Na anderhalf jaar eindelijk het woord

(1359 woorden, maar laat je niet afschrikken)

Gerechtelijk proces in de Spaanse taal
Op de derde dag van het gerechtelijk proces tegen de Catalanen komen de de aangeklaagden zelf aan het woord. De sessie begint met de mededeling van de voorzitter van de rechtzaal, Marchena, dat de aangeklaagden de vragen van de aanklagers en hun advocaat in hun moedertaal mogen beantwoorden. Er zal echter geen simultane vertaling plaats vinden, maar sequentieel met een tolk. De reden daarvoor is dat het hoogste gerechtshof van het multiculturele Spanje dat al haar etnische minderheden zo erg bemint, niet genoeg oortelefoontjes heeft voor de aanwezigen bij dit proces.

Sinds 1992 is er het Europees Handvest voor regionale talen of talen van minderheden. Hoewel de Catalaanse taal op Europees niveau met 11 miljoen sprekers bepaald geen minderheidstaal is, heeft Spanje deze aanbevelingen van de Europese Raad ondanks herhaaldelijke waarschuwingen al die jaren systematisch genegeerd. Dit culmineerde in de uitspraak van het Constitutionele Hof tegen het nieuwe Catalaanse Statuut in 2010. Deze uitspraak zegt dat het Catalaans niet als hoofdvoertaal in de eigen regio gebruikt kan worden, zoals in het Statuut beschreven staat en door de Catalaanse bevolking en Spanje was overeengekomen, omdat de Catalanen geen eigen volk vormen. Deze minachting voor de Catalaanse identiteit en cultuur was de directe aanleiding dat de Catalanen onafhankelijk van Spanje wilden worden. Zou Spanje deze Europese aanbevelingen wel hebben ogevolgd, dan zou dit gehele politieke conflict dus nooit hebben bestaan en had Marchena zich deze hele rechtszaak kunnen besparen.

Maar om niet nog meer verwarring te brengen in dit gerechtelijk proces, besluiten de Catalaanse leiders vandaag de vragen direct in het Spaans te beantwoorden. Vicepresident Oriol Junqueras, die tussen de 12 jaar (de eis van de landsadvocaat) en 74 jaar (de eis van VOX) gevangenisstraf boven het hoofd hangt, zegt dat hij dit erg graag doet want hij vind het Spaans een mooie taal en vind het ook blangrijk dat alle Spanjaarden zijn argumenten kunnen horen. Dat het gebruik van de Spaanse taal voor de Catalanen ook problemen geeft blijkt bij de ondervraging van Quim Forn, minister van BiZa en politiek hoofd van de Catalaanse politie de Mossos d’Esquadra. In tegenstelling tot Junqueras, accepteert Forn ook de vragen van de Openbaar aanklager en de landsadvocaat te beantwoorden. De eerste spreekt soms nogal onduidelijk zodat Forn herhaaldelijk moet vragen wat deze precies zegt. De boodschap is duidelijk: de aanklagers en rechters spelen een thuiswedstrijd. De beschuldigden moeten zich in alle aspecten maar zien te redden met hun uitwedstrijd.

Junqueras houdt zijn betoog (en geeft les aan de magistraten in democratie)
De ex-vicepresident wilde alleen vragen van zijn advocaat beantwoorden. Aangezien dit proces een politieke rechtszaak en een farce is, weigert hij de vragen van de Spaanse openbaar aanklager, de landsadvocaat en de volksaanklager, de fascistische politieke partij VOX, te beantwoorden. Hij hield een bijzonder goed betoog en was heel erg didactisch. Precies zoals hij gewend is in zijn lessen op de universiteit. ‘Wat is uw beroep?’ ‘Momenteel ben ik politiek gevangene.’ Bij het protest voor de deur van EZ: ‘Het was helemaal niet gewelddadig. De mensen zongen liedjes, zoals El Virolai (de psalm van Montserrat). Misschien dat u deze kent?’ Natuurlijk kent de Spaanse Openbaar aanklager geen Catalaanse liedjes. En helemaal geen religieuze. Hij wees er nogmaals met klem op dat stemmen niet illegaal kan en mag zijn in een democratie. ‘Bovendien is het verbod van een referendum in 2005 uit de strafwet gehaald’, argumenteerde hij. ‘Wat wel illegaal zou moeten zijn in een democratie, is het verbieden en tegenhouden van het stemmen met geweld.’ En: ‘Er staat nergens in geen enkele Spaanse wet dat het verwezenlijken van de Catalaanse onafhankelijkheid op een vreedzame, democratisch en geciviliseerde manier verboden is. Nergens staat dat.’ Verder zei hij: ‘Altijd hebben we open gestaan voor dialoog, maar de andere stoel aan de onderhandelingstafel (en wees naar de andere zijde van het tafeltje waar hij aan zat met de imaginaire, niet-bestaande lege stoel) was altijd leeg, altijd. In plaats daarvan bracht men het politieke probleem naar de rechtbank.’ Toen de voorzitter van de rechtbank een pauze inlaste zei hij: ‘Jammer, want na anderhalf jaar gedwongen zwijgen wil ik graag mijn visie vertellen en ben nu eindelijk goed op dreef’.

Quim Forn haalt de argumenten van de aanklager stuk voor stuk onderuit
Omdat Forn ook de vragen van de openbaar aanklager en van de landsadvocaat wilde beantwoorden, duurde deze sessie langer dan die van Junqueras. Het is indrukwekkend om hem voor het eerst sinds 15 maanden weer te zien en te horen. Forn verscheen ook op de Nederlandse TV na de terroristische aanslagen in Barcelona en Cambrills. Hij lijkt magerder en ziet er vermoeid uit. In zijn boek dat hij tijdens zijn gevangensschap schreef, zegt hij dat hij slecht tegen de autoritten in de geblindeerde politiebusjes kan. Iedere dag moeten zij van en naar de gevangenissen worden gebracht, een rit van ruim drie kwartier, dat hem ziek maakt. Het Spaans Hooggerechtshof heeft geen faciliteiten voor het in bewaring stellen van verdachten. (!) Bovendien hoest hij tijdens het beantwoorden van de vragen regelmatig. De onverwarmde gevangenis op de hoogvlakte van Madrid eist haar tol. Zoals gezegd, de aangeklaagden spelen hier een uitwedstrijd met alle nadelen van dien. De sessie van Forn was meer technisch van aard.

Bij de ondervraging van het OM maakte hij duidelijk dat hij voor de Catalaanse onafhankelijkheid is en als politicus daarom ook zijn werk deed volgens het democratisch mandaat dat hij als minister had. Daarentegen bestuurde hij de Mossos zonder dat deze politiek betrokken werden. Zij deden gewoon hun werk: het toepassen van de wet en deden alles binnen de heilige, onaantastbare Spaanse grondwet uit 1978 die met het pistool van de Franco militairen op tafel en met stemfraude in een referendum werd aangenomen. De aanklager vroeg Forn of hij lid is van de burgerbewegingen Assemblea Nacional Catalana (ANC) en Omnium Cultural. Op zijn bevestigende antwoord vroeg de magistraat door of hij wist wat deze burgerbewegingen nastreven. Quim antwoordde dat hij maandelijks zijn lidmaatschap betaald maar niet actief lid bij deze onafhankelijkheidsbewegingen is en dat politieke burgerbewegingen de meest normale zaak van de wereld is in de westerse democratieën. De vragen van het OM over de idealen van Forn en zijn lidmaatschappen toont voor de zoveelste maal aan dat dit proces politieke van aard is. Op een gegeven moment vroeg de aanklager over een bepaald rapport of politiedocument. Forn zei dat er een vertaalfout van het Catalaans naar het Spaans was gemaakt waardoor het document een totaal andere betekenis krijgt. Zijn advocaat interrumpeerde de ondervraging door de rechtbank er op te wijzen dat de verdediging verscheidene malen (!) op deze fout had gewezen. Één voor één wist de Catalaanse minister van BiZa de overdrijvingen en manipulaties van de openbaar aanklager onderuit te halen:

OM: ‘op 20 September vernielden de protesterende mensen 7 auto’s van de Spaanse Staat.’ Forn: ‘Volgens de informatie die ik heb stonden twee auto’s van de Guardia Civil voor de deur van het ministerie van EZ geparkeerd’

OM: ‘De auto ‘s bevatten vuurwapens die hadden kunnen leiden tot een gewelddadig gewapende opstand.’ Forn: ‘ Het onbeheerd achterlaten van wapens in een onafgesloten auto is de verantwoordelijkheid van de Guardia Civil.’

OM: De Policia Nacional en Guardia Civil werden op 1 Oktober aangevallen door een muur van mensen.’ Forn: ‘ De gehele wereld heeft de beelden van het politiegeweld tegen vreedzame mensen gezien die wilden gaan stemmen.’

Minister van BiZa Quim Forn toonde duidelijk aan dat de gehele rechtszaak geen juridische grond heeft, maar politiek gemotiveerd is. Maar wie had anders gedacht met een aanklacht die de titel draagd: ‘Des te groter zal hun nederlaag zijn’.

Verkiezingen tijdens het proces
Het proces duurt nu drie dagen. Het staat 0-3 voor de uitspeler, de Catalanen. En Pedro zal met grote waarschijnlijkheid morgen bekend maken dat hij vervroegde verkiezingen uitschrijft. Want de steun van de Catalanen is hij welverdient kwijt. Het gerechtelijk proces zal dan tijdens een verkiezingscampagne plaats vinden. Dit wilde het Hooggerechtshof, met de Europese-en gemeenteraadsverkiezingen voor de deur, ten koste van alles voorkomen om iedere politieke invloed op de rechtszaak te voorkomen. Een lastige taak trouwens, met de fascistische partij VOX als aanklager die met dit proces bovendien gratis zendtijd voor politieke partijen krijgt. Zoals het Catalaanse spreekwoord zegt: No vols caldo? dues tasses! (Wil je geen soep? dan twee kommen!)

 

Mannen en vrouwen van eer.
Please follow and like us:

Proloog van het juridisch proces: de aanklagers aan het woord

(774 woorden)

Op de tweede dag van de proloog komen de aanklagers aan het woord. Zowel de Openbaar aanklager als de landsadvocaat zijn eensgezind dat het een eerlijk proces met garanties is en dat het vooronderzoek zonder enige procedurefouten of ongeregeldheden heeft plaatsgevonden. Zij bekritiseren de aanvallen van de advocaten, want de politieke wens voor zelfbeschikking staat niet ter discussie. De aangeklaagden worden alleen voor hun misdadige daden aangeklaagd. De belangrijkste daarvan is het geweld tijden het referendum.

De Openbaar aanklager baseert zich in zijn betoog eerder op wraak en vergelding dan op voldongen misdadige feiten die de Catalanen begaan zouden hebben. Maar oordeel zelf aan de hand hun uitspraken.

De Spaanse Openbaar aanklager Javier Zaragoza
‘Er waren slechts twee gewonden’ (Dat is er eentje minder dan de regering van Sánchez beweert en 1064 minder dan geverifieerd is aan de hand van de medische rapporten.

‘Ik denk dat de gewelddadige feiten niet toegerekend moeten worden aan de politiecorpsen van de Staat, maar aan hen die de mensen hebben opgeroepen (om te gaan stemmen).’

Fidel Cadena, Openbaar aanklager
‘Alles is van iedereen en enkele enkelingen kunnen niet beslissen over iedereen’ (De Catalanen kunnen niet voor zichzelf beslissen want het Spaanse volk vormt een soeverein, ondeelbaar volk waarvan een deel zich niet van af kan scheiden)

‘Het recht op de vrijheid van ideologie wordt niet geschaad.’

‘Men heeft de Mossos (Catalaanse politie) in het plan van rebellie betrokken.’

‘Deze rechtszaak is een triomf voor de democratie, deze rechtszaak is een triomf voor de rechtstaat, deze rechtszaak is een triomf omdat iedereen gelijk is voor de wet.’

En als klap op de vuurpeil:
‘De soevereiniteit voor het Catalaanse volk is onmogelijk.’
BINGO! Hij heeft het gezegd: ‘volk’. En wat heeft een volk volgens het internationaal recht? Precies: het recht op zelfbeschikking.

María Rosa Seoane, landsadvocaat
Over het interview van Irene Lozano (staatssecretaris van Global Spain) zegt de landsadvocaat dat zij niet het woord ‘convicted’ (veroordeeld) heeft gebruikt in een interview met de BBC. Zij herinnert de rechtbank er aan dat het Engels niet de moederteel is van deze politica. Daarmee wil de landsadvocaat aantonen dat de verdachten door de Spaanse regering en overheden niet bijvoorbaat schuldig worden bevonden. Indien de rechtbank dit argument accepteert, is zij incoherent, want de moedertaal van de verdachten is het Catalaans terwijl de rechtbank weigert de hoorzittingen in hun moedertaal te voeren, wat trouwens een schending van de Europese recht is. Daarnaast is gebleken dat de staatssecretaris van het Spaanse ministerie van propaganda zich uitmuntend in het Engels kan uitdrukken. In een interview met Skynews vergelijkt zij het stemmen met het bedrijven van de liefde. Indien dit met goedkeuring van beide partijen plaatsvindt, is het een genot. Zoniet, dan is het verkrachting. Zij doelde hiermee op het referendum over de onafhankelijkheid van Catalonië. Het gaat trouwens in het algemeen wat minder goed met de resultaten van het Spaanse propaganda ministerie. Ondanks alle pogingen om Spanje als een democratische rechtsstaat te verkopen, spreekt de internationale pers met betrekking tot deze rechtszaak over ‘een fout’, ‘een schande’ en ‘een degeneratie van de democratie’.

De aanklager van het volk, de ultra rechtse politieke partij VOX
vraagt de voorzitter van de rechtbank dat de beklaagde Jordi Sànchez zijn gele strik, het symbool van protest tegen de politieke gevangenen, moet afdoen. ‘Dit symbool is een belediging voor de Spaanse democratische rechtsstaat.’ Marchena antwoord dat het Europese Hof voor de Mensenrechten (ECHR) oordeelde dat religieuze of politieke symbolen in de rechtzaal moeten worden toegestaan. En aangezien het Hooggerechtshof het ECHR respecteert, mag Sánchez de strik blijven dragen.

De fascistische aanklager noemt de staatsgreep van de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging nog steeds springlevend.

Deze rechtszaak is een electorale springplank voor de volksaanklager VOX. Samen met de PP en Ciutadans zijn zij er voorstander van om Catalonië opnieuw, zwaarder (interventie of opheffing van de Catalaanse omroep en het onderwijs) en definitief te interveniëren met grondwetsartikel 155. De begroting van de regering Sánchez werd gisteren in zijn geheel door het Congres verworpen. Door de weigering van de Catalaanse partijen heeft hij de meerderheid verloren. Zij doen dit omdat de Spaanse president geen enkele dialoog wilde over een referendum voor zelfbeschikking van de Catalanen en bovendien niets heeft gedaan om de situatie van de gevangenen te verbeteren. Ook een congreslid van de Catalaanse tak van Podemos stemde tegen omdat Sánchez alle Spaanse havens sluit voor bootvluchtelingen. Het schip van Open Arms mag al drie weken niet uitvaren om drenkelingen op de Middellandsezee te redden. Hoogst waarschijnlijk zullen er vervroegde verkiezingen worden gehouden. De chaos in Spanje is dan compleet; een onregeerbaar land en een imagoverlies door een rechtszaak die nooit in een rechtsstaat plaats had mogen vinden.

Please follow and like us:

Proloog van het juridisch proces: de verdediging aan het woord

(585 woorden)

De eerste en tweede dag van de gerechtelijke verhoren tegen de Catalaanse leiders bestaat uit het proloog. Op dit moment kunnen de advocaten en aanklagers zich uiten over de gang van het proces in het algemeen, de aangevoerde bewijsstukken en geaccepteerde en geweigerde getuigen.

Op de eerste dag was het de beurt van de verdediging om te spreken. Zij gingen direct in de aanval over tegen het gerechtelijk vooronderzoek, de talrijke procedurefouten, de schendingen van de burgerrechten en politieke rechten van de Catalaanse leiders, de twijfel van objectiviteit van de rechtbank, de korte termijn om alle documenten te kunnen bestuderen of dat de verdediging sommige stukken zelfs niet ontvangen heeft en de haast die het Hooggerechtshof wil maken om klaar te zijn met de verhoren voordat de Europese verkiezingen plaats zullen vinden. Hieronder volgen enkele uitspraken.

Andreu van den Eynde, advocaat van Junqueras en Romeva:
Over het onafhankelijkheidsstreven: ‘Er is geen enkele internationale wet, en geen Europese, die de substantiële afscheiding van een eenheid verbiedt. Zelfbeschikking is synoniem voor vrede en niet voor oorlog.’

Over de gevangenneming van de Catalaanse leiders: ‘De beschuldigden is hun het recht ontnomen van veronderstelde onschuld en door hun uitzetting als volksvertegenwoordigers uit het Parlement of het tegenhouden om als president worden geïnstalleerd, ondanks dat zij gekozen zijn, worden zij geassocieerd met terroristen.’

Over fundamentele rechten: ‘Junqueras (vicepresident Catalaanse regering) heeft men uit de politieke arena verwijdert. Deze zaak valt politieke dissidentie aan en gaat tegen het recht van protest in. Alle rechten van de Spaanse grondwet zijn hem beperkt in dit proces. Tot en met het recht van uitoefening van cultuur, want mijn cliënt Junqueras kon in de gevangenis niet naar de kerkdienst gaan.’

Jordi Pina, advocaat van Sánchez, Rull en Turull
Over koning Felip VI: ‘Ik denk dat de rechtbank een fout begaat door de koning te verbieden om te getuigen. Een ding is verbieden, iets anders is dat hij er niet toe verplicht is. Indien de aanklacht is gebaseerd op de rede van 3 Oktober, is het logisch om de koning als getuige te ondervragen.

Kritiek tegen de rechters: ‘Mijn vraag aan u is dat u zult handelen als rechters, en niet als nationale helden. Ik heb de indruk dat wat men hier tracht te doen is zich als rechters van dit tribunaal voor te doen maar in werkelijkheid beschermers zijn van de Spaanse eenheid. Wat ik u vraag is om als rechters te oordelen, niet als redders van de patria. Want daar gaat dit gerechtelijk proces niet over.’

Over de haast van het tribunaal om de hoorzittingen voor de verkiezingen te beëindigen: ‘We zouden ons geen zorgen moeten maken of er op 26 Mei Europese-en gemeenteraadsverkiezingen zijn of de finale van de Champions League.’

Benet Salelles, advocaat van Cuixart
Over het recht op protest:’ De aanklager schrijft vijftig pagina ‘s die alleen maar gaan over de beschuldiging vanwege vreedzame protestdemonstraties. Het past niet in een democratische staat van de eenentwintigste eeuw om dit als misdadig gedrag te beschouwen.’

Over het referendum: ‘Deze rechtzaak kan uitlopen op een proces tegen de fundamentele rechten. De boodschap die het uitdraagt is dat het gevaarlijk is voor hen die de democratie uitoefenen. In een democratisch systeem kan een referendum nooit een misdaad zijn.’

Over democratie: ‘Deze gehele strafzaak gaat tegen het wezen in van een democratische staat. Het is een collectieve ondergang van de Spaanse democratie en had nooit mogen beginnen. Als men het toch uitvoert, dan beland het systeem in een universum van niet te herstellen gevaren.

Please follow and like us:

Ik beschuldig (Jo acuso)

(660 woorden)

Vandaag is de rechtszaak tegen EU lidstaat Spanje begonnen. Onder toeziend oog van de internationale pers beschuldigen de Catalaanse politici en burgerleiders de regeringen van Spanje, de PP regering van Mariano Rajoy en de PSOE regering van Pedro Sánchez, dat zij van een politieke onenigheid een juridische zaak hebben gemaakt. In plaats dat zij de wens van de Catalanen om onafhankelijk van Spanje te worden oplossen door te praten, te overleggen en er over te stemmen, heeft Spanje de organisatoren van het referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid voor het gerecht gesleept.

De Audiencia Nacional en het Hooggerechtshof hebben de politici en de burgerleiders vervolgens onder valse voorwendselen van hun vrijheid beroofd en hen in het schavot gestopt. Het Openbaar Ministerie van Spanje heeft toen, samen met de onderzoeksrechter van het Hooggerechtshof, de Audiencia Nacional en andere rechtbanken een politieke proza tegen de politici en burgerleiders opgesteld wegens rebellie en aanzet tot tumulteuze opstand. Het Spaanse OM baseert haar aanklacht op geen enkel feit, want die zijn er gewoonweg niet.

Het gerechtelijk vooronderzoek zit dusdanig vol met juridische ongeregeldheden dat zij bij de Europese aanvragen voor uitlevering van de Catalaanse politici de justitie elders in Europa tot wanhoop bracht. Maar het resulteerde niet tot uitlevering. De Duitse justitie van Sleeswijk-Holstein weigerde de leider van de zogenaamde ‘tumulteuze opstand’, de Catalaanse president Carles Puigdemont, aan Spanje uit te leveren.

Het Hooggerechtshof laat de Catalaanse gevangenen, die zich bij herhaling vrijwillig bij de rechtbank hebben gemeld toen ze voor verhoor werden opgeroepen, tijdens het proces niet vrij. Want ‘het gevaar voor vluchten voor de Spaanse justitie zou extreem hoog zijn’. Hierdoor kunnen de Catalanen zich niet samen met hun advocaten voorbereiden op hun verdediging. Zij en hun advocaten krijgen bovendien pas op het allerlaatste moment toegang tot de benodigde documenten over het proces, of soms zelfs helemaal niet. Maar het Hooggerechtshof weigert ieder uitstel van het proces.

De rechtbank laat geen internationale waarnemers toe want, zo argumenteert zij, ‘dat is alleen de gewoonte in dictatoriale regimes, maar niet in een democratische rechtsstaat zoals Spanje. Bovendien is de rechtszaal te klein om ook nog tien internationale waarnemers toe te laten’.

De Catalaanse vicepresident, de ministers, de voorzitster van het Parlement en de leiders van de burgerbewegingen ANC en Omnium Cultural  klagen het Spaanse Hooggerechtshof en het Audiencia Nacional daarom aan dat zij onrechtmatig van hun vrijheid worden berooft, dat hun burgerrechten en politieke rechten, en die van het Catalaanse volk dat hen gekozen heeft, worden geschonden en dat zij geen eerlijk proces krijgen. Zij klagen de Spaanse justitie aan dat haar normen niet overeenkomen met die van justitie elders in Europa. Waar de Belgische, Zwitserse, Schotse en Duitse justitie verdachten beoordelen op voldongen feiten, verdenkt en veroordeelt de Spaanse justitie haar burgers op basis van hun politieke overtuiging.

Zij klagen het Constitutioneel Hof aan omdat deze een oordeel over hun beroepszaken tegen hun onvoorwaardelijke gevangenneming onrechtmatig lang uitstelde. Alleen hongerstakingen van de Catalaanse gevangenen brachten dit Hof er toe dat zij pas na een jaar, in plaats van de wettelijk maximale termijn van een maand, haar oordeel gaf over hun onmiddelijke vrijating.  Dit oordeel luidde: ‘geweigerd’.

De Catalaanse leiders klagen de Spaanse justitie en de politie aan dat deze hen vernedert en mishandelt, tegen de grenzen van marteling aan.

De Catalaanse politieke gevangenen klagen Spaanse staat aan omdat de gerechtelijke macht zich direct bemoeit met de samenstelling van het democratisch gekozen Catalaanse Parlement. De onderzoeksrechter van het Hooggerechtshof  legt het Catalaanse Parlement op wie er wel en wie er niet mag stemmen en wie wel of niet als president van de regering mag worden aangesteld.

In de komende weken en maanden zullen de Catalaanse leiders, welke ironisch genoeg zelf in de beklaagdenbank zitten, aantonen dat Spanje een despotische, autoritaire en ondemocratische staat is die het onwaardig is om bij de westelijke democratische gemeenschap gerekend te worden.

‘Ik beschuldig’ (J’acuse) is een geschrift uit 1898 van schrijver Emile Zola tegen de politieke aanklacht van de Franse staat versus kapitein Dreyfus. Het lijkt er op dat we na 120 jaren niet erg zijn opgeschoten.

Please follow and like us:

Het Spaans Hooggerechtshof: weigering van internationale waarnemers en partijdige selectie van getuigen

(900 woorden)

De aanklacht van het OM
Ik wist het wel. Het gerechtelijk vooronderzoek zat al vol met juridische onregelmatigheden. De aanklacht die de inmiddels overleden Openbaar Hoofdaanklager van Spanje schreef was een puur verzinsel, een politieke proza. Dat zeg niet ik (Wie ben ik? Ik ben geen jurist!), maar dat zeggen honderden juristen en gespecialiseerden in het constitutioneel recht, in Spanje zelf en daarbuiten. Een verzinsel zoals dat de leiders voor de Catalaanse onafhankelijkheid militair geweld gepleegd zouden hebben omdat de Policia Nacional en Guardia Civil op de stemmers insloegen, trapten en schopten, met in totaal 1066 (bevestigde!)* gewonden, omdat zij dit geweld zouden hebben uitgelokt door het organiseren van een referendum. Nota bene: de slachtoffers worden in deze mega rechtzaak aangeklaagd! (Het is jouw schuld, want je liep in een minirokje. Arme aanrander!) Ik voelde het weliswaar aankomen omdat de nieuwe, zogenaamde progressieve Openbaar Hoofdaanklager, een vrouw en aangesteld door de socialistische (niet ultrarechtse, extreem rechtse of gewoon rechtse, nee: linkse!) president van Spanje, het gedrocht van haar voorgangener integraal overneemt. Alleen de naam van Puigdemont werd eruit gewist. Want dat rijmt niet met de uitspraak van Schleswijk-Holstein die hem vrijsprak van geweld. Nu beweert het OM dat hij slechts een stroman van vicepresident Junqueras was, die wel gevangen zit en voor het gerecht zal verschijnen. Maar dat is slechts een detail.

Een te verwachtte teleurstelling
En toch valt het tegen. De weigering om internationale waarnemers tot de rechtzaal toe te laten met als excuus: ‘Het wordt op TV uitgezonden, dus iedereen kan het proces volgen’. Het laatste woord is daarover nog niet gezegd. Het team van waarnemers heeft een onderhoud met de voorzitter van de rechtzaak aangevraagd. Het is een bittere pil, een trieste realiteit. Ergens had ik nog de hoop dat de rechtbank, voorgezeten door een andere rechter, Marchena heet ie, anders zou zijn dan de rechter die het vooronderzoek heeft gedaan, de inmiddels welberuchte Pablo Llarena, en dat de rechtzaak een positieve wending zou krijgen die zou resulteren in een eerlijke en onpartijdige justitie die alleen maar kan leiden tot volledige vrijspraak. Helaas, het is niet zo. Zoals hier in Catalonië en Spanje al vaak en uitgebreid is geschreven en is bekritiseerd door de Europese GRECCO commissie, de rechters van de hogere rechtbanken (het Hooggerechtshof, Constitutioneel Hof en Audiencia Nacional) vormen een sterke corporatieve club waar men elkaar, en de koning, de hand boven het hooft houdt en baantjes toeschuift aan vrienden en familie.

De getuigen van de aanklagers
Zonder uitzondering worden alle getuigen die de Landsadvocaat, het Openbaar Ministerie en de volksaanklager, de ultrarechtse en nationalistische politieke partij VOX (kun je je voorstellen dat de secretaris van een ultrarechtse politieke partij die binnenkort meedoet met de gemeenteraadsverkiezingen en de Europese verkiezingen, een zetel heeft als aanklager in een rechtzaak tegen andere politici?) hadden voorgesteld, door het Hooggerechtshof geaccepteerd. Onder andere de Spaanse ex-president Rajoy en ex-vicepresidente Soraya Sáenz de Santamaría (SSS) zullen aan het woord worden gelaten. Als gevolg van de corruptie van hun partij, de Partido Popular, zijn zij beiden inmiddels geheel van het politieke toneel verdwenen. Door hen als getuigen op te roepen, zullen zij echter met hun faliekante fout worden geconfronteerd, de allergrootste fout die Spanje de afgelopen veertig jaar heeft begaan. Want zij hebben een politiek probleem als een misdaad afgehandeld en deze voorgelegd aan justitie. Een justitie die haar eigen beloop heeft, waardoor de Spaanse politici geen controle meer hebben over het conflict met Catalonië. Deze door Rajoy en SSS onvergefelijke fout zal verregaande consequenties hebben voor de toekomst van Spanje.

De getuigen van de aangeklaagden
De getuigen die door de verdediging worden voorgesteld worden daarentegen niet allemaal door de rechtbank geaccepteerd. Een twintigtal getuigen die Jordi Cuixart, voorzitter van de Catalaanse cultuurorganisatie, had voorgesteld worden geweigerd. Één daarvan is de fractievoorzitter van de PP in de Spaanse Senaat wiens WhatsApp bericht aantoonde dat Marchena directe banden heeft met de PP partij en dus partijdig is in dit politieke proces. Ook de hoofdrolspelers in deze klucht, koning Felipe VI, of zijn woordvoerder, en de Catalaanse president Puigdemont worden niet toegelaten. Scotland Yard, een internationaal gerespecteerd instituut op het gebied van misdaadbestrijding, onderzocht de protestdemonstratie op 25 September 2017 en kwam tot de conclusie dat Cuixart geen aanleiding had gegeven tot geweld. Ook dit instituut kan niet getuigen om haar mening te geven. Daarnaast worden alle internationale deskundigen in mensenrechten, inclusief Nobelprijswinnaar Noam Chomski en andere advocaten die aan de VN verbonden zijn, geweigerd. Hun getuigenissen zouden moeten aantonen dat fundamentele, politieke en burgerrechten door het Hooggerechtshof worden geschonden en dat het recht op zelfbeschikking ook voor de Catalanen geldt. ‘Aan deze getuigen heeft het Spaanse Hooggerechtshof geen behoefte, want zij is perfect op de hoogte van het internationale recht’, zegt zij. Het valt te betwijfelen. Want tot nu toe heeft zij de conclusies van vier Europese rechtbanken in de wind geslagen. Mijn, onze, gevoelens worden bevestigd waar we al bang voor waren: deze zaak van de eeuw is een farce en heeft niets met rechtspraak, met justitie te maken.

 

* De Spaanse regering is een mediacampagne begonnen om het door het Catalaanse conflict geschaadde imago op te vijzelen. De campagne wordt geleidt door minister van BuZa. Deze zegt dat het politiegeweld tijdens het referendum ‘fake news’ is en dat er slechts twee gewonden waren gevallen. Het rapport waarnaar verwezen wordt beschrijft op wetenschappelijk nauwkeurige manier hoe het aantal gewonden geteld zijn.

Please follow and like us:

Een brief aan de politieke gevangene Jordi Sànchez, ex-president van het ANC

(1375 woorden)

Inleiding
Jordi Sànchez i Picanyol werd in 2015 door de burgerbeweging Assemblea Nacional Catalana (ANC) verkozen tot hun voorzitter. In die functie leidde hij vele activiteiten, waaronder de protestbjeenkomst voor het ministerie van Economische Zaken op 20 September 2017. Hij onderhandelde met de Guardia Civil voor hun vrije uitgeleide. Vanwege de protestbijeenkomst van die dag wordt hij beschuldigd van opruiing. Sinds 16 Oktoberr 2017 zit hij samen met Jordi Cuixart voor deze aanklacht onvoorwaardelijk gevangen in afwachting van zijn proces dat waarschijnlijk begin 2019 zal beginnen. Tijdens zijn gevangenschap stelde hij zich verkiesbaar voor de lijst van president Puigdemont, JxCat, voor de verkiezingen van 21 December 2017. Nadat JxCat de verkiezingen won, maar Puigdemont zich niet persoonlijk in het Parlemement kon presenteren en het  Tribunal Constitutional (Grondwettelijk Gerechtshof) een videoconferentie verbood, stelde Sànchez zich vanuit de gevangenis kandidaat als president. Ook deze poging voor het installeren van een Catalaanse president werd door de rechter van het Hooggerechtshof, Llarena, tegen gehouden. Op 1 December jongstleden besloot hij, samen met de derde presidentskandidaat Jordi Turull, om in hongerstaking te gaan als protest tegen de blokkage van zijn beroepszaken door het Tribunal Constitutional.

De brief
3 December 2018
Beste Jordi,
Ik hoop dat je de kracht en de lust hebt om de brieven die je ontvangt te kunnen lezen. Nu je, op het moment van dit schrijven, de derde dag van je hongerstaking bent ingegaan.

Als president van het ANC kwam je in het voorjaar van 2017 naar mijn woonplaats Solsona. Als AT (Regionale Assemblea) van het ANC hadden we een conferentie georganizeerd waar jij zou spreken. Helaas kwam je toen later dan verwacht wegens een averij met je auto. Toen je uiteindelijk arriveerde, sprak je sprak over verschillende thema’s, waaronder het bieden van vreedzame weerstand en van massieve wettelijke ongehoorzaamheid als wapen om een machtige staat als Spanje te dwingen tot veranderingen. Je vertelde dat als je alleen of als een klein groepje mensen tegen de wet in gaat, een boete krijgt of in de gevangenis wordt gestopt. Maar als een half miljoen mensen dezelfde overtreding maken, dan kan de overheid niet iedereen gevangen zetten en moet vervolgens zwichten voor de druk. Je noemde als voorbeeld de weigering van de militaire dienstplicht. Later vernam ik dat je zelf dienstweigeraar bent geweest en dat je daarvoor in de gevangenis hebt gezeten. Uiteindelijk is de dienstplicht toen afgeschaft.

Na de conferentie gingen we, zoals vaak het geval is, als organizatoren van de conferentie samen met jou en enkele andere leden van het SN (Nationaal Bestuur van het ANC) iets eten in een restaurant in onze woonplaats. Eenmaal aan tafel vroeg je ons één voor één even voor te stellen. Dat brak het ijs en maakte de sfeer wat gemoedelijker. Het eten was helaas wat minder die avond. De porties waren nogal klein en we gingen met een half volle maag naar huis.

Later hebben we geprobeerd je nogmaals uit te nodigen voor een conferentie. Maar iedere keer kwam daar iets tussen. De laatste poging viel juist op de gedenkbare 20 September 2017. Dat was de dag dat de ministeries van de Catalaanse overheid door de Guardia Civil werden doorzocht op materiaal en informatie voor het referendum voor 1 Oktober en de bankrekeningen van de Generalitat door minister van financiën, Montoro, in beslag werden genomen. Er ontstonden spontaan protestbijeenkomsten voor de verschillende Catalaanse ministeries tegen de facto opheffing van de Catalaanse autonomie. In wezen was dit het begin van de staatsgreep door de Spaanse overheid die later met de illegale toepassing van grondwetsartikel 155 volledig zou worden. De protesten concentreerden zich in de loop van de dag voor het ministerie van Economische Zaken en werd begeleid door Omnium Cultural en het ANC onder jouw leiding en die van Jordi Cuixart. De reden dat jij en Jordi Cuixart nu in de gevangenis zitten is vanwege de protestbijeenkomst van die dag. Ik was er toen ook bij. Rond half twaalf arriveerde ik samen met enkele vrienden uit Solsona en installeerden we ons aan de overkant van de wandelpassage, op zo’n 50 meter vanaf de voordeur. Het was een lange dag al dat staan, roepen en zingen. Maar van enig geweld is absoluut totaal geen sprake geweest. Daarvan was ikzelf en 30.000 anderen protesterenden getuige. Toch worden jij en Jordi Cuixart aangeklaagd voor rebellie, een misdaad waar je alleen voor kan worden aangeklaagd als er gewapend geweld zou zijn gebruikt. En dat hebben we niet. Alhoewel de Guardia Civil wel haar eigen wapens daarvoor aanbood door deze onbeheerd in de auto’s die voor het ministerie stonden geparkeerd, te laten liggen. Het is een valse beschuldiging vol met verdraaiingen en grove leugens.

Ieder hoger gerechtelijk beroep van jou en de andere politieke gevangenen tegen de beslissingen van het Hooggerechtshof wordt al sinds Augustus geblokkeerd door het Tribunal Constitutional. Op deze manier voorkomt de Spaanse justitie dat je niet in beroep kunt gaan bij het Europese Hof van de Mensenrechten. Samen met Jordi Turull heb je daarom besloten om als protest hiertegen in hongerstaking te gaan. Dit is een zeer grote, dappere beslissing die grote invloed op je gezondheid kan hebben. Maar het is de laatste strohalm om een eerlijk gerechtelijke behandeling af te dwingen. Ik hoop dat de Spaanse justitie van gedachten zal te veranderen.

Persoonlijk ben ik van mening dat er helemaal geen rechtszaak plaats mag vinden. Het is een juridisch aangetoond feit dat de rechtbank partijdig is en dat jouw rechtszaak niet eerlijk zal zijn. Daarvoor hoeft niet gewacht te worden tot de rechszaak zal plaats vinden. Met de uitspraak van de rechtbank van Sleeswijk-Holstijn over de uitlevering van president Puigdemont aan Spanje is aangetoond dat er nooit geweld is gebruikt. Je hele behandeling tot nu toe, meer dan een jaar in voorarrest, is een farce en is illegaal zoals ook het TEDH (Europees Gerechtshof voor de Rechten van de Mens) pas heeft geoordeelt tegen Turkije. Als gekozen vertegenwoordiger wordt niet alleen jijzelf oneerlijk behandeld en berecht, maar ook degenen die je vertegenwoordigt, namelijk het Catalaanse volk. Ik wil daarom zelfs zo ver gaan dat je onmiddelijk moet worden vrijgelaten indien daar een meerderheid onder de kiezers voor is, zelfs indien dit tegen jouw eigen zin in zoudt gaan. Een actie van wettelijke ongehoorzaamheid is volgens mij hier op zijn plaats en legitiem.

Ik waardeer je zeer moedige beslissing dat je in hongerstaking bent gegaan. Met deze strijd verdedig je niet alleen je eigen rechten, maar ook die van je medegevangenen en van geheel ons volk. Ik wens je ontzettend veel sterkte toe met het dragen van dit lot. Weet dat ik aan jouw kant sta en niet zal stoppen om de misstanden die door Spanje aan jou en je collega gevangenen worden aangedaan, bekend te maken.

Een vriendelijke groet. Gerber
PS Net als de brief die ik onlangs naar Carme Focadell stuurde, zal ik ook deze brief op mijn Nederlandse web blog publiceren. Op deze manier kan geen enkele Nederlandse bestuurder zeggen dat hij of zij niet op de hoogte is van de rechtenschendingen in Spanje. En om met de woorden van Desmont Tutu te spreken: ‘Als je neutraal blijft bij een onrechtvaardige situatie, dan kies je de kant van de onderdrukker.’

Nawoord
Het Constitutioneel Hof maakte op het moment van het schrijven van deze brief bekend dat zij vanwegege de complexe zaak nog geen uitspraak kan doen over de beroepszaken van Jordi Sànchez. Later op de dag maakten de twee de Catalaanse gevangenen Josep Rull en Joaquim Forn bekend dat zij zich bij Jordi Sànchez en Jordi Turull zullen voegen en ook in hongerstaking gaan.

Naast het zeer beperkte persoonlijk bezoek van 40 minuten per week of telefonisch contact met familie is een geschreven brief per gewone post de enige communicatie die een gevangene met de buitenwereld heeft. Iedereen kan naar de gevangen Catalaanse burgerleiders en politici schrijven. De Website van het ANC geeft alle actuele adressen van de Catalaanse politieke gevangenen weer. De brief wordt door de cipier gelezen voordat deze aan de gevangene wordt doorgegeven. Momenteel bevinden alle gevangenen zich in Catalonië. Men kan een brief daarom in het Spaans, Catalaans of in het Engels schrijven. De brief moet naam en adres van de afzender bevatten. Zoniet, dan wordt de brief niet aan de gevangene gegeven. Het is ten strengste verboden postzegels of geld bij de brief te voegen. Vanwege de censuur, of welke reden dan ook, is het trouwens nooit gegarandeerd dat de brief aan de gevangene wordt doorgegeven. Men krijgt daar ook geen bericht van.

Please follow and like us:

Hongerstaking door Catalaanse politieke gevangenen

(880 woorden)

Aankondiging hongerstaking
Vanochtend, 1 December, maakten de advocaten van twee Catalaanse politieke gevangenen, Jordi Sànchez en Jordi Turull, in eenpersconferentie bekend dat zij voor onbeperkte tijd in hongerstaking zijn gegaan. Zij gingen in beroep tegen hun voorlopige hechtenis, de schendingen van hun fundamentele mensenrechten en burgerrechten, zoals hun aanstelling als president van Catalonië en uiteindelijk hun uitzetting als afgevaardigde uit het Catalaanse Parlement. Al hun zaken in hoger beroep tegen het Hooggerechtshof werden het afgelopen jaar door het Spaans Constitutioneel Hof (Tribunal Constitucional of TC) weliswaar aangenomen om te worden behandeld (terwijl normaal doorgaans slechts 1 procent van de beroepszaken door het TC worden aangenomen), maar er volgde geen enkel besluit of uitspraak binnen de wettelijke termijn van 30 dagen. Zelfs na een jaar van procederen, het eerste hoger beroep dateert van 22 November 2017, is geen enkel van de beroepszaken tegen rechter Llarena van het Hooggerechtshof door het TC afgehandeld. Het gaat om een twintigtal zaken in hoger beroep bij het TC. Het Europese Hof van de Rechten van de Mens (EHRM) eist dat eerst alle juridische mogelijkheden binnen het land zelf moeten zijn geprobeerd. Pas indien iedere verdere mogelijkheid is uitgeput, accepteert het EHRM een zaak. Door zich niet uit te spreken over de beroepszaken, blokkeert het Spaanse TC de toegang tot het EHRM.

De politieke gevangenen in de Lledoners gevangenis

Een partijdig tribunaal
Gisteren verscheen de eerste foto van de Catalaanse leiders sinds hun gevangenneming. De rechtszaak tegen hen zal in de loop van Januari beginnen. De voorzitter van de rechtszaal van het Hooggerechtshof die de zaak zal doen, Marchena, werd twee weken geleden door de Partido Popular voorgesteld als president van het Hooggerechtshof en van de Hoge Juridische Raad. De PP senator en fractiewoordvoerder van de Senaat, Cosidó, zei toen in een WhatsApp naar zijn 146 fractiegenoten dat ze met Marchena als president het proces ook via de achterdeur kunnen beïnvloeden. Marchena werd door deze WhatsApp zaak gedwongen zich terug te trekken als president van het Hooggerechtshof en blijft voorzitter van de rechtkamer die de Catalaanse leiders zal veroordelen. Hij is echter nu gebrandmerkt als een rechter die een duidelijke band met de PP heeft. Hij kan daarom niet meer als onafhankelijke rechter in dit proces functioneren. De advocaten hebben een zaak tegen hem en alle andere rechters van deze kamer aangespannen om hen te wraken. Degene die daarover moet oordelen is hetzelfde Hooggerechtshof. In zijn verdediging hiertegen schrijft Marchena dat hij geen enkel direct of indirect belang in deze zaak heeft. Indien hij niet zal worden vervangen, kunnen de advocaten kunnen dan alleen nog, je raadt het al,  bij het TC in hoger beroep gaan.

Spanje veroordeeld door EHRM wegens partijdige rechtbanken
Een beroepszaak bij het EHRM kan bijzonder lang duren. De Baskische parlementsafgevaardigde Ortegi werd voor zes en een half jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens lidmaatschap van de terroristische afscheidingsbeweging ETA. Pas toe hij na deze periode vrij kwam, werd hij door het EHRM in het gelijk gesteld dat het Hooggerechtshof en het Audiencia Nacional partijdig waren geweest in zijn veroordeling. Deze uitspraak door het EHRM vond vorige maand plaats.

Turkije veroordeeld door EHRM wegens voorlopige gevangenis van volksvertegenwoordiger
Tien dagen geleden veroordeelde het EHRM Turkije voor het onvoorwaardelijk gevangen houden van de koerdische HDP parlementariër Selahattin Demirtaş. Hij zit al twee jaar gevangen in afwachting van zijn proces. Hiermee heeft het EHRM een precedent geschapen dat het in voorlopige hechtenis houden van een gekozen volksvertegenwoordiger een misdaad is. Met de lange onvoorwaardelijke hechtenis van de Catalaanse leiders begaat Spanje nu dezelfde misdaad om politieke tegenstanders uit te schakelen.

Het is dus juridisch vastgesteld dat de hoogste rechtbanken in Spanje, het Audiencia Nacional, het Hooggerechtshof en het TC partijdig zijn. President Puigdemont, die in eerste instantie door de aanklager als ‘de leider van de criminele organisatie’ werd gekenmerkt, werd door de Duitse rechtbank vrijgesproken van oproer met gewapend geweld. En als de leider onschuldig wordt verklaard door een Europees gerechtshof, dan zijn ook de medewerkers onschuldig. Hiermee is dus bovendien juridisch bewezen dat de aanklacht van oproer of opruiing met militair geweld tegen de Catalaanse gevangenen ongegrond is. (De aanklager zegt nu echter dat vicepresident Junqueras, die gevangen zit, de daadwerkelijke leider was. President Puigdemont heeft er blijkbaar niets mee te maken en wordt amper in de aanklacht genoemd.)

Een klok is gaan lopen
De hongerstaking van Jordi Sànchez en Jordi Turull is een beslissing die verregaande persoonlijke gevolgen voor hen kan hebben. Volgens de arts die de persconferentie bijwoonde is hun gezondheid al vanaf het begin van de hongerstaking in gevaar. Een dergelijke hongerstaking is hooguit anderhalf* a twee maanden uit te houden. Het is daarom ook de allerlaatste optie die zij hadden om het onrechtmatig handelen van Spanje tegenover hen, hun collega gevangenen en tegenover Catalonië aan de kaak te stellen. Er is nu een klok gaan lopen. Hun lichaam zal, beetje bij beetje, steeds meer de gevolgen van de hongerstaking ondervinden. Op een onbekend moment, maar maximaal over twee maanden, zal de klok twaalf uur slaan.

Petitie
De Catalaanse leiders die in hongerstaking zijn gegaan hebben een petitie geschreven (in het Catalaans) om aangifte te doen van de misdaad door Spanje. De petitie is te vinden op http://vagadefam.cat en heeft op de eerste dag reeds 120.000 handtekeningen verworven.

*Abusievelijk werd eerder vijf maanden vermeld

Please follow and like us:

Selectief terrorisme

(435 woorden)

Gisterochtend werd gemeld dat een man uit de Catalaanse stad Terrassa van plan is geweest om president Sánchez te vermoorden. Manuel Murillo, zoon van de laatste burgermeester van Rubi onder het Franco regiem, is een enthousiast beoefenaar van de schietsport. De politie kreeg een waarschuwing van iemand dat Murillo via een WhatsApp groepje van ultrarechtse vrienden hulp zocht voor het plegen van de aanslag. De politie trof in zijn woning een indrukwekkend arsenaal aan wapens aan: zestien vuurwapens waaronder geweren voor hoge precisie en bijbehorende munitie. Murillo wilde een aanslag op de president van Spanje, Pedro Sánchez, plegen omdat deze besloten heeft om de stoffelijke resten van generaal Franco over te plaatsen naar een privé familiegraf. Sánchez wil af van het bedevaartsoord voor extreem rechtse fanaten waar Franco nu ligt begraven, in de tombe van de problematische Vallei van de Gevallenen. De schutter is in voorlopige hechtenis genomen, maar hij wordt niet beschouwd als terrorist. Hij wordt daarom ook niet voorgeleid bij het Audiencia Nacional, de rechtbank welke dergelijke misdrijven behandeld.

Dat werden wel Adrià Carrasco en Tamara Carrasco, twee jongeren van het CDR (Commissie ter Verdediging van de Catalaanse Republiek) die afgelopen Paasvakantie een autoweg versperden en de slagboompjes van de tolpoorten hadden opengezet zodat de automobilisten gratis konden doorrijden. Bij de huiszoeking bij Adrià nam de Guardia Civil, volgens het verhaal zijn moeder, een schoenveter mee die zij bestempelden als een lont die gebruikt zou kunnen worden voor het maken van een bom. De politie vond Adrià echter niet thuis aan want deze was gevlucht naar België en wacht nu op de beslissing van de justitie aldaar of hij aan Spanje zal worden uitgeleverd. Tamara werd wél gearresteerd en meegevoerd naar Madrid om te worden voorgeleid bij het Audiencia Nacional wegens terrorisme. Zij werd weliswaar vrij gelaten, maar mag het terrein van de gemeente van haar woonplaats Viladecans al zeven maanden niet verlaten. Ook niet om haar ernstig zieke moeder te kunnen bezoeken. Deze week besloot de rechter van het Audiencia Nacional dat de CDR leden niet voor terrorisme zullen worden aangeklaagd en hun zaak door een gewone rechtbank kan worden afgehandeld. De argumenten van de Guardia Civil, waaronder de schoenveter, waren blijkbaar niet erg overtuigend. Maar de bewegingsbeperkingen voor Tamara zijn nog steeds van kracht. Adrià speelt op zeker en blijft voorlopig nog even in België totdat de Spaanse lucht geheel is opgeklaard.

Als je extreem rechts bent, is het voor justitie blijkbaar erg ingewikkeld om te worden aangemerkt voor terrorisme. Voor Catalanen die een tolpoortje open zetten, een vreedzame protestbijeenkomst voor de deur van een ministerie houden of een referendum organiseren ligt dit criterium heel anders.

Please follow and like us:

President Sánchez fluit het Hooggerechtshof terug

(270 woorden)

Begin deze week besloot het Hooggerechtshof om de gerechtelijke uitspraak van ditzelfde Hof terug te draaien. In dat oordeel had het Hof geoordeeld dat de banken de hypotheekbelastingen met terugwerkende kracht moeten betalen en niet de cliënt. Het overgrote deel van de Spaanse samenleving vond dit zich zeer onwaardig reageerde hier zeer boos over. Alle politieke partijen weigerden de beslissing van het Hooggerechtshof te accepteren. Waaronder ook de Partido Popular, PSOE en Ciutadans, die al die jaren roepen dat zij de veroordelingen van de Spaanse justitie respecteren, zeker wanneer het gaat om het Catalaanse conflict. De dag na de beslissing van het Hooggerechtshof zei Sánchez dat hij een wettelijk decreet zal doen uitgaan waarin nooit meer de cliënt zal hoeven te betalen, maar de bank. Drie dagen later was het decreet gepubliceerd in de Spaanse Staatscourant en is de wet vanaf Zaterdag 10 November, morgen, van kracht. De hypotheekbelasting is daarmee gered voor de cliënten die een hypotheek afsluiten en de banken zullen hun verlies nu op al hun cliënten verhalen. Wie wel verloren heeft is de Spaanse justitie. Die is haar geloofwaardigheid met het willekeurig terugdraaien van een gerechtelijk oordeel nu definitief kwijt.

Al die jaren hebben de politieke partijen die per toerbeurt in Spanje aan de macht zijn, geroepen dat de wet de wet is en dat de uitspraak van de rechter moet worden gerespecteerd. Maar nu blijkt dat waar een politieke wil is, is ook een weg. Ook voor het Catalaanse conflict en hun leiders die gevangen zitten voor iets wat voor iedere sterveling onverteerbaar is. Het probleem is dus de politieke wil. Ook de Spaanse politieke leiders hebben deze week een stukje meer van hun geloofwaardigheid verloren, als daar tenminste nog iets van over was.

Please follow and like us:

Spaanse justitie verliest haar geloofwaardigheid

(625 woorden)

In 2009 werd de Baskische politicus Arnaldo Otegi veroordeeld door het Audiencia Nacional voor tien jaar gevangenisstraf. Hij zou lid zijn van de terroristische beweging ETA. De straf werd door het Spaanse Hooggerechtshof ingekort tot zes-en-een-half jaar omdat hij weliswaar lid van de ETA zou zijn geweest, maar geen leider er van. In Maart 2016 kwam hij weer vrij nadat hij zijn straf had uitgezeten. Otegi ging na zijn veroordeling in beroep bij het Europese Gerechtshof voor de Rechten van de Mens. Gisteren was (eindelijk!) de uitspraak van het Europese Hof en deze zei dat Otegi geen eerlijke rechtspraak had gekregen en dat zijn fundamentele mensenrechten waren geschonden. Zowel het Audiencia Nacional als het Hooggerechtshof waren subjectief in hun oordeel. Een uitspraak die hem weliswaar rehabiliteert, maar hij heeft wel kostbare jaren van zijn (politieke) leven verloren door een partijdig tribunaal.

In al die jaren, en daarna, heeft Otegi hard gewerkt om door middel van onderhandelingen en overtuigen er voor te zorgen dat ETA zichzelf ophief. Hij heeft dus een grote bijdrage geleverd aan het vredesproces in Baskenland en in Spanje. Ondanks de enthousiaste tegenwerking van de Spaanse politiek, met name de Partido Popular, die liever had gezien dat ETA zou blijven voortbestaan, en dat nog steeds graag zou willen. Want een gezamelijke vijand levert nu eenmaal stemmen op. Maar dat terzijde.

Vorige week deed het Spaanse Hooggerechtshof een uitspraak die de beurzen op hun grondvesten deden trillen. Dit Hof had een oordeel geveld dat de banken de belastingen die over de hypotheken geheven worden, zullen moeten worden opgehoest door de banken en niet door de cliënt die de hypotheek afsluit. De maatregel zou bovendien met terugwerkende kracht van vier jaren worden ingevoerd. Dit leverde in eerste instantie natuurlijk grote opluchting op bij de vele burgers die iedere maand aan hun plicht moeten voldoen. Want na drie maanden niet betalen wordt men in dit land zonder pardon op straat gezet omdat een wet uit 1904 dit toelaat en de banken zijn zoals ze overal zijn: on-erbarmelijk. Als gevolg van de uitspraak door het Hooggerechtshof kelderden de aandelen van de banken, alle, echter omlaag als een meteoor. Door de druk van de financiële instellingen draaide ene Carlos Lesmes, voorzitter van dit tribunaal en tevens voorzitter van de Hoge Juridische Raad (het politieke orgaan dat alle rechters in Spanje benoemt), de gerechtelijke uitspraak binnen 24 uur terug met het gemak van een doelpunt dat door een omgekochte scheidsrechter wordt afgekeurd ‘vanwege de grote sociale inpact’. Alsof andere rechtszaken van dit Hof geen ‘grote sociale inpact’ hebben, om te beginnen met negen vreedzame mensen die om niets al een jaar in de gevangenis zitten en een geheel land in haar houdgreep houdt. Afgelopen Maandag 5 November kwam de gehele bestuursraad van het Hooggerechtshof bijeen om een definitieve beslissing te nemen of de bank dan wel de cliënt de belasting moet betalen en met directe ingang of met terugwerkende kracht. De heren kwamen er niet uit. Na acht uren van zwaar vergaderen en zelfs geen lunch genuttigd te hebben, en dat is heel veel in deze regionen, werd de vergadering de volgende dag voortgezet. Nadat de zon reeds achter de horizon verdwenen was viel gisteren uiteindelijk het zware oordeel. In haar wijsheid heeft het Hooggerechshof uiteindelijk besloten dat, oh verassing!, de cliënt de hypotheekbelasting zal moeten betalen. De gerechtelijke uitspraak van het Hooggerechtshof wordt dus niet eens gerespecteerd door ditzelfde Hof en zomaar, zonder een nieuw proces in hoger beroep, afgekocht door een bepaalde branch uit de private sector. Zij het eentje met veel macht. Te veel.

Hiermee is niet alleen aangetoond dat het Spaanse Hooggerechtshof systematisch fundamentele mensenrechten schendt en partijdig oordeelt, maar tevens dat het grote geld prevaleert boven justitie. We zien het proces tegen de Catalaanse leiders vol verwachting tegemoet.

Please follow and like us: