Een omwenteling.

img_9pol-gevangen

De ontwikkelingen in het Catalaanse conflict zijn in een versnelling terecht gekomen. Na de verhoren en de arrestaties van de vijf politici afgelopen Vrijdag, was de maat bij de Catalanen vol en gingen zij de straat op om te demonstreren. Het Spaanse Hooggerechtshof stuurde opnieuw een Europees en Internationaal arrestatie-en uitleveringsbevel uit voor de Catalaanse politici die in verschillende Europese landen in ballingschap verblijven. De justitie van vier landen moeten zich nu buigen over het probleem of zij de politici wel dan niet aan Spanje zullen uitleveren.

De ex-minister van onderwijs, Ponsati, heeft haar oude werk bij de universiteit van St Andrews in Schotland weer opgepakt. De Schotse presidente, Nicola Sturgeon, heeft te kennen gegeven dat zij voor het zelfbeschikkingsrecht van de Catalanen is en dat Ponsati om politieke motieven wordt vervolgd. Haar regering heeft bij de Spaanse ambassadeur geklaagd over het Europese uitleveringsbevel. Verder wil zij alles aan justitie overlaten die, zoals zij schrijft, in Schotland strikt gescheiden is van de uitvoerende macht. Ponsati zegt dat zij er gerust op is dat zij niet zal worden uitgeleverd. De rector van de universiteit van Glasgow, Aamer Anwar, zal haar verdedigen. Hij heeft uitgebreide ervaringen met het verdedigen van mensenrechten.

Drie ex-ministers van president Puigdemont verblijven, heel toepasselijk, in Waterloo, België. De openbaar aanklager neemt hen niet gevangen omdat ze niet vluchtgevaarlijk zijn. De Belgische rechter stond twee maanden geleden op het punt om zijn oordeel te publiceren toen de Spaanse rechter plots het uitleveringsbevel introk. Hij werd hoogst waarschijnlijk getipt dat de Belgische rechter de ministers en Puigdemont niet wilde uitleveren.

De politica Marta Rovira week Vrijdag naar Geneve uit en verblijft daar samen met de politica Anne Gabriel. Voordat Puigdemont Geneve vorige week bezocht, had Zwitserland reeds te kennen gegeven dat zij geen mensen uitleveren die om politieke redenen worden vervolgd.

Hetzelfde zei men in Finland waar Puigdemont werd ontvangen door het parlement en de universiteit. Op dat moment, afgelopen Vrijdag 23 Maart, werd het arrestatiebevel weer uitgevaardigd. Finland accepteerde dit bevel niet omdat het in het Spaans was opgesteld. Het Finse OM eiste dat dit in het Engels moest gebeuren. Een anekdote, gezien het gevoel van superioriteit van Spanje wat betreft haar taal. Ondertussen reisde Puigdemont terug naar België. Hoe hij reisde was toen echter onbekend. Totdat Puigdemont afgelopen Zondag in Duitsland, vlak voorbij de grens met Denemarken werd aangehouden. Het blijkt dat de Spaanse geheime dienst een gsm-transponder had verstopt in de auto waarin hij reisde. De geheime dienst opereerde vanuit Denemarken en tipte de Duitse politie. Hiermee schond zij trouwens de Deense soevereiniteit. Dat muisje zal zeker nog een staartje hebben.

De Duitse regering blijft pal achter de Spaanse regering van Rajoy staan. Haar woordvoerder zei Maandag dat Spanje een democratische rechtsstaat is en dat het Catalaanse conflict een Spaans interne aangelegenheid is die justitie aldaar moet oplossen. De Duitse pers, geleid door de grootste kranten zoals Süddeutsche Zeitung, Frankfurter Algemeine en der Spiegel, is echter een geheel andere mening toegedaan. Zij is het er unaniem over eens dat Puigdemont een politieke gevangene is en geen oproerder die gewapend geweld heeft gebruikt. Der Spiegel zegt dat hem politiek asiel moet worden aangeboden. De pers vind het ronduit een grote schande dat Puigdemont door Duitsland is aangehouden en gevangen gezet. Der Spiegel suggereert zelfs dat de aanhouding onwetmatig is, daar de politie gebruik maakte van de Spaanse inlichtingendienst die buiten haar territorium opereerde. (Het staartje.) De Duitse justitie buigt zich er nu over, daar de Duitse wet een vergelijkbare misdaad in haar wet beschrijft, die van hoogverraad, als die van rebellie in Spanje. Dit is een voorwaarde om hem uit te kunnen leveren. Er moet dan wel worden aangetoond dat Puigdemont grootschalig gewapend geweld heeft gebruikt tegen de Spaanse overheid.

De commissie van de mensenrechten van de VN tikt Spanje op de vingers. De politieke rechten van voormalig presidentskandidaat Jordi Sanchèz worden hem ontnomen (hij mocht de gevangenis niet verlaten om zich in het Parlement te presenteren). Spanje schendt hiermee het internationaal recht en moet dit onmiddellijk corrigeren. Vandaag accepteerde deze VN commissie ook de aanklacht van Puigdemont tegen de Spaanse staat.

Ook de houding van enkele Catalaanse politici is aan het veranderen. De partij Comuns wilde zich nooit voor of tegen de Catalaanse onafhankelijkheid uitspreken. De grove rechtenschendingen en de teloorgang van de democratie in Spanje heeft deze groep blijkbaar van mening doen veranderen. Het lijkt er op dat ook zij nu begint in te zien dat democratie en een eerlijke rechtspraak in Spanje onmogelijk is. Afgelopen Zaterdag gaf Comu samen met de andere Catalaanse partijen een verklaring af. Dit was tot nu toe nog niet eerder vertoond. Een verandering in het stemgedrag van Comu in het Catalaanse Parlement zal de meerderheid voor een onafhankelijke Republiek significant vergroten. Morgen houdt het Catalaanse Parlement een plenaire vergadering en debatteert zij over een motie om er bij Spanje op aan te dringen dat de politieke rechten van Sanchèz en de andere kamerleden die gevangen zitten of in ballingschap verblijven, moeten worden gerespecteerd. Het lijkt er op dat de politici Sanchèz weer als presidentskandidaat zullen aanwijzen. Vanuit de bevolking en de burgerorganisaties dringt men er echter op aan dat Puigdemont moet worden ingesteld als president. Vroeg of laat zullen de Catalaanse politici ongehoorzaam moeten zijn tegen de Spaanse tribunalen (die overduidelijk hebben aangetoond partijdig te zijn en hun eigen wetten en de grondwet met regelmaat hebben geschonden), en naar de stem van de kiezers moeten luisteren. Of dat nu zal gebeuren, is echter maar de vraag.

In de straten van de grote steden en op de wegen worden protestmanifestaties en wegblokkades gehouden. Men wil de druk bij Spanje en Europa opvoeren om de gevangen politici vrij te laten zodat het Parlement kan doen waar ze voor gekozen is: het in werking stellen van de Republiek door het aannemen van de juridische overgangswet.

En de Spaanse leiders? Die beginnen nerveus te worden omdat ze beginnen aan te voelen dat de mening in Europa over het gevangen zetten van politieke leiders en de uitgebreide rechtsvervolgingen totaal anders is dan zij zich hadden voorgesteld. Misschien dat ze de Catalaanse onafhankelijkheid als een reële mogelijkheid beginnen te zien. Vooral nu de Duitse rechter die Puigdemont ondervraagt, rapporteert dat het waarschijnlijk niet mogelijk zal zijn om hem aan Spanje uit te leveren. Het Hooggerechtshof van Schleswig Holstein zal het definitieve oordeel vellen. Dit kan een zestig dagen duren. Dit geluid, en de geluiden uit de andere landen laat de Spaanse leiders zeker niet onberoerd. Ze hebben het echter helemaal aan zichzelf te danken.

Het lijkt er op dat de publieke opinie in Europa en daarbuiten aan het veranderen is en dat er begrip voor de Catalaanse situatie ontstaat. En dat werd hoog tijd: er zitten mensen in de Spaanse gevangenissen vanwege hun politieke overtuiging en de fundamentele rechten van ruim twee miljoen EU burgers in Catalonië worden zwaar geschonden. Er is in Spanje geen sprake meer van een democratie en van een eerlijke, onafhankelijke, rechtspraak. De gekozen president, en de twee daaropvolgende kandidaten van zijn kieslijst, worden door de Spaanse regering van Rajoy niet geaccepteerd, zoals hij had belooft toen hij de verkiezingen (illegaal) uitschreef. President Puigdemont zit in ballingschap, de twee ex-kandidaten in de gevangenis. Dit is niet alleen een schande voor Spanje, maar voor geheel Europa. Het Catalaanse probleem is geen intern Spaanse aangelegenheid meer. (He, meneer Timmermans?) Het ligt nu op de tafel van de rechters van vier Europese landen. Dankzij de onverbiddelijke steun van de Europese Commissie en de Europese Raad aan de Spaanse regering van Rajoy, ironisch genoeg onder leiding van Duitsland, is de geloofwaardigheid van de Europese Unie zwaar in het geding.

Met het uitleveringsbevel is het ‘interne Spaanse conflict’ een Europees probleem geworden dat de Unie diep in haar hart treft. Besluiten de rechters van de de lidstaten verschillend over de uitlevering, dan is er een onderling conflict tussen de lidstaten. Zulk een verschil van juridische interpretatie over een dergelijk belangrijke zaak is geen kleinigheid. Indien zij echter eensgezind besluiten om de Catalaanse politici niet uit te leveren, dan is dit groot gezichtsverlies voor Spanje en zal zij door de EU met andere ogen worden beschouwd dan een democratische rechtsstaat.

 

Please follow and like us:

Catalaanse parlementariërs gevangen gezet

img_9pol-gevangenZonder enig gevoel van schaamte of rechtvaardigheid heeft Spanje het vandaag gewaagd om vijf politici van het Catalaanse Parlement die voor een onafhankelijk Catalonië zijn, gevangen te zetten. Hieronder bevind zich presidentskandidaat Jordi Turull.

(Geinspreerd door ‘Met de gedachten meer bij het Hooggerechtshof dan bij het Parlement’, Antoni Basses, krant ARA)
Gisteren vond het plenaire debat plaats waarin Turull zich presenteerde als president van Catalonië. Op monotone toon, zonder enige klemtoon, las hij het akkoord voor dat de JxCat en ERC waren overeengekomen. Zijn gedachten waren niet bij dit debat. Zijn zorgen gingen uit naar de dag van morgen, waarin hij opgeroepen werd om te worden verhoord door de onderzoeksrechter van het Hooggerechtshof, Llarena. De kans werd groot geacht dat hij, en vijf andere parlementariërs, vastgehouden zouden worden. In het Parlement hing een droevige stilte. Iedereen wist wat er speelde. In tegenstelling tot vorige vergaderingen, gedroeg zelfs de oppositie zich opvallend rustig. Deze keer hadden anderen het vuile werk voor hen reeds gedaan.

De antisysteem partij La CUP liet vlak voor de plenaire vergadering weten dat zij de plannen onvoldoende vonden om de Republiek te realizeren en onthielden daarom hun stem. Daarmee was er geen absolute meerderheid in het Parlement. Er ontbraken twee stemmen omdat de huidige president Puigdemont en een van zijn ministers in ballingschap in België zitten. Zij mogen van het Constitutioneel Hof hun stem niet via een afgevaardigde in het Parlement uitbrengen. Voor morgen, Zaterdag 24 Maart, is opnieuw een plenaire vergadering gepland om met een gewone meerderheid Turull als president te kunnen kiezen. Of deze vergadering door zal gaan, staat nog niet vast. Turull heeft gevraagd om de vergadering door te laten gaan, al was het maar uit waardigheid van het Parlement, en daarmee van het Catalaanse volk. Rajoy heeft de voorzitter van het parlement duidelijk gemaakt dat deze vergadering illegaal zal zijn en juridische gevolgen voor hem zal hebben

Het argument van Llarena, de rechter van het Hooggerechtshof, om de parlementariërs alsnog gevangen te zetten, is vanwege ‘hun psychologische toestand’. Vanwege hun denkpatroon zijn zij in staat om opnieuw te vervallen in hun misdaad: het aanzetten tot oproer en rebellie met gewapend geweld tegen de Spaanse overheden. Het denkpatroon waar Llarena naar verwijst, is de gedachte van het oprichten van een nieuwe, onafhankelijke staat van Catalonië. De rechter verwijst dus naar hun politiek ideaal. Het hebben van dit ideaal is dus een misdaad in Spanje. Hij verwijst niet naar begane misdaden, naar illegale feiten, die de politici zouden hebben begaan, zoals het in een rechtszaak behoort. Hij noemt mogelijke gewelddadige gebeurtenissen die in de toekomst plaats zouden kunnen vinden door de psychologische toestand van de politici. Maar er is nergens enig spoor van geweld door de Catalaanse politici te vinden. De rechter vaardigt bovendien opnieuw een internationaal opsporings-en uitleveringsbevel uit voor alle aangeklaagde politici die in het buitenland bevinden. Nu moet echter niet alleen de justitie van België worden overtuigd om de politici uit te leveren, maar ook die van Schotland (daar woont de ex-minister van onderwijs ), Zwitserland (Marta Rovira van ERC is vandaag daarheen gevlucht) en Finland (waar momenteel Puigdemont op bezoek is). Toen vorige week Puigdemont Zwitserland bezocht, gaf dit land al te kennen dat van uitlevering geen sprake zal zijn, daar het om een politieke zaak gaat. Spanje is blijkbaar stellig van plan om haar justitieële neus te stoten in Europa. In totaal worden er 25 politici aangeklaagd voor oproer met geweld (het gebruik van het politiegeweld op 1 Oktober wordt op het conto van de politici toegeschreven: zij hebben dit geweld immers geprovoceerd door een referendum te houden), verkwisting van overheidsgeld (na een uitgebreid onderzoek in de boekhouding van de Generalitat concludeerde het Spaanse ministerie van financiën dat er geen geld is gebruikt voor het van het referendum op 1 Oktober) en wettelijke ongehoorzaamheid. Kortom, ‘De aanklacht’ is een compleet verzinsel, een gedrocht met onlogische redenaties, verdraaiing van feiten en complete onwaarheden, ontstaan in het hoofd van een mentaal zieke die ieder contact met de realiteit heeft verloren. Maar deze misdadige psychopaat (hij wel) is door de huidige Spaanse president M. Rajoy op de plaats gedirigeerd waar hij nu zit: als onderzoeksrechter van het Hooggerechtshof.

Zoals gezegd, is vandaag het aantal Catalaanse ballingen uitgebreid. De secretaris van ERC, Marta Rovira, die ook vandaag moest worden verhoord, is gevlucht naar het buitenland. Zij schrijft dat zij liever in ballingschap verkeert, ver weg van haar woonplaats, haar vrienden en familie, dan opgesloten te worden in een gevangenis. Niet voor haar zelf, maar voor haar dochtertje Agnes. De ex-minister van buitenlandse zaken Raul Romeva schrijft dat hij vanavond niet aanwezig kan zijn bij de verjaardag van zijn dochter. De beelden van Jordi Turull die afscheid neemt van zijn dochters voor de deuren van het gerechtshof, spreken boekdelen. Tranen van verdriet en woede over deze onrechtmatigheid. Zijn partijgenoot, Ramon Rull, die ook voor de rechter moet verschijnen, slaat een arm om hem heen. Misschien dat we deze mensen voor het laatst in vrijheid zien voor de komende dertig jaar. Of dat zo zal zijn, zo zei een van de politici vandaag, hangt af van de Catalanen zelf: hoe eerder we een Republiek hebben, hoe beter. Een andere weg is er niet.

Vanwege de bijzondere toestand vandaag, waarin men gespannen wachtte op de uitspraak van de rechter, werd de plenaire vergadering van de gemeenteraad van Barcelona opgeschort. Het gemeenteraadslid van ERC vroeg hier om omdat in deze dag van spanningen niet het moment is om met elkaar te debatteren over een nieuwe tramlijn door Barcelona. Televisie programma’s zijn na bekendmaking van de gevangenneming verzet. Ook in de theaters en concertzalen werd vooraf aan de uitvoering solidariteit geschonken aan de politici. In sommige gevallen werd de uitvoering zelfs helemaal afgelast. Overal in het Catalonië wordt geprotesteerd. De mensen werden opgeroepen om om acht uur vanavond voor de gemeentehuizen te komen. Er zou dan een verklaring van de Vereniging van Gemeenten voor Onafhankelijkheid (AMI) worden voorgelezen. In Barcelona en andere steden vinden protestbijeenkomsten plaats voor de gebouwen van de afgevaardigden van de Spaanse regering. De ME van de Catalaanse politie moet de gebouwen van de Spaanse overheid beschermen tegen de protestanten. De gevangenneming van de politici vandaag zou wel eens de vonk in het kruitvat kunnen zijn die versneld zal leiden tot de Catalaanse onafhankelijkheid. De Catalanen zijn de minderwaardige behandeling, de constante beledigingen en de ongestrafte discriminatie door de politici, de media en de overheid, waaronder de rechtspraak en politie, meer dan zat. Wat de doorslag geeft, is dat met de uitspraak van vandaag een definitief einde is gekomen aan een democratische rechtsstaat in Spanje. Veel Catalanen zagen de democratische teloorgang al eerder. Vandaag zijn daar nieuwe mensen en politieke groeperingen bij gekomen die zeggen: ‘Niet in mijn naam’. Dat bleek uit de gezamelijke verklaring van de Catalaanse partijen, samen met Podem die zich nooit voor of tegen een onafhankelijk Catalonië heeft willen uitspreken. Boven alles staat dat de Republiek op een vreedzame, democratische manier tot stand komen, of helemaal niet. Men heeft hier geen behoefte aan een ander Spanje in het klein. Dankzij hun geschiedenis zit het gebruik van geweld niet in de aard van de Catalanen.

Ondertussen heeft het Comitee van de mensenrechten van de VN geëist dat Spanje alles in het werk moet stellen zodat Jordi Sanchez zijn politieke rechten kan uitvoeren. Sanchez was tot begin deze week presidentskandidaat toen Puigdemont tijdelijk afstand deed van zijn kandidaatschap. Rechter Llarena liet hem niet vrij om zich te kunnen presenteren aan het Parlement. Hij beging hiermee de hoogste misdaad die een rechter kan begaan, namelijk die van samenzwering, aldus rechtsgeleerde Javier Perez Royo.

 

Nawoord. De voorzitter van het Parlement, Roger Torrent, heeft bekend gemaakt dat de plenaire vergadering op Zaterdag 24 Maart, zoals gepland, zal doorgaan, ondanks de bedreigingen van M. Rajoy met gerechtelijke vervolgingen.

Please follow and like us:

Een schoolvoorbeeld van gerechtelijke samenzwering

jordis-presJordi Sànchez en Jordi Cuixart zitten nu 155 dagen in Spanje gevangen vanwege hun politieke idee over een onafhankelijk Catalonië. Om dezelfde reden worden Oriol Junqueras en Quim Forn sinds vandaag reeds 139 dagen lang van hun vrijheid beroofd. Zij worden vals beschuldigd van oproer en opruiing met geweld.

Op 28 Januari diende de Spaanse regering van president Rajoy een aanklacht in bij het Constitutioneel gerechtshof waarin zij vroeg om de presentatie van president Carles Puigdemont, die in België verblijft, als kandidaat voor het presidentschap van de nieuwe regering via een videoconferentie met het Parlement te voorkomen. Het Hof kon twee dingen doen: de aanklacht weigeren of accepteren. Zou zij de aanklacht geweigerd hebben, dan had de presentatie van Puigdemont als president kunnen doorgaan. Had zij de aanklacht wel geaccepteerd, dan zou de presentatie van Puigdemont als president moeten worden opgeschort tot een definitief oordeel of zo’n videoconferentie wel of niet grondwettelijk zou zijn. Het Constitutioneel hof deed echter allebei: zij weigerde voorlopig de aanklacht van de Spaanse regering, maar zei dat ze binnen veertien dagen haar definitieve besluit bekend zou maken. Tegelijkertijd verbood het Hof wel de presentatie van Puigdemont in het Parlement via een videoconferentie. Bovendien eiste zij dat Puigdemont toestemming moest vragen aan het Hooggerechtshof, waar het gerechtelijk onderzoek tegen hem en de andere politici loopt. Het Hof ging haar boekje ver te buiten door de aanklacht te weigeren en tegelijkertijd de presentatie van Puigdemont te verbieden. Zij handelde hiermee zelf tegen de grondwet. Let wel: het allerhoogste gerechtelijk orgaan in Spanje handelt tegen haar eigen regels! De veertien dagen zijn inmiddels allang verstreken, maar het Hof heeft nog steeds geen uitspraak gedaan over de acceptatie van de aanklacht van Rajoy en zijn regering.

Sindsdien is de Catalaanse politiek in een impasse geraakt. Er kan geen regering worden gevormd zonder de toestemming van de rechter. Hoogleraar in het Constitutioneel recht Pérez Royo van de universiteit van Sevilla, dus absoluut vrij van enige sympathie voor de Catalaanse onafhankelijkheid, is hier zeer duidelijk over. De enige persoon in geheel Spanje die gerechtigd is om een presidentskandidaat voor de Catalaanse regering voor te stellen, is de voorzitter van het Catalaanse Parlement, Roger Torrent. Geen enkele andere politicus van buiten het Parlement en geen enkele rechter, mag zich daarmee bemoeien. Nadat bleek dat de aanstelling van Puigdemont als president door de Spaanse justitie onmogelijk wordt gemaakt, deed Puigdemont afstand van zijn kandidatuurschap. De tweede man op de lijst JxCat, Jordi Sanchez, stelde zich toen verkiesbaar. Rechter Llarena van het Hooggerechtshof laat Jordi Sanchez, welke in voorarrest zit, echter niet vrij om als president van de Catalaanse regering te worden ingesteld. Sanchez zit in voorarrest op verdenking van oproer met gewapend geweld. Dat deze aanklacht pure onzin is, blijkt uit het feit dat de rechter geen uitlevering aanvraagt bij de Belgische justitie voor Puigdemont en zijn ministers. Hetzelfde geld ook voor Denemarken, Nederland, Luxemburg, Groot Brittanië, Oostenrijk, Duitsland, Zwitserland en Finland. Puigdemont of zijn ministers hebben deze landen vrij kunnen bezoeken zonder dat Llarena een uitleveringsbevel durft aan te vragen, omdat hij weet dat zijn aanvraag niet zal worden gehonoreerd. Volgens Pérez Royo zou over de beschuldiging van oproer echter nog gedebatteerd kunnen worden. Maar wat wel duidelijk is, is dat rechter Llarena de politieke rechten van Sanchez als volksafgevaardigde schendt. Sanchez is niet veroordeeld en kon zich zonder enig probleem kandidaat stellen met de verkiezingen van 21 December. Hij heeft daarom het volste recht om president te kunnen worden, indien in het Parlement daar een meerderheid voor is. Er bestaat zelfs jurisprudentie waar een ETA lid wél vanuit de gevangenis politiek actief kon zijn. Dit is een schoolvoorbeeld volgens het boekje waarin een rechter de hoogste misdaad begaat die hij kan doen, namelijk die van samenzwering (in dit geval met de Spaanse regering), aldus Pérez Royo. Het Hooggerechtshof benadeeld niet alleen Sanchez zelf als persoon, maar een ieder die op 21 December heeft gestemd voor het Catalaanse Parlement. Iedere stemgerechtigde kan daarom een aanklacht tegen rechter Llarena bij het Constitutioneel Hof indienen. Momenteel zijn er verschillende advocaten druk bezig om een dergelijke aanklacht te schrijven. Veel Catalanen staan te popelen om de aanklacht mede te ondertekenen.

Het politieke leven gaat ondertussen ook door. Jordi Sanchez heeft te kennen gegeven afstand te willen doen als parlementariër om uit de gevangenis te kunnen komen. Rechter Llarena zegt dat hij niet kan worden vrijgelaten omdat hij terug zou vallen in zijn misdaad indien hij politiek actief blijft. Hoogst waarschijnlijk wordt nu de derde man op de lijst van JxCat, Jordi Turull, de volgende presidentskandidaat. Hij heeft reeds een aanklacht tegen zich lopen en werd na zijn eerste verhoor op borgtocht vrijgelaten. Twee weken geleden meldde Llarena dat hij een nog jaar nodig zal hebben om deze ‘ingewikkelde rechtszaak’ te onderzoeken. Tot ieders verbazing roept hij nu Turull , en vijf andere parlementariërs die aangeklaagd zijn, op voor komende Vrijdag om, ter afsluiting van zijn onderzoek (!), nogmaals verhoord te worden. Er bestaat een reële kans dat zij na dit verhoor in voorlopige hechtenis worden genomen. De verdenking is sterk dat de rechter de politici wil horen omdat hij ten koste van alles wil voorkomen dat het Parlement een president zal kiezen die voor de Catalaanse onafhankelijkheid is. De angst voor voorlopige hechtenis en een mogelijke veroordeling van 30 jaar gevangenisstraf hangt als een zwaard van Damocles boven de hoofden van de democratisch gekozen politici.

Nawoord

Vanavond heeft de voorzitter van het Catalaanse Parlement, Roger Torrent, aangekondigd dat hij morgen, 22 Maart, een plenaire vergadering zal houden waarin Jordi Turull zich als kandidaat voor het presidentschap zal presenteren. De Catalaanse partijen dwarsbomen hiermee het plan van het Hooggerechtshof om iedere presidentskandidaat uit te schakelen die voor de Republiek is. Een nieuwe confrontatie met de Spaanse staat wordt een feit. De definitieve? Misschien nog niet, maar dat het een belangrijke stap is, staat wel vast. Spanje kan het zich niet permitteren om een president gevangen te zetten, en zeker niet in voorarrest voor een misdaad die in de rest van Europa niet bestaat.

Please follow and like us:

Searching for dignity

jordis-presJordi Sànchez and Jordi Cuixart are now in jail for 140 days because of their political ideas about an independent state of Catalonia. For the same reason, vice president Oriol Junqueras en minister Quim Forn are deprived from their liberty now during 127 days. They are accused of sedition, which implies armed violence.

This article was initially written to my contacts at LinkedIn.

A dignified job, and life in general, is impossible if fundamental human and civil rights are broken. This is the case in Spain, member of the European Union and with its permissive silence.

To my friends and professional contacts at LinkedIn,
The LinkedIn network is mainly concerned about jobs, professional connections and career development. Though, the most important aspect of life, at least to me, is dignity. A dignified job is all we search for, of course. Although it might be one of the most important aspects, such a job will definitely not give the glorified thing if dignity in general is absent. Currently I have been confronted with this situation.

My second country where I have been living during the last 22 years was Catalonia, an autonomic region in Spain with its main city Barcelona. About eight years ago people of this region concluded they could not be part anymore of Spain. Their dignity had been reduced to a minimum when the Constitutional Court sentenced against the new Statute that the Catalan language was not allowed to be the main language of the area as Catalonia cannot be regarded as a nation. After the Franco regime, many years of struggle, negotiations and non-fulfilled promises about the ways to fit the region within Spain as a common project had become exhausted. People started to search a way to decide about their own future. Since 2012, protest demonstrations were held for an independent Catalan state within the European Union. All demonstrations, where often more than a million people participated, have been exemplary peacefully and the entire political process towards the Catalan independency has always been democratic and with respect of its minorities and the Spanish state. Even though the Spanish government has never been willing to negotiate about a referendum about an independent Catalonia. After all terms for negotiating were exhausted and the Catalan government was forced to organize a referendum on its behalf to fulfill their promise against their voters, a referendum was organized at 1 October 2017. We all have seen the violent images of the Policia Nacional and Gaurdia Civil on that commemorative day, not in order to stop the referendum, but just to spread fear and violence among the Catalan people. Since then, civil and political leaders have been put in jail and others, like president Puigdemont, moved out from Spain in order to fled injustice. The Catalan autonomy has been intervened and fundamental human en civil rights have been deteriorated severely. The results of the imposed, illegal elections by the central government of president Mariano Rajoy, however, were won again by the independency parties. The central government, and their political alliances, however, do not accept this democratic result. In addition, the highest courts in Spain, like the Constitutional Court and Supreme Court, are directly influenced by the political forces. This deterioration of democracy has been denounced by different independent parties, like Amnesty International.

All this annoys me very much. That’s why I am currently not mainly concerned about a dignified job, but in a dignified live in general in this part of the world where life has led me to. As an engineer, solving non-linear differential equations, like the Navier-Stokes equation, or validating its results by experimental technologies like Particle Image Velicometry, have currently become a lower priority than optimizing the boundary conditions of LIFE. Although I mostly prefer to solve the first problem, the second one is of more importance to me.

Further reading.
If you like to read the Spanish government’s opinion and its typical view on democracy and on reality in general, so to say, any large Spanish newspaper will perfectly serve you. Only the Spanish newspaper El Publico is an exception on this. Concerning the Spanish unity, the central government, justice and the media form a tremendous team of collaboration against the Catalan will to become an independent republic. In Catalonia the regional diaries Ara (ara.cat), Vilaweb (vilaweb.cat), El Nacional (elnacional.cat), who publish their main articles in English as well, give quite a good idea about the conflict from a different point of view. The Emma collective (http://www.collectiuemma.cat/) gathers press publications from worldwide. The Wilson collective (http://www.wilson.cat/en/), an association of international recognized scientifics, and the Praga collective, an association of lawyers (mainly in Catalan and Spanish, http://collectiupraga.cat/) explain the cause and their point of view about the conflict. For those who understand the Dutch language, I keep up a Web blog about this conflict at http://vdgraaf.cat/wp

“Where did this guy learn to write? He wrote a disastrous PhD thesis with very few citations, if any.”
“Oppression provokes creativity”
“No, it’s the wine.”
“OK, I admit. I drunk a glass”
.
.
.
“Did you ever hear about the Stockholm syndrome?”
“Yes, quite a few politicians in Catalonia suffer from this.”

Please follow and like us: