De klucht van de Spaanse justitie

Afgelopen maandag ging de zwager van koning Felip VI, de echtgenoot van zijn jongste zus, Urdangarin, (eindelijk) de gevangenis in. Hij was uitgeprocedeerd tot en met het Spaanse Hooggerechtshof wegens een veroordeling van 6 jaar gevangenisstraf wegens corruptie en misbruik van zijn machtspositie. Hij heeft er bij het Hooggerechtshof toch maar een half jaartje af weten te krijgen. In afwachting van de definitieve uitspraak mocht hij de afgelopen vier jaren, tot op de dag van zijn intrede in de gevangenis, in Geneve en de skioorden aldaar doorbrengen. Urdangarin hoefde niet zijn paspoort in te leveren en mocht vrij gaan en staan waar hij wilde terwijl hij wel, voorlopig, veroordeeld was. Hij mocht nu zelf zijn gevangenis uitkiezen waar hij de komende jaren zal vertoeven. Na wat wikken en wegen, de keus zal niet gemakkelijk zijn geweest,  koos hij de speciale vleugel van de vrouwengevangenis in Avila. Deze gevangenis ligt op een uurtje rijden van Madrid, waar zijn familie, inclusief koning zwager, wonen. Hij is de enige gevangene in deze afdeling die speciaal voor hoge staatslieden werd gebouwd en reeds enkele jaren leeg staat wegens gebrek aan veroordeelde corrupte politici. (Hoewel Spanje een overschot van onveroordeelde corrupte politici kent.) Hij heeft er dus het gehele rijk en het gevangenispersoneel voor zichzelf alleen, inclusief TV zaal, sportzaal, binnenplaats et cetera. Zelfs de inrichting van zijn cel werd volgens zijn koninklijke smaak opgepoetst. De telling van de gevangenen bij de dagelijkse controle is er in ieder geval snel gedaan. Het zal echter weinigen verbazen als Urdangarin over twee jaar weer vrij rondloopt. Maar dat is natuutrlijk pure speculatie.

Ondertussen verblijven in andere gevangenissen rond Madrid, democratische, eerlijke, honorabele en vreedzame mensen die nooit enig kwaad tegen iemand of iets hebben gedaan en niet zijn veroordeeld. Zij zitten daar nu tussen de drie en acht maanden, op ruim 600 kilometer van hun echtgenoten en kinderen. Een aantal van deze kinderen missen dus iedere week een schooldag om hun vader of moeder op Zaterdag voor 40 minuten vanachter een vuile glazen ruit te kunnen zien en spreken. Door een telefoon, dat wel. Andere kinderen die nog niet naar school gaan, inclusief een baby van nog geen jaar, moeten ook wekelijks deze lange reis van al gauw vijf uur maken om niet van hun vader of moeder te vervreemden. Het op grote afstand houden van gevangenen gaat geheel tegen het internationaal recht in. Dat heeft de regering van ex-president Rajoy zich echter nooit aangetrokken. President Sanchez lijkt het echter wel ‘redelijk’ om de gevangenen dichter bij hun huis onder te brengen. Maar zij moeten wel wachten tot na hun veroordeling. Sanchez schendt dus, net als Rajoy, het fundamentele internationale mensenrecht. Andere democratische, eerlijke, honorabele en vreedzame mensen die nooit enig kwaad tegen iemand of iets hebben gedaan en niet zijn veroordeeld, zijn gedwongen om in België, Groot Brittanie, Duitsland of Zwitserland te verblijven. Ver weg van hun vrienden, collega’s en familie.

Dit alles omdat zij een politieke ideologie hebben waar de Spaanse staat, politici, rechters, openbaar aanklagers en politie, het niet mee eens zijn. Zij zitten niet gevangen of in gedwongen ballingschap omdat zij een misdaad hebben begaan, zoals het stelen van miljoenen Euro’s van de samenleving en dit hebben kunnen doen omdat ze de zwager van de koning zijn, maar voor een politiek idee dat zij wilden uitvoeren omdat ze daar democratisch voor gekozen waren. De aanklacht van oproer met gewapend geweld die tegen hen is aangespannen, houdt geen enkele steek. Dat heeft de Duitse rechtbank van Schleswick-Holstein duidelijk en expliciet laten weten. Het Belgische OM wilde uiteindelijk de uitlevering niet eens in behandeling nemen wegens vormfouten. Meer specifiek gezegd: het gerommel van de onderzoeksrechter van het Hooggerechtshof, Llarena, met zijn steeds wisselende juridische argumenten en aanklachten. Zwitserland zei bijvoorbaat al dat zij geen politieke vluchtelingen aan Spanje zal uitleveren en overwoog niet eens het bevel tot aanhouding en uitlevering in behandeling te nemen. Met zeer grote waarschijnlijkheid zal binnenkort ook de Schotse justitie zich uitspreken tegen de uitlevering van de ex-minister van onderwijs.

En ondertussen lopen zes groepsverkrachters, waaronder een militair en een Guardia Civil, veroordeeld voor elf jaar gevangenis wegens seksueel misbruik, (niet voor verkrachting zoals hun videos duidelijk laten zien) vrij rond voor het goedkope bedrag van slechts 6000 Euro. Zes levensgevaarlijke bommen die opgesloten horen te zijn om de samenleving tegen hen te beschermen, laat justitie gewoon vrij lopen. Geen vrouw in Spanje die zich nog door haar overheid beschermd voelt.

Is een land dat geen justitie kent, dat zich niet houdt aan de fundementele mensenrechten en de democratische spelregels, dat haar etnische minderheden niet respecteert en ook niet van plan is om daar iets aan te doen, geen voldoende reden om zich er van af te scheiden?

Please follow and like us:

Guardia Civil en militaire verkrachters vrij

De Spaanse justitie in Pamplona toont deze dagen opnieuw haar ware, rechts nationalistische, francofonische en mannelijke aard. Een groep van vijf mannen, waaronder een militair en een Guardia Civil en die zichzelf  Manada (wolvenroedel) noemen, werden kortgeleden veroordeeld tot negen jaar gevangenisstraf omdat zij een jonge vrouw volgens de rechters seksueel hadden misbruikt. Zij werden niet veroordeeld wegens verkrachting, hoewel zij de vrouw met zijn drieën tegelijkertijd penetreerden, want de video ‘bewees’, volgens de rechters, dat de vrouw geen weerstand bood en er van zou genieten. Bovendien heeft de misdaad geen invloed op de carrières van de Guardia Civil en de militair, want zij misbruikten de vrouw in hun vrije tijd. (Zoals wettelijk geregeld, worden zij voor 70% van hun salaris doorbetaald tijdens het uitzitten van hun gevangenisstraf.) De daders komen nu voorlopig vrij met een borgsom van 6000 Euro’s, tot de definitieve uitspraak valt, omdat zij niet vluchtgevaarlijk zouden zijn en niet nogmaals zo’n misdaad kunnen begaan. De ontsteltenis onder de Spaanse samenleving is bijzonder groot toen dit gister bekend werd gemaakt. In Pamplona en andere Spaanse steden ontstonden spontaan protestmanifestaties. Het argument van de rechtbank om hen voorlopig vrij te laten is dat de daders niet meer in hun misdaad kunnen terugvallen want zij wonen 500 kilometer ver van het slachtoffer vandaan. Daarnaast zijn hun gezichten in geheel Spanje bekend genoeg om er voor te zorgen dat zij niet nogmaals iemand zullen verkrachten. Ook bestaat er geen gevaar voor vluchten omdat zij daar de financiële middelen niet voor hebben. De argumenten van de rechtbank zijn ronduit onthutsend en schandalig. Niet alleen voor het slachtoffer, maar voor de gehele Spaanse samenleving waar men een groot maatschappelijk probleem heeft met het mannelijk geweld tegen de vrouw. Deze week viel er opnieuw een dodelijk slachtoffer als gevolg van een echtelijke ruzie.

Hoe valt deze gerechtelijk beslissing te rijmen met de aanklacht wegens terrorisme tegen de jongeren in Atsasu? Zij worden veroordeeld voor elf jaar gevangenisstraf voor een caféruzie met twee leden van de Guardia Civil die daar buiten hun diensttijd en in burgerkleding hun vrije tijd doorbrachten en de jongens provoceerden. Maar volgens dezelfde rechtbank is een Guardia Civil altijd een overheidsdienaar, zelfs in zijn vrije tijd, die niet beledigd of aangevallen mag worden.

Hoe valt dit te rijmen met de kunstenaars en zangers die óf gevangen zitten óf Spanje hebben moeten ontvluchten omdat zij voor hun kunstwerk en liedjes worden aangeklaagd voor het aanzetten tot terrorisme of belediging van het koningshuis? Spanje staat met betrekking tot gerechtelijke vervolgingen van kunstenaars op nummer één op de wereldranglijst, boven China.

Hoe valt dit te rijmen met de gevangen en in ballingschap verblijvende Catalanen? Zij wilden niets anders dan op democratische en vreedzame manier, en in overleg, een referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid organiseren. De beide Jordi’s, de leiders van de burgerbeweging ANC en Omnium Cultural, zitten sinds afgelopen Maandag acht(!) maanden gevangen en, geheel tegen het internationale recht in, op 600 kilometer gescheiden van hun families.

Dit valt alleen maar te verklaren omdat de rechtelijke en de uitvoerende macht onder één hoedje spelen. Het probleem is dat beide overheidsinstellingen nooit zijn vernieuwd na het Franco regiem. Alles is precies hetzelfde gebleven als toen Franco met dictatoriale hand over Spanje de scepter zwaaide. De Guardia Civil, de Spaanse vorm van nazi SS, had moeten worden opgeheven na de voering van de Spaanse oorlog en haar veertig jarige terreur tegen de bevolking daarna. Rechters van en tijdens het Franco tijdperk zouden moeten zijn verwijderd na de instelling van de Spaanse democratie in 1978. Niets werd echter veranderd, met name in de hoogste regionen van de Spaanse rechtspraak. Nog steeds zitten daar rechters die in zwart-wit termen denken, ‘wij’ (rechters, politie, sommige politieke partijen) en ‘zij’ (het volk, communisten, separatisten, republikeinen). Dat is de enige verklaring voor de voorkeursbehandeling die criminele politie-en militaire eenheden en ultra-rechts nationalistische groeperingen krijgen, keer op keer en systematisch, en de minderwaardige behandeling van de gewone man van de straat, met name wanneer het andersdenkenden betreft.

Please follow and like us:

Een dode op Passage La Camelia nummer 7

Voorwoord
In mijn blog zijn kritische verhalen te lezen over het gedrag van de Spaanse staat, haar regering, justitie, overheidsinstellingen en de Spaanse media. Er zitten mensen in Spanje gevangen of in ballingschap vanwege hun politieke mening. Dit heeft een onomkeerbare, desastreuze invloed op hen en op hun families. Toch zijn deze gebeurtenissen minder ingrijpend vergeleken met wat gisteren gebeurde. In zijn wanhoop besloot iemand namelijk een einde aan zijn leven te maken. Zoiets is op zichzelf natuurlijk al iets verschrikkelijks, maar de context waarin deze gebeurtenis plaats vond laat zien hoe desastreus en mensonterend Spanje functioneert.

Redactioneel schrijven van Vilaweb (in het Catalaans)

Een man, waarvan we alleen de voornaam en de initialen kennen, Jordi R.F., een elektricien die samen woonde met zijn levenspartner, sprong gisteren uit het raam van zijn flat en stierf ter plekke door de inslag tegen een hekje dat op de wandelpassage La Camelia nummer zeven staat. Het betreft een straat in de wijk Sant Ildefons in de stad Cornellà (gelegen naast Barcelona). De man sprong in de leegte toen de Mossos d’Esquadra (Catalaanse politie), vergezeld van een medewerker van de rechtbank, aanbelde om de man uit huis te zetten en het apartement leeg te ruimen. In zijn wanhoop besloot hij tot zelfmoord.

Volgens de berichtgeving van de Hoge Rechtbank van Justitie in Catalonië moest de man uit huis worden gezet omdat hij zeven maanden lang geen huur had betaalt. Het apartement was van de Banco Popular, die tijdens de bankencrisis werd opgekocht door de bank Santander voor 1 Euro, één van de meest schandalige operaties van de banken in die tijd. De gemeente van Cornellà, waar gisteren de uitzetting plaats vond, had aan de rechtbank gevraagd om de leegruiming uit te stellen omdat het echtpaar in een moeilijke situatie verkeerd. Woensdag probeerde men dat voor de laatste keer, met als argument dat een bank geen haast hoeft te hebben voor het leegruimen van een apartment om er mee te kunnen speculeren en dat de situatie van de bewoners bijzonder precair is. De gebeurde feiten van gisteren tonen dit helaas aan. Maar de rechtbank besloot van niet. Justitie was onbuigzaam en handelde zonder enig medeleven en zonder enig gevoel van proportionaliteit. De man betaalde 350 Euro’s per maand en de bank had aangeboden hem de schuld van 2450 Euro’s te vergeven als hij vrijwillig uit het apartement weg ging. Zij legden hem uit dat zij het apartement voor meer geld wilden verhuren. De speculatie van de bank betekende dus zijn dood.

Wat gisteren in Cornellà gebeurde doet aan de meest bittere en wrede gevolgen van het kapitalisme denken. De schandalige reddingsoperaties van de banken die de bankiers, de politici en tevens de media, goedkeurden hebben tot deze situatie geleid, en tot de vele andere die men dagelijks in onze steden en dorpen meemaakt.

De operatie van Bank Santander om Banco Popular voor één Euro te redden, en de vele hulp aan alle andere banken, werden allemaal gesteund door de Spaanse staat. De burgers zelf hebben, verplicht door het betalen van hun belastingen, de schulden betaald die het gevolg waren van de fouten van de banken. Belastinggeld dat daardoor niet besteed kon worden aan de meest voor de hand liggende en verstandige doeleinden, zoals het bouwen van sociale woningen. Men heeft aan de banken zonder enige kosten geld gegeven voor speculatieve doeleinden terwijl deze weigerden om leningen te geven aan hen die dit nodig hadden om te kunnen leven. In juridische termen zetten de politici grote ogen op over het misbruik van dit gegeven geld terwijl zij tegelijkertijd justitie misbruiken voor hun eigen doeleinden. En dit wrede gedrag verborg men voor de publieke opinie, met name de media waar de Spaanse overheid direct of indirect de controle over heeft.

Wat betreft voor Jordi R.F. daarentegen, alles wat betrekking had met de Spaanse staat waren problemen. Men heeft toegelaten dat de druk van de vastgoedsector leidde tot zijn zelfmoord. Afgelopen Oktober (met de opheffing van de Catalaanse autonomie onder het mom van grondwetsartikel 155) heeft de Spaanse regering per direct de wet op de woningnood opgeschort die het Catalaanse Parlement had goedgekeurd, juist om dit soort situaties te voorkomen. De rechtbank heeft op ongevoelige manier de bemiddeling van de gemeente geminacht en gisteren bevestigde zij dat door een afgevaardigde te sturen om iemand uit zijn woning te halen die zeven maanden lang zijn huur, 2450 Euro’s, aan één van de grootste onroerendgoed bezitters binnen de Spaanse staat niet kon betalen. De grote vraag is tot wanneer we dit soort praktijken zullen tolereren.

Please follow and like us:

Even voorstellen: de nieuwe Spaanse regering

Deze week stelde de nieuwe Spaanse president Pedro Sanchez zijn regering samen. Als eerste koos hij Josep Borell als minister van Buitenlandse zaken. Hij volgt hiermee minister Dastis op, bekend van zijn interview met de BBC waarin deze beweert dat de beelden van het politiegeweld op het referendum van 1 Oktober 2017 vals zijn, terwijl de BBC ze zelf had gefilmd. In een protestmanifestatie in Barcelona van unionistische groeperingen, zoals de ultra rechtse beweging Sociatat Civil Catalana, roept Borell op om Catalonië te desinfecteren van de afscheidingsbeweging. Borell beledigt ex-vicepresident Oriol Jonqueras, die zich niet verdedigen kan omdat hij onvoorwaardelijk gevangen zit, en maakt hem daarnaast belachelijk over diens uiterlijk. Als gevolg van zijn respectloze uitspraken noemt ex-president Puigdemont Borell een ultra rechts en Spaans nationalist.

De nieuwe minister van binnenlandse zaken is Fernando Grande-Marlaska. Hij was lid van de Hoge Raad op voorstel van de Partido Popular (de partij die de Socialisten zojuist hebben weggestuurd), en was fel tegen de links Baskische afscheidingsbeweging. Als rechter van het Audiencia Nacional, welke meerdere malen door de VN Commissie van de mensenrechten terecht is gewezen, gaf hij opdracht om veertig Baskische jongeren te arresteren en liet hij toe dat zij werden en gemarteld. Later werden zij van iedere beschuldiging vrijgesproken. Ook is hij verantwoordelijk voor de vrijspraak van de PP minister van defensie onder de regering van Aznar voor het vliegtuigongeluk in Turkije in 2003 waarin 62 militairen omkwamen. Dit ongeluk was een gevolg van een onkundige vliegtuigbemanning omdat men een zo goedkoop mogelijk vliegtransport bedrijf had ingehuurd. Grande-Marlaska spande tevens een rechtszaak aan tegen het satirische blad El Jeuves wegens belediging van het koningshuis.

Teresa Ribera is de nieuwe minister van milieu. Zij was in de socialistische regering van Zapatero verantwoordelijk voor het project Castor. Ondanks vele waarschuwingen van geologische diensten, onder andere die van de Shell, liet zij gas opslaan in een lege gasbel voor de kust van Catalonië en Valencia. Nadat zich aardbevingen en trillingen in de dorpen aan de kust voordeden, werd de opslag stopgezet. Wegens een clausule in het contract tussen de toenmalige regering en het bedrijf Castor mag de belastingbetaler nu de miljardenschade voor dit fiasco ophoesten.

De vicepresidente van de regering van Sanchez is Carmen Calvo. Zij was verantwoordelijk voor de onderhandelingen met de Partido Popular hoe de interventie van de Catalaanse autonomie vorm moest worden gegeven. De interventie werd op volkomen illegale en illegitieme manier uitgevoerd en hield het ontslag van de Catalaanse regering in, het tegenhouden van de installatie van de opnieuw gekozen president Puigdemont, de afbraak van de Catalaanse overheidsinstellingen, de kunstroof van Catalaanse eigendommen uit de musea door de Guardia Civil, het niet of vertraagd uitbetalen van subsidies aan ouderen-en gehandicaptenzorg en de boycot, zowel nationaal als internationaal, van de Catalaanse handel en economie.

De minister van landbouw is Luís Planas geworden. Als ambassadeur van Spanje in Marokko gaf hij eerbetoon aan general Mohamed Mizzian, een militair leider van het Franco regiem met bloed aan zijn handen.

Om de populariteit van zijn regering wat kracht bij te zetten heeft president Sanchez Màxim Huerta gekozen als minister van cultuur. Deze is bekend van vermakingsprogramma’s op de televisie en zijn problematische twitter berichten over politiek. Deze tweets verwijderde hij kort na de bekendmaking van zijn nieuwe functie als minister. De andere minister die de populariteit moet opbeuren is die van onderwijs en wetenschap. Hiervoor heeft Sanchez de astronaut Pedro Dugue gekozen, welke hiermee voor het eerst politiek actief is.

Als hoofd van zijn kabinet stelt Sanchez Iván Redondo aan. Deze was verantwoordelijk voor de verkiezingscampagne van de PP leider Xavier Garcia Albiol in Badalona. Redondo ontwierp de billboards met het portret van Albiol met de tekst: “We maken Badalona weer schoon”. Albiol is dit jaar door de Europese Raad opgenomen in de lijst van vreemdelingenhaters.

Met de aanstelling van deze ministers stelt Sanchez de partijen die hem gekozen hadden binnen een week volkomen teleur. De partij Podemos had gehoopt op een werkelijke vernieuwing en openheid voor dialoog met de Catalanen. De Catalaanse regering van Torra stuurt nog steeds aan op onderhandelingen met de nieuwe regering. Maar de hoop op resultaten slinkt met de dag. Temeer daar dit kabinet gisteren besloten heeft dat er over zelfbeschikking van de Catalanen niet kan worden onderhandeld. Het is triest om te zien dat de socialistische regering zo erg veel op de ultra rechtse regering van Rajoy lijkt. De Catalanen weten dit al lang: niets anders lijkt meer op een Spaanse rechtse partij (PP) dan een Spaanse linkse parij (PSOE). Spanje is onverbeterbaar en wil dat ook zo zijn: haar kiezers stemmen reeds tientallen jaren daar voor. Dat is ook de reden waarom de Catalanen weg uit Spanje willen om hun samenleving democratischer en rechtvaardiger te kunnen maken.

Please follow and like us:

Beelden van onrechtvaardigheid

Deze week verschenen videobeelden vanuit de gevangenis Estremera. De video’s tonen de dagelijkse activiteiten van de Catalaanse politici die gevangen zitten omdat ze een referendum hadden georganiseerd. Ze worden beschuldigd van het aanstichten van oproer met gewapend geweld tegen de Spaanse overheid. Indien zij hiervoor veroordeeld worden, zullen zij dertig jaar lang gevangenis krijgen.

Het is strikt verboden om in de gevangenis te filmen. Duidelijk is te zien dat de video’s met een verborgen camera zijn opgenomen. De politici moeten zestien uur per dag in hun cel verblijven. Quim Forn, ex-minister van binnenlandse zaken en ex-hoofd van de Catalaanse politie, profiteert deze tijd om zijn memoires te schrijven. Met zijn leiding over de politie tijdens en na de terroristische aanslagen in Barcelona en Cambrills vorig jaar zomer heeft hij erg interessante dingen te vermelden. Temeer daar het Spaanse Congres geweigerd heeft een onderzoekscommissie over de aanslagen in te stellen. Misschien dat Forn duidelijkheid kan geven of de Spaanse staat iets te verbergen over haar mogelijke betrokkenheid bij deze aanslagen. Er zijn zelfs geluiden dat zijn kennis hierover de ware reden is waarom hij gevangen wordt gehouden.

In de tijd dat de politici hun cel mogen verlaten geeft ex-vice-president Oriol Junqueres les in geschiedenis van de filosofie aan zijn medegevangenen. Junqueres is van beroep hoogleraar geschiedenis aan de universiteit Pompeu Fabre in Barcelona. Onder zijn studenten bevind zich ook Raul Romeva, ex-minister van buitenlandse zaken. In het verleden waren Romeva en Junqueres Europarlementariër en zij zijn dus welbekend in Europese kringen. Verschillende Europarlementariers dringen er bij het Spaanse ministerie van Binnenlandse Zaken op aan dat zij de gevangenen kunnen bezoeken. Tot nu toe heeft dat weinig resultaat gehad.

De advocaten en familie van de gevangenen eisen een onderzoek hoe het mogelijk is geweest om binnen de gevangenis te filmen. Hun privacy is door deze video’s ernstig geschaad. Vanaf nu moeten de politieke gevangenen met het idee leven dat zij geen enkele privacy hebben en dat al hun doen en laten kan worden geregistreerd en gepubliceerd. De gevangenen mogen geen mobiele telefoon of camera’s hebben. Het bezoek, inclusief familie, kunnnen de gevangenen alleen van achter een glasraam spreken. Enig fysisch contact met de gevangenen of het doorgeven van een minuscuul voorwerp is daardoor onmogelijk. Het lijkt er daarom op dat de bron van de video’s bij het gevangenispersoneel moet worden gezocht.

De beelden hebben echter wel een belangrijke journalistieke waarde. Zij tonen de rauwe werkelijkheid van een ommuurde binnenplaats waar twee gevangenen een potje tennis spelen, waar iemand zijn tijd zo goed mogelijk probeert te besteden door het schrijven van zijn memoires of door het geven en volgen van lessen in de geschiedenis van de Griekse filosofie. Activiteiten die atypisch zijn voor een gewelddadige oproerder of staatsgevaarlijke terrorist. De video roept de vraag op hoe het mogelijk is dat mensen die democratisch gekozen zijn en alleen deden waar zij door hun kiezers voor waren aangesteld, op zo’n manier van hun vrijheid worden beroofd.

Please follow and like us:

Catalonië heeft een regering.

Zeven maanden lang was het paleis van de Generalitat ontoegankelijk voor de Catalanen en hun gekozen vertegenwoordigers. Zeven maanden lang kampeerde de vertegenwoordiger van de Spaanse regering, de PP-er Enric Millo, hier zonder dat iemand op hem had gestemd. Zeven maanden lang ontsloeg hij naar willekeur beambten, slechts alleen omdat zij een bepaalde politieke opvatting hebben. Zeven maanden lang maakte hij en zijn Spaanse regering misbruik van hun machtspositie om het werk en de structuren van de Catalaanse overheid, welke jaren hebben gekost om deze op te bouwen, kapot te maken.

Vandaag werd in een surrealistische en emotionele ceremonie de regering van president Quim Torra geïnstalleerd. Een ceremonie waar blijdschap was omdat de bezetting van de Spaanse tirannie eindelijk voorbij is. Dat men zelf weer het heft in eigen handen kan nemen. Tenmiste, zo lijkt dat op het eerste gezicht. In werkelijkheid kijken de Spaanse politici en justitie met een vergrootglas naar het doen en laten van de Catalaanse regering van Torra en het Parlement. Het gevoel van onderdrukking, de permanente financiele controle en de vele gerechtelijke vervolgingen drukken hun stempel, samen met het gevoel van machteloosheid en verdriet vanwege het gemis van de gevangen en in ballingschap verblijvende politici.

In tegenstelling tot bij de instelling van Torra, waren er dit keer vele genodigden bij de ceremonie. Hieronder bevonden de familieleden van de gevangen politici en van hen die in ballingschap zijn. Een gebeurtenis waarbij de emoties niet altijd in bedwang konden worden gehouden, waarbij het Catalaanse volkslied weer gehoord kon worden in het eeuwenoude paleis op de Plaça Sant Jaume in hartje Barcelona, waar de Catalaanse gevangen politici denkbeeldig aanwezig waren doordat een familielid hun zegje vanuit de gevangenis voorlazen. Een onwezenlijke plechtigheid in het Europa van 2018.

Please follow and like us:

De bezetter is weg

Na zeven maanden van bezetting van de Catalaanse administratie, heeft de Spaanse regering van Rajoy de autonomie aan Catalonië terug gegeven. Catalonië heeft sinds vandaag weer een eigen regering, nadat Rajoy maandenlang de vorming van een Catalaanse regering heeft tegen gehouden. In de allerlaatste uurtjes van zijn ambt als president van Spanje heeft hij toestemming gegeven om de namen van de ministers in de Catalaanse Staatscourant te publiceren (die door de bezetting ook onder hem viel). Rajoy hield deze publicatie twee weken lang volkomen illegaal tegen, omdat de Catalaanse president Quim Torre ministers wilde aanstellen die in voorlopige hechtenis zitten of in ballingschap in België verblijven. Rajoy ging hiermee zijn boekje ver te buiten en Torra heeft daarom een aanklacht van machtsmisbruik tegen Rajoy aangespannen. Vele andere aanklachten tegen hem, zijn politici en de gerechtelijke macht zullen nog volgen. Desnoods tot aan het Europese Hof van de mensenrechten aan toe. Want vele fundamentele-en burgerrechten van de Catalanen zijn deze maanden door Spanje geschonden.

Als gevolg van deze bezetting, onder het mom van grondwetsartikel 155, zijn er 259 ambtenaren uit hun functie ontzet, waaronder majoor Trapero van de Catalaanse politie en bekend van de zeer professionele afwikkeling van de terroristische aanslagen in Barcelona en Cambrills. (Trapero wordt tevens beschuldigd lid te zijn van de criminele organizatie geleid door Puigdemont en zijn ministers, en van oproer met gewapend geweld tegen de gevestigde orde.) Veel instellingen, zoals gezondheidszorg, onderwijs en de zorg voor hulpbehoevenden kregen niet de financiële steun die broodnodig was en waar zij recht op hadden. Wetten die door het Catalaanse Parlement waren goedgekeurd, werden door de regering van Rajoy naar het Constitutioneel hof gebracht zodat deze niet konden worden uitgevoerd. Historische kunstschatten werden door de Guardia Civil uit het musea van Lleida gehaald en onrechtmatig overgebracht naar het autonome gebied Arago. Andere kunstschatten van Catalaanse overheid liepen tevens het gevaar geroofd te worden onder het mom dat deze terug zouden worden gebracht naar de ‘rechtmatige eigenaar’. De Catalaanse handel en industrie kon zich niet presenteren bij internationale aanbestedingen. De Spaanse regering weigerde om de belangen van het Catalaanse bedrijfsleven te vertegenwoordigen. Hierdoor hebben veel bedrijven, zoals de haven van Barcelona, belangrijke opdrachten misgelopen.

Niet alleen is de bezetter weg uit Catalonië, maar ook de regering van Rajoy zelf is verleden tijd. Na een zeer tumultueuze periode in het Spaanse Congres werd de regering van Rajoy en zijn PP partij weggestuurd. De verassing van deze ontwikkeling was des te groter daar een week tevoren de jaarbegroting nog door het Congres was goedgekeurd. De kanteling werd veroorzaakt door de gerechtelijke uitspraak van de mega fraudezaak Gürtel. De uitspraak van deze rechtspraak viel de dag na de stemming over de jaarbegroting. (Een rechter welke indertijd door de PP was aangesteld had de stemming twee dagen weten te vertragen). De uitspraak veroordeelt enkele Spaanse bedrijfsleiders, de penningmeester van de PP partij en zijn vrouw tot vele jaren gevangenisstraf. Ook werd de PP partij zelf veroordeeld wegens fraude. Het gerechtelijk oordeel zegt dat de partij zich structureel toelegt op persoonlijk gewin door middel van illegale praktijken. Daarnaast worden politici die moesten getuigen, waaronder president Rajoy zelf, niet op hun woord geloofd dat zij niets weten van een schaduwboekhouding. Als gevolg van deze uitspraak diende de leider van de socialistische partij PSOE, Pedro Sanchez, een motie van wantrouwen in. Uiteindelijk stemden alle partijen in het Congres, met uitzondering van de PP en Ciutadans, voor deze motie. Sanchez is bij ingang van nu de president van Spanje.

Hoewel de Catalaanse partijen ERC en PDECat ook voor de motie stemden, en dus tegen Rajoy en zijn PP partij, verwacht men weinig van Sanchez. Zijn partij is medeverantwoordelijk voor de opheffing van de Catalaanse autonomie en de gerechtelijke vervolgingen van de politici. Of deze politieke verandering een opening bied voor onderhandelingen over het politieke conflict, valt dus nog te bezien. In de PSOE partij zitten haviken die, net als de PP en Ciutadans, daar niets van horen willen.

De bezetter is weg, maar de politieke gevangenen blijven. En daarmee de gele strik bovenaan dit artikel en op de kraag van vele Catalanen die zich zorgen maken om de schending van de mensenrechten in Spanje, volwaardig lid van de Europese Unie.

Please follow and like us: