Oprichting Raad voor Catalonië

(600 woorden)

De Catalaanse president in ballingschap Carles Puigdemont heeft samen met zijn ministers in ballingschap en met de Catalaanse regering de zogenaamde ‘Raad voor Catalonië’ opgericht. De oprichting vond gisteren, Zaterdag 8 December, plaats in de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Brussel. Catalanen die zich reeds als stemgerechtigden voor de Raad hadden ingeschreven, werden uitgeloot om de plechtigheid bij te kunnen wonen.

De eerste toespraak werd door ex-minister van onderwijs in ballingschap, Clara Ponsatí gehouden. Ze zei dat de Raad zal werken aan de oprichting van de Catalaanse Republiek zoals werd besloten door het Catalaanse volk in het referendum van 1 Oktober 2017. Op haar typisch directe manier zei ze: ‘Vandaag zeggen we tegen de wereld dat we buiten de Spaanse wetgeving om ons als Republiek gaan organiseren.’

Na haar sprak de actrice Sílvia Bel die een brief van de gevangen voorzitster van het Catalaanse Parlement, Carme Forcadell, voorlas. Deze schreef: ‘Ik zit in de gevangenis omdat ik geen censuur heb gepleegd over een debat waar de samenleving om had gevraagd.’ Haar woorden over haar politieke onderdrukking klinken onwezenlijk nu zij worden uitgesproken in Brussel, het hart van Europese Unie.

Ex-minister in ballingschap Toni Comín zei dat het laatste gedeelte van dit onafhankelijkheidsproces moeilijk en dramatisch zal zijn. De Spaanse ex-minister van buitenlandse zaken Margallo had reeds in een radiointerview te kennen gegeven dat Spanje met alle middelen die zij heeft haar eigendommen zal verdedigen. Waarvan akte.

President Torra zei dat Slovenië het voorbeeld moet zijn hoe Catalonië haar onafhankelijkheid moet bereiken. Torra kwam zojuist terug van een bezoek aan dit land en is door de president en kamervoorzitter ontvangen. Slovenië stopt haar sympathie voor Catalonië niet onder stoelen of banken en zal de onafhankelijke Republiek als één van de eersten accepteren. Zijn woorden werden in de Spaanse krant La Vanguardia fel bekritiseerd omdat er 62 doden waren gevallen in de tien dagen durende oorlog. Maar deze krant zei er niet bij dat Servië de agressor was en het leger stuurde. De krant kreeg grote bijval van de unionistische partijen en van de populistische burgemeesteres van Barcelona.

De Raad voor Catalonië zal 100 a 150 leden hebben en bestaat uit democratisch gekozen politici van het Catalaanse Parlement, burgemeesters en andere bestuursorganen, de sociale gemeenschap, zoals leiders van burgerorganisaties en vakbonden, en Catalaanse burgers, waarvan een deel in het buitenland woonachtig is. De Raad zal worden voorgezeten door Puigdemont zelf en zal zij een president uit haar leden kiezen die een bestuur zal vormen. Legaal gezien is de Raad een burgerorganisatie die geregistreerd staat in België. Zij moet worden gezien als een parallel regeringsbestuur die politieke beslissingen kan nemen om te werken aan de Catalaanse Republiek zonder dat zij door de Spaanse justitie kan worden vervolgt.

Deze Raad zal ook een platvorm zijn om de Catalaanse situatie internationaal bekendheid te geven die uiteindelijk moet uitmonden in de internationale erkenning van de Republiek. Een ander doel is om er bij de EU op aan te dringen dat artikel zeven van het Europese Verdrag op Spanje zal worden toegepast. Dit houdt in dat Spanje haar kiesrecht in de Europese Unie verliest. Want, aldus Puigdemont, Spanje voldoet niet meer aan de democratische normen en die van een rechtstaat zoals de Europese Unie van haar leden vereist.

De Raad zal worden gekozen door de Catalaanse burgers. Dit zijn mensen woonachtig in de Catalaanse landen (Catalonië, Noord Catalonië, Andorra, Valencia en de Baleaarse eilanden) of in het buitenland. Maar zij staat ook open voor iedereen die zich verwant met Catalonië voelt of sympathie heeft voor de Catalaanse zaak en haar vreedzame, democratische beginselen onderschrijft. Het regeringsplan van de lijst van Puigdemont. JxCat, spreekt ook over de invoering van een digitale munt gebaseerd op de BlockChain technologie, welke de basis van onder andere de BitCoin vormt. Dit zal de financiële onaantastbaarheid van de Republiek garanderen en zal de inbeslagname kunnen voorkomen van de bankrekeningen van de Catalaanse overheden door Spanje, zoals op 20 September vorig jaar gebeurde.

Vele beslissingen die door de Raad zullen worden genomen zullen eerst aan de kiezers worden voorgelegd. De kiesgerechtigden, alle ingeschrevenen die ouder zijn dan zestien jaar, kunnen op elektronische manier, bijvoorbeeld via een applicatie op de mobiele telefoon, stemmen. De oprichting van de Raad is de aanloop van het bestuur van de nieuwe Catalaanse Republiek. De Republiek zal daardoor een moderne staat worden waarin de burgers direct betrokken zijn bij de besluitvorming, een zogenaamde elektronische staat of E-staat met E-burgers. Het idee is een navolging van Estland dat op deze manier een meer directe democratie vormt en haar soevereiniteit tegenover een agressor zoals Rusland kan beschermen.

Please follow and like us:

Een brief aan de politieke gevangene Jordi Sànchez, ex-president van het ANC

(1375 woorden)

Inleiding
Jordi Sànchez i Picanyol werd in 2015 door de burgerbeweging Assemblea Nacional Catalana (ANC) verkozen tot hun voorzitter. In die functie leidde hij vele activiteiten, waaronder de protestbjeenkomst voor het ministerie van Economische Zaken op 20 September 2017. Hij onderhandelde met de Guardia Civil voor hun vrije uitgeleide. Vanwege de protestbijeenkomst van die dag wordt hij beschuldigd van opruiing. Sinds 16 Oktoberr 2017 zit hij samen met Jordi Cuixart voor deze aanklacht onvoorwaardelijk gevangen in afwachting van zijn proces dat waarschijnlijk begin 2019 zal beginnen. Tijdens zijn gevangenschap stelde hij zich verkiesbaar voor de lijst van president Puigdemont, JxCat, voor de verkiezingen van 21 December 2017. Nadat JxCat de verkiezingen won, maar Puigdemont zich niet persoonlijk in het Parlemement kon presenteren en het  Tribunal Constitutional (Grondwettelijk Gerechtshof) een videoconferentie verbood, stelde Sànchez zich vanuit de gevangenis kandidaat als president. Ook deze poging voor het installeren van een Catalaanse president werd door de rechter van het Hooggerechtshof, Llarena, tegen gehouden. Op 1 December jongstleden besloot hij, samen met de derde presidentskandidaat Jordi Turull, om in hongerstaking te gaan als protest tegen de blokkage van zijn beroepszaken door het Tribunal Constitutional.

De brief
3 December 2018
Beste Jordi,
Ik hoop dat je de kracht en de lust hebt om de brieven die je ontvangt te kunnen lezen. Nu je, op het moment van dit schrijven, de derde dag van je hongerstaking bent ingegaan.

Als president van het ANC kwam je in het voorjaar van 2017 naar mijn woonplaats Solsona. Als AT (Regionale Assemblea) van het ANC hadden we een conferentie georganizeerd waar jij zou spreken. Helaas kwam je toen later dan verwacht wegens een averij met je auto. Toen je uiteindelijk arriveerde, sprak je sprak over verschillende thema’s, waaronder het bieden van vreedzame weerstand en van massieve wettelijke ongehoorzaamheid als wapen om een machtige staat als Spanje te dwingen tot veranderingen. Je vertelde dat als je alleen of als een klein groepje mensen tegen de wet in gaat, een boete krijgt of in de gevangenis wordt gestopt. Maar als een half miljoen mensen dezelfde overtreding maken, dan kan de overheid niet iedereen gevangen zetten en moet vervolgens zwichten voor de druk. Je noemde als voorbeeld de weigering van de militaire dienstplicht. Later vernam ik dat je zelf dienstweigeraar bent geweest en dat je daarvoor in de gevangenis hebt gezeten. Uiteindelijk is de dienstplicht toen afgeschaft.

Na de conferentie gingen we, zoals vaak het geval is, als organizatoren van de conferentie samen met jou en enkele andere leden van het SN (Nationaal Bestuur van het ANC) iets eten in een restaurant in onze woonplaats. Eenmaal aan tafel vroeg je ons één voor één even voor te stellen. Dat brak het ijs en maakte de sfeer wat gemoedelijker. Het eten was helaas wat minder die avond. De porties waren nogal klein en we gingen met een half volle maag naar huis.

Later hebben we geprobeerd je nogmaals uit te nodigen voor een conferentie. Maar iedere keer kwam daar iets tussen. De laatste poging viel juist op de gedenkbare 20 September 2017. Dat was de dag dat de ministeries van de Catalaanse overheid door de Guardia Civil werden doorzocht op materiaal en informatie voor het referendum voor 1 Oktober en de bankrekeningen van de Generalitat door minister van financiën, Montoro, in beslag werden genomen. Er ontstonden spontaan protestbijeenkomsten voor de verschillende Catalaanse ministeries tegen de facto opheffing van de Catalaanse autonomie. In wezen was dit het begin van de staatsgreep door de Spaanse overheid die later met de illegale toepassing van grondwetsartikel 155 volledig zou worden. De protesten concentreerden zich in de loop van de dag voor het ministerie van Economische Zaken en werd begeleid door Omnium Cultural en het ANC onder jouw leiding en die van Jordi Cuixart. De reden dat jij en Jordi Cuixart nu in de gevangenis zitten is vanwege de protestbijeenkomst van die dag. Ik was er toen ook bij. Rond half twaalf arriveerde ik samen met enkele vrienden uit Solsona en installeerden we ons aan de overkant van de wandelpassage, op zo’n 50 meter vanaf de voordeur. Het was een lange dag al dat staan, roepen en zingen. Maar van enig geweld is absoluut totaal geen sprake geweest. Daarvan was ikzelf en 30.000 anderen protesterenden getuige. Toch worden jij en Jordi Cuixart aangeklaagd voor rebellie, een misdaad waar je alleen voor kan worden aangeklaagd als er gewapend geweld zou zijn gebruikt. En dat hebben we niet. Alhoewel de Guardia Civil wel haar eigen wapens daarvoor aanbood door deze onbeheerd in de auto’s die voor het ministerie stonden geparkeerd, te laten liggen. Het is een valse beschuldiging vol met verdraaiingen en grove leugens.

Ieder hoger gerechtelijk beroep van jou en de andere politieke gevangenen tegen de beslissingen van het Hooggerechtshof wordt al sinds Augustus geblokkeerd door het Tribunal Constitutional. Op deze manier voorkomt de Spaanse justitie dat je niet in beroep kunt gaan bij het Europese Hof van de Mensenrechten. Samen met Jordi Turull heb je daarom besloten om als protest hiertegen in hongerstaking te gaan. Dit is een zeer grote, dappere beslissing die grote invloed op je gezondheid kan hebben. Maar het is de laatste strohalm om een eerlijk gerechtelijke behandeling af te dwingen. Ik hoop dat de Spaanse justitie van gedachten zal te veranderen.

Persoonlijk ben ik van mening dat er helemaal geen rechtszaak plaats mag vinden. Het is een juridisch aangetoond feit dat de rechtbank partijdig is en dat jouw rechtszaak niet eerlijk zal zijn. Daarvoor hoeft niet gewacht te worden tot de rechszaak zal plaats vinden. Met de uitspraak van de rechtbank van Sleeswijk-Holstijn over de uitlevering van president Puigdemont aan Spanje is aangetoond dat er nooit geweld is gebruikt. Je hele behandeling tot nu toe, meer dan een jaar in voorarrest, is een farce en is illegaal zoals ook het TEDH (Europees Gerechtshof voor de Rechten van de Mens) pas heeft geoordeelt tegen Turkije. Als gekozen vertegenwoordiger wordt niet alleen jijzelf oneerlijk behandeld en berecht, maar ook degenen die je vertegenwoordigt, namelijk het Catalaanse volk. Ik wil daarom zelfs zo ver gaan dat je onmiddelijk moet worden vrijgelaten indien daar een meerderheid onder de kiezers voor is, zelfs indien dit tegen jouw eigen zin in zoudt gaan. Een actie van wettelijke ongehoorzaamheid is volgens mij hier op zijn plaats en legitiem.

Ik waardeer je zeer moedige beslissing dat je in hongerstaking bent gegaan. Met deze strijd verdedig je niet alleen je eigen rechten, maar ook die van je medegevangenen en van geheel ons volk. Ik wens je ontzettend veel sterkte toe met het dragen van dit lot. Weet dat ik aan jouw kant sta en niet zal stoppen om de misstanden die door Spanje aan jou en je collega gevangenen worden aangedaan, bekend te maken.

Een vriendelijke groet. Gerber
PS Net als de brief die ik onlangs naar Carme Focadell stuurde, zal ik ook deze brief op mijn Nederlandse web blog publiceren. Op deze manier kan geen enkele Nederlandse bestuurder zeggen dat hij of zij niet op de hoogte is van de rechtenschendingen in Spanje. En om met de woorden van Desmont Tutu te spreken: ‘Als je neutraal blijft bij een onrechtvaardige situatie, dan kies je de kant van de onderdrukker.’

Nawoord
Het Constitutioneel Hof maakte op het moment van het schrijven van deze brief bekend dat zij vanwegege de complexe zaak nog geen uitspraak kan doen over de beroepszaken van Jordi Sànchez. Later op de dag maakten de twee de Catalaanse gevangenen Josep Rull en Joaquim Forn bekend dat zij zich bij Jordi Sànchez en Jordi Turull zullen voegen en ook in hongerstaking gaan.

Naast het zeer beperkte persoonlijk bezoek van 40 minuten per week of telefonisch contact met familie is een geschreven brief per gewone post de enige communicatie die een gevangene met de buitenwereld heeft. Iedereen kan naar de gevangen Catalaanse burgerleiders en politici schrijven. De Website van het ANC geeft alle actuele adressen van de Catalaanse politieke gevangenen weer. De brief wordt door de cipier gelezen voordat deze aan de gevangene wordt doorgegeven. Momenteel bevinden alle gevangenen zich in Catalonië. Men kan een brief daarom in het Spaans, Catalaans of in het Engels schrijven. De brief moet naam en adres van de afzender bevatten. Zoniet, dan wordt de brief niet aan de gevangene gegeven. Het is ten strengste verboden postzegels of geld bij de brief te voegen. Vanwege de censuur, of welke reden dan ook, is het trouwens nooit gegarandeerd dat de brief aan de gevangene wordt doorgegeven. Men krijgt daar ook geen bericht van.

Please follow and like us:

Ultrarechts Spanje ontmaskerd

(950 woorden)

Verkiezingen Andalusië
In de autonome regio Andalusië werden gisteren vervroegde verkiezingen gehouden. Sinds veertig jaar heeft de socialistische partij PSOE er de absolute meerderheid. Dus presidente Suzanne Diaz voelde zich vrij zeker van haar zaak om haar positie in het parlement van Andalusië, en daarmee die van het PSOE op nationaal niveau, te verstevigen. De verkiezingscampagne ging echter nauwelijks over de zaken die betrekking hebben op het autonome gebied. Zij ging voornamelijk over Catalonië. Beter gezegd, de campagne ging fel gekant tegen de onafhankelijkheidsbeweging van Catalonië. Zelfs Iñes Arrimades, de oppositieleidster in het Catalaanse Parlement van de partij Ciutadans, reisde af naar het land van haar geboorte om campagne te voeren tegen de Catalaanse ‘separatisten’ (afscheiders) of ‘colpisten’ (daders van een staatsgreep), zoals deze minachtend worden genoemd. De oogst er van werd gisteren binnengehaald. Er heeft namelijk een grote zwenk naar rechts in het parlement van Andalusië plaats gevonden waarin de, zelfs in de ogen van de Spaanse pers, extreem rechtse, ultranationalistische pro-Franco en neofascistisch partij VOX het parlement zijn intrede doet met maar liefst twaalf zetels. Het is voor het eerst sinds de dood van Franco dat een dergelijke politieke groepering zitting in een Spaans parlement weet te verwerven. De Partido Popular en Ciutadans staan te popelen om met VOX samen te gaan en te kunnen regeren voor een ‘grote verandering’ in Andalusië. Achteraf geeft Diaz toe dat zij in de verkiezingscampagne de fout heeft begaan dat zij niet genoeg tegen de Catalanen heeft geageerd. Zij had zich geconcentreerd op thema’s die in Andalusia van belang zijn. Maar de haat tegen Catalanen levert nu eenmaal meer stemmen op.

Opvang bootvluchtelingen
In Juni gaf de kersverse president van Spanje, Pedro Sánchez, toestemming aan de schepen Aquarius, el Dattilo en l’Orione om af te meren in de haven van Valencia. De vluchtelingen aan boord van deze schepen werden de toegang verleend tot Spanje. Er werd een een tribune aan de haven voor de pers opgezet zodat zij de nieuwe Spaanse president konden filmen wanneer hij de vluchtelingen zou ontvangen. Sánchez wilde hiermee laten zien dat hij anders was dan zijn PP voorganger Rajoy, die iedere vluchtelingenopvang had geweigerd.

Vorige week redde de Spaanse visserskotter Nostra Maria de Loreto elf bootvluchtelingen in internationale wateren van de Middellandse Zee. Zij stonden op het punt te verdrinken en werden in het donker van de nacht uit het water gevist. De kapitein van de kotter voldeed daarmee niets anders dan zijn plicht volgens het internationale zeerecht. Maar er was geen enkele haven van het Europese continent die de kotter wilde binnenlaten. Ruim een week lang zwierf het scheepje wanhopig tussen Spanje, Italië en Malta. Het voedsel en de brandstof raakten op en de vluchtelingen werden ziek van uitputting. Één vluchteling was er zelfs zo slecht aan toe dat hij per helikopter van de boot moest worden afgehaald en naar een ziekenhuis in Italië werd overgebracht. Zonder enige wroeging zeiden de Italiaanse en Spaanse overheden tegen de kapitein dat hij de vluchtelingen naar Libië terug moest brengen, waar hun veiligheid niet gewaarborgd is. Uiteindelijk heeft Malta de viskotter toegang verleend. In zijn daden blijkt dat president Sánchez in niets verschilt met zijn PP voorganger Rajoy. Binnen een half jaar heeft hij zijn politieke beleid met betrekking tot de opvang van de vluchtelingen honderdtachtig graden gedraaid. Want vreemdelingenhaat levert nu eenmaal ook stemmen op en er zijn veel politieke kapers op de kust, waaronder VOX.

Schending mensenrechten
In Spanje worden de fundamentele mensenrechten met voeten getreden. Er zitten onschuldige mensen, leiders van burgerorganisaties en democratisch gekozen parlementariërs, in de gevangenis die vals worden aangeklaagd wegens gewelddadige rebellie en andere nonsens omdat zij een referendum hadden georganiseerd of vreedzaam voor de deur van een ministerie hadden geprotesteerd. Zij zitten al meer dan een jaar in de gevangenis in afwachting van hun proces. Hun behandeling is illegaal sinds het Europese Gerechtshof van de Rechten van de Mens (EGRM) Turkije voor een vergelijkbaar geval  heeft veroordeeld.

De gevangenen hebben tegen hun voorlopige gevangenschap beroep aangetekend bij het Constitutioneel Hof. Deze moet er voor zorgen dat hun fundamentele rechten, burgerrechten en politieke rechten beschermd worden. Dit Hof wacht echter bijzonder lang met de uitspraken van hun beroepszaken. De eerste beroepszaken liggen er al meer dan een jaar, terwijl zij wettelijk binnen dertig dagen zouden moeten worden opgelost, zeker wanneeer het urgente zaken betreft zoals voorlopige hechtenis. Omdat eerst alle juridische mogelijkheden binnen Spanje moeten worden afgelopen voordat men een beroep bij het EGRM kan doen, wordt hen hierdoor de toegang naar de Europese justitie geblokkeerd. Zelfs de hongerstaking van twee gevangenen, Jordi Sànchez en Jordi Turull, hebben het Constitutioneel Gerechtshof niet tot andere gedachten gebracht.

Weg van een fascistisch land
Sinds president Sánchez in Mei aan de macht is, heeft hij niets gedaan om de gerechtelijke misstanden te stoppen en om het politieke probleem met Catalonië op te lossen. Uit vrees dat hij stemmen zou verliezen en dat deze naar de extreem rechtse en ultra rechtse partijen PP, Ciutadans of VOX zouden wegvloeien, is zijn handelen precies dezelfde. Zoals zijn partijgenoot en voorganger bij de PSOE partij Rubalcalba al zei: ‘Spanje zal er alles voor over hebben om haar eenheid te bewaren.‘ En hieronder valt ook de vernietiging van de democratische rechtsstaat.

Het ultrarechtse, neofascistische Spanje is in wezen nooit weg geweest. Door haar wezenlijke karakter goed te verbergen en een democratisch imago op te bouwen, kon zij na de Franco dictatuur lid worden van de Verenigde Naties en van de Europese Unie. En iedereen geloofde hen, maar het was niet meer dan dat: een imago. Het Catalaanse onafhankelijkheidsstreven heeft slechts het masker van Spanje doen vallen.

Dit is het Spanje waar Catalonië al sinds heugenis onder leidt. En dat is ook de reden waarom zij daar niet meer bij wil horen en zichzelf als een onafhankelijke Republiek wil gaan besturen.

Please follow and like us:

Hongerstaking door Catalaanse politieke gevangenen

(850 woorden)

Aankondiging hongerstaking
Vanochtend, 1 December, maakten de advocaten van twee Catalaanse politieke gevangenen, Jordi Sànchez en Jordi Turull, in eenpersconferentie bekend dat zij voor onbeperkte tijd in hongerstaking zijn gegaan. Zij gingen in beroep tegen hun voorlopige hechtenis, de schendingen van hun fundamentele mensenrechten en burgerrechten, zoals hun aanstelling als president van Catalonië en uiteindelijk hun uitzetting als afgevaardigde uit het Catalaanse Parlement. Al hun zaken in hoger beroep tegen het Hooggerechtshof werden het afgelopen jaar door het Spaans Constitutioneel Hof (Tribunal Constitucional of TC) weliswaar aangenomen om te worden behandeld, maar er volgde geen enkel besluit of uitspraak binnen de wettelijke termijn van 30 dagen. Zelfs na een jaar van procederen, het eerste hoger beroep dateert van 22 November 2017, is geen enkel van de beroepszaken tegen rechter Llarena van het Hooggerechtshof door het TC afgehandeld. Het gaat om een twintigtal zaken in hoger beroep bij het TC. Het Europese Hof van de Rechten van de Mens (EHRM) eist dat eerst alle juridische mogelijkheden binnen het land zelf moeten zijn geprobeerd. Pas indien iedere verdere mogelijkheid is uitgeput, accepteert het EHRM een zaak. Door zich niet uit te spreken over de beroepszaken, blokkeert het Spaanse TC de toegang tot het EHRM.

De politieke gevangenen in de Lledoners gevangenis

Een partijdig tribunaal
Gisteren verscheen de eerste foto van de Catalaanse leiders sinds hun gevangenneming. De rechtszaak tegen hen zal in de loop van Januari beginnen. De voorzitter van de rechtszaal van het Hooggerechtshof die de zaak zal doen, Marchena, werd twee weken geleden door de Partido Popular voorgesteld als president van het Hooggerechtshof en van de Hoge Juridische Raad. De PP senator en fractiewoordvoerder van de Senaat, Cosidó, zei toen in een WhatsApp naar zijn 146 fractiegenoten dat ze met Marchena als president het proces ook via de achterdeur kunnen beïnvloeden. Marchena werd door deze WhatsApp zaak gedwongen zich terug te trekken als president van het Hooggerechtshof en blijft voorzitter van de rechtkamer die de Catalaanse leiders zal veroordelen. Hij is echter nu gebrandmerkt als een rechter die een duidelijke band met de PP heeft. Hij kan daarom niet meer als onafhankelijke rechter in dit proces functioneren. De advocaten hebben een zaak tegen hem en alle andere rechters van deze kamer aangespannen om hen te wraken. Degene die daarover moet oordelen is hetzelfde Hooggerechtshof. In zijn verdediging hiertegen schrijft Marchena dat hij geen enkel direct of indirect belang in deze zaak heeft. Indien hij niet zal worden vervangen, kunnen de advocaten kunnen dan alleen nog, je raadt het al,  bij het TC in hoger beroep gaan.

Spanje veroordeeld door EHRM wegens partijdige rechtbanken
Een beroepszaak bij het EHRM kan bijzonder lang duren. De Baskische parlementsafgevaardigde Ortegi werd voor zes en een half jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens lidmaatschap van de terroristische afscheidingsbeweging ETA. Pas toe hij na deze periode vrij kwam, werd hij door het EHRM in het gelijk gesteld dat het Hooggerechtshof en het Audiencia Nacional partijdig waren geweest in zijn veroordeling. Deze uitspraak door het EHRM vond vorige maand plaats.

Turkije veroordeeld door EHRM wegens voorlopige gevangenis van volksvertegenwoordiger
Tien dagen geleden veroordeelde het EHRM Turkije voor het onvoorwaardelijk gevangen houden van de koerdische HDP parlementariër Selahattin Demirtaş. Hij zit al twee jaar gevangen in afwachting van zijn proces. Hiermee heeft het EHRM een precedent geschapen dat het in voorlopige hechtenis houden van een gekozen volksvertegenwoordiger een misdaad is. Met de lange onvoorwaardelijke hechtenis van de Catalaanse leiders begaat Spanje nu dezelfde misdaad om politieke tegenstanders uit te schakelen.

Het is dus juridisch vastgesteld dat de hoogste rechtbanken in Spanje, het Audiencia Nacional, het Hooggerechtshof en het TC partijdig zijn. President Puigdemont, die in eerste instantie door de aanklager als ‘de leider van de criminele organisatie’ werd gekenmerkt, werd door de Duitse rechtbank vrijgesproken van oproer met gewapend geweld. En als de leider onschuldig wordt verklaard door een Europees gerechtshof, dan zijn ook de medewerkers onschuldig. Hiermee is dus bovendien juridisch bewezen dat de aanklacht van oproer of opruiing met militair geweld tegen de Catalaanse gevangenen ongegrond is. (De aanklager zegt nu echter dat vicepresident Junqueras, die gevangen zit, de daadwerkelijke leider was. President Puigdemont heeft er blijkbaar niets mee te maken en wordt amper in de aanklacht genoemd.)

Een klok is gaan lopen
De hongerstaking van Jordi Sànchez en Jordi Turull is een beslissing die verregaande persoonlijke gevolgen voor hen kan hebben. Volgens de arts die de persconferentie bijwoonde is hun gezondheid al vanaf het begin van de hongerstaking in gevaar. Een dergelijke hongerstaking is hooguit anderhalf* a twee maanden uit te houden. Het is daarom ook de allerlaatste optie die zij hadden om het onrechtmatig handelen van Spanje tegenover hen, hun collega gevangenen en tegenover Catalonië aan de kaak te stellen. Er is nu een klok gaan lopen. Hun lichaam zal, beetje bij beetje, steeds meer de gevolgen van de hongerstaking ondervinden. Op een onbekend moment, maar maximaal over twee maanden, zal de klok twaalf uur slaan.

Petitie
De Catalaanse leiders die in hongerstaking zijn gegaan hebben een petitie geschreven (in het Catalaans) om aangifte te doen van de misdaad door Spanje. De petitie is te vinden op http://vagadefam.cat en heeft op de eerste dag reeds 120.000 handtekeningen verworven.

*Abusievelijk werd eerder vijf maanden vermeld

Please follow and like us: