Een brief naar de politieke gevangene Carme Forcadell, voorzitster van het Catalaanse Parlement

(1150 woorden)

Sinds 22 Maart 2018 zit Carme Forcadell, voorzitster van het Catalaanse Parlement, opnieuw gevangen. Zij had reeds in November vorig jaar een dag gevangen gezeten totdat haar borg van 150.000 Euro ‘s was betaald. Al dit geld werd toen opgebracht uit donaties. Op 23 Maart moest zij samen met zes andere politici voor rechter Llarena van het Hooggerechtshof verschijnen. Zij en haar collega ‘s werden toen onvoorwaardelijk gevangen gezet in afwachting van hun proces. Carme wordt beschuldigd van wettelijke ongehoorzaamheid omdat zij een Parlementair debat had gehouden en had laten stemmen over de moties en wetten voor het referendum en de juridische overgangswet. Deze laatste is de voorlopige grondwet voor de onafhankelijke Catalaanse Republiek en zou in werking treden indien in het referendum voor de Catalaanse onafhankelijkheid zou worden gekozen. Het is de verwachting dat het proces begin 2019 zal beginnen. Het Hooggerechtshof heeft reeds te kennen gegeven dat de uitspraak pas na de gemeenteraadsverkiezingen en Europese verkiezingen in Mei bekend zal worden gemaakt om er geen invloed op te hebben. Maar het Hooggerechtshof vind natuurlijk dat het geen politiek proces is en dat Carme geen politieke gevangene is.

De brief

Aan de hooggeëerde mevrouw Carme Forcadell – Lluís, voorzitster van het Parlement van Catalonië

Beste, Lieve Carme Forcadell,
Je ken mij niet persoonlijk want we hebben elkaar helaas nooit direct ontmoet. Ik ben Nederlander van oorsprong en woon door mijn huwelijk met een Catalaanse sinds 1996 in Catalonië. Vele malen heb ik je de afgelopen jaren mogen horen in meetings van het ANC (Assemblea Nacional Catalana) en op de protestmanifestaties van 11 September van de afgelopen jaren. Twee bijeenkomsten staan mij bijzonder in het geheugen gegrift.

De eerst keer hoorde ik je toen je was uitgenodigd door de AT (Assemblea Territorial, Regionale Asemblea) van het ANC in mijn woonplaats Solsona. Dit moet ergens in 2012 of 2013 zijn geweest, want ikzelf wist amper waar die letters ANC voor stonden. Ondertussen ben ik actief lid van het AT en zijn deze leden hechte vrienden geworden. Toen je het gebouw van het theater van ons dorp binnenliep stonden we je buiten op te wachten met applaus. Je was kleiner van stuk dan ik me had voorgesteld. Wat kunnen TV beelden en foto ‘s toch soms bedriegen! Maar je persoonlijkheid straalde een dergelijke grote zekerheid uit dat direct respect afdwong. Bij de aankondiging werd je naam door het AT lid verkeerd uitgesproken. Hoe kon dat zijn? Je was inmiddels in heel het land bekend geworden als voorzitster van het pas opgerichte ANC! Alhoewel ik al zeer veel presentaties en congressen had meegemaakt, verbaasde het me hoe je een uur lang, of zelfs meer, de mensen wist te boeien met een betoog zonder dat je daar zelfs een spiekbriefje voor nodig had. Je ervaring in het onderwijs heeft je daarbij zeker geholpen. Van deze bijeenkomst is me bijgebleven dat je zei dat het Spaanse leger niet zomaar opnieuw Catalonië kan binnenvallen zoals in 1936 gebeurde. Spanje is nu lid van de NATO en dus is de baas van het Spaanse leger momenteel een Belgische generaal in Brussel. Het Spaanse leger kan daarom niet zomaar doen wat ze wil. Zo wist je de angst bij veel mensen, vooral de ouderen die de burgeroorlog en het Franco regiem hadden meegemaakt, op dat moment weg te nemen. Of dat argument nu nog steek zou houden na alles wat er gebeurd is, betwijfel ik. Na 1 Oktober hebben we gezien dat Spanje tot alles toe in staat is als het gaat om het behoudt van haar ‘eenheid’.

De andere meeting die me erg is bijgebleven is de AGO (Algemene Asemblea of Ledenvergadering) van 2015 in Lleida. Toen de socialistische burgemeester Angel Ros ons verwelkomde, werd hij uitgefloten vanwege zijn afstandelijke houding ten opzichte van de onafhankelijkheidsbeweging (op dat moment had hij nog geen uitgesproken politieke visie tegen de Catalaanse onafhankelijkheid) en zijn uitstel om Lleida lid te maken van het AMI (Vereniging van Gemeenten voor Onafhankelijkheid). Op dat moment stond je Ros (ook letterlijk) bij, tegen de mening in van veel fluitende ANC leden die hem het spreken onmogelijk maakten. Je zei toen ‘Wij zijn toch een Assemblea en wij zijn toch allemaal democraten? Dus laat meneer Ros uitspreken’. Dat was een goede les voor me, want ik behoorde tot één van de fluiters.

Binnen korte tijd wordt je waarschijnlijk weer terug gebracht naar een gevangenis bij Madrid om het proces bij te wonen en verklaringen af te leggen. Weet dat je niet alleen reist. Samen met vele Catalanen zal ik vechten voor rechtvaardigheid en jouw vrijlating en die van mijn tweede land. In een web blog probeer ik het Catalaanse onafhankelijkheidsstreven, en vooral de vreedzame en democratische manier waarop we dit doen, de Spaanse rechtenschendingen en de teloorgang van democratie uit te leggen aan mijn Nederlandse landgenoten. Hiermee hoop ik lezers bewust te maken dat jouw onrechtvaardige gevangenschap, samen met de acht andere Catalaanse leiders, iets is wat iedere Europeaan aangaat. Ik zal niet stoppen met schrijven totdat de Nederlandse bevolking aan de voorzitters van de Nederlandse Senaat, die van de Tweede kamer en aan hun politieke leiders vragen dat zij van Spanje eisen om je direct vrij te laten.

Ik ben er zeker van dat we deze strijd zullen winnen. De voorzitter van het Vlaamse Parlement, je collega Jan Peumans, heeft zich al heel duidelijk uitgesproken tegen je gevangenschap voor het houden van een Parlementair debat. Dat heeft zelfs tot een diplomatieke breuk tussen Spanje en Vlaanderen geleid. En dat is bepaald geen kleinigheid. Ik hoop dat er nog vele collega ‘s van je zullen volgen. Want het is ronduit een grof schandaal, ja het is zelfs een misdaad je gevangen te houden.

Een lieve groet en heel veel sterkte met alles wat er nog komen gaat. Je staat niet alleen, ook ik sta jouw kant! Gerber

Nawoord

Naast het zeer beperkte persoonlijk bezoek van 40 minuten per week of telefonisch contact met familie is een geschreven brief per gewone post de enige communicatie die een gevangene met de buitenwereld heeft. Iedereen kan naar de gevangen Catalaanse burgerleiders en politici schrijven. De Website van het ANC geeft alle actuele adressen van de Catalaanse politieke gevangenen weer. De brief wordt door de cipier gelezen voordat deze aan de gevangene wordt doorgegeven. Momenteel bevinden alle gevangenen zich in Catalonië. Men kan een brief daarom in het Spaans, Catalaans of in het Engels schrijven. De brief moet naam en adres van de afzender bevatten. Zoniet, dan wordt de brief niet aan de gevangene gegeven. Het is ten strengste verboden postzegels of geld bij de brief te voegen. Vanwege de censuur, of welke reden dan ook, is het trouwens nooit gegarandeerd dat de brief aan de gevangene wordt doorgegeven. Men krijgt daar ook geen bericht van.

Petitie

Het ANC Nederland heeft een petitie gestart om bij de Tweede Kamer aandacht te vragen voor de schendingen van de mensenrechten en de politieke gevangenen in Spanje. De petitie kan worden gevonden op: https://catalaansegevangenen.petities.nl/

Please follow and like us:

Een klein land

(173 woorden)

Antoni Basses, ARA

Binnenkort is het de 40ste verjaardag van de (Spaanse) grondwet en om te laten zien onder welk klimaat dit zal worden herdacht hoeven we alleen maar te kijken naar de actualiteiten van afgelopen week: In een WhatsApp laat de Partido Popular zien dat zij justitie via de achterdeur controleert en hoe zij de stukken beweegt om de verkiezing te winnen in de Hoge Juridische Raad, een rechter die de aanklacht accepteert tegen een humorist die in een TV programma als grap zijn neus snuit in de Spaanse vlag en (ex-president) José Aznar bevestigd dat (de socialistische partij) PSOE indertijd een pro-grondwettelijke partij was maar dat dit nu niet meer zo kan worden beschouwd. Oftewel, vaarwel aan de scheiding van de machten, autoritaire onderdrukking en de grondwet dat ben ik. Iedere keer wordt Spanje kleiner. Het heeft Catalonië reeds afgestoten, waar de onafhankelijkheidsbeweging in de meerderheid is zonder dat een referendum gehouden mag worden om dit te bevestigen. Vanwege dingen zoals deze was het referendum van 1 Oktober een daad van collectieve waardigheid.

Please follow and like us:

Financiële leegroof van Catalonië leidt tot dodelijk treinongeluk

(1272 woorden)

Ik denk dat ik er niet ver naast zit dat zo’n acht van de tien artikelen die ik in de Nederlandse pers over Catalonië lees, vermelden dat het één van de rijkste regionen van Spanje is. Waarom men dit schrijft, wordt er meestal nooit bij verteld. Hoogstwaarschijnlijk ziet men het gebrek aan solidariteit als de principiële reden dat Catalonië uit Spanje weg wil.

Weliswaar klopt het feit, maar zoals altijd gedeeltelijk. Het inkomen van Catalonië, uitgedrukt in het inkomen per hoofd van de bevolking, is de op drie na het hoogste van alle autonome gebieden in Spanje, na Madrid en de Baleaarse eilanden. Het bruto inkomen welteverstaan. Want na het afdragen van de belastingen en de terugbetalingen door de staat in de vorm van diensten en investeringen in de infrastructuur, want daar is een staat per slot van rekening voor, staat Catalonië op de elfde plaats van de dertien autonome regionen in Spanje. Dus van de derde plaats bovenin de rangschikking eindigt zij in de derde plaats onderin.

Weliswaar is solidariteit een goed iets, maar het moet wel aan enkele voorwaarden voldoen. In de eerste plaats moet solidariteit vrijwillig zijn. Indien de betalingen worden opgelegd, heeft dit absoluut niets meer met solidariteit van doen. In de tweede plaats moeten belastingen in de vorm van solidariteitshulp proportioneel zijn. Dus een verandering in de rangschikking waarbij netto rijke gebieden na afdracht van de verplichte solidariteit eindigen in de laagste rangorde heeft eerder te maken met uitbuiting dan met solidariteit. Zelfs een kind voelt dat aan.

Een duidelijk voorbeeld waarin de Spaanse staat tekort schiet zijn de investeringen en het onderhoud aan de spoorwegen. Tussen 2008 en 2015 werd er aantoonbaar structureel te weinig aan uitbreidingen en onderhoud aan het spoor in Catalonië uitgevoerd. Cijfers van latere datum zijn nog steeds niet volledig beschikbaar. Maar uit alles blijkt dat er weinig is veranderd, en zeker niet ten goede. In totaal werd er gedurende deze tijdsperiode voor 4 miljard Euro begroot om te investeren in het spoor. Dat wil zeggen dat op papier stond dat dit bedrag zou moeten worden besteed en het was door de Senaat was goedgekeurd en bekrachtigd. Het betrof dus een contract tussen de overheid en haar bevolking door middel van de vertegenwoordigers in het Congres. In werkelijkheid werd er slechts voor 500 miljoen Euro uitgegeven. Oftewel 13% van de begrote kosten werden daadwerkelijk besteed. Met als gevolg dat treinstellen vaak stuk gaan (vaak tijdens de dienstrit met reizigers aan boord), structureel niet op tijd rijden en met de regelmaat van de klok uit de rails lopen. In 2013 beloofde de minister van verkeer, Anne Pasor, dat zij 306 miljoen Euro ‘s per omgaande zou investeren om de nood te verlichten. Ook hiervan werd slechts 12% daadwerkelijk geïnvesteerd. De zoveelste belofte door Spanje werd opnieuw gebroken. Dit jaar eiste de Catalaanse minister van Binnenlandse Zaken, Damià Calvet, dat er hoognodig in het spoor moet worden geïnvesteerd, niet alleen vanwege een betere efficiency maar ook omdat de veiligheid in het geding is.

Dat dergelijke kaalslag niet ongestraft kan blijven, bleek afgelopen Dinsdag. Tussen de provinciestad Manresa en Barcelona loopt de treinverbinding R4 langs en door het gebergte van Montserrat. Op sommige plaatsen ligt het spoor ingegraven met aan weerszijden daarvan een rotswand die is afgemetseld met een muur daar waar dat nodig is. De grote regenval van de afgelopen dagen provoceerde vele watervallen die direct op de rails neerkwamen en in grote plassen bleef liggen. Een bezorgde machinist filmde dit zelfs vanuit zijn stuurcabine. Uiteindelijk deed de druk van het water de muur op Dinsdag vroeg in de ochtend instortten, waardoor de trein vanuit Manresa van kwart over zes op het puin inreed en ontspoorde. Er vielen 41 licht gewonden en een dode te betreuren, Luigi Eduardo P. van 36 jaar uit Castellbell i el Vilar. Hij was net ingestapt om naar zijn werk te gaan en werd door de impact door een opengeritste deur naar buiten geslingerd. Zijn vrouw blijft alleen achter. Ik vertel dit in, misschien luguber, detail omdat een dode ook een naam, familie en vrienden heeft. ‘Één dode’ bij een treinongeluk is een nummer van ‘ach, dat valt toch nog mee’. Nee, het is het verlies van een menselijk leven, met alles er op en er aan. Iedere dode in een ongeluk is er eentje teveel.

Direct na het ongeluk kwamen de hulpdiensten op gang en brachten Calvet en de president Quim Torre een bezoek om hun medeleven te betuigen en uitleg te geven. Ook een directrice van de Renfe, de dienstverlener van het spoor, gaf uitleg en zei dat de dag er voor nog een inspectie op het traject was uitgevoerd en ‘Er geen enkele indicatie is dat het ongeluk een gevolg is van onderhoudstekort’. Erg overtuigend klonk het niet. Het was reeds de derde keer in negen jaar dat een dergelijk ongeluk op dit traject plaats vond. Het college van geologen bevestigt dat het ongeluk te voorzien was en klaagt dat de spoorbeheerder Adif nooit met de geologische dienst wil samenwerken en hun informatie over het terrein niet wil delen. Ook Calvet bevestigd later dat het ongeluk voor een groot deel te wijten is aan het tekort aan onderhoud en investeringen aan het spoor.

Als klap op de vuurpeil kwam de verantwoordelijke Spaanse minister van ontwikkeling, Ábalos Meco, met de belofte dat er meer in het Catalaanse spoor zal worden geïnvesteerd. Maar hij zei er wel bij dat dit natuurlijk niet kan zonder dat de Catalaanse politieke partijen de begroting van president Sánchez goedkeuren. De Catalanen weigeren met deze begroting in te stemmen omdat Sánchez geen enkel gebaar heeft gemaakt dat zij een referendum over zelfbeschikking kunnen houden en niets heeft gedaan om de aanklacht via openbaar aanklager tegen de Catalaanse gevangenen in te trekken. De Spaanse regering van Sánchez was reeds dusdanig afgezakt, in morele zin gesproken, dat zij geprobeerd heeft om met de Catalaanse politici te onderhandelen over de begroting. Maar iets gedaan krijgen terwijl je tegelijkertijd de politieke tegenstanders in de gevangenis gijzelt, heet geen onderhandelen maar iets anders. Afpersen welteverstaan.

Maar deze minister schrok er nu zelfs niet van terug om een dode door een treinongeluk voor zijn politieke doel te gebruiken. De enige troost is dat zijn socialistisch partij PSOE vooralsnog een aftreksel is van hun voorganger, de Partido Popular. Deze maalt er zelfs niet over om de honderden slachtoffers van het (ETA) terrorisme uit de kast te halen wanneer het hun goed dunkt.

Waar dan wel al die onbesteedde miljarden Euro ‘s zijn gebleven is onbekend. Maar het geeft te denken dat Spanje na China het meest uitgebreide HSL netwerk ter wereld heeft. Begin deze eeuw besloot de PP president Aznar om een HSL spoor te leggen van de hoofdstad van de Patria naar ieder gehucht dat als provinciehoofdstad wordt aangemerkt. Met als hoogtepunt het station in het boerengehucht d’O Páramo (Galicia), met welgeteld 1500 inwoners, waarvan tijdens de bouw al vast stond dat de HSL, of welke trein dan ook, daar nooit zou stoppen vanwege het tekort aan klandizie. Dat dit HSL spoornet totaal onrendabel is, behoeft waarschijnlijk geen betoog.

Misschien dat Catalonië één van de rijkste gebieden in Spanje is. Maar als het op koloniale manier wordt leeggeroofd dat het zelfs mensenlevens kost, naast deze dode heeft ook de soms erbarmelijke toestand van het wegennet vele slachtoffers geëist, maakt dat niet veel uit. In zo’n geval prefereert iedereen om zelf te beslissen hoe en waar zijn geld aan wordt besteed. En in dit geval is dat alleen maar mogelijk door het stichten van een eigen, onafhankelijke Republiek. Alle andere mogelijkheden zijn de afgelopen 40 jaren tevergeefs geprobeerd. Het is gebleken dat Spanje zich niet aan haar afspraken houdt.

Please follow and like us:

Politisering van Spaanse justitie (opnieuw) onder Europese kritiek

(314 woorden)

(Dit bericht verscheen eerder als nawoord in het artikel ‘Stoelendans onder rechters‘)

Ook bij de Europese instanties is de politieke inmenging in Spanje bij de aanstelling van de rechters in de juridische top niet onopgemerkt gebleven. De voorzitter van de adviesraad GRECO, Gianluca Esposito, zegt in een tweet: We are still waiting 4 #Spain 2 fully implement #GRECO recommendations on #corruption prevention of MPs & judiciary @coe #anticorruption body. (We wachten nog steeds op Spanje dat zij aanbevelingen van GRECO volledig opvolgt met betrekking tot preventie van corruptie door parlementsleden en de justitiële anticorruptie raad.) Het is de vijfde keer in drie jaar dat de Europese Raad door middel van GRECO Spanje waarschuwt. Het is duidelijk dat Spanje daar geen gehoor aan wil geven.

Afgelopen Zaterdag, 17 November, schreef de PP fractiewoordvoerder in de Senaat van Afgevaardigden, Ignacio Cosidó, een WhatsApp bericht naar al zijn 146 fractiegenoten. Hij zegt daarin dat zijn partij met de aanstelling van Marchena als de nieuwe voorzitter van het Hooggerechtshof via de achterdeur volledige controle heeft over de tweede rechtszaal (de rechtbank waar het proces tegen de Catalaanse politici zal plaats vinden) en over rechtszaal 61 (welke moet oordelen over het illegaal verklaren van politieke partijen). ‘De onderhandelingen met PSOE is een meesterwerk geweest dat ik van dichtbij mee heb mogen maken. Met de auctoritas (autoriteit) van Marchena winnen we elke stemming met 20-0’, schrijft hij openlijk aan zijn fractieleden zonder zich er het minst voor te schamen dat door deze onderhandelingen de juridische macht volledig gepolitiseerd wordt. Dit op zich is al een dergelijk schandaal waar in een democratie een politicus onmiddelijk zou aftreden. Ondanks dat verschillende politieke partijen dit geëist hebben, gebeurd dat echter, geheel volgens Spaanse traditie, niet.

Bovendien is het duidelijk waar de PP haar invloed voor wil gebruiken. Zij wil de Catalaanse politici laten veroordelen voor rebellie, waarna hun politieke partijen, alles geheel volgens de Spaanse wetgeving, illegaal verklaard kunnen worden.

Please follow and like us:

Stoelendans onder rechters

(755 woorden)

In 2013 oordeelde de Europese Raad dat de aanstelling van de rechters in de Hoge Juridische Raad en de hoogste Spaanse rechtbanken, het Hooggerechtshof, de Audiencia Nacional en het Constitutioneel Hof, nogal discutabel is. De rechters daar worden direct door de politiek aangesteld. Zij worden daarbij niet beoordeeld op hun opleiding, ervaring en geleverde prestaties, maar op hun politieke affiniteit of lidmaatschap van politieke partij. Dit heeft niet alleen tot gevolg dat de rechters worden gekozen op basis van een politiek criterium, maar ook dat de kwaliteit van de rechtspraak nogal eens te wensen over laat. De Belgische en Duitse justitie kunnen daarover meepraten. Ook lijdt de Spaanse justitie is in deze hoge regionen lichtelijk aan nepotisme. Maar dat terzijde. Wint de Partido Popular de politieke onderhandelingen, dan komt er een rechter met een conservatief profiel, zoals dat heet. Wint de socialistische partij PSOE, dan is het een ‘progressieve’ rechter die de scepter zal gaan zwaaien. Meestal zijn de verschillen moeilijk te vinden, zeker wanneer het gaat om het veroordelen van Catalanen of een Catalaanse zaak. De Europese Raad beveelde Spanje aan om het systeem van het aanstellen van de rechtelijke macht te veranderen om zodoende de Spaanse democratie te versterken. De Raad gebruikt natuurlijk zeer diplomatieke taal in haar aanbevelingen. In gewone woorden zegt ze dat de Spaanse justitie gewoon een gedrocht is waarin de rechtbanken bezet worden door politici die politieke uitspraken doen, iets wat onoorbaar is in een democratie en onacceptabel voor een lidstaat van de EU. Maar Spanje schijnt dat maar niet te begrijpen en gaat op dezelfde leest door.

President Pedro Sanchez had belooft verandering in het systeem voor het aanstellen van de opperrechters aan te brengen. Welnu, onlangs bleek opnieuw dat de socialistische president trouw blijft aan de traditie van zijn partij en een verkiezingsbelofte slechts ziet als een legitieme smoes om op de presidentszetel te komen. Met minachting voor de scheiding van de machten, de fundamentele pilaren van een democratie, deden de PP en PSOE de afgelopen dagen handjeklap over de aanstelling van de rechters alsof het een ordinaire politieke affaire betreft.

In December loopt de ambtstermijn van de voorzitter van de Hoge Juridische Raad en tevens president van het Hooggerechtshof, Carles Lesmes, af. Dezelfde die afgelopen weken het Spaans juridische systeem in volkomen diskrediet heeft gebracht door een uitspraak van het Hooggerechtshof in een achterkamer terug te draaien. En dus moet er nu een opvolger voor hem worden gezocht. De nieuwe voorzitter wordt dus, zoals gezegd, geheel volgens traditie tussen de twee grootste Spaanse politieke partijen, Partido Popular en PSOE, beklonken. De partijen kwamen overeen dat de ultraconservatieve rechter en aanhanger van Aznar (de harde lijn binnen de PP), Manuel Marchena de nieuw voorzitter van de Hoge Juridische Raad en president van het Hooggerechtshof zal worden. Momenteel is hij voorzitter van de strafkamer van het Hooggerechtshof. Dat is de kamer die de Catalaanse politici en burgerleiders zal veroordelen voor het houden van het referendum van 1 Oktober. Zijn plaats in de strafkamer valt nu dus open en wordt ter compensatie op voordracht van de socialistische partij PSOE opgevuld door ene Andrés Martínez Arrieta. Deze rechter heeft in theorie dus een progressief profiel. Ten opzichte van zijn ultra conservatieve voorganger is dat echter geen erg grote prestatie. Daarnaast heeft hij ook een reputatie als bevooroordeelde en partijdige rechter verworven, waaronder bij het Europese Hof van de Rechten van de Mens. Dit Europese Hof tikte genoemde rechter op de vingers omdat hij in 2011 vier reeds veroordeelde agenten van de Guardia Civil onterecht had vrijgesproken wegens het martelen van twee Basken. Ook was deze magistraat lid van het tribunaal dat het oordeel tegen de politicus Arnaldo Otegi bevestigde dat hij lid van de Baskische afscheidingsbeweging ETA zou zijn. Hetzelfde Europese Hof gaf Otegi vorige week gelijk dat hij onterecht was veroordeeld door een partijdige rechtbank.

Martínez Arrieta was ook de man die de aanklacht van de Spaanse openbaar hoofdaanklager José Manuel Maza accepteerde tegen de Catalaanse leiders in verband met het referendum van 1 Oktober 2017. Weliswaar is deze aanklacht een ware proza van veronderstellingen, verdraaiingen en verzinsels, maar zij heeft in de verste verten niets met een juridisch document van doen over voldongen feiten, zoals een gepleegde misdaad met bewijzen. Doordat Martínez Arrieta deze aanklacht accepteerde, kon Llarena het gerechtelijk onderzoek uitvoeren en het welbekende Europese uitleveringsbevel tegen Puigdemont c.s. indienen. We weten allemaal wat daarvan geworden is. Met dit perspectief gaan we de komende maanden dus zien of deze rechter de Catalaanse leiders gaat veroordelen wegens rebellie en misbruik van overheidsgeld.

Please follow and like us:

De wraak van het Tribunal de Comptes

(570 woorden)

Op 9 November 2014, vier jaar en vier dagen geleden, organiseerde de toentertijd Catalaanse president Artur Mas een populaire volksraadpleging. Het betrof toen geen referendum met bindende consequenties, zoals het referendum van 1 Oktober 2017, maar gewoon een peiling om te weten hoe de Catalaanse bevolking dacht over een onafhankelijk Catalonië. De vraag was verdeeld in twee fasen: ‘Wilt u dat Catalonië een staat wordt? Zo ja, wil u dat deze staat onafhankelijk zal zijn? Het Grondwettelijke Hof verbood Mas om het consult te houden. Zelfs het houden van een opiniepeiling is blijkbaar een ware bedreiging voor de Spaanse democratie. Om niet ongehoorzaam te zijn tegen de wet en de rechtbank, liet Mas het consult op het laatste moment door de bevolking zelf uitvoeren. Wel stelde de minister van onderwijs de scholen ter beschikking als stemlokalen (het consult werd op Zondag gehouden) en nieuwe Personal Computers voor het controleren van de identiteit en het registreren van de stemmers. Deze PC’s werden daarna gebruikt door de leerlingen van het vervolgonderwijs. Alles was keurig gedocumenteerd aan de hand van facturen dat er na het verbod door het Constitutioneel Hof geen enkele aankoop of contract meer gesloten was en dat de PC’s daadwerkelijk voor het onderwijs waren aangekocht en daarvoor werden gebruikt. Mas en zijn regering bleven gehoorzaam aan de Spaanse wetgeving, precies zoals dat in de wet staat en aan de hand van de juridische precedenten kan worden afgeleid.

Desalniettemin werden Artur Mas en vier van zijn ministers indertijd door het Catalaanse Hof veroordeeld wegens wettelijke ongehoorzaamheid. Maar zij werden vrijgesproken voor verduistering en verkwisting van overheidsgeld. Dit vonnis werd later bekrachtigd door het Spaanse Hooggerechtshof: Mas en zijn ministers hadden geen publiek geld verkwist.

De ultranationale Spaanse burgerorganisatie Societat Civil (Geciviliseerde samenleving, haar naam onwaardig) en de fascistische politieke partij VOX klaagden Mas en zijn ministers na hun proces aan bij een andere rechtbank, het Tribunal de Comtes (De rekeningenrechtbank). Deze politieke groeperingen zochten geen rechtvaardigheid, maar wraak omdat zij de uitspraak van de Catalaanse rechtbank en het Hooggerechtshof te zachtaardig vonden. De rekeningenrechtbank accepteerde de aanklacht geheel tegen de wet en juridische procedures in, daar de Catalaanse politici waren vrijgesproken voor dit delict. Gisteren oordeelde deze rechtbank, met als rechter ex-minister van de PP president Aznar (zijn broer schijnt er trouwes ook te werken), dat Mas, zijn ministers en vijf andere politici 4,9 miljoen Euro’s hebben misbruikt voor de volksraadpleging. Dit bedrag kan tot 5,2 miljoen Euro’s oplopen indien rekening wordt gehouden met de verloren rente.

De advocaat oordeelt dat deze uitspraak buitenproportioneel is. Ondanks dat uit de documenten blijkt dat de PC’s (de grootste kostenpost) voor het onderwijs zijn gebruikt en ondanks dat er geen enkel contract voor websites of propagandamateriaal na het verbod meer werd afgesloten, accepteert de rechter deze bewijzen niet. Mas en zijn ministers kunnen in beroep gaan bij dezelfde rechtbank en vervolgens bij het Hooggerechtshof waar zij al eerder voor dit delict werden vrijgesproken. Ondertussen moeten ze wel eerst dit bedrag neerleggen. Hun bezittingen zoals huizen en bankrekeningen, zijn in beslag genomen. De burgerbeweging ANC doet (voor de zoveelste maal) een oproep aan de Catalaanse samenleving voor hun solidariteit. Het is voor het eerst sinds het bestaan van het Tribunal de Comptes, dat reeds vele corrupte politieke partijen en organisaties heeft veroordeeld (zoals de megacorruptie zaak Gürtel waarin de PP is betrokken), dat de veroordeelden de schade moeten vergoeden. De hele zaak stinkt naar ongerechtigheid en revanche. In eenzelfde jurisdictie, eenzelfde rechtssysteem, wordt iemand óf veroordeeld, óf vrijgesproken. Je bent schuldig aan het misbruiken van vijf miljoen Euro’s, of je bent onschuldig. Allebei tegelijk is onmogelijk. Het heeft er daarom alle schijn van dat dit Tribunaal als doel  heeft om een waarschuwing naar de huidige Catalaanse politieke leiders uit te stralen. Om angst en verdeeldheid te zaaien dat ze het niet opnieuw in hun hoofd halen om ook maar iets te ondernemen, al is het legaal, wat Spanje niet zint.

Please follow and like us:

Selectief terrorisme

(435 woorden)

Gisterochtend werd gemeld dat een man uit de Catalaanse stad Terrassa van plan is geweest om president Sánchez te vermoorden. Manuel Murillo, zoon van de laatste burgermeester van Rubi onder het Franco regiem, is een enthousiast beoefenaar van de schietsport. De politie kreeg een waarschuwing van iemand dat Murillo via een WhatsApp groepje van ultrarechtse vrienden hulp zocht voor het plegen van de aanslag. De politie trof in zijn woning een indrukwekkend arsenaal aan wapens aan: zestien vuurwapens waaronder geweren voor hoge precisie en bijbehorende munitie. Murillo wilde een aanslag op de president van Spanje, Pedro Sánchez, plegen omdat deze besloten heeft om de stoffelijke resten van generaal Franco over te plaatsen naar een privé familiegraf. Sánchez wil af van het bedevaartsoord voor extreem rechtse fanaten waar Franco nu ligt begraven, in de tombe van de problematische Vallei van de Gevallenen. De schutter is in voorlopige hechtenis genomen, maar hij wordt niet beschouwd als terrorist. Hij wordt daarom ook niet voorgeleid bij het Audiencia Nacional, de rechtbank welke dergelijke misdrijven behandeld.

Dat werden wel Adrià Carrasco en Tamara Carrasco, twee jongeren van het CDR (Commissie ter Verdediging van de Catalaanse Republiek) die afgelopen Paasvakantie een autoweg versperden en de slagboompjes van de tolpoorten hadden opengezet zodat de automobilisten gratis konden doorrijden. Bij de huiszoeking bij Adrià nam de Guardia Civil, volgens het verhaal zijn moeder, een schoenveter mee die zij bestempelden als een lont die gebruikt zou kunnen worden voor het maken van een bom. De politie vond Adrià echter niet thuis aan want deze was gevlucht naar België en wacht nu op de beslissing van de justitie aldaar of hij aan Spanje zal worden uitgeleverd. Tamara werd wél gearresteerd en meegevoerd naar Madrid om te worden voorgeleid bij het Audiencia Nacional wegens terrorisme. Zij werd weliswaar vrij gelaten, maar mag het terrein van de gemeente van haar woonplaats Viladecans al zeven maanden niet verlaten. Ook niet om haar ernstig zieke moeder te kunnen bezoeken. Deze week besloot de rechter van het Audiencia Nacional dat de CDR leden niet voor terrorisme zullen worden aangeklaagd en hun zaak door een gewone rechtbank kan worden afgehandeld. De argumenten van de Guardia Civil, waaronder de schoenveter, waren blijkbaar niet erg overtuigend. Maar de bewegingsbeperkingen voor Tamara zijn nog steeds van kracht. Adrià speelt op zeker en blijft voorlopig nog even in België totdat de Spaanse lucht geheel is opgeklaard.

Als je extreem rechts bent, is het voor justitie blijkbaar erg ingewikkeld om te worden aangemerkt voor terrorisme. Voor Catalanen die een tolpoortje open zetten, een vreedzame protestbijeenkomst voor de deur van een ministerie houden of een referendum organiseren ligt dit criterium heel anders.

Please follow and like us:

President Sánchez fluit het Hooggerechtshof terug

(270 woorden)

Begin deze week besloot het Hooggerechtshof om de gerechtelijke uitspraak van ditzelfde Hof terug te draaien. In dat oordeel had het Hof geoordeeld dat de banken de hypotheekbelastingen met terugwerkende kracht moeten betalen en niet de cliënt. Het overgrote deel van de Spaanse samenleving vond dit zich zeer onwaardig reageerde hier zeer boos over. Alle politieke partijen weigerden de beslissing van het Hooggerechtshof te accepteren. Waaronder ook de Partido Popular, PSOE en Ciutadans, die al die jaren roepen dat zij de veroordelingen van de Spaanse justitie respecteren, zeker wanneer het gaat om het Catalaanse conflict. De dag na de beslissing van het Hooggerechtshof zei Sánchez dat hij een wettelijk decreet zal doen uitgaan waarin nooit meer de cliënt zal hoeven te betalen, maar de bank. Drie dagen later was het decreet gepubliceerd in de Spaanse Staatscourant en is de wet vanaf Zaterdag 10 November, morgen, van kracht. De hypotheekbelasting is daarmee gered voor de cliënten die een hypotheek afsluiten en de banken zullen hun verlies nu op al hun cliënten verhalen. Wie wel verloren heeft is de Spaanse justitie. Die is haar geloofwaardigheid met het willekeurig terugdraaien van een gerechtelijk oordeel nu definitief kwijt.

Al die jaren hebben de politieke partijen die per toerbeurt in Spanje aan de macht zijn, geroepen dat de wet de wet is en dat de uitspraak van de rechter moet worden gerespecteerd. Maar nu blijkt dat waar een politieke wil is, is ook een weg. Ook voor het Catalaanse conflict en hun leiders die gevangen zitten voor iets wat voor iedere sterveling onverteerbaar is. Het probleem is dus de politieke wil. Ook de Spaanse politieke leiders hebben deze week een stukje meer van hun geloofwaardigheid verloren, als daar tenminste nog iets van over was.

Please follow and like us:

Spaanse justitie verliest haar geloofwaardigheid

(625 woorden)

In 2009 werd de Baskische politicus Arnaldo Otegi veroordeeld door het Audiencia Nacional voor tien jaar gevangenisstraf. Hij zou lid zijn van de terroristische beweging ETA. De straf werd door het Spaanse Hooggerechtshof ingekort tot zes-en-een-half jaar omdat hij weliswaar lid van de ETA zou zijn geweest, maar geen leider er van. In Maart 2016 kwam hij weer vrij nadat hij zijn straf had uitgezeten. Otegi ging na zijn veroordeling in beroep bij het Europese Gerechtshof voor de Rechten van de Mens. Gisteren was (eindelijk!) de uitspraak van het Europese Hof en deze zei dat Otegi geen eerlijke rechtspraak had gekregen en dat zijn fundamentele mensenrechten waren geschonden. Zowel het Audiencia Nacional als het Hooggerechtshof waren subjectief in hun oordeel. Een uitspraak die hem weliswaar rehabiliteert, maar hij heeft wel kostbare jaren van zijn (politieke) leven verloren door een partijdig tribunaal.

In al die jaren, en daarna, heeft Otegi hard gewerkt om door middel van onderhandelingen en overtuigen er voor te zorgen dat ETA zichzelf ophief. Hij heeft dus een grote bijdrage geleverd aan het vredesproces in Baskenland en in Spanje. Ondanks de enthousiaste tegenwerking van de Spaanse politiek, met name de Partido Popular, die liever had gezien dat ETA zou blijven voortbestaan, en dat nog steeds graag zou willen. Want een gezamelijke vijand levert nu eenmaal stemmen op. Maar dat terzijde.

Vorige week deed het Spaanse Hooggerechtshof een uitspraak die de beurzen op hun grondvesten deden trillen. Dit Hof had een oordeel geveld dat de banken de belastingen die over de hypotheken geheven worden, zullen moeten worden opgehoest door de banken en niet door de cliënt die de hypotheek afsluit. De maatregel zou bovendien met terugwerkende kracht van vier jaren worden ingevoerd. Dit leverde in eerste instantie natuurlijk grote opluchting op bij de vele burgers die iedere maand aan hun plicht moeten voldoen. Want na drie maanden niet betalen wordt men in dit land zonder pardon op straat gezet omdat een wet uit 1904 dit toelaat en de banken zijn zoals ze overal zijn: on-erbarmelijk. Als gevolg van de uitspraak door het Hooggerechtshof kelderden de aandelen van de banken, alle, echter omlaag als een meteoor. Door de druk van de financiële instellingen draaide ene Carlos Lesmes, voorzitter van dit tribunaal en tevens voorzitter van de Hoge Juridische Raad (het politieke orgaan dat alle rechters in Spanje benoemt), de gerechtelijke uitspraak binnen 24 uur terug met het gemak van een doelpunt dat door een omgekochte scheidsrechter wordt afgekeurd ‘vanwege de grote sociale inpact’. Alsof andere rechtszaken van dit Hof geen ‘grote sociale inpact’ hebben, om te beginnen met negen vreedzame mensen die om niets al een jaar in de gevangenis zitten en een geheel land in haar houdgreep houdt. Afgelopen Maandag 5 November kwam de gehele bestuursraad van het Hooggerechtshof bijeen om een definitieve beslissing te nemen of de bank dan wel de cliënt de belasting moet betalen en met directe ingang of met terugwerkende kracht. De heren kwamen er niet uit. Na acht uren van zwaar vergaderen en zelfs geen lunch genuttigd te hebben, en dat is heel veel in deze regionen, werd de vergadering de volgende dag voortgezet. Nadat de zon reeds achter de horizon verdwenen was viel gisteren uiteindelijk het zware oordeel. In haar wijsheid heeft het Hooggerechshof uiteindelijk besloten dat, oh verassing!, de cliënt de hypotheekbelasting zal moeten betalen. De gerechtelijke uitspraak van het Hooggerechtshof wordt dus niet eens gerespecteerd door ditzelfde Hof en zomaar, zonder een nieuw proces in hoger beroep, afgekocht door een bepaalde branch uit de private sector. Zij het eentje met veel macht. Te veel.

Hiermee is niet alleen aangetoond dat het Spaanse Hooggerechtshof systematisch fundamentele mensenrechten schendt en partijdig oordeelt, maar tevens dat het grote geld prevaleert boven justitie. We zien het proces tegen de Catalaanse leiders vol verwachting tegemoet.

Please follow and like us: