelfs de twee miljoen deelnemers aan de jaarlijkse manifestaties op 11 September zijn volgens de advocaat niet veilig voor de rechter.

Het lijkt er sterk op dat de Spaanse staat in totale paniek is geraakt en in het wilde weg om zich heen slaat om de onafhankelijkheid van Catalonië ten koste van alles te voorkomen. Zij schuwt niet om de regels van een democratische rechtsstaat opzij te zetten en geweld te gebruiken, zoals we reeds hebben zien gebeuren. De fascistische trekken zitten diepgeworteld in de Spaanse samenleving, haar regering en de publieke administraties, inclusief justitie. Deze karaktertrek was lange tijd doorgaans latent aanwezig. Door de politieke onwikkelingen in Catalonië is het Spaans nationalisme en het fascisme weer tot vol leven gekomen. De Europese Unie, onder leiding van Juncker, Timmermans en Tusk en de (voornamelijk grote) EU lidstaten, zoals recent Angela Merkel liet blijken, steunen de Spaanse president Rajoy en zijn regiem echter nog steeds onvoorwaardelijk.

De uitslag van de Catalaanse verkiezingen

jordis-presDe opkomst voor de Catalaanse verkiezing had een recordhoogte van 82% van de stemgerechtigden. De ultra rechtse en anti-Catalaanse partij Ciutadans (C’s) zijn de grootste partij geworden in het Parlement met 36 zetels van in totaal 135. De PP partij van president Rajoy is gemarginaleerd tot de kleinste partij in het Parlement met slechts 3 zetels. Zij kunnen daardoor geen eigen groep in het Parlement vormen en moeten deelnemen in de gemengde parlemetaire groep, samen met de CUP die 4 zetels heeft. De onafhankelijkheidspartijen JxCat van president Puigdemont, ERC en CUP behouden de absolute meerderheid in het Parlement met 70 zetels. Tegen alle voorspellingen in wint de lijst JxCat van president Puigdemont met 34 zetels, welke de op twee na grootste partij is geworden, van ERC die 32 zetels heeft. Dit betekent dat de onafhankelijkheidspartijen als enige een regering kunnen vormen met president Puigdemont aan het hooft.

De verkiezingscampagne had een vreemd karakter. Om te beginnen waren de verkiezingen niet door een president van Catalonië uitgeschreven, zoals het hoort in een autonome regio, maar opgelegd door de president van Spanje. Voor en tijdens de verkiezingscampagne gebruikte de Spaanse staat al haar middelen om de onafhankelijkheidspartijen te dwarsbomen. Hun kandidaten zitten in ballingschap of in de gevangenis, de Catalaanse ministeries worden bezet door de PP partij van president Rajoy (onder het mom van grondwetsartikel 155). Er is  nog steeds sprake van een staat van beleg met politie en legereenheden in de kazernes en in de schepen in de havens van Barcelona. Deze vormen een constante bron van intimidatie en geweld. Een partijdige kiescommissie legde een ongekende censuur op, tot en met het verbod van de kleur geel of spandoeken met “Democratie” en “Vrijheid voor meningsuiting” omdat ‘dit in het voordeel van bepaalde partijen zou zijn’. Een overgroot deel, zo’n 90%, van de Catalanen die in het buitenland wonen, hebben niet kunnen stemmen. Deze Catalanen stemmen doorgaans voor een onafhankelijk Catalonië daar zij veelal vluchtelingen van het Franco regiem zijn of nakomelingen daarvan.

Ondanks dat de onafhankelijkheidspartijen met handen en voeten gedurende de verkiezingscampagne waren gebonden en de unionistische partijen vrij spel hadden, hebben zij deze verkiezingen gewonnen. Ondanks dat de spelregels zijn gespeelt volgens Rajoy, die zich zelfs niet hield aan de dag van bedenking, maar nog een boodschap uitzond met de dreiging dat er op de ‘correcte’ partijen moet worden gestemd. Het kiesresultaat van September 2015 werd vandaag slechts bevestigd: een meerderheid in het Parlement is voor een onafhankelijk Catalonië. De PP partij van president Rajoy heeft geen enkele geloofwaardigheid meer in Catalonië. Het recept van Rajoy met het opleggen van 155 om de rust terug te brengen in Catalonië, zoals hij bij hoog en laag bleef beweren, is volkomen mislukt. De Europese Unie, onder leiding van Tusk en Juncker, die Rajoy onvoorwaardelijk steunt in zijn minachting voor de democratische rechtsstaat en de fundamentele mensen-en burgerrechten van de Catalanen, zou hier goede nota van moeten nemen.

President Puigdemont eist nu de onmiddelijke vrijlating van de politieke gevangenen en het intrekken van de aanklachten tegen alle politici, waaronder de meer dan 700 burgermeesters. Daarnaast moet per ingang van morgen onmiddelijk de bezetting van de Catalaanse administratie worden opgeheven.

Verkiezingsdag

jordis-pres

Morgen is het verkiezingsdag.
Opgelegd, op illegale en illegitieme manier door de Spaanse president. Na een ongelijke verkiezingscampagne tussen voor-en tegenstanders voor een onafhankelijk Catalonië. Waar kandidaten in ballingschap in België zitten, of in de gevangenis. Waar politici en politieke partijen niet in vrijheid kunnen zeggen wat ze willen gaan doen als zij in de regering komen om niet weer in de gevangenis te belanden of hun partijgenoten die in de gevangenis zitten, niet te benadelen. Met een partijdige kiescommissie, aangesteld door de Spaanse regering en die alleen bestaat uit leden van de regeringspartij en haar gedoogpartners. Een kiescommissie die zó autoritair is, dat zij zelfs de kleur geel, symbool van protest tegen de politieke gevangenen, in en op de openbare gebouwen, de kerstbomen en de fonteinverlichtingen verbied. Waar censuur op de Catalaanse TV en Radio, inclusief nieuwe rechtsvervolgingen van journalisten, plaats vonden tijdens de campagne. In een campagne waar de Spaanse overheden de Catalaanse administratie bezetten onder het mom van grondwetsartikel 155, en de belangen van de Catalanen benadeeld heeft door het sluiten van de handelsdelegaties in het buitenland, het beroven van historische kunstwerken, het ontslaan van 251 ambtenaren en medewerkers, het ontnemen van het gezicht van de Catalaanse overheden door het sluiten van websites, het te laat of niet overschrijven van subsidies aan gehandicaptenzorg en andere hulpbehoevende instellingen die daar recht op hebben. En nog heel veel meer.

Vandaag is het verkiezingsdag.
(De klok heeft inmiddels 12 uur middernacht geslagen.) Vandaag stemmen de Catalanen tegen de bezetting van de Spaanse overheid op hun ministeries, tegen het fascisme en de fascisten die overal in de Spaanse regering en de administraties aanwezig zijn, inclusief justitie. Tegen het ondemocratisch, dictatoriaal bewind, waar justitie hand in hand met de politiek gaat. Tegen de discriminatie van Catalonië, de vernietiging van de taal, cultuur en haar natie. Tegen het uitkleden van de autonomie door het afnemen van overheidstaken. Tegen de minachtingen en valse beschuldigenen, de leugens en de valse beloftes die nooit en te nimmer gedurende 40 jaren lang zijn waargemaakt.

Vandaag is het verkiezingsdag
De Catalanen kozen op 1 Oktober reeds, met een overgrote meerderheid en op volkomen legale wijze volgens de internationale wetgeving, dat zij zichzelf willen gaan besturen. Vandaag kiezen zij voor het in werking stellen van de reeds door hen uitgeroepen Republiek. Dan kiezen ze voor democratie, voor een welvaartstaat, een eerlijke samenleving. Vandaag kiest men hier voor een land dat solidair wil zijn met wie dat nodig heeft, dat minderheden in haar samenleving respecteert, dat divers en kosmopolitisch is. De mensen zullen vandaag kiezen voor het gaan schrijven van een nieuwe grondwet voor de Republiek Catalunya.

Dit Catalunya zal misschien een begin zijn van een nieuw, democratisch en soldiair  Europa, waar het belang van haar burgers de hoogste prioriteit hebben, en niet de lobbies van de handel en industrie.

Verschillende maatstaven van de Europese Unie

jordis-presMeer dan honderd parlementariers van verschillende Europese landen drukken in een petitie hun grote bezorgdheid uit over de situatie in Catalonië. Zij dringen er bij Spanje op aan om de verkiezingen van morgen eerlijk te laten verlopen en het resultaat te erkennen. (De kiescommissie heeft de vraag voor een internationaal waarnemersteam niet gehonoreerd.) Ook vragen zij om te stoppen met de gerechtelijke vervolgingen van politici in Catalonië, om de politieke gevangenen vrij te laten en zij dringen aan op onderhandelingen tussen de partijen. Onder de ondertekenaars bevinden zich politici uit Finland, Estland, Letland, Denemarken, Groenland, Noord-Ierland, Ierland, Schotland, Groot Brittanië en Belgie. Zoals is te zien, zijn het voornamelijk politici uit kleine EU landen. Er is echter geen enkele Nederlandse parlementariër die de moeite heeft genomen om zich te interesseren voor de schending van de mensen-en burgerrechten in een ander EU lidstaat.

Waarom vragen deze parlementariers dit voor ‘slechts’ een regionale verkiezing in een ander EU lidstaat? Twijfelen zij misschien aan de Spaanse democratische normen en waarden? Spanje is toch een democratische rechtsstaat want zij is lid van de EU, nietwaar meneer Timmermans? U kondigde vandaag aan om het proces van artikel 7 van het Europees verdrag op te starten tegen Polen. Dit vanwege de ondemocratische wetgeving daarginds. Spanje gedraagd zich echter niet minder ondemocratisch, maar artikel 7 wordt zelfs niet overwogen. De misdadigers zijn de Catalanen die zogenaamd illegaal een referendum hebben gehouden. Of zijn de economische belangen met Spanje misschien belangrijker dan de rechten van de Europese burger?

De Spaanse justitie: een foto

jordis-presDe partijdigheid van de Spaanse justitie en kan als volg worden samengevat: Op de Catalaans nationale herdenkingsdag, 11 September, vond in 2014 een bijeenkomst plaats van Catalanen die in Madrid wonen. De bijeenkomst werd gehouden in een ruimte, Blanquerna genaamd, welke de zetel van de afgevaardigde van de Catalaanse regering (Generalitat) in Madrid is. De bijeenkomst met de genodigden werd wreed verstoord door een groep ultra rechts Spaans nationalisten. Zij sloegen het meubilair kapot, mishandelden de aanwezigen (een cameratechnicus moest in een ziekenhuis worden behandeld), joegen de spreker weg, vernielden het spreekgestoelte en alles wat op het podium stond, waarna zij de zaal verlieten onder het gooien van traangas ampullen. Enkelen van hen zijn familie van bekende Spaanse politici, waaronder de zwager van de minister van onderwijs, Méndez de Vigo. De daders werden hiervoor veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf en waren reeds opgeroepen om zich te melden bij de gevangenis om hun straf uit te zitten. De opname werd echter tot tweemaal toe op het laatste moment uitgesteld omdat zij in beroep gingen, tot en met het Constitutioneel Hof aan toe. Zij lopen daardoor nog steeds vrij rond omdat, volgens het Constitutioneel Hof,  ‘hun mogelijke onschuld onherstelbare schade zou kunnen veroorzaken’. En dan nu de foto: gisteren probeerden enkelen van de veroordeelden de laatste verkiezingsbijeenkomst van de Catalaanse politieke partij ERC te verstoren. Deze bijeenkomst werd gehouden voor de deur van de gevangenis waarin de Catalaanse presidentskandidaat voor ERC, Junqueras, en minister van BZ, Forn, voorwaardelijk gevangen zitten. Zij worden beschuldigd van opruiing en aanzet tot oproer, waar 30 jaar gevangenisstraf voor staat. Iets wat zij niet gedaan hebben want er heeft geen enkele vorm van geweld plaats gevonden, wat nodig is om voor opruiing te worden aangeklaagd. De veroordeelde Spaans nationalisten lopen dus vrij rond om op gewelddadige manier een verkiezingsbijeenkomst te verstoren, terwijl de verdachte politici gevangen zitten zonder veroordeeld te zijn, want het gerechtelijk onderzoek loopt nog. De onnodige schade die hun gevangenschap zou kunnen oplopen omdat zij mogelijk onschuldig zijn, telt niet voor justitie als het verdachten betreft die een andere politieke mening hebben.

Een schets van de verkiezingscampagne in Catalonië

jordis-pres
De kiescommissie
De kiescommissie is samengesteld door de Spaanse regering van Rajoy en bestaat uit leden van de PP, Ciutadans en PSOE. De partijen die Rajoy steunen in zijn regering en de opheffing van de Catalaanse autonomie onder het mom van grondwetsartikel 155. Zij moet er op toe zien dat de verkiezingen, en de aanloop er naar toe, onparijdig is. Zij kan degenen die zich niet aan de democratische spelregels houden gerechtelijk vervolgen.

Geel
Iemand kwam op het idee om een gele strik te dragen uit protest tegen de politieke gevangenen. Sindsdien dragen vele Catalanen de strik en hangen ze ook aan de gemeenteraadhuizen. Sindsdien is alles wat geel i,s in of aan de openbare gebouwen hangt of in de openbare ruimtes aanwezig is, door de kiescommissie verboden omdat dit partijdig zou zijn. Let wel: het gaat om een protest, notabene een protest tegen gevangenen vanwege hun idee hoe een land bestuurd moet worden. De Catalaanse politie werd opgedragen om alle gele strikken weg te halen uit de Catalaanse ministeries. De kerstboom van het departement van BZ in Girona, vol met gele strikken, is door de medewerkers daarom als protest in zwart plastic omhuld met daarop geplakt de portretten van de politieke gevangenen. Het rood (van de socialistische partij), het blauw (van de PP) en het oranje (van C’s) wordt niet verboden door de kiescommissie. Vele dorpen, bruggen, bomen, balkons van de huizen, zijn als reactie geel gekleurd door activisten voor onafhankelijkheid. Ook mensen met gele sjaals en mutsen ziet men overal in de straten.

De media onder druk
De openbare Catalaanse media staan zwaar onder druk vanwege hun zogenaamde partijdigheid van de uitzendingen. De Catalaanse TV3 deed verslag van de manifestatie van de unionistische partijen. Hierover werd niets gezegd. TV3 kreeg wel een reprimande van de kiescommissie omdat zij verslag had gedaan van de protestmanifestatie in Barcelona tegen de politieke gevangenen een week later. Hier deden zo’n 1 miljoen mensen aan mee. Ondanks dat deze plaats vond nog voordat de verkiezingscampagne was begonnen. Als gevolg daarvan kon TV3 geen verslag doen van de protestmanifestatie in Brussel, waar volgens de gemeentepolitie 45.000 mensen aan deelnamen (en volgens de federale politie 90.000). De Catalaanse TV kan dus niet vrij kiezen uit de onderwerpen, gebaseerd op journalistische criteria, welke zij belangrijk vind om aan haar kijkers te presenteren.

In het algemeen is een redactioneel schrijven een publieke opinie van de directeur of hoofd van een redactie. De Kiescommissie bestraft de Catalaanse Radio wegens haar partijdige toon in het redactionele gedeelte van het radioprogramma ‘Els matins’ van Monica Terribes. De commissie dreigt met het verbieden van de uitzending van dit programma.

De directie van de Catalaanse publieke media heeft een onderzoek ingesteld naar de zendtijden die aan sprekers van de verschillende politieke opinies wordt besteed. Het blijkt dat de Catalaanse Tv en Radio 40% van de zendtijd besteed aan sprekers die tegen de onafhankelijkheid van Catalonië zijn. Interessant is echter dat de directie ook heeft onderzocht hoeveel zendtijd de Spaanse openbare media aan sprekers geven die voor de Catalaanse onafhankelijkheid zijn. Dit bleek 2% (twee) te zijn. De kiescommissie zegt echter niets over de onevenredigheid van de Spaanse media, met als argument dat niemand daarvan aangifte doet.

Campagnetaal
De vicepresidente van de Spaanse regering van de partij Partit Popular (PP), Soraya Saenz de Santamaria, zei gisteren in een verkiezingsbijeenkomst: “Wij (de PP) hebben de onafhankelijkheidspartijen onthoofd: de leider van ERC zit in de gevangenis en die van JxCat (Junts per Catalunya; Samen voor Catalonië) zit in ballingschap in België. We vragen uw stem om definitief de onafhankelijkheidsbeweging uit te roeien”. Als de grootste politieke partij in Spanje en als Spaanse regering is deze roep van haat tegen een groot deel van de Catalanen onverantwoordelijk. Zelfs in een verkiezingscampagne is respect voor de tegenpartij op zijn plaats. Tenminste in een democratisch bestel en mentaliteit. Daarnaast toont de Spaanse regering, die deze verkiezingen heeft uitgeschreven, wat notabene volkomen illegaal is, zich overduidelijk partijdig en gebruikt zij alle overheidssmiddelen die zij als regering ter beschikking heeft om de kiezer aan haar kant te krijgen. President Puigdemont merkt in een interview met TV3 op dat Saenz de Santamaria hiermee zegt dat het idee voor onafhankelijkheid op zichzelf misdadig is en plaatst daarmee een groot deel van de Catalaanse samenleving in de criminele hoek. De vicepresidente komt er bovendien openlijk voor uit dat de Spaanse justitie partijdig is en in opdracht van de Spaanse regering de Catalaanse politici gevangen heeft gezet. De scheiding van de wetgevende en uitvoerende machten in Spanje is totaal afwezig. En men probeert het niet eens te verbergen. Naar aanleiding van deze uitspraak zal de lijst van president Puigdemont, JxCat, aangifte tegen de vicepresidente doen bij de openbaar aanklager om te onderzoeken of er sprake is van machtsmisbruik door de Spaanse regering in de rechtszaken die tegen de politici lopen.

De leider van de socialistische partij PSC, Miquel Iceta, nodigde PSOE politicus Josep Borell uit voor een toespraak. Nadat Iceta had gesproken over het dichtnaaien van open wonden (tussen de onafhankelijkheidsbeweging en ‘blok 155′), zei Borell dat deze eerst moeten worden gedesinfecteerd, want de Catalaanse samenleving is ziek. President Puigdemont beantwoordde hem dat Catalonië niet is besmet, maar bezet.

De sterk anti-Catalaanse en ultra rechtse partij Ciutadans haalden hulp van buiten. De schrijver en nobelprijswinnaar Vargas Llosa, afkomstig uit Peru en ultra Spaans nationalistisch, en de Franse ex-premier Valls, notabene zelf afkomstig van Catalaanse ouders die vluchtten voor het Franco regiem, deden een duit in het zakje. Valls beweerd dat alle Europese nationalismes een gevaar voor Europa vormen. Hij wijst hiermee naar het Catalaans nationalisme, niet het Spaanse.

Zoals ik in een eerder artikel heb gezegd, kunnen en mogen ex-politieke gevangenen van partijen die voor onafhankelijkheid zijn, zich niet vrij uitdrukken. Zeggen zij iets wat de rechter niet zint, zoals het realiseren van de reeds uitgeroepen Catalaanse Republiek, dan moeten ze direct terug naar de gevangenis. Ook de politieke partijen kunnen zich niet vrijelijk uiten in de verkiezingsdebatten of op bijeenkomsten om hun leden die nog in de gevangenis zitten niet te benadelen. Een openlijk debat over het regeringsprogramma is hierdoor onmogelijk. De represaille is duidelijk aanwezig. In zijn wekelijks telefoongesprek van maximaal twintig minuten die Jordi Sànchez vanuit de gevangenis mag houden, had hij een toespraak ingesproken om te worden afgedraaid op een verkiezingsbijeenkomst van JxCat. Hij staat daar als tweede man op de verkiezingslijst, onder president Puigdemont. De Spaanse pers beschuldigde Jordi er van dat hij de bijeenkomst live bijwoonde met behulp van een mobiele telefoon. Hij wordt permanent wordt bewaakt en dit is dus onmogelijk. Toch werd zijn cel grondig doorzocht en is hij, bij wijze van straf, overgeplaatst naar een ander gedeelte van de gevangenis met een zwaarder regiem.

Na de verkiezingen
Onder deze psychologische druk en ongelijkheid moeten de drie partijen ERC, JxCat en CUP komende Donderdag 21 December gezamenlijk een meerderheid behalen om de op 27 September 2015 legitiem gekozen regering, welke illegaal is afgezet door president Rajoy, weer in het zadel te krijgen. Lukt dit, en daar ziet het naar uit, dan zal dit een duidelijk signaal naar de Europese Unie betekenen dat de Catalanen vrijelijk kiezen voor onafhankelijkheid en niet zijn geïndoctrineerd door een paar fanatici van een criminele organizatie, zoals president Rajoy en rechter Llarena van het Hooggerechtshof beweren. Tot nu toe heeft de EU, met name Donald Tusk en Jean-Claude Juncker, president Rajoy zijn gang laten gaan in zijn (ondemocratisch en illegaal) handelen en het ‘Catalaanse probleem’ als een Spaans interne aangelegenheid beschouwd. Indien op 21 December de onafhankelijkheidsbeweging de verkiezingen zullen winnen, dan gaat de thesis van Rajoy niet meer op dat het enkele politici en burgerleiders zijn die de oorzaak zijn van het ‘probleem’. Dan kan hij, internationaal gezien, niet meer doorgaan met zijn bezetting van de Catalaanse Autonomie en zal hij zijn handen van de openbare administratie moeten terug trekken. Of hij dit werkelijk ook zal doen, is maar zeer de vraag. De Spaanse vicepresidente en andere PP politici hebben al aangekondigd dat zij de financiële administratie zullen blijven bezetten indien de onafhankelijkheidspartijen zullen winnen.

Prognoses en enquêtes
De prognoses, voorzover deze te vertrouwen zijn, zeggen dat het gaat spannen tussen de onafhankelijkheidspartijen (JxCat, ERC en CUP) en ‘blok 155′ (PP, PSC en Ciutadans). Binnen blok 155 lijkt Ciutadans te gaan winnen. Zij zou zelfs kunnen gaan winnen van de grootste onafhankelijkheidspartij ERC, die weigerde om samen te gaan in een lijst van Puigdemont, JxCat, zoals voorheen het geval was in JxSí. De PP lijkt af te stevenen op de kleinste partij in het Parlement of zelfs te worden geëlimineerd. Het aftellen tot aan de verkiezingen is begonnen. Over vier dagen zal het zover zijn. Maar iets zegt me dat ons nog een verrassing te wachten staat.

Waarom de Catalanen geen geweld zullen gebruiken om onafhankelijk van Spanje te worden

jordis-pres

Vaak hoor ik van mijn contacten van buiten Catalonië over het onafhankelijkheidsproces: ‘Dat wordt vechten’ of erger. Bij herhaling heb ik gezegd dat dat niet gebeuren zal. Want om te vechten zijn er twee partijen nodig. En de Catalanen willen dat om verschillende redenen niet.

Ten eerste hebben ze geen kans om te winnen. Spanje is vijf maal groter dan Catalonië. Deze les hebben ze geleerd uit hun geschiedenis, te beginnen met de gewelddadige bezetting van door koning Filip V van Bourbon, de voorvader van de huidige Spaanse koning, waarna er verschillende opstanden in de negentiende en begin twintigste eeuw volgden, eindigend met de burgeroorlog in 1939 en veertig jaar dictatoriale onderdrukking door generaal Franco.

Ten tweede omdat ze weten dat in het geval dat een gewelddadig opstand zou slagen om een onafhankelijke staat te stichten, deze van beperkte duur zou kunnen zijn indien de bevolking niet volledig achter de nieuwe Republiek van Catalonië zal staan. Er zou blijvende onvrede bestaan over de nieuwe Republiek, zowel bij Spanje als onder de eigen bevolking. Geweld is een oplossing voor de korte termijn, maar is geen duurzame oplossing voor de lange termijn.

Ten derde omdat de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging een nieuwe Republiek wil oprichten, met de nadruk op ‘nieuw’. Zij wil geen mini-Spanje stichten, met dezelfde gewelddadige, discriminerende en weinig democratische praktijken als Spanje zelf. Dan zou het project in de ogen van de Catalanen volkomen mislukt zijn. Spanje zou dan moreel hebben gewonnen en er zou in de nieuwe Republiek Catalonië niets zijn veranderd, afgezien van wat geschuif met grenzen. De Catalanen willen anders zijn en de dingen anders doen dan Spanje. Zij willen een ethisch en moreel nieuwe staat, welke democratisch en sociaal rechtvaardig is, waarin de burgerrechten en fundamentele mensenrechten worden gerespecteerd, welke opkomt voor de zwakkeren in haar samenleving en waarin minderheidsgroeperingen worden gerespecteerd, waarin haar inwoners voorop staan en niet de lobbies van het bedrijfsleven. Dit is de principiële reden waarom de Catalanen uit Spanje weg willen en zo staat dat ook beschreven in de inleiding van de juridische overgangs-en oprichtingswet van de Republiek, de voorloper van de nieuwe grondwet voor Catalonië. Deze wet kon niet worden gerealizeerd na het uitroepen van de Republiek op 27 Oktober, omdat Spanje op illegale wijze de legitiem democratisch gekozen Catalaanse regering heeft ontslagen, de ministers en president in de gevangenis heeft gezet of in ballingschap moesten gaan om niet gevangen genomen te worden, en Rajoy vervolgens zijn handen op de Catalaanse administratie heeft gelegd. Bij het winnen van de verkiezingen op 21 December zal de Catalaanse regering, welke van de onafhankelijkheidspartijen ook zullen winnen, deze overgangswet in werking stellen om de Republiek waar maken. Er zal dan een proces worden opgestart waarin de bevolking kan meepraten over de grondwet en alles wat daar bij komt kijken. (Dit alles natuurlijk indien Spanje de democratische wil van de Catalanen zal respecteren.) In dit nieuwe land is geen plaats voor geweld en zij kan daarom simpelweg niet worden opgericht door het gebruik er van.

Met dank aan Vicent Partal, directeur van de Internetkrant Vilaweb, voor de inspiratie door zijn spreekbeurt en de conversatie die ik met hem mocht hebben in Solsona op 13 December 2017.

De gevolgen van de kunstroof (2)

Na de agressieve kunstroof door de Spaanse autoriteiten van de kunstschatten van het klooster Sixena die in het museum van Lleida lagen, is één ding duidelijk geworden voor de Catalanen. Waren de Spaanse overheden voorheen bang voor de publieke opinie, zowel nationaal als internationaal, om haar gevoelens van afgunst tegen de Catalanen te uiten. Nu heeft Spanje het gevoel dat zij wordt beloont voor haar agressie, zowel electoraal in Spanje als internationaal door de Europese Unie (hoe gaat het met de heren Juncker, Timmermans en Tusk?). Spanje is als staat niet meer te vertrouwen voor de Catalaanse burgers. Zij steekt haar afgunst en haat tegen de Catalanen niet meer onder stoelen of banken en schuwt geen enkele vorm van publieke discriminatie of geweld meer om haar doel te bereiken: het bewaren vande Spaanse eenheid. Deze eenheid was een vereiste van het Franco regiem om tot een pseudo-democratie over te gaan en geld nog steeds als de belangrijkste voorwaarde, boven die van democratie en een onafhankelijke rechtspraak.

Dit is een waarschuwing voor de komende verkiezingen, illegaal opgelegd door president Rajoy, die in Catalonië op 21 December worden gehouden. De kiescommissie, aangesteld door de Spaanse regering en met slechts politici van blok 155 als leden, is aantoonbaar partijdig. Zij verbied de gele strik (beter gezegd: alles wat geel is, inclusief de verlichting van de fonteinen in Barcelona) als protest tegen de politieke gevangenen en de spandoeken met de tekst “Democratie”, “Vrijheid voor de politieke gevangenen” of de estelades (de Catalaanse vlag voor onafhankelijkheid) op de openbare gebouwen en in de openbare ruimtes, inclusief de openbare weg. De Catalaanse TV3 en CatRadio worden gecensureerd. Zij mocht, onder andere, geen verslag van de manifestatie in Brussel uitzenden. Daarnaast weigert de kiescommissie internationaal toezicht bij de verkiezingen. President Rajoy, het hoofd van de meest corrupte partij in geheel Europa, heeft een particulier Madrileens bedrijf aangewezen dat de tellingen van de stemmen zal registreren, zonder dat een openbare aanbesteding heeft plaats gevonden. Hierdoor is er een reëel gevaar van verkiezingsfraude, uitgevoerd en geregisseerd door de Spaanse staat zelf.

Van eerlijke verkiezingen met de Catalaanse kandidaten óf in de gevangenis óf in gedwongen ballingschap is allang geen sprake meer. Zij kunnen zich niet presenteren en deelnemen aan de meetings en in de (TV) debatten die gehouden worden. De kandidaten die na een maand gevangenschap in vrijheid zijn gesteld, kunnen niet zeggen wat ze denken en willen gaan doen in de komende regeringsperiode. Anders lopen zij het gevaar om direct weer de gevangenis in te worden gestuurd. Ook moeten zij zich met regelmaat bij de politie melden en kunnen Spanje niet verlaten. De partij ERC en de lijst van president Puigdemont, Junts per Catalunya (Samen voor Catalonië), kunnen niet openlijk debatteren omdat kandidaten van deze partijen in de gevangenis zitten en benadeeld kunnen worden door wat de partijen gedurende de verkiezingscampagne aan de kiezers beloven. Al deze obstakels moeten de Catalanen overwinnen om een meerderheid te krijgen in het aantal zetels in het Parlement én in het aantal stemmen om nogmaals (na een overwinning van 90% in het referendum van 1 Oktober) hun wil aantoonbaar duidelijk te maken. Dit is met name belangrijk naar de internationale gemeenschap toe. Spanje zal zich niets van het resultaat aantrekken. De Spaanse politici, waaronder de vicepresidente Soraya Sáenz de Santamaría, hebben al aangegeven dat zij pas de Catalaanse administratie en de bankrekeningen aan de Catalaanse regering zullen teruggeven indien de Catalanen ‘correct’ zullen stemmen. Dat wil zeggen: voor de partijen van ‘blok 155′. Zo functioneert de Spaanse democratie anno 2017 en lid van de Europese Unie (he Tusk, Juncker, Timmermans?).

Als klap op de vuurpijl heeft de rechter van het Spaans Hooggerechtshof middenin de verkiezingscampagne aangekondigd dat hij zijn onderzoek in de rechtszaak tegen de Catalaanse politici zal uitbreiden met andere politici en leden van de burgerorganisaties die deelnemen aan de ‘criminele organisatie’ om een onafhankelijk Catalonië te realiseren. Hij zal echter wachten met het bekend maken van de namen tot 22 December ‘om de verkiezingen niet te verstoren’.

De gevolgen van de kunstroof (1)

jordis-presNa het leeghalen van het museum van Lleida gisteren, onder zwaar politie en militair toezicht, zijn enkele dingen wat meer duidelijk geworden.

De vraag om de kunstwerken uit het klooster van Sixena weer terug te brengen, dateert reeds van 1995. Het Spaans bisschoppelijk bestuur vroeg toen aan de Catalaanse bisschoppen de kunstwerken terug te geven. Sindsdien is er op kerkelijk niveau een conflict tussen Spaanse en Catalaanse zijde. Dat het een Spaans-Catalaans conflict betreft, blijkt uit het feit dat de werken uit de musea van Prado in Madrid en uit Toledo niet worden opgeëist. Hieruit volgt dat de oorsprong van conflict niet de onafhankelijkheidswil van Catalonië en het daaruitvolgend politieke conflict ten grondslag ligt, maar de aversie tegen het Catalanisme. Ook de partijdigheid van de rechtbank in Osca, Aragon, die over deze zaak gaat, is overduidelijk daar zij de werken in de Spaanse musea met rust laat.

Enkele kunstwerken uit het klooster van Sixena waren geschonken door de monniken en anderen waren gekocht door de Catalaanse overheid. Hiervoor was een koopcontract getekend. Dat de aankoop legaal was, is in 2012 nogmaals bevestigd door het Constitutioneel Hof. De overname betekende een redding voor de kunstwerken. Door de slechte condities in het klooster zouden zij zeker verloren zijn gegaan. Het klooster hechtte indertijd weinig waarde aan de Romaanse werken. Daarnaast hadden enkele kunstwerken brandschade opgelopen en zijn na aankoop gerestaureerd op kosten van de Catalaanse overheid. Specialisten van verschillende musea in geheel Spanje protesteerden tegen het vervoeren en het terugbrengen van de kunstwerken naar het klooster van Sixene om verschillende redenen. Ten eerste omdat de kunstwerken te fragiel zijn voor vervoer en het risico op schade bijzonder groot is. Ten tweede omdat de condities in het klooster van Sixena nog steeds ongeschikt zijn voor het opslaan of tentoonstellen van de werken. Ten derde omdat nu de doos van Pandora is geopend: alle kunstwerken die in de Spaanse musea liggen opgesteld zouden door dit juridische precedent kunnen worden opgeëist door de oorspronkelijke eigenaren. Naast de kunstwerken uit kloosters en de vele waardevolle archeologische vondsten op het Iberische schiereiland, heeft Spanje gedurende haar koloniale tijdperk het Zuid-Amerikaanse continent leeggeroofd van allerlei Indiaanse schatten.

Zelfs het ‘blok 155′, de unionistische politieke partijen in Catalonië (PP, PSOE en Ciutadans), hebben geprotesteerd tegen de inbeslagname van deze werken uit het museum van Lleida. De burgermeester van deze stad, Angel Ros, is van de socialistische partij PSOE, welke de PP steunt met de bezetting van de Catalaanse administratie (en met de politieke gevangenen). Hij is dus zelf medeverantwoordelijk voor de inbeslagname van deze kunstwerken.

Na de inbeslagname van deze werken uit het museum van Lleida, lopen nu ook andere werken van het klooster Sixena in het museum van Barcelona gevaar te worden geconfisceerd. Het betreft hier muurschilderingen waar de specialisten het eenduidig met elkaar eens zijn dat zij absoluut niet kunnen worden vervoerd.

De inbeslagname van deze kunstschatten lijkt het resultaat van een politiek van verbrande aarde: ‘als wij (Spanje) de kunstschatten niet kunnen hebben (door schade met vervoer of opslag), dan zij (de Catalanen) ook niet’. Dit is slechts een voorbeeld. Al jaren lang wordt Catalonië financieel en economisch zwaar benadeeld ten opzichte van andere delen in Spanje en wordt er niet geïnvesteerd in infrastructuur. Dit benadeeld de Catalaanse economie, maar daarmee ook de Spaanse.

De beroving van de werken heeft de relatie tussen Aragon en Catalonië op scherp gezet en zal zeker gevolgen hebben. Bijvoorbeeld, veel inwoners die aan de oostelijke kant van Aragon wonen (aan de grens met Catalonië), bezoeken vaak de ziekenhuizen in Lleida welke door Catalonië worden gefinancierd. De dichtsbijzijnde ziekenhuizen in Aragon liggen voor hen vaak te ver weg. Tot nu toe is dit altijd oogluikend toegelaten. In de nabije toekomst zal zeker worden overwogen of zij nog van de Catalaanse gezondheidszorg gebruik kunnen maken.

De minister van cultuur, Méndez de Vigo, heeft een hechte relatie met het klooster. Zijn broer, Pedro Méndez de Vigo, is vice-president van het bestuur van de Orde van Malta in Espanya, welke de oprichter en eigenaar van het klooster van Sixena is. Dit roept de verdenking op dat de minister letterlijk een broederdienst verleend. Hij heeft niet tot het uiterste geprocedeerd om de belangen van de Catalanen in deze zaak te verdedigen, maar maakt misbruik van de gelegenheid van ‘artikel 155′: de opschorting van de Catalaanse autonomie, waardoor de Vigo de scepter zwaait over het Catalaanse ministerie van de cultuur.

Kunstroof uit de kolonie

jordis-presVanochtend om 4:00 uur ging de Guardia Civil het museum van Lleida binnen. Later in de ochtend voegden kunsttechnici uit Aragon zich daarbij. Buiten staat een rij van 300 Catalaanse politie om de manifestanten tegen te houden. De reden: het meenemen van vijftiende eeuwse Romaanse kunstwerken afkomstig uit het klooster Sixena. Dit klooster ligt in het autonome gebied Aragon, maar valt onder de kerkelijke provincie van Lleida. De kunstwerken zijn van onschatbare waarde, maar sommigen zijn erg fragiel, volgens specialisten te fragiel om te worden vervoerd.

De monniken van dit klooster schonken de kunstwerken in de jaren zeventig of de Catalaanse overheid kocht ze in de jaren tachtig, zoals blijkt uit het koopcontract. De werken werden gerestaureerd, werden tentoon gesteld in het museum van Lleida en men maakte een wet dat de werken onder het Catalaanse erfgoed vallen. Het klooster wil de werken nu weer terug hebben en spandde een gerechtelijke zaak aan. De Catalaanse ministers van Cultuur die de laatste jaren de revue gepasseerd hebben, gingen in beroep om de terugvordering tegen te houden. De huidige Catalaanse minister trad vlak voor de onafhankelijkheidsverklaring op 26 Oktober af. De minister van landbouw, Serret, nam zijn taak over en bevind zich nu in Brussel om niet in Spanje veroordeeld te worden voor opruiing en aanzet tot oproer, waar 30 jaar gevangenisstraf voor staat. Zij verklaart een militaire operatie voor het weghalen van de kunstwerkken uit het museum ondenkbaar in een democratische rechtsstaat. Onder het mom van grondwetsartikel 155 is de Catalaanse administratie door de Spaanse overheid overgenomen, waardoor de huidige baas van het Catalaanse ministerie van Cultuur de Spaanse minister van Cultuur, Mendez de Vigo, is. Deze minister procedeert niet verder tegen de inbeslagname van de kunstwerken, hoewel dit gerechtelijk mogelijk is. Zijn reden is dat “men de gerechtelijke uitspraak altijd moet waarderen.” De kunstwerken van dezelfde Sixena kapel die in het museum van Prado in Madrid liggen, worden niet geclaimd door de rechter en blijven ongemoeid.

De politieke interventie van Catalonië wordt dus gebruikt voor het leeghalen van een museum, het opbreken van een unieke collectie waarvan de legale aankoop en restauratie de Catalaanse gemeenschap veel geld en inspanning heeft gekost. Om de kunstschatten daarna weer terug te brengen naar Spanje, buiten Catalaans grondgebied, als ware Catalonië een Spaanse kolonie. Deze kunstroof wordt midden in de campagne voor de verkiezingen op 21 December uitgevoerd. Dit is dus de verkiezingsbelofte van de unionistische partijen, ook wel het ‘blok 155′ genoemd, van wat Catalonië nog meer te wachten staat.