Schrijvers, ga niet naar Spanje!

Empar Moliner, krant Ara, 31 Augustus 2017

Terwijl de jongens van Rajoy dag in dag uit de onafhankelijkheidsbeweging vergelijken met de Islamistische Staat en de Generalitat met Venezuela, Nazi Duitsland, en het Turkije van Erdogan, hebben zij zelf een Koerdische schrijver gevangen genomen, Manza Yalçin, juist omdat hij kritiek levert op het regiem van Erdogan. De schrijver, met Zweedse nationaliteit heeft minder geluk dan zijn collega Dogan Akhanli met Duitse nationaliteit. De Duitser is reeds vrij dankzij de inspanningen van Angela Merkel, maar hij niet. Hij heeft door vele Europese landen rondgereisd zonder dat er iets gebeurde. Toen hij Spanje betrad werd hij gevangen genomen. Ze hebben hem in het huis van bewaring Can Brians.

Waarom luistert Spanje naar Erdogan terwijl andere landen, zoals Duitsland hem zat zijn en niet meer naar de vraag om uitlevering luisteren? Weet de regering geen onderscheid te maken tussen echte criminelen en dissidenten? Komt het hun goed uit om bijvoorbeeld een schrijver gevangen te nemen? Gebruiken ze dit om te laten zien dat ze iemand opsluiten omdat de wet (de heilige onbetwistbare wet) van zijn land dit dicteert? Of is het dat de Spaanse regering een dienst wil bewijzen aan Erdogan? Hebben ze beloofd, bijvoorbeeld, als wederdienst voor de gevangen vogel, dat ze niet de altijd en overal ongewenste vluchtelingen zullen sturen? Hebben ze dingen belooft die het daglicht niet kan verdragen? Als de Spaanse regering denkt dat het nodig is om deze schrijver gevangen te nemen want de wetten in de andere Europese landen functioneren niet, waarom leggen ze dit niet tot in detail uit? Waarom geven ze geen persconferentie waarin ze aankondigen dat de schrijver in de gevangenis opgesloten moet zijn want zij vinden dat Erdogan groot gelijk heeft?

Gedurende de komende dagen zijn ze druk bezet om ons (Catalanen, vert.) chavisten, nazi’s, erdoganistes en jihad cellen te noemen. Als we niets doen, zullen ze hem opgesloten hebben totdat hun vriend Erdogan zingt. Zijn naam is Manza Yalçin. Zijn naam is Manza Yalçin. Zijn naam is Manza Yalçin…

Please follow and like us:

Internationale delegaties en support

Vandaag brengt de Catalaanse president Puigdemont bezoek aan Kopenhagen. De Catalaanse regering zal daar een delegatiekantoor openen voor handelscontacten, culturele uitwisseling en als politiek contactorgaan. Met dit kantoor erbij heeft de Catalaanse overheid in totaal twaalf van dergelijke delegaties: Denemarken, Groot Brittanie en Ierland, Frankrijk, Duitsland, Verenigde Staten, Canada en Mexico, Oostenrijk, Italië, Portugal, Geneve, Polen en de Baltische staten, Kroatië en de Balcan.

De kantoren zijn bezet door een afgevaardigde van de Catalaanse overheid. Deze afgevaardigde is geen ambassadeur met diplomatieke status, omdat alleen een onafhankelijke staat deze kan hebben. De Spaanse staat kijkt daar zeer nauw naar en tracht bovendien ieder diplomatiek contact met de Catalaanse overheid de boycotten. Dit is haar slechts gedeeltelijk gelukt. Binnen Europa is er redelijke interesse voor de politieke ontwikkelingen in Catalonië. Finland, Zwitserland en Estland hebben een parlementaire groep, speciaal toegeweid aan de Catalaanse ontwikkelingen. Denemarken, Groot Brittanië en Zwitserland hebben in hun parlement vragen over Catalonië aan hun regeringen gesteld. De Catalaanse regering is officieel ontvangen door de overheden van België, Ierland, Denemarken en Zweden.

Helaas moet ik melden dat er weinig of geen interesse vanuit de Nederlandse politiek is getoond. Erg teleurstellend, zeker gezien de democratische traditie, het respect voor mensenrechten, vrije meningsuiting en zelfbeschikkingsrecht die men in Nederland zo vaak hoog in het vaandel zegt te hebben. Maar vroeg of laat, eerder vroeg indien ‘ja’ het wint in het referendum van 1 Oktober, zal ook de Nederlandse politiek uit de kast moeten komen. Dan niet meer voor het opkomen voor de rechten van een volk of voor het aangeven van een tekort aan democratie van een mede EU lidstaat, deze kans heeft men gemist, maar voor de acceptatie of afwijzing van een onafhankelijke republiek Catalonië.

Please follow and like us:

Een hardere toon

Vandaag is te merken dat de Spaans socialistische partij, PSOE, een hardere toon begint aan te slaan tegen de afscheidingspolitiek in Catalonië. Tot nu toe hield de PSOE het bij een discussie over een politieke oplossing met overleg tussen de verschillende partijen. Waarschijnlijk is de hardere toon een gevolg dat president Rajoy (PP) en oppositieleider Pedro Sanchez (PSOE) elkaar gister hebben gesproken om meer samen te werken aan ‘het Catalaans probleem’, nadat de Catalaanse politici de ‘juridische overgangswet’ bekend maakten. (Alhoewel Catalonië in de Spaanse visie eigenlijk altijd alleen maar een probleem is, afgezien van de financiële bijdragen die de Catalanen aan het koninkrijk Spanje leveren, meestal aangeduid als solidariteit, alsof het een authentieke kolonie betreft.) Bij monde van de PSOE woordvoerster in het Spaanse congres (en tevens rechter), Margarita Robles, is nu voor het eerst uit socialistische mond te horen dat de stembussen eventueel onder dwang zullen worden verwijderd op of voor de dag van het referendum op 1 Oktober. Zij beschuldigd de verantwoordelijke politici van wettelijke ongehoorzaamheid en van verkwisting van overheidsgeld voor de aankoop van stembussen. Voor het laatste kan gevangenisstraf worden opgelegd en bestaat de reële mogelijkheid dat de politici persoonlijk voor de kosten moeten opdraaien. De beschuldiging houdt echter weinig stand daar het autonome gebied Andalusië reeds in 2003 eigen stembussen heeft gekocht. Dit is nooit een probleem geweest. Nu is de aankoop van stembussen opeens ongrondwettelijk. Het licht er blijkbaar aan wie ze koopt en wat je met een stembus eventueel zoudt willen gaan doen. Vrouwe Justitia, in de vorm van Robles, is blijkbaar niet geheel onbeperkt in haar gezichtsvermogen en heeft haar oordeel reeds klaar alvorens de misdaad heeft plaats gevonden. Later in het radiointerview op kanaal Onda Cero, verzwakte zij haar uitspraak met: ‘We zullen wel zien of het zover komt dat er stembussen komen, hoe ze in de stemlokalen arriveren en of het wel stembussen kunnen worden genoemd’. Ze vergeet dat in andere democratieën zelfs een plastic vuilniscontainer met bovenin een opening erin op volkomen legitieme, legale en grondwettelijke wijze als stembus wordt gebruikt.

Gister dreigde de leider van de PP in Catalonië, Xavier Garcia ALbiol, voor de zoveelste keer met toepassing van artikel 155 van de grondwet: de opheffing van het autonome gebied Catalonië omdat enkele politici een staatsgreep willen plegen. Het lijkt er op dat Albiol niet heeft gehoord dat begin deze maand de PP woordvoerder in het congres, Rafael Hernando, deze maatregel al ter zijde had geschoven. De procedures voor het toepassen van artikel 155 duurt ongeveer 4 maanden. Daar is nu geen tijd meer voor om de stemming op 1 Oktober een halt toe te roepen. Vandaag suggereerde Alícia Sánchez-Camacho, ex-leider van de PP in Catalonië en momenteel volksvertegenwoordiger in het Spaanse congres, ook de toepassing van artikel 155. Men probeert misschien enkele onwetenden onder de onafhankelijkheidsbeweging de stuipen op het lijf te jagen. Deze kans is echter nihil daar men in het algemeen goed is geïnformeerd door een redelijk onafhankelijke pers, een fenomeen dat in de rest van Spanje nagenoeg onbekend is. Of de unionisten hebben geen maatregelen meer ter beschikking om het referendum tegen te houden, afgezien van het gebruik van geweld. Laat staan dat de unionisten een politiek aanbod zullen doen als argument dat het beter is om bij Spanje te blijven. Maar deze hebben ze nooit gehad.

De onsamenhangende bedreigingen, vaak tegenstrijdig en volkomen tegen juridische principes in, duidt er op dat er totale wanhoop en diepe verdeeldheid is bij de regeringspartij PP en de grootste oppositiepartij PSOE. Na de manifestatie ‘No tinc por’ hebben ze eindelijk gezien dat de Catalanen niet bang zijn. En tevens vastbesloten in hun streven naar onafhankelijkheid.

Please follow and like us:

De juridische overgangswet

Vandaag hebben de twee parlementaire groepen voor onafhankelijkheid, de regeringspartij ‘Junts per Sí’ en de gedoogpartij ‘la CUP’, het ontwerp van de juridische overgangswet bekend gemaakt. De wet was tot nu toe het grote geheim van de twee groepen om (juridische) obstructie van Spaanse zijde te verkomen. De politici hebben toegezegd dat de wet vóór het houden van het referendum op 1 Oktober zal worden aangenomen in het Catalaanse parlement. Indien ‘ja’ wint in het referendum, zal de onafhankelijkheid van Catalonië binnen 24 uur door het parlement worden uitgeroepen en vervangt deze wet de Spaanse wetten automatisch. Dit, om geen kostbare tijd aan parlementaire debatten op een cruciaal moment te verliezen. De nieuwe wet dient dan als voorlopige juridische structuur van de Catalaanse republiek, voordat een definitieve grondwet wordt aangenomen. De wet beschrijft het territorium van de nieuwe republiek, de Catalaanse legaliteit, overheid, pensioenen, et cetera. Om een vloeiende overgang van Spaaans autonoom gebied naar een onafhankelijke republiek te bewerkstelligen, worden de Spaanse structuren, wetten en het statuut van Catalonië als uitgangspunt genomen. Er worden alleen veranderingen aangebracht daar waar nodig is om de juridische binding met Spanje te verbreken. Zo veranderd bijvoorbeeld het huidige Hooggerechtshof van Justitie in Catalonië in het Catalaans Hooggerechtshof. De Europese beginselen en internationale verdragen die Spanje ondertekend heeft, zoals die voor de mensenrechten, worden gerespecteerd. De Catalaanse grondwet moet tot stand komen door actieve deelname van de burgers. Uiteindelijk zal binnen een jaar in een referendum over de grondwet worden gestemd.

Please follow and like us:

Het eerste slachtoffer in een oorlog is de waarheid

De vuile (media) oorlog van de Spaanse pers draaid op volle toeren. Reeds enkele uren na de terroristische aanslag gaf de Spaanse pers de schuld aan het onafhankelijkheidsstreven in Catalonië en dringt er sindsdien bij de Catalaanse regering op aan om het referendum op te geven. Daarna volgde een golf van artikelen in onder andere El Mundo, El Pais, l’Abc en La Razón welke fouten de Catalaanse politie, Mossos d’Esquadra, heeft gemaakt voor, tijdens en na de aanslagen. Vandaag zijn al deze aantijgingen door de woordvoerder van de Mossos d’Esquadra, Josep Lluís Trapero, in een radiointerview stuk voor stuk tegengesproken en ontkracht. Hier volgt een samenvatting.

El Periódico: De CIA heeft de Mossos twee maanden tevoren gewaarschuwd voor een aanslag.

Trapero: Dit is gelogen. Alhoewel we volgens het statuut de bevoegdheid hebben, hebben we geen internationale toegang tot terreur informatie. Bovendien, de geheime diensten van verschillende bevriende landen hebben alleen onderling contact, maar nooit met de politiecorpsen van bevriende landen.

ABC: Na de ontploffing in het huis in Alcanar waarschuwde de rechter dat het een voorbereiding voor een terroristische aanval was. De Mossos hielden vol dat het een drugslaboratorium was. Hierdoor ging kostbare tijd verloren. Indien de Mossos naar de rechter had geluisterd, had de aanslag voorkomen kunnen worden.

Trapero: Onjuist. De politie onderzoekt alleen wat de rechter opdraagt. Zelfs als de politie een andere mening heeft. De rechter heeft geen opdracht in terroristische richting gegeven. Gezien de 20-tal gasflessen die we in eerste instantie vonden, leek het volgens de brandweer, de wetenschappelijke politie en de Mossos op een gasexplosie. De Tedax (technische explosieven dienst) vond aceton en andere elementen en de Mossos vonden een auto die werd voorbereid met een dubbele bodem. Dit alles wees op een drugslaboratorium. Pas later werd een 100-tal gasflessen gevonden. Na de tweede explosie om 5:30 uur vond de Tedax waterstofperoxide. Toen pas wees het onderzoek in de richting op de productie van explosieven.

El País: De waarschuwing voor de terroristisch gevaarlijke imam door de Belgische politie wordt door de Mossos genegeerd. (De naam van de Catalaanse agent wordt, geheel tegen de wet van persoonsbescherming, met naam en toenaam genoemd)

Trapero: Een Belgische agent vroeg in een email aan een Catalaanse politie of hij informatie over de imam had om hem te checken op een eventueel justitieel verleden omdat de imam zich in België wilde vestigen. de Catalaanse agent vond niets in ons systeem. Het betrof een officieus consult van twee agenten die elkaar van een conferentie kennen, echter geen officieel consult. Het betrof dus geen waarschuwing van de Belgische politie naar de Mossos d’Esquadra. Of de Belgische politie verder bij andere Spaanse politieeenheden over de imam heeft gevraagd is ons onbekend.

De vakbonden van de nationale politie en van de Guardia Civil beschuldigen de Mossos d’Esquadra dat zij werden geïsoleerd van het onderzoek naar de ontploffing.

Trapero: We hebben niet besloten om de nationale politie en de Guardia Civil te betrekken bij het onderzoek omdat zij daar niet om hadden gevraagd. De Guardia Civil heeft geen hulp van hun Tedax aangeboden omdat de Mossos d’Esquadra hun eigen Tedax hebben.

En dan nu de laatste onwaarheid, maar met betrekking tot de protestmanifestatie van afgelopen zaterdag 26 Augustus ‘No tinc por’. La Razón met de foto op haar voorpagina: Puigdemont (president Catalonië) en Colau (burgemeesteres van Barcelona) stellen de onafhankelijkheidsbeweging strategisch in de mars op zodat zij de koning en Rajoy konden uitfluiten. In een aantal tweets legt de fotograaf echter uit dat hij de foto midden in de mars heeft gemaakt, met de kopgroep twee huizenblokken (ongeveer 200 meter) achter hem en dat de estelades (Catalaanse vlag met blauwe ster die de wens om onafhankelijkheid uitdrukt) over de gehele mars waren verdeeld, en niet geconcentreerd vlak achter de regeringsleiders, zoals de foto suggereert.

Aan de andere kant siert het de krant La Vanguardia dat zij één van haar problematische journalisten heeft ontslagen omdat deze de Catalaanse media, zoals de kranten Ara, El Punt Avui en het openbare TV kanaal TV3, in een artikel van Francisme beschuldigd en dat de onafhankelijkheidsbeweging op een gewelddadig conflict aanstuurt.

Please follow and like us:

No tinc por (Ik ben niet bang)

De terroristische aanslagen laten ons het een en ander duidelijk zien.

Allereerst dat de Catalanen tonen een volk te zijn, onafhankelijk van afkomst, religie, ras of wat dan ook. Wij zijn niet bang en laten onze samenleving niet door terreur intimideren. Onze saamhorigheid en solidariteit is zeer groot. Dit blijkt onder andere aan het aantal bloeddonoren en vrijwilligers die hebben geholpen na de aanslag. Er is absoluut geen sprake van haatgevoel tegen de moslims onder de Catalanen. Onze multiculturele samenleving is een verrijking, geen gebrek of gevaar. De moslimgelovigen wonen en leven in goede harmonie met de rest van de bevolking. Ook de moslimsamenleving heeft haar verbazing, woede en afwijzing tegen de aanslagen duidelijk geuit. Dit wordt wel het duidelijkst getoond door de video  waarin de vader van het driejarig kind dat omkwam bij de aanslag in Barcelona, de imam van zijn dorp Rubi troost wanneer deze zijn emoties niet meer de baas is. Op de simultane protestmanifestaties tegen terrorisme in Ripoll en Barcelona die momenteel, 26 Augustus om 18:00 uur, gaande zijn met als lemma ‘No tinc por’ (Ik ben niet bang) komen vele betogers uit geheel het land. In Ripoll hield Safira Oukabir, de zus van één van de omgekomen terroristen, een indrukwekkende en emotionele toespraak (in het Catalaans) tegen het terrorisme en bedankte de Catalaanse politie voor hun inzet. Ook de protestmanifestaties tegen terrorisme gehouden in verschillend steden afgelopen dagen, waarvan sommigen georganiseerd door de moslimbeweging zelf, spreken boekdelen.

De Catalaanse politie, Mossos d’Esquadra, hebben tijdens en direct na de aanslagen adequaat gehandeld. Dankzij hun inzet en voortreffelijke organisatie zijn alle terroristen gearresteerd of doodgeschoten. De efficiëntie van de Mossos d’Esquadra wordt door de internationale pers en politie in vele landen geprezen. Ook de hulpverlening, burgerbescherming, ambulances, verplegend personeel en artsen hebben voortreffelijk werk verricht. Hoewel in de zomervakanties gedeelten van de ziekenhuizen en operatiekamers sluiten, waren deze in korte tijd weer geopend en waren de artsen, veel kwamen expres terug van vakantie, weer op hun post.

De Catalaanse overheid, Generalitat de Catalunya, leverden goed werk en communiseerden duidelijk en naar behoren om paniek en haatzaaien te voorkomen. De consulaten van de landen waar de slachtoffers vandaan komen (de meesten zijn toeristen) werden direct ingelicht. Dit had onder andere tot gevolg dat de ministers van buitenlandse zaken van Frankrijk en van Duitsland naar Barcelona kwamen en door de Catalaanse minister van buitenlandse zaken, Raul Romeva, op vliegveld Barcelona werden ontvangen en ingelicht.

De officiële drie dagen van rouw waren nog niet voorbij, of er verscheen een golf van artikelen in verschillende Spaanse kranten, met name El País, El Mundo, El Periódico, La Razón en l’Abc, dat de aanslagen een direct gevolg is van het onafhankelijkheidsstreven van ‘enkele politici’ in Catalonië en vooral door het slechte en inefficiënte werk van de Mossos d’Esquadra. Het editoriaal schrijven van de Internetkrant Vilaweb legt uit waarom de Spaanse pers op zo’n manier reageert. In de internationale diplomatie wordt namelijk gekeken wie de controle heeft over een bepaald gebied. Degene die deze controle heeft, wordt beschouwd als de autoriteit van dat gebied. De acceptatie van een staat is een logisch gevolg van dit feit. Tijdens en na de aanslagen is overduidelijk gebleken dat in Catalonië de Mossos d’Esquadra en de Generalitat degenen zijn die de controle over Catalonië hebben, en niet de Spaanse regering en haar politiecorpsen. Zelfs de Spaanse nationale politie schreef (beter gezegd: klaagde) dat de Mossos hun werk voortreffelijk hebben gedaan en dat dit te danken is geweest aan het trage en slechte reageren van de Spaanse politici direct na de aanslag. Hierdoor heeft Spanje internationaal aan kredietwaardigheid verloren. Kortom, er heerst paniek in Spanje en zij stelt nu alles in het werk om de controle over Catalonië weer terug te krijgen. Of in ieder geval de schijn er van. Dit is de reden waarom de Mossos d’Esquadra worden afgeschilderd als niet-competent en wordt beweerd dat zij reeds de beschikking had over de terrorisme gevaarlijke imam van Ripoll. Dit is ook de reden waarom de nationale politie de opdracht van de rechter heeft gekregen om het officiële onderzoek naar de aanslag uit te voeren. Ook de weigering van de Spaanse president, Mariano Rajoy, om de Mossos d’Esquadra toegang te geven tot het Europese politienetwerk Europol kan hier aan worden toegeschreven. Alhoewel toegezegd door zijn minister van binnenlandse zaken en door de regerings gedelegeerde in Catalonië dat de Mossos in September toegang tot Europol zullen krijgen, is deze belofte door Rajoy weer ingetrokken. Zijn argument is dat er nu geen overhaaste beslissingen moeten worden genomen en dat alleen de nationale politiecorpsen recht op toegang tot Europol hebben. Waarom de Baskische politie, Ertzaintza, en vele regionale autoriteiten elders in Europa, wel toegang hebben tot Europol is een raadsel en roept veel verontwaardiging op onder de Catalaanse bevolking. President Puigdemont beweerd in de Financial Times dat de Spaanse regering met de veiligheid van de Catalaanse burgers speelt om haar eigen politieke doeleinden te bereiken.

Het gerucht gaat dat de nationale politie belangrijke informatie ter bestrijding van terrorisme voor de Mossos heeft achtergehouden. Uit gerechtelijke administratie blijkt dat de nationale politie de imam van Ripoll, Abdelbaki Es Satty, gezien als de aanstichter van de aanslagen, reeds in 2005 in het vizier had en zij hem toender-tijd, met gerechtelijke toestemming, telefonisch heeft aflgeluisterd. De Catalaanse minister van binnenlandse zaken heeft aangekondigd dit verder te onderzoeken en, indien de geruchten worden bevestigd, dit gevolgen zal hebben.

Nawoord

De protestmanifestatie tegen de terreuraanslagen en voor vrede ‘No tinc por’ bracht naar officiële schatting zo’n 500.000 mensen op de been.

De protestmanifestatie bestond eigenlijk uit twee verschillende groepen, de officiële en de officieuze optocht. Zo’n 170 organisaties wilden niet dat de regering van Rajoy en koning Filip VI meededen met de optocht. Zij organiseerden daarom hun eigen optocht ‘Jullie politiek zijn onze doden. Vrede, solidariteit en voor een samenleving met diversiteit’. Deze mars begon om 16:00 uur en werd tegen het einde samengevoed bij de officiële manifestatie. De deelname van de regering van Rajoy en van koning Filip VI wordt gezien als het summum van cynisme. De PP regering van Rajoy heeft hechte banden met de Spaanse wapenhandel en promoot hiermee gewapende conflicten en oorlogen. Het begon al bij PP president Aznar, die mede-verantwoordelijk is voor de oorlog in Irak. Hiertegen werd toendertijd in Barcelona door ruim 1 miljoen mensen geprotesteerd.  Deze oorlog is de oorzaak is van de huidige chaos in het middenoosten en de Islamitische Staat (IS). Koning Filip VI en zijn gevolg verkocht onlangs voor zo’n 80 miljard Euro’s wapens aan Saudi Arabië, een dictatoriaal bewind dat haar burgers onderdrukt, oorlogen voert en de IS steunt. Op veel protestpamfletten was te lezen: ‘tegen wapenhandel, voor de vrede’ of iets van dien aard. De onvrede van hun deelname was ook de reden van de fluitconcerten.

Please follow and like us:

De terroristische aanslagen

Afgelopen donderdag werden we opgeschrikt waar niemand op hoopte dat het ooit gebeuren zou: een terroristische aanslag in het hart van Barcelona en in andere toeristische steden. Allereerst wil ik mijn medeleven en respect tonen voor de slachtoffers van dit drama. De aanslag is een laffe daad, uitgevoerd door angsthazen die moord en verderf zaaien onder onschuldige slachtoffers. Deze fanatiekelingen staan geheel alleen en hebben niets van doen met de moslimsamenleving alhier in Catalonië. Zij verdienen geen enkel respect en hun gedrag is daarom door iedereen, inclusief de moslim gemeenschap en de families van de daders, scherp veroordeeld.

Aangezien de media in Nederland uitgebreid verslag doen van het gebeuren wil ik me beperken tot enkele dingen die misschien niet geheel aan het licht komen in de Nederlandse pers.

Het ziet er naar uit dat de Catalaanse politie, Mossos d’Esquadre, de medische hulpverlening en de ziekenhuizen zeer snel, adequaat en correct hebben gereageerd. Het lijkt er ook op dat de Catalaanse politie het onderzoek naar behoren uitvoert. De verbanden tussen de gebeurtenissen in de verschillende steden verspreid over geheel Catalonië: Alcanar, Barcelona, Cambrills, Vic en Ripoll, de berichtgevingen, of om goede redenen het nalaten er van, laten zien dat zij goed georganiseerd en voorbereid is op dergelijke calamiteiten. Ook de Catalaanse politici, met name de minister van binnenlandse zaken en tevens hoofd van de Mossos d’Esquadre en de president van Catalonië, Carles Puigdemont, hebben op correcte manier het initiatief genomen om verdere verwarring, paniek en eventueel haatzaaien naar de Moslimgemeenschap te voorkomen. Ook werken de gemeenteraden van alle betrokken steden en dorpen zij aan zij met de Catalaanse regering.

Helaas kan dit niet van de Spaanse regering worden gezegd. De minister president van Spanje, en dus ook van Catalonië, Manuel Rajoy, liet pas 7 (zeven) lange uren op zich wachten voor een eerste reactie. Hij kwam toen naar Catalonië en verborg zich in de delegatie van de Spaanse regering in Catalonië en overlegde alleen met de Spaans nationale politie en de Guardia Civil, welke op dat moment geen enkele rol speelden in de gehele affaire. Op zijn persconferentie hield hij een nietsluidend betoog over samenwerking en eenheid en duldde geen vragen van de journalisten. De Spaanse minister van binnenlandse zaken veroorzaakte voor nog meer verwarring door met onjuiste gegevens naar buiten te komen, zeggende dat de terroristische bende geheel was ontmanteld. Dit werd direct door de Mossos d’Esquadre ontkent. De Catalaanse politie zei dat zij de leiding over het onderzoek heeft en dat zij zelf zullen zeggen over hoe en wat. Kortom, de Spaanse overheid laat het grootscheeps afweten bij één van de grootste en belangrijkste calamiteiten in de recente geschiedenis van haar land. Voor de zoveelste keer.

Ik wil er op wijzen dat de Mossos d’Esquadre reeds drie jaar lang bij de Spaanse regering aandringt op een hoogst noodzakelijke uitbreiding van haar corps. Dit vanwege natuurlijk verloop binnen het corps en de hogere eisen die door de tijd heen aan het corps worden gesteld. Deze uitbreiding wordt door de Spaanse regering pertinent geweigerd. Uiteindelijk heeft de Catalaanse regering afgelopen Mei 600 plaatsen voor nieuwe politieagenten geopend, terwijl zij slechts toestemming kreeg voor 60 plaatsen. Erger nog: sinds 2011 vraagt de Catalaanse regering om het overleg tussen de verschillende politiecorpsen weer te hervatten. In dit overleg zou de coördinatie van georganiseerde misdaad en terrorisme moeten plaatsvinden. Hoewel dit overleg tussen Guardia Civil, nationale politie en de Baskische politie de afgelopen jaren regelmatig heeft plaats gevonden, werd dit overleg met de Catalaanse politie tot begin juli geweigerd met als reden dat het geen politie van de centrale overheid is. Hierdoor heeft de Catalaanse politie ook geen toegang tot de gegevens van Europol: de database van verdachten van terrorisme en andere misdaadorganisaties. Met als het ware: de Mossos d’Esquadre moeten het stellen zonder de bitter nodige informatie voor terrorismebestrijding. Zij krijgt enige informatie via de Amerikaanse inlichtingendienst, de CIA, maar niet via de Spaanse politiecorpsen of direct van Europol. Het is moeilijk om te bewijzen, maar de verdenking is sterk dat de weigering van samenwerking en toegang tot Europol om politieke redenen is en dat de Catalaanse politie in haar werk met betrekking tot terrorismebestrijding door de Spaanse staat wordt gedwarsboomd. Dit komt nu met deze aanslag duidelijk naar voren nu blijkt dat de imam van Ripoll, hoogst waarschijnlijk de aanstichter van de aanslag, reeds met de Spaanse justitie in aanraking is geweest en in Spanje gevangen heeft gezeten. De Catalaanse politie was hiervan blijkbaar niet op de hoogte gebracht.

Na de aanslag proberen Spaanse media de Catalaanse politie in diskrediet te brengen. El Periodico meldde direct na de aanslag dat de CIA de politie reeds een half jaar tevoren had gewaarschuwd. Dit bericht kon echter nergens worden geverifieerd. Het meest verdrietige is dat andere Spaanse media, met name El Mundo en El País, de aanslagen gebruiken om het politieke debat in de Catalaanse samenleving, het onafhankelijkheidsproces en het te houden referendum, proberen te beïnvloeden voor hun eigen doeleinden. In een interview werd Carles Puigdemont gevraagd of de aanslagen invloed zullen hebben op het laten doorgaan van het referendum. Hij zei dat de aandacht nu slechts enkel en alleen naar de slachtoffers en de nabestaanden uit gaat en dat de aanslag niets met de Catalaanse politiek te maken heeft. In scherpe bewoordingen noemde hij het miserabel om de aanslagen in verband te brengen met de huidige politieke situatie in het land. Zijn woorden werden in de Spaanse kranten als volg verdraaid: “Puigdemont laat het referendum doorgaan, ondanks de terroristische aanslagen.” Kortom, er is in Spanje een lage, vuile en smerige (media) oorlog gaande, zonder enig respect voor de onschuldige slachtoffers, slechts enkel en alleen uit politiek winstbejag. De schrijver, hoogleraar economie en parlementariër Germa Bell ziet hier zelfs de hand van de Spaanse regering van de PP in. In een aantal twitters zegt hij: het is algemeen bekend dat Aznar de kranten dicteerde wat zij na de aanslag van 11 Maart in Madrid 2004 moesten schrijven. Nu is het de beurt van vicepresidente, Soraya Saens de Santamaria, die precies hetzelfde doet om de mening van de Catalanen te beïnvloeden met betrekking tot het referendum voor onafhankelijkheid op 1 Oktober.

De vicepresidente drong er tevens op aan om het gevaarsniveau voor terrorisme te verhogen van 4 naar 5. Hiermee wilde zij bewerkstelligen dat het leger in de straten van Barcelona zou patrouilleren. Het is overduidelijk dat zij dit om politieke motieven wil om het onafhankelijkheidsproces te dwarsbomen. De socialistische partij en president Rajoy wilden hier echter niets van weten.

De aanslagen laten gelukkig ook zien hoe saamhorig en solidair de Catalaanse gemeenschap is in zulke moeilijke perioden. Mensen geven massaal bloed af bij de ziekenhuizen voor de slachtoffers, zodanig veel dat de ziekenhuizen binnen twee uur melden dat ze geen behoefte meer hadden aan donorbloed, vrijwilligers melden zich om te helpen bij de slachtoffers, zoals vertalers, anderen hielpen medeburgers die soms tot 8 uren lang in de files moesten staan vanwege de politiecontroles en boden hen onderdak. Mede dankzij de oplettendheid en de samenwerking van de Catalaanse gemeenschap is met grote waarschijnlijkheid nu ook de laatste dader van de aanslag opgespoord en ontmanteld.

In deze moeilijke uren heeft Catalonië laten zien dat zij op snelle, efficiënte en waardige manier haar eigen problemen te lijf kan, zoals het een onafhankelijke, democratisch land betaamd. Zij heeft aangetoond dat ze de Spaanse staat daar niet meer voor nodig heeft.

 

Please follow and like us:

Wachtrijen op vliegveld Barcelona

Nu de zomervakanties aangebroken zijn, is er (weer) sprake van chaotische situaties op het vliegveld van Barcelona ‘El Prat': lange wachtrijen van meer dan twee uur en een bomvolle terminal. Hierdoor hebben deze zomer in totaal al zo’n 10.000 passagiers hun vlucht gemist. De vliegbedrijven vergoeden de gemiste vluchten niet, daar de wachtrijen buiten hun verantwoordelijkheid om plaats vinden. Zij raden aan gemiste vluchten te claimen bij de toezichthouder van de Spaanse vliegvelden, AENA.

Eind April waren er reeds problemen. Toen waren er lange wachtrijen bij de paspoortcontroles. Dit was een gevolg van de nieuwe EU regels voor een aanpassing van het Schengen verdrag voor de bestrijding van terrorisme, waaronder strengere paspoortcontroles op de Europese vliegvelden. De nieuwe regeling was in Maart afgesproken en was dus reeds lang tevoren bekend. De Spaanse overheid had bovendien een marge van 6 maanden om de nieuwe regels toe te passen. Indien nodig, had Spanje uitstel van 18 maanden bij de EU kunnen aanvragen voor het toepassen van de nieuwe regels op paspoortcontroles. Dit heeft zij niet gedaan. Zij heeft de nieuwe regeling met directe ingang van 7 april laten ingaan. De vluchten die worden uitgevoerd zijn altijd twee dagen van tevoren bekend. De Spaanse overheid was dus reeds lang tevoren op de hoogte van de komende drukte met de paasvakantie, 1 Mei viering, de Formule 1 en de feestdag op 23 Juni. Op het moment dat deze wachtrijen op het vliegveld plaatsvonden, was er echter nog geen enkele maatregel genomen door de Spaanse overheid om meer politie eenheden in te zetten bij de controles. Er werd vermeld dat op een gegeven moment van de topdrukte slechts één van de drie loketten van de politie open was. De Spaanse overheid, middels haar vertegenwoordiger in Catalonië, Enric Millo, klaagde dat het moeilijk is om politiemensen uit andere delen van Spanje naar Barcelona te doen komen. Volgens de woordvoerder van de vakbond van de nationale politie is het onaantrekkelijk voor de Spaans nationale politie om in Catalonië te komen werken, daar het leven er veel duurder is dan in de rest van Spanje. De Spaanse overheid is echter voor een groot deel zelf verantwoordelijk voor de hogere levenskosten in Catalonië, zoals de tolwegen die voornamelijk in Catalonië liggen. Daar komt bij dat de extra vergoedingen voor het politie personeel per autonoom gebied verschillend zijn: voor Baskenland is dit EU 648, Madrid EU 180 en voor Catalonië is deze vergoeding slechts EU 54. Met de 1 Mei viering waren de problemen nog steeds niet opgelost omdat Millo vond dat het niet zijn taak was om een oplossing aan te dragen en dus de vergaderingen met de Catalaanse regering bij te wonen. Uiteindelijk zijn er toen elektronische scanners op het vliegveld neergezet en heeft Millo politie van andere politiebureaus uit Catalonië weggehaald. Met als gevolg dat nu daar de wachtrijen voor paspoortaanvragen en identiteitsbewijzen ongewenst lang werden: in Mei konden pas afspraken bij de nationale politie worden gemaakt voor in Oktober. Zonder afspraak moest op goed geluk worden gerekend of men geholpen kan worden. In Barcelona melden de eersten zich om 2:00 uur ‘s-ochtends in de wachtrij, maar konden soms niet worden geholpen.

De chaos op het vliegveld in Augustus heeft echter een andere oorzaak. Nu zijn het de medewerkers van de veiligheidcontroles die reeds meer dan twee weken stiptheidsacties houden en een staking vanaf 14 Augustus hebben aangekondigd. De toezichthouder van het vliegveld, AENA, had tot voor kort niets aan de chaos gedaan en is nu pas begonnen met onderhandelingen met de vakbonden. De Spaanse minister van industrie en haar regeringsvertegenwoordiger in Catalonië, Millo, (deze zijn primair verantwoordelijk voor de veiligheid op het vliegveld) glanzen door afwezigheid. De redenen voor de acties bij de werknemers zijn de lange werktijden zonder pauzes wegens personeelstekorten en de lage lonen voor het gespecialiseerde personeel. Deze medewerkers werken bij het particuliere bedrijf Eulen dat een contract heeft voor 18 vliegvelden in geheel Spanje, met als opdrachtgever de nationale beheerder van alle vliegvelden in Spanje, AENA. Gemelde problemen doen zich echter alleen in Barcelona voor.

De oorzaak van de problematiek is typisch een voorbeeld hoe het Spaans politiek-economisch systeem functioneert. De centralistische overheid wil de overheidstaak van het beheer van het vliegveld niet uit handen geven, zoals de Catalaanse regering reeds zo vaak heeft gevraagd. Dit leidt er toe dat AENA concurrerende vliegvelden beheerd, zoals Barcelona versus Madrid en dat het beleid er op gericht is om het ene vliegveld voorkeur te geven boven de andere. Met Madrid als thuishaven voor het semi-Spaanse overheidsbedrijf Iberia, die tot nu toe het monopolie in Spanje had voor intercontinentale vluchten, laat het zich raden waar AENA de voorkeur aan geeft. Een andere oorzaak zijn de economische structuren in Spanje. Bedrijven, met (ex-)politici, familie of vrienden van politici als bedrijfseigenaar of in de bestuurscommissies, zijn duidelijk in het voordeel voor het verkrijgen van openbare opdrachten bij de Spaanse overheid. Om te beginnen met AENA, met als directeur de almachtige en allesbezittende Florentino Pérez. Leider van diverse mega bedrijven met betrekking tot, onder andere, energie, bouw en vervoer. Daarnaast, of misschien beter gezegd: dit is een gevolg van het feit dat, hij onbetwist president is van de Spaans nationale trots Real Madrid, waar hij vrij toegang heeft tot de VIP loge van de club. Dit is de plek bij uitstek waar al sinds het Franco tijdperk dé deals worden gesloten. Eulen is een bedrijf dat gespecialiseerd is in alles: schoonmaak, bejaardenzorg, beveiliging, kinderopvang. Opgericht door David Álvarez en na zijn dood in bezit van zijn familie die hiernaast ook de wijnkelder Vega Sicilia bezit. Het bedrijf Eulen staat bekend om haar controversiële arbeidscontracten en, zoals te verwachten is, om haar goede contacten met de politiek. Eén van haar belangrijkste directeuren is Micaela Núñez Feijóo, zus van de huidige PP president van het autonome gebied Galicië. Momenteel loopt een onderzoek tegen haar wegens een corruptie schandaal van 2,3 miljoen Euro’s voor het verkrijgen van een opdracht in 2011 van de PP burgemeester van Corunya. Wanneer politieke partijbelangen voorop worden gesteld, en niet het algemeen belang van de burgers, is het niet vreemd dat dit leidt tot een dergelijk ongelooflijk onkundige bedrijfsvoering.

De chaos van de lange wachtrijen geeft niet bepaald een goed imago aan het vliegveld El Prat en aan Barcelona in het algemeen. Het stoot vliegbedrijven, zakenreizigers en touristen af als blijkt dat het vliegveld niet naar behoren functioneert en kan daardoor een nekslag geven aan de Catalaanse economie. De afwezigheid van de Spaanse overheid en de laksheid van de toezichthouder AENA voor het aandragen van oplossingen en verbeteringen geven de Catalaanse burger voor de zoveelste keer het gevoel dat zij door haar centralistische overheid in de steek wordt gelaten, of zelfs wordt geboycot, in plaats dat deze overheid de interesses van haar burgers verdedigd. Of er politieke motieven achter deze chaos zitten, kan niet worden aangetoond. Maar, gezien (het nalaten van) de handelingen gedurende de afgelopen maanden door de Spaanse regering, is de verdenking groot. Bovendien speelt zij met vuur door zulke grote wachtrijen toe te staan op één van de drukste vliegvelden in Europa en met een alarmniveau voor terrorisme van 4 op een schaal van 1 tot 5. Het moedwillig blootstellen van burgers aan zulk een gevaar door een overheid, of zelfs maar de verdenking daarvan, is onacceptabel. De recent Spaanse geschiedenis kennende, zijn dergelijke praktijken van de Spaanse regering, met name de PP, echter niet geheel vreemd.

Nawoord.

De burgerorganizatie Assemblea Nacional Catalana, de motor achter de onafhankelijkheidsbeweging, deelt op het moment van dit schrijven pamfletten uit aan de reizgers in de wachtrijen. Hierin wordt uitgelegd waarom Catalonië onafhankelijk wil worden. Duidelijker kan het niet: de wachtrijen zelf zijn een goed voorbeeld, eentje uit een heel lange lijst, van de oorzaak om een onafhankelijke staat te willen hebben.

Please follow and like us: