Criminele organisatie

Spanje is geen Turkije

Empar Moliner

(460 woorden)

Het delict van ‘criminele organisatie’ is bedacht voor drugssmokkel en terrorisme. In Spanje was er een dergelijke criminele organisatie, opgezet door de Staat: de GAL (1). Nu worden de directeuren en het bestuur van de Catalaanse radio en TV3 beschuldigd van een criminele organisatie, op eenzelfde manier waarop de politici en burgerleiders worden beschuldigd van oproer en opruiing. “Spanje is niet zoals Turkije” blijft men ondanks alles op de televisies van het koninkrijk zeggen. Het is in ieder geval zeker dat het niet is zoals Groot Brittanië.

In Spanje heersen een handvol rechters (of zij worden beheerst). Dat de Openbare aanklager ‘beslist’ om deze personen aan te klagen als een criminele organisatie, kan leiden tot wat er gebeurde met Sandro Rosell (2) of wat er momenteel met de politieke gevangenen gebeurd. Ze zetten een llarena (3) voor je op en ze beschuldigen je van wat er in hun hoofd op komt, gebaseerd op politierapporten die, ik weet niet in Turkije maar in Groot Brittanië zeker, nooit als bewijs op zich zouden worden toegelaten. Op zijn hoogst zouden deze aanleiding zijn voor verder onderzoek. Eenmaal aangeklaagd voor wat het hen lijkt, kunnen ze in voorlopige hechtenis worden gezet. In werkelijkheid, dient dit systeem om wie dan ook voor twee jaar op te sluiten indien ze daar zin in hebben. Al dit soort weinig Europese willekeur gebeurt alleen aan de zijde van de onafhankelijkheidsbeweging. Geen enkele nazizoon die luchtdrukkogels afschiet tegen een raam zal ooit worden opgesloten in zijn dorp, zoals dat gebeurt met de activiste Tamara Carrasco omdat zij een maskertje van Jordi Cuixart droeg (4). Wanneer degenen die op de onafhankelijkheidsbeweging schieten van deze beweging zelf waren geweest, dan zouden zij nu allang voor terrorisme zijn opgesloten. Het gaat er om om de onafhankelijkheidsbeweging in al haar gelederen, die breed wordt gedragen, bang te maken. Sociale leiders, politici, directeuren van de media, activisten,… Misschien ontbreekt er nog een leraar of een acteur. Een gevarieerd menu die je alle lust doet verliezen om nog iets te proberen. Het probleem is dat we verkiezingen blijven winnen. Maar daar kan ook nog wel iets aan geregeld worden. Door middel van het verlenen van toestemmingen. (5)

1 De GAL was een politie eenheid gedurende de jaren ’80 onder de socialistische regering van Felipe Gonzales. Deze executeerden 27 verdachten van de ETA.

2 Rosell, Ex-voorzitter van FC Barcelona, zat bijna twee jaar lang in voorlopige hechtenis op verdenking van belastingfraude. Uiteindelijk was er geen enkel bewijs daarvoor en werd hij vrij gelaten.

3 Vernoemd naar de onderzoeksrechter Llarena die de Catalaanse leiders gevangen zette

4 Voorzitter van Omnium Cultral en sinds 16 Oktober 2017 in voorlopige hechtenis.

5 De Centrale Kiescommissie verbiedt dat de gevangen en in ballingschap verkerende politici mee kunnen doen met de TV debatten voor de Europese- en gemeenteraadsverkiezingen.

Please follow and like us:

De meest beschamende dag van het gerechtelijk proces

De grote misstap van Marchena

44ste hoorzitting

door Josep Casulleras Nualart

(1770 woorden)

Op januari 2010 zat Arnalo Otegi (Baskische politicus) in de beklaagdenbank omdat hij aan een eerbetoon van de ETA had meegedaan. Rechter Ángela Murillo vroeg hem:

– Veroordeeld u met klem het geweld van ETA?
– Ik wil daarop niet antwoorden
– U wilt niet antwoorden, he?
– Nee
– Prima, net zoals ik al gedacht had. U kunt vertrekken.

Otegi werd voor twee jaar gevangenis veroordeeld. Toen hij in beroep tegen de uitspraak ging bij de Audiencia Suprem, werd de uitspraak tenniet gedaan vanwege de uitspraak ‘net zoals ik al gedacht had’. Door de uitspraak had Murillo aangetoond dat zij partijdig was. Desalniettemin werd Otegi in de zaak Bateragune door precies dezelfde rechter voor zes en een half jaar gevangenisstraf veroordeeld. Na lange tijd, toen hij zijn straf had uitgezeten, kreeg Otega gelijk van het Europese Hof voor de Mensenrechten dat hij geen eerlijk proces had gekregen. Dit Hof oordeelde dat aangetoond was dat de rechter partijdig was vanwege haar uitspraak ‘net zoals ik al gedacht had’.

Vanochtend ondervroeg advocaat Benet Salellas de filosofe Marina Garcés als getuige voor de verdediging van Jordi Cuixart. Salellas wilde haar vragen wat voor boodschap zij wilde overbrengen op de persconferentie van de organisatie ‘En Peu en Pau’ (‘Op Vreedzame Voet’). Het betreft een persconferentie die de openbaar aanklager in zijn aanklacht noemt, maar rechter Manuel Marchena verhinderd hem dit.

– Nee meneer Salelles. De boodschap die de getuige op een persconferentie wilde brengen interesseert de rechtbank niet
– De conferentie wordt in het schrijven van de aanklacht genoemd
– Nee, nee, nee, het interesseert niet, meneer Salelles. Als u een andere vraag heeft, formuleert u die. En als u het er niet mee eens bent, tekent u protest aan.
– Ik teken protest aan wegens de indruk van onverdedigbaarheid en de continue schendingen van fundamentele rechten.
– Cooooorrecte…
– Mevrouw Garcés, u spreekt over angst. In welke zin praat u over angst?
– Nee meneer Salelles. U heeft niet begrepen dat percepties die de getuige heeft over wat ze voelde of welke ze niet meer voelde juridisch niet relevant is. Als u een andere vraag hebt, stelt u hem. Als zij op hetzelfde betrekking hebben, haar gevoelens, over angst of geen angst, et cetera, kan deze niet gesteld worden. Heeft u nog een andere vraag?
– Als de rechtbank me geen vraag laat stellen, dan stel ik geen vraag meer.
– Correct, veel beter

Het ‘net zoals ik al gedacht had’ van Angela Murillo naar ‘veel beter’ van Manuel Marchena. Zou een zo overduidelijk partijdige houding van een rechter de reden kunnen zijn dat de rechtszaak nietig wordt verklaard? En het betreft niet alleen dit geval: gedurende dagen, weken, zien we in toenemende mate een prikkelbaar gedrag van Marchena. Dit bereikte zijn hoogtepunt toen hij tegen advocaat Marina Roig zei: ‘U vergist zich in de strategie van de verdediging’. De advocaten waren met stomheid geslagen door het commentaar van de rechter. In de rechtszaal zeiden ze niets daarover, afgezien van de verbaasde blikken. Maar in de wandelgangen toonden ze zich diep beledigd. Een onpartijdige rechter is één van de dingen die het Hof in Straatsburg onderzoekt wanneer de zaak daar terecht komt. En een detail kan van fundamentele aard zijn, zoals we gezien hebben in de zaak van Otegi.

Garcés trok een gezicht van verbazing en keek naar achteren. Ze begreep niet wat er gebeurde. Want dit was het einde van haar getuigenis, waar Marchena zich brutaal en het meest cynisch dan ooit tegen haar had gedragen. Tot en met haar belachelijk maken over de antwoorden die Salelles haar onttrok. Deze liet haar verklaren, bijvoorbeeld, dat zij enkele Decima graden koorts had op de ochtend van 1 Oktober. Waarop Marchena haar toewierp dat haar Decima niemand interesseerde, ook al was dit de reden dat zij daarom niet naar een stemlokaal van het referendum kon gaan.

En de angst. Het tribunaal maakt het niet uit of Marina Garcés angst voelde. Maar Montserrat del Toro, de justitiële secretaris die de huiszoeking verrichtte op 20 September bij het ministerie van EZ, kon vrijblijvend en tot in detail uitleggen over de angsten die ze had beleefd als gevolg van de roepende en zingende mensenmenigte beneden op straat. De behandeling die de getuigen krijgen is bevooroordeeld, afhankelijk of deze worden voorgedragen door de aanklager of de verdediging. Deze is agressief, on-overwogen en soms beledigend wanneer de getuige details verteld die Marchena en de rechtbank niet interesseren en vervolgens beschouwen als irrelevant. Ondanks dat zij dit wel zijn en zelfs door de aanklager in zijn aanklacht worden beschreven. De reacties van Marchena tonen in eerste instantie duidelijk welke kant van de realiteit hij wil zien.

Dit hebben we gezien aan de behandeling die de advocaat uit Manresa, Lluís Matamala, krijgt. Hij had van tevoren schriftelijk gevraagd om in het Catalaans verklaren. Het antwoord van de magistraat destilleerde grote minachting voor Matalamala en het Catalaans.

– Mag ik u een vraag stellen, edelachtbare?
– Nee, u bent hier om te..
– Ik heb een schriftelijke aanvraag ingediend..
– Ja..?
– om in het Catalaans te kunnen antwoorden.
– U bent jurist, niet?
– Ik ben advocaat
– Ik neem aan dat u artikel 231 van de organieke wet van de juridische macht kent. Ik wijs u daar op. U kunt geen andere interpretatie aan dit artikel verlenen zoals u doet in uw schrijven. U bent een derde partij. De enigen die dat kunnen doen zijn de beschuldigden en de verdediging. U zult in het Spaans antwoorden. Als u niet in het Spaans antwoorden wilt, dan is dit erg gemakkelijk: u staat op, neemt de juridische gevolgen van uw weigering om te verklaren en we zijn klaar.

Matamala probeert zijn instelling te verduidelijken dat hij de vragen wel wil beantwoorden. Marchena sluit zijn microfoon af. Rechter Martínez Arrieta, rechts van Marchena, altijd al zo gevoelig, maakt nerveuze bewegingen. Er is een heer in de zaal die dingen wil vertellen die we niet willen horen. Juan Ramon Berdugo, heleaal rechts, kan ook niet meer met deze getuige en zit te draaien op zijn stoel. Marchena dreig Matamala met disciplinaire maatregelen en straffen. De rechter is zo furieus dat hij de getuige verplicht om zijn aantekeningen van tafel weg te halen, net zoals hij gedaan heeft bij Marina Garcés. Ook wat dit betreft verschil in behandeling: zij kunnen geen gebruik maken van hun aantekeningen, de anderen wel. Opnieuw partijdigheid.

Ondanks alles wat er is gebeurd, ondanks de houding van Marchena die het recht van de advocaten van Cuixart beperkt, maakte het tribunaal ‘s-middags enkele overwegingen bekend tegenover de journalisten die het proces van het Hooggerechtshof volgen. Het bericht dat door de persdienst van het Hooggerechtshof werd verstuurd, verbaasde iedereen, journalisten en advocaten. Het Hof vermeld haar ‘diepe ergenis over de strategie van de verdediging deze ochtend en het gedrag van de getuigen en de advocaten.’ Bovendien beschouwt het Hof dit ‘als onacceptabel en een provocatie tegen het tribunaal. Het gedrag grenst aan de limiet van de gedragscode van advocaten.’ Zie hier de realiteit: de rechtbank heeft de verdediging van de politieke gevangenen in een kooi gevangen. Er is geen enkele marge. De rechter stelt zelfs de strategie van de advocaten ter discussie.

Wanneer de zaak uit de hand loopt
We hebben gesproken over de irritaties van Marchena van de afgelopen weken. Hier heeft zeker de situatie van de politieke gevangenen die op 28 April werden gekozen voor de Senaat en het Congres aan bijgedragen. Het Hooggerechtshof heeft een delicate zaak. Want het betreft de fundamentele rechten van Junqueras, Sànchez, Rull en Turull als volksvertegenwoordigers in het Congres en Romeva als gekozen senator. Hij heeft dit opgelost zoals was te voorzien: door de aanvraag voor hun onmiddellijke vrijlating te weigeren waardoor zij volledig hun rechten als afgevaardigden, als juridisch on-schendbaren, kunnen uitvoeren. Hij heeft de aanvraag geweigerd waarin het Congres moet beslissen of de berechting van alle vijf afgevaardigden kan door blijven gaan en dat de rechtszaak moet worden opgeschort totdat dit is opgelost, zoals de juridische strafwet voorschrijft. Niets van dit alles: het antwoord was te voorzien. Maar zij heeft bijgedragen aan de irritatie van Marchena die weliswaar verhindert dat enkele advocaten een strategie ontwikkelen zoals deze dat wilden, maar tegelijkertijd ziet hij ook dat de controle hem ontslipt.

Want hij heeft een bijzondere rechtszaak die nooit tot hier had mogen komen. Na zoveel vormfouten bij het gerechtelijk vooronderzoek en zoveel schendingen van fundamentele rechten. Een rechtszaak waarin bijna tweehonderd Spaanse politie en Guardia Civil ongelofelijke dingen hebben verteld, in letterlijke zin; dingen die men niet geloven kan. Zij toonden een kneuzing aan een vinger als een ernstige verwonding en een bloedstollende toewijding tegen een rebellerende menigte vol van haat. Ze gingen zo ver dat het gooien van yoghurt en het werpen van blikken van haat beschreven als ware het beschuldigende en strafbare feiten. En dit alles met de koelbloedigheid van Marchena en de andere leden van het tribunaal die van alles aantekeningen maakten.

Nu zijn de getuigen van de verdediging aan de beurt. Alles is verdacht als onbelangrijk. Nu, precies op het moment dat er mensen komen die de gehele politieke, persoonlijke en emotionele complexiteit tonen van de gebeurde feiten in de herfst van 2017, is een groot gedeelte van hun getuigenissen ‘niet interessant voor het tribunaal’. Nu er getuigen verklaren die, eerst vooraf gepland, en vervolgens ongeremd geweld hebben moeten doorstaan, toont de rechter een totaal gebrek aan gevoel voor menselijkheid en hoe hoorzittingen van een rechtszaak moeten worden gevoerd. Vandaag verklaarden getuigen die de tientallen getuigenissen van de politie van de afgelopen weken tot een schande maken. Mensen zoals Jordi Pesarrodona uit Sant Joan de Vilatorrada, op gruwelijke manier mishandeld op 1 Oktober met stokslagen op de testikels, als duidelijke wraak omdat hij op 20 September met zijn clownsneus op naast een Guardia Civil ging staan. Zoals Joan Badia, burgermeester van Callús, tegen de grond gegooid door een ME-er toen hij met hem wilde praten. Magdalena Clarena, bij wie de Guardia Civil haar pols brak in Fonollosa. Of zoals Jordi Meca, in de maag geschopt met de punt van een laars bij de school Escola Mediterrània door enkele ME-ers van de nationale politie. En Santiago Guerra bij wie enkele ribben werden gebroken door een schop bij de school Escoles Pies in Barcelona… En speciaal de jonge vrouw Esther Raya, die met een breekbare stem verteld en met nog een blik van de schrik in de ogen, zich tot in detail de politie herinnert ‘die kwamen om pijn te doen’ op de trappen van de school Pau Claris in Barcelona. Er waren geen video ‘s nodig want al deze getuigen beelden de meest schaamteloze gebeurtenissen met hun woorden opnieuw uit, op de meest schaamteloze dag van deze rechtszaak die reeds sinds Februari loopt.

Please follow and like us:

De Spaanse kiescommissie frustreert het TV debat over de EU verkiezingen

(590 woorden)

Nog geen tien dagen geleden werd de Centrale Kiescommissie in Spanje (JEC) teruggefloten door de rechter dat Carles Puigdemont, welke in Ballingschap in Waterloo verblijft, het recht heeft om mee te doen met de Europese verkiezingen. Puigdemont eiste het directe aftreden van de JEC en dient een aanklacht bij justitie in omdat zij uit politieke motieven getracht hadden hem van de Europese verkiezingen af te houden. Zoals te verwachten was blijven alle leden van het JEC vastgeroest op hun stoel zitten en weten we onderhand ook hoe snel de Spaanse justitie ingrijpt wanneer het haar belieft. Kortom, er gebeurde helemaal niets.

Ook ex-vicepresident Oriol Junqueras, deze zit al meer dan een jaar in voorlopige hechtenis, stelt zich kandidaat voor het Europese Parlement. In deze hoedanigheid had hij het JEC gevraagd om door middel van een videoconferentie vanuit de gevangenis met het televisiedebat van de Catalaanse TV3, dat gisteravond plaats vond, mee te doen. Puigdemont had tevoren te kennen gegeven dat hij met dit debat niet mee zou doen indien Junqueras hem dit werd geweigerd. In Waterloo had men echter reeds alle voorbereidingen voor de videoconferentie getroffen. Het idee was dat zijn minister van gezondheid, Toni Comín welke tevens aldaar in ballingschap verblijft, eventueel zijn plaats zou innemen. Om kort te zijn: het JEC heeft in al haar wijsheid besloten dat Junqueras niet aan het televisiedebat kan deelnemen. Als reden geeft zij op dat de zaal in de gevangenis van waaruit hij zou spreken, om tien uur ‘s-avonds reeds gesloten is. Bovendien oordeelde de JEC dat Comín, een volkomen vrij man in geheel Europa met uitzondering in Spanje waar hij direct zal worden gearresteerd, ook niet met het verkiezingsdebat mee mag doen.

Een andere kandidaat van de lijst van Puigdemont, Aleix Sarri, nam de plaats van Comín gisteravond in. Bij de opening van het debat zei hij dat men deze situatie van censuur en onderdrukking niet kan normaliseren. Daarom had hij besloten om niet met het debat mee te doen en verliet de studio. Hij vroeg excuses aan de TV3 organisatoren van het debat en aan het publiek dat zij niet geïnformeerd kunnen worden hoe de lijst ‘Samen voor Europa’ denkt over  de verschillende thema ‘s die behandeld zouden worden. Hij overhandigde de gespreksleider een pendrive met de toespraak van Puigdemont. Ook de leider van ERC die Junqueras vertegenwoordigde, had een video van hem meegenomen. De video van Junqueras werd tijdens de uitzending getoond.

Het is de tweede maal in zeer korte tijd dat de Spaanse Kiescommissie de internationale burgerrechten van de kandidaten voor de Europese verkiezingen schendt. In verband met de Spaans-nationale verkiezingen, schend ook het Spaans Hooggerechtshof de rechten van Junqueras. Bij deze verkiezingen op 28 April werden hij en drie andere gevangen Catalanen gekozen tot leden van het Spaanse Congres en de Senaat. De wet schrijft voor dat de leden hiervan juridische immuniteit genieten. Alleen het Congres en de Senaat kunnen oordelen of haar leden gerechtelijk vervolgd kunnen worden. Junqueras en zijn medegevangenen die verkozen werden, hadden daarom direct nadat de uitslag bekend werd gemaakt vrij gelaten moeten worden. Maar het Hooggerechtshof doet alsof haar neus bloed: zij weigert hen vrij te laten en gaat gewoon met de hoorzittingen door. Junqueras en zijn collega gevangenen kunnen onder politiebegeleiding hun geloofsbrieven in het Congres ophalen en worden daarna naar de gevangenis terug gebracht. Gezien de toenemende beperkingen die de advocaten van de verdediging worden opgelegd en de ronduit schofferende behandeling door het Hooggerechtshof tegen hen en hun getuigen, lijkt het er op dat de rechters er niet geheel gerust op zijn.

Please follow and like us:

Machtswisselingen binnen Catalonië

(825 woorden)

Binnen de Spaanse grenzen is Catalonië één van de meest rijke autonome gebieden. De rijkdom is niet te danken aan natuurlijke bronnen, want die zijn er, op een enkele zoutmijn na, amper. Ook heeft het land geen koloniaal verleden waaruit zij haar rijkdom heeft kunnen putten. De centen worden er op traditionele wijze verdiend door hard werken, handel en industrie. In de tweede helft van de negentiende eeuw keken de Catalanen hoe de industriële revolutie in Frankrijk, Groot Brittannie en Duitsland zich ontwikkelden, terwijl men in de rest van Spanje nog een eeuw lang zich voornamelijk bezig bleef houden met het hoeden van geiten. Om het mentaliteitsverschil zo maar even plastisch uit te drukken. Op een enkele uitzondering na, is de economische kracht van Catalonië voornamelijk te danken aan kleine en middelgrote bedrijven. De grote bedrijven en de financiële instellingen die beursgenoteerd staan, de zogenaamde IBEX35 bedrijven, hebben hun ontstaan en groei vaak te danken aan de steun van het Franco regiem. Dit is nog duidelijk merkbaar in de krachten die economisch de dienst uitmaken, zoals werkgeversbonden en de Kamer van Koophandel in Barcelona. Zo stond deze Kamer van Koophandel pal achter de opschorting van de Catalaanse autonomie, de zogenaamde grondwetsartikel 155, als reactie op het referendum over de onafhankelijkheid.

Hoewel de Kamer van Koophandel in Barcelona weinig bekendheid geniet, heeft zij grote invloed op de economische instituten. Zo stelt zij de voorzitters aan van de handelsbeurs (Fira), Toerisme, de haven van Barcelona en het vliegveld El Prat. Daarnaast heeft zij grote invloed in het Comité van Vliegtroutes, welke de nationale en intercontinentale vluchten vanaf vliegveld Barcelona bepaalt. (Altijd een heet hangijzer en een bron van conflicten met het vliegveld van Madrid.) Daarnaast is de voorzitter van de Kamer van Koophandel in Barcelona ook vicevoorzitter van de Spaanse Kamer van Koophandel. De Kamer van Koophandel in Barcelona is als het ware de kroon van de Spanje, of in ieder geval een diamant daarin.

Haar bestuur wordt gedeeltelijk democratisch gekozen, maar het systeem is er zo op gericht dat het oude regiem van de IBEX35 er de dienst blijft uitmaken. Het parlement van dit orgaan bestaat uit zestig leden, waarvan er veertig kunnen worden gekozen door de bedrijven zelf. Veertien andere bestuursleden betalen voor hun zetel met een jaarlijkse som van 75.000 Euro, een bedrag dat alleen bedrijven van een bepaalde omvang kunnen ophoesten. Vier andere bestuursleden worden direct door de werkgeversbonden ‘Foment de Treball’ en ‘Pimec’ aangesteld. Weliswaar heeft iedere kleine zelfstandige of bedrijf stemrecht voor dit bestuur, maar er wordt weinig kennis gegeven aan de verkiezing, laat staan campagne gevoerd. Daarnaast kon, tot voor kort, de stem alleen persoonlijk in Barcelona of per post worden uitgebracht. Er is daardoor altijd weinig animo voor deze verkiezingen geweest. Bij de laatste verkiezing in 2010 werden de  stemmen die per post waren uitgebracht door de rechter ongeldig verklaard. Het betrof  80% van de in totaal 7000 stemmen. Op deze manier werd de samenstelling en de voorzitter van het bestuur bepaald door slechts 900 stemmen. Om de deelname te verhogen, heeft men vanuit de samenleving er op aangedrongen om deze verkiezing ook elektronisch mogelijk te maken.

Bij de opschorting van de Catalaanse autonomie bleek voor de zoveelste keer dat de grote, unionistische bedrijven de dienst op economisch gebied in Catalonië uitmaakt. Als reactie hier op heeft het ANC, de burgerbeweging voor de Catalaanse onafhankelijkheid, een team van kandidaten voorgesteld en grote bekendheid gegeven aan de verkiezing. Deze vond afgelopen dagen plaats en in totaal brachten 17.000 bedrijven hun stem uit, nog steeds slechts 4% van de stemgerechtigden. Het nieuwe bestuur bestaat nu uit 32 leden die voorgesteld werden door het ANC. Van de resterende 8 verkiesbare zetels zijn er 6 die ook in het voordeel van het Catalaanse de onafhankelijheidsbeweging zijn. Daarnaast kunnen ook 3 à 4 van de 20 betaalde zetels bezet worden door Catalaanse bedrijven. Er is nu een absolute meerderheid in het bestuur dat het Catalaanse bedrijfsleven vertegenwoordigd en die voor de onafhankelijkheid van Catalonië is. Na tientallen jaren met een bestuur van IBEX35 bedrijven heeft er dus een grote omwenteling plaats gevonden binnen één van de belangrijkste machtsstructuren. Op eenzelfde manier werkt het ANC aan veranderingen binnen de beroepscolleges (zoals het college van advocaten, artsen, architecten, ingenieurs, etc) en de universiteitsbesturen.

Daarnaast ontmoedigd het ANC gebruik te maken van de IBEX35 bedrijven. Met het project ‘Eines de País‘ (Gereedschappen van het Land) organiseert zij beurzen en braderiën waar Catalaanse alternatieven voor (financiële) dienstverlening, telefoon, Internet, gas, (zonne)energie en coöperatieven voor voedingsproducten zich presenteren. Het gaat hierbij niet om een boycot van Spaanse producten, maar om de promotie van lokale bedrijven en coöperatieven die doorgaans veelzijdiger en klantvriendelijker zijn, om te beginnen door de communicatie en etikettering van de producten in de eigen taal. In eerste oogopslag lijken deze veranderingen weinig politieke gevolgen te hebben, maar intern is Catalonië aan het veranderen. Op weg naar een nieuwe, eigen koers.

Nawoord
Zoals te verwachten was dient de meest conservative tak van de IBEX35 bedrijven, welke nog slechts 3 van de 40 zetels bezetten, bij de rechter een aanklacht in om de verkiezing ongeldig te laten verklaren.

Please follow and like us:

Puigdemont kandidaat EU parlement

(440 woorden)

De Spaanse Centrale Kiescommissie, welke bestaat uit acht rechters van het Hooggerechtshof en vijf hoogleraren in het recht, oordeelde onlangs dat de Catalaanse president Puigdemont in ballingschap niet mee mag doen met de Europese verkiezingen. De commissie oordeelde hierover sterk verdeeld: de voorzitter, vicevoorzitter en twee stemgerechtigden van dit orgaan vonden dat hij wel degelijk mee mag doen als kandidaat voor het Europese Parlement. Maar enkele haviken hadden er de meerderheid en vonden uit politieke overwegingen dat Puigdemont van zijn fundamentele rechten moest worden onthouden. De advocaat van Puigdemont, Boye, ging in beroep bij de administratieve rechtbank in Madrid. Deze rechtbank vond dat zij niet gemachtigd was om hierover te oordelen en schoof de zaak door naar het Spaanse Hooggerechtshof. Tegelijkertijd publiceerde het Openbaar Ministerie dat Puigdemont het recht had om zich kandidaat te stellen voor de Europese verkiezingen. Nadat de wettelijke termijn verstreken was, oordeelde dit Hof dat zij niet bevoegd was en speelde de zaak weer terug. In het schrijven ‘adviseert’ het Hooggerechtshof dat Puigdemont het recht heeft om met de verkiezingen mee te doen. Vierentwintig uur later viel het oordeel van de lagere rechtbank dat Puigdemont in zijn recht stond om kandidaat voor het EU Parlement te zijn.

Als reactie hierop maakte Puigdemont bekend dat hij de Kiescommissie zal aanklagen wegens machtsmisbruik. Door haar arbitraire beslissing die om politieke motieven werd genomen, heeft zij geprobeerd dat Puigdemont zich niet kandidaat kon stellen en bemoeilijkt zij hem om de campagne en de verkiezingen voor te bereiden.

De politieke partijen Partido Poular (PP) en Ciutadans (C’s) beweren echter dat hij voor justitie op de vlucht is en rebelleert tegen het Spaanse gezag. Zij gingen in beroep bij het Constitutioneel Hof. Deze wees de beroepszaken echter unaniem af, want alleen de betrokken partij, in dit geval Puigdemont, kan in beroep tegen een uitspraak gaan. Dit fundamenteel juridisch beginsel hadden de politici van de PP en C’s echter nog niet begrepen.

Ondanks het lamentabele spectakel van de Spaanse justitie door het heen en weer toeschuiven van de beroepszaak (geen enkele rechter wilde blijkbaar zijn vingers branden aan deze hete aardappel), is het voor het eerst dat de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging haar gelijk krijgt bij de Spaanse justitie. Deze voelt zich nauwlettend in de gaten gehouden nu de Europese instituten direct betrokken worden bij het Catalaanse conflict. En dat is precies de reden waarom Puigdemont in de race is als volksvertegenwoordiger voor het Europese Parlement. Het Catalaanse conflict, waarbij EU lidstaat Spanje internationale verdragen en fundamentele mensenrechten schenden, is een Europese kwestie. Daarnaast zijn de Catalanen niet bang voor democratie. Helaas kan dat niet van hun politieke opponenten worden gezegd.

Please follow and like us: