De laatste rechtszittingen met video ‘s

(1150 woorden)

De getuigenverklaringen in de rechtszaak tegen de Catalaanse politici en burgerleiders zijn afgelopen. In totaal waren er meer dan 400 getuigen gedurende de 45 zittingen in de afgelopen drie maanden. Onder de getuigen waren 200 van de Policia Nacional en Guardia Civil. Bij hun ondervraging door de advocaten van de verdediging verbood rechter Marchena om de video’s te tonen zodat de beweringen van de politieagenten over ‘blikken vol van haat’, ‘een muur van een gewelddadige mensenmenigte’ niet konden worden weerlegt. De laatste dagen van het gerechtelijk proces worden de video’s na elkaar getoond. Marchena gebood dat er geen enkel commentaar op de video’s mocht worden gemaakt in de rechtszaal. Hij snoert de verdediging daarmee opnieuw de mond om de politie getuigenissen te kunnen weerleggen.

Eerst was het de beurt van de aanklagers om hun video’s te tonen. In iedere rechtszaak heeft het beeldmateriaal dat door de aanklager wordt voorgedragen een grote impact waar de beschuldigde het ergste voor vreest. In dit geval toonde het OM echter video’s die net zo goed door de verdediging zelf hadden kunnen worden getoond. Men zag het publiek voor de stemlokalen staan, rustig en met de handen boven hun hoofden, totdat politie agenten met hun gummiknuppels op de mensen sloegen, bloedende hoofden en gescheurde T-shirts te zien zijn en de mensen schreeuwen uit verontwaardiging, boosheid en angst. Dat was het zogenaamde proportioneel gewelddadig optreden van de Spaanse politie en de Guardia Civil. Vaak klopten de data en de locaties van de video ‘s niet die de aanklager noemde voordat zij werden getoond of wist hij deze zelfs niet eens. Advocaat Salelles moest de rechtbank er tot drie keer toe op attenderen dat de video elders of op een andere dag was gemaakt. Ook waren er grote tijdsprongen naar voren en naar achteren in de volgorde van de getoonde video’s. De aanklager toonde zelfs een video die op 3 Oktober zou zijn gemaakt, waarop de mensen roepen: ‘Vrijheid voor de politieke gevangenen’, terwijl er op die datum nog geen enkele politieke gevangene te bespeuren viel. In werkelijkheid was de video gemaakt op 8 November bij een protest tegen de opschorting van de Catalaanse autonomie en de gevangenneming van de burgerleiders en politici. Video’s van de protestdemonstratie op 20 September voor het ministerie van EZ, waar de burgerleiders Cuixart en Sanchez voor worden aangeklaagd wegens rebellie, zijn sterk ingekort zodat deze uit hun verband worden gehaald of zijn zelfs gemanipuleerd. Zo is er een video te zien die volgens het Openbaar Ministerie voor het gebouw van EZ op 20 September 2017 is gemaakt. Voor een gedeelte daar van klopt dat. Maar dezelfde video laat ook een joelende mensenmenigte zien tegen de Policia Nacional met een colonne busjes die zich terugtrekken, terwijl er geen Policia Nacional met busjes aanwezig zijn geweest bij het protest voor EZ. Het betreft de gebeurtenissen bij het hoofdkantoor van de politieke groepering La CUP. De Policia Nacional probeerde daar op eigen houtje, zonder huiszoekingsbevel van de rechter, binnen te komen. Leden van de partij en sympathisanten blokkeerden hen de toegang. Na een beleg dat ruim tien uur duurde en het huiszoekingsbevel uitbleef, droop de Spaanse politie af onder luid gejuich van het publiek. Openbaar aanklager Jaime Moreno laat weten dat de data en de locaties niet relevant zijn, daar hij alleen de ‘gewelddadige sfeer van het Catalaanse publiek die bij alle stemlokalen aanwezig was’ wil aantonen. Maar met een sfeer die door de advocaten van de verdediging doorgaans als feestelijk wordt gekenmerkt totdat de politie arriveerde, is een aanklacht van oproer of rebellie, waarbij volgens de Spaanse wet georganiseerd militair geweld moet zijn gebruikt met als doel de gevestigde orde omver te werpen, niet te onderbouwen. We zullen zien of het Spaans Hooggerechtshof daar ook zo over denkt. De laksheid van het OM, dat een jaar de tijd had om zich voor te bereiden op de belangrijkste rechtszaak in Spanje sinds decennia, lijkt er echter op te duiden dat ze het gevoel heeft de zaak reeds gewonnen te hebben.

Dezelfde video’s stuurde onderzoeksrechter Pablo Llarena op naar de rechtbank van Sleeswijk-Holstein om president Puigdemont uitgeleverd te krijgen. De Duitse rechtbank oordeelde toen dat Puigdemont geen geweld had gepleegd of daar aanzet voor had gegeven en wilde hem daarom niet uitleveren wegens oproer of rebellie.

De daaropvolgende dag was het de beurt van de verdediging om hun video’s te tonen. Afgezien van de beelden waar iemand een plastic stoel naar een ME-er gooit die vervolgens struikelt, zag de rest van Spanje voor het eerst wat de politie in de herfst van 2017 tegen haar eigen bevolking had uitgericht. De sterk gemanipuleerde en gepolitiseerde Spaanse pers heeft op de dag van het referendum en de dagen daarna amper de beelden van het politiegeweld aan de Spaanse bevolking getoond. Met de livestream video in de rechtszaal kon men daarom nu voor het eerst zien wat er werkelijk gebeurd is. Ook kan men in de rechtszaal er niet omheen dat de getuigenissen van de politie niet kloppen met de videobeelden. Iedereen herinnert zich nog wel de getuigenis van de politieofficier die beweerde dat het publiek altijd eerst het gerechtelijk bevel werd getoond en hen werd gevraagd om zich te verwijderen zodat de stembussen in beslag konden worden genomen. De video in de plaats Sant Iscle de Vallalta laat zien dat de ME met plexiglas schilden voor zich aan komen marcheren en de laatste meters hard rennen om het publiek, dat met hun handen omhoog staat, met hun schilden hardhandig omver te duwen. Er is niets te zien van het tonen van een gerechtelijk bevel of een waarschuwing vooraf.

Een andere video, gemaakt door een camera die een politie draagt, laat de opmerkingen horen die zij maken. De camera valt op een gegeven moment op de grond, maar blijft doorgaan met filmen. ‘Als we geen ribben gebroken hebben, dan scheelde het niet veel.’ Of: ‘We staken met de gummiknuppel er in alsof er geen volgende dag meer was.’ Een andere video laat de klap in het gezicht met een gummiknuppel zien die Alejandra Rayas kreeg zonder dat daar enige aanleiding voor was. De beelden van de politie in de bus vanuit een ander deel van Spanje op weg naar Catalonië zingend ‘A por ellos’ (‘Op tegen hen’, een strijdkreet uit de burgeroorlog) toont dat de politie weinig professioneel en proportioneel zou gaan optreden.

De video’s laten zien dat niet de Catalaanse bevolking gewelddadig was, maar de Spaanse politie, gesteund door de openbaar aanklager, de landsadvocaat en de volksaanklager VOX, de ultrarechts en fascistische partij die rechter Marchena ondanks de protesten van de verdediging in de rechtszaal toeliet als aanklagende partij. Op 15 Juni loopt het documentatie gedeelte van de rechtszittingen af en breekt het moment aan waarop de rechtbank het ‘Vist per a sentencia’ (De rechtbank heeft alles gezien om een oordeel te kunnen vellen) verklaart. De uitspraak wordt pas na de zomer verwacht. Al was het alleen maar om de schijn op te houden dat de veroordeling nog volledig geschreven moet worden, aldus advocaat van den Eynde.

Please follow and like us:
error

Harde veroordeling tegen Spanje door de Mensenrechtencommissie van de VN

(1130 woorden)

Nadat de burgerleiders Jordi Cuixart, Jordi Sànchez op 16 Oktober 2018 en vicepresident Oriol Junqueras en minister van BiZa Quim Forn op 4 November van dat jaar gevangen werden genomen, dienden hun advocaten een aanklacht in bij de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties. Deze Commissie stelde de ‘werkgroep tegen willekeurige gevangennemingen’ in werking om de zaak te onderzoeken. Aan het hoofd van deze werkgroep staat advocaat Ben Emmerson, die veel ervaring heeft met het leiden van rechtszaken met betrekking tot schendingen van mensenrechten.

Vandaag publiceerde de werkgroep haar conclusies. Alhoewel het geen bindend oordeel geeft waar Spanje verplicht is gehoor aan te geven, heeft dit rapport wel een zwaar gewicht in de gerechtelijke onderzoeken die door het Europese Hof van de Rechten van de Mens in Straatsburg zullen worden gedaan. Tot op heden heeft deze werkgroep tweemaal eerder Europese landen op haar vingers getikt. Het betroffen Frankrijk en Polen. Beiden gaven toen gehoor aan de ‘aanbevelingen’ van deze commissie en lieten hun gevangenen vrij.

Het rapport (in het Spaans) laat niets aan onduidelijkheid te wensen over en zij is zeer direct in haar oordeel. Emmerson verwoordde de conclusies op allesbehalve diplomatieke wijze, hetgeen gezien zijn positie zeer uitzonderlijk is.

Na diepgaand onderzoek van hoor en wederhoor concludeert de commissie dat de Catalaanse leiders om politieke redenen gevangen zitten en noemt de gevangennemingen daarom ‘arbitrair’. Het rapport vermeldt dat de Spaanse justitie samenwerkt met het OM en de politiek om de Catalaanse leiders in voorarrest te zetten en te veroordelen. Zij eist daarom dat Cuixart, Sànchez en Junqueras onmiddellijk vrijgelaten moeten worden. (Forn diende op dat moment geen aanklacht in bij deze commissie.) De staat moet hen schadevergoedingen betalen en andere acties ondernemen om de hun aangedane schade volgens internatonale normen te herstellen. Zij moet een diepgrondig, onafhankelijk onderzoek laten doen naar de tientallen schendingen van de fundamentele mensenrechten. De Catalaanse leiders werd onder andere het recht op vrije meningsuiting, het recht van protest en het recht van vrije vergadering ontzegt. De commissie concludeert dat de protestdemonstraties en het referendum volkomen vreedzaam waren. Bovendien schendt Spanje de veronderstelling van onschuldigheid en worden de Catalaanse leiders behandeld als misdadigers. Door hun preventieve gevangenneming hadden zij niet de mogelijkheid om zich op hun verdediging voor te bereiden, is er geen legitieme basis voor hun voorarrest en is deze maatregel buitenproportioneel. De Spaanse overheid moet binnen een termijn van zes maanden vermelden of zij de gevangenen heeft vrijgelaten en welke andere intitatieven zij heeft ondernomen die worden aanbevolen. De VN commissie zegt dat zij de ontwikkelingen op de voet zal blijven volgen.

Bij de presentatie in Londen zegt Emmerson dat Spanje de aanbevelingen kan negeren, maar uiteindelijk zal dat tot gerechtelijke veroordelingen door de internationale gemeenschap leiden en zal Spanje eindigen als een corrupte pariastaat binnen Europa. Ook zegt hij dat als de Spaanse president Sanchez wil tonen dat Spanje een democratie is die geregeerd wordt door de wet, hij per direct de politieke gevangenen moet vrijlaten. Zoniet, dan hebben de Europese instellingen geen andere keus dan tegen Spanje op te treden. Wanneer Sanchez eenmaal weer als president is aangesteld, zegt Emmerson, moet hij amnestie aan de gevangenen en de ballingen verlenen en samen met hen en een internationale bemiddelaar om de tafel gaan zitten om te onderhandelen.

Een tweede rapport van deze commissie is in aantocht over de Catalaanse politici, waaronder parlementsvoorzitster Carme Forcadell, die later (Mei 2018) gevangen werden gezet in afwachting van hun proces. Alles lijkt er op te duiden dat de conclusies daarvan in eenzelfde richting zullen wijzen.

Naar aanleiding van dit rapport vroeg de advocaat van Cuixart, Salelles, tijdens de rechtszitting aan rechter Marchena om de onmiddellijke vrijlating van zijn cliënt. Marchena zei hem dat een dergelijke aanvraag schriftelijk moet worden gedaan, wat Salelles direct na de zitting gedaan heeft. Verder ging deze farce gewoon door alsof er buiten de muren van het gerechtsgebouw, met name aan de andere kant van de Pyreneën, in Londen, niets gebeurd is. Nu de hoorzittingen zijn afgelopen, maken het OM, de landsadvocaat en de volksaanklager VOX hun definitieve eisen bekend. Zij blijven bij hun mening  die zij aan het begin van het proces hadden en klagen de Catalaanse leiders aan wegens oproer (waar volgens de wet militair en georganiseerd geweld voor nodig is) en geldmisbruik voor het houden van het referendum (wat door alle getuigen werd ontkent, inclusief de Spaanse regering). Ook blijft het OM, aangesteld door de socialistische minister Pedro Sanchez, bij dezelfde strafeisen, waarbij tegen Junqueras de hoogste straf van 25 jaar wordt gevraagd en de andere politici tussen de zeven en zeventien jaar.

De Spaanse politiek reageerde op het VN rapport dat de aanbevelingen van de VN commissie niet bindend zijn. Het lijkt er dus op dat zij er niet veel mee zal doen.

De Catalaanse president Quim Torra heeft officieel gereageerd op het rapport waarin hij alle internationale rechten die Spanje schendt nog eens opsomt. Ook heeft hij aangekondigd dat hij een gespreksronde zal houden onder de politieke partijen om eenheid te zoeken in een actie tegen het totalitaire optreden van de Spaanse staat.

Vandaag werd ook Raul Romeva uit zijn ambt als volksvertegenwoordiger in de Senaat gezet. Eenzelfde lot viel de drie Catalaanse leiders die gevangen zitten en voor het Congres gekozen waren vorige week te beurt. Zij werden allen op 28 April verkozen tot volksvertegenwoordiger en kregen toen de steun van ruim anderhalf miljoen Catalaanse kiezers. De Senaat en het Congres mogen hun leden slechts enkel en alleen uit hun ambt zetten indien het terroristen betreft die wapens en explosieven hebben gebruikt. Aangezien dit hier niet het geval is, is de uitzetting van de Catalaanse politici, zacht gezegd, van twijfelachtige aard.

Ook werd vandaag Carles Puigdemont, Catalaanse president in ballingschap, de toegang tot het gebouw van het Europese parlement in Brussel ontzegt met als excuus dat hij nog geen trouw aan de Spaanse grondwet heeft gezworden. Dit moet hij persoonlijk in Madrid doen, waarbij hij het risico loopt om direct gearresteerd te worden indien Spanje zijn juridische onschendbaarheid als EU parlementariër niet respecteert. Alleen parlementsvoorzitter Tajani en de parlementssecretaris Klaus Welle zijn gemachtigd om een EU parlementslid de toegang tot het gebouw te ontzeggen. Blijkbaar is dit gebeurd op aanvraag van de Ciutadans partij aan Tajani.

Het EU parlementslid Bauza van deze politieke groepering kon wel gewoon naar binnen om er zijn identiteitsbewijs als Europarlementariër op te halen.

Spanje probeert dus haar ondemocratische praktijken naar de Europese Unie uit te breiden om gekozen politieke tegenstanders uit te schakelen, net zoals zij in het Catalaanse Parlement, het Spaanse Congres en de Senaat heeft gedaan.

Gezien de recente ontwikkelingen heeft Spanje er blijkbaar niet veel moeite mee om als pariastaat te eindigen. Terug naar de armoede en de isolatie van het Franco tijdperk. En haar idealen, niet te vergeten.

Please follow and like us:
error

Twee hoogleraren ontkrachten in een halve middag de strategie van 200 politieagenten voor het Hooggerechtshof

De verklaringen van de specialisten dr. John Paul Lederach en dr. Jesús Castañar verzwakken de aanklager en ondergraven de beschuldiging van rebellie

(1450 woorden)

Josep Casulleras Nualart

Een student, een advocaat, een brandweer, een gepensioneerde, een ingenieur informatica, een grafisch ontwerper… Mensen die in de rechtszaal van het Hooggerechtshof zijn geweest waar de rechtszaak loopt tegen het onafhankelijkheidsproces en die vertelden over hun persoonlijke ervaringen toen ze op 1 Oktober 2017 gingen stemmen. De aanklagers wilden hen belachelijk maken, maar voor ieder van hen was het duidelijk dat ze gingen stemmen, want ze wisten dat ze daar recht op hadden, hoewel dit door het Constitutioneel Hof verboden was en dat er duizenden politieagenten naar Catalonië waren gekomen om dit te verhinderen. En velen van hen, velen die niet van plan waren om te gaan stemmen, zijn gegaan omdat ze zagen dat de mensen, hun medeburgers, door de politie werden mishandeld. Het politiegeweld weerhield de mensen er niet van om te gaan stemmen op 1 Oktober, het moedigde hen juist aan. En datgene wat men gedurende de drie maanden durende rechtszaak heeft willen aantonen als gewelddadige rebellie, werd vandaag op overduidelijke academische wijze ontkracht. De 200 politiegetuigen, maar vooral de openbaar aanklager met zijn oppervlakkige, koppige en bijna infantiele zienswijze over een politiek conflikt, of welk conflict dan ook, werden daarmee afgeschilderd als absurd. Vandaag getuigden de twee sociologen John Paul Lederach en Jesús Castañar, die met hun verklaring als specialisten het vreedzame karakter van de opkomst van die herfst bevestigden. Daarmee hebben ze het argument van het tribunaal van het veronderstelde geweld dat nodig is voor de uitspraak van rebellie, bemoeilijkt.

Het argument dat de Mossos d’Esquadra (Catalaanse politie) ten dienste zouden hebben gestaan voor de gewelddadige rebellie werd al vroeg in deze rechtszaak ontkracht. Het ‘geweld van de mensenmassa’ had tot nogtoe een tweezijdig karakter, welke door de politie en de kiezers op tegengestelde manieren werd uitgelegd. En wie moet men nu geloven? Maar vandaag begonnen de getuigenissen van de specialisten. Deze zullen kort duren en men voorziet dat de rechtszaak half juni afgelopen zal zijn, waarna het wachten is op de uitspraak. De specialisten die door de advocaat van Jordi Cuixart werd voorgedragen, wezen Marchena er even fijntjes op dat er in de lade van het Hooggerechtshof een uitspraak uit 2009 ligt die zegt dat burgerlijke ongehoorzaamheid in een democratische staat beschermt moet worden.

De aanklager van FAES* komt er niet uit
Het interessantste moment van de verklaringen van deze experts, autoriteiten in hun vakgebied, was gedurende de ondervraging van aanklager Jaime Moreno. Aan de ene kant van de getuigentafel zat John Paul Lederach, geschiedkundige en doctor in sociologie van de universiteit van Columbia (VS), emeritus hoogleraar over de opbouw van vrede aan het Joan B. Kroc instituut voor Internationale Vredesstudies van de universiteit Notre Dame in Indiana (Colorado, VS), auteur van een twintigtal boeken over onderricht voor de vrede. Hij heeft meegewerkt aan verschillende internationale onderhandelingen voor vrede in Latijns Amerika, Afrika en Azië. Is onder andere onderscheiden met de Martin Luther King Vredesmedaille. Naast hem zat Jesús Castañar, co-auteur van de specialistenstudie over de strategische analyse van het Catalaanse onafhankelijkheidsproces met betrekking tot de acties van Jordi Cuixart en Omnium Cultural en de niet gewelddadige weerstand. Castañar is socioloog aan de universiteit Complutense van Madrid en behaalde zijn doctorstitel in de geschiedenis aan de universiteit Castella – la Manxa. Hij heeft enkele boeken gepubliceerd met betrekking tot geweldloosheid. Zij worden geconfronteerd met Jaime Moreno, nu aanklager bij het Hooggerechtshof, voorheen bij Madrid en Oviedo, gedurende een periode adviseur van Alberto Ruiz Gallardón en hij is verbonden aan FAES.

Deze twee namen botsten deze middag in het Hooggerechtshof gedurende een zowel provocerende als groteske ondervraging door aanklager Moreno, die aantoonde welke ouderwetse ideeën hij heeft over het recht van protest.

– Wanneer men het heeft over het taalgebruik van de heren Sànchez en Cuixart zegt u dat zij opriepen tot vreedzaamheid. Ik lees de verklaringen waarin zij zeggen ‘we hebben meer mensen nodig’, ‘standvastigheid’, ‘geen stap achteruit’, ‘de staat komt net zo ver als wij toelaten’, ‘houdt stand, moed’, ‘Zij hebben ons de oorlog verklaard. We staan een dergelijke aanval niet toe’. Is dat vreedzaamheid?

– Jawel, vanuit niet-gewelddadig gedrag spreekt men bijna altijd over de twee dingen die men moet doen. Deze bewering komt van Barbara Deming die spreekt over de twee handen van niet-gewelddadigheid: eentje is standvastig in overtuiging en principes. Standvastigheid betekent dat men vooraan staat met standvastigheid en men de mensen oproept om in beweging te komen, om op te komen. De andere hand, zachter, blijft open om uit te nodigen voor gesprek, van overreding, en vooral om de ander in zijn waardigheid te laten. Het is niet atypisch om op te roepen voor een protestbijeenkomst, maar ten alle tijde op een vreedzame en niet-gewelddadige manier.

De conclusie van Lederach en Castañar in hun rapportage is dat de onafhankelijkheidsbeweging altijd vreedzaam en niet-gewelddadig is geweest. Dat heeft men kunnen zien in de herfst van 2017. Maar er was geen sprake van een geplande strategie van geweldloze ongehoorzaamheid. In alle gevallen brak de niet-gewelddadige weerstand op 1 Oktober uit zoals men nog nooit in Catalonië had gezien. Er was een grote dosis van improvisatie en logischerwijs gebrek aan ervaring bij een overgroot deel van de mensen die ‘s-morgens vroeg voor de stemlokalen stonden of die er de nacht hadden doorgebracht. En na enkele uren zaten zij op de grond met de handen in de lucht tegenover de ME’ers die zonder onderscheid gewelddadig tegen hen optraden.

In een dergelijke situatie is het begrijpelijk, onderbouwen de experts, dat er enkele geisoleerde incidenten plaats vinden en dat enkele stemmers de agenten uitschelden of dat zij reageerden op de slagen die zij kregen. Er waren honderdduizenden personen die zich in een dergelijke niet-gewelddadige situatie bevonden zoals ze nooit hadden meegemaakt en zij reageerden zoals ze moesten en konden. Aan de hand van de vragen van advocaat Benet Salellas vertelde Lederach: 1 Oktober was een voorbeeld van niet-gewelddadige weerstand. door het niet verlenen van samenwerking en het zich onthouden van geweld. Dat is de manier van burgerlijke ongehoorzaamheid op bewuste manier toegepast. Maar dit hier was van een ander niveau: men behield de houding van geweldloosheid, maar hier ontbrak de voorbereiding voor de meest gespannen situaties wanneer de politie arriveerde. Daar is een ander niveau van voorbereiding voor nodig. Voor hem is dat heel duidelijk: ‘Niemand ontving de politie met fysieke agressie of geweld. De ontvangst was zonder geweld. Maar er was wel sprake van incidenteel geweld na de gewelddadige acties van de politie.’

Lederach en Castañar geven een academische analyse. Manuel Marchena heeft op geen enkel moment geïnterrumpeerd of geprotesteerd. Het leek dat hij in het algemeen rustiger was dan vorige week. Zij beschrijven de gebeurtenissen van 1 Oktober ‘menselijk blok, gezamenlijk zitten, menselijke muur, het gezamenlijk zingen, de permanente wil om te praten’ die kenmerkend zijn voor wat men verstaat onder niet-gewelddadige weerstand. Dat wat de student, de advocaat, de brandweerman, de gepensioneerde, de informatica ingenieur, de grafisch ontwerper en velen meer deden op die regenachtige zondag wordt beschreven in de 198 punten van de niet gewelddadige strijd zoals dat werd gedefinieerd door doctor Gene Sharp, wereldwijd bekend intellectueel op het gebied van geweldloze weerstand. Met name Jordi Cuixart en Jordi Sanchez zijn leiders in niet-gewelddadige context, de wil om gewelddadig gedrag te isoleren. ‘Cuixart is voor ons een voorbeeld van geweldloos leiderschap op zeer belangrijke sociale momenten’, zeiden ze.

Maar de FAES aanklager Jaime Moreno bleef het niet begrijpen. Hij stond op het punt om te vragen of het roepen om standvastigheid geen gewelddadige actie is. Het ligt nu in de handen van de rechters wie er gelijk krijgt en of ze waarde hechten aan de jurisprudentie van hun eigen rechtbank, aan de uitspraak van het Hooggerechtshof 480/2009 van 22 Mei die ze ergens in een lade hebben liggen en die zegt: “Burgerlijke ongehoorzaamheid kan worden beschouwd als een legitieme manier voor onenigheid met de staat. Een dergelijke actie maakt deel uit van een ideologie of denkwijze die niet door een democratische staat ter discussie kan worden gesteld.’

Nawoord
De dag na de verklaring van deze twee hoogleraren riep aanklager Javier Zaragoza luitenant van de Guardia Civil met nummer C57393S op als onafhankelijk deskundige. Deze had echter eerder getuigt op voorstel van de aanklager en toonde toen duidelijke partijdigheid en een minachting voor de aangeklaagde burgerleider Jordi Sànchez. Toch probeerde het OM hem opnieuw te ondervragen als onafhankelijk deskundige en het Hooggerechteshof stond dit toe. Pas na de protesten van de drie advocaten van de verdediging, Andreu van den Eynde, Marina Roig en Olga Arderiu, gaf rechter Marchena toe en stopte de verklaring waarna de Guardia Civil de rechtszaal moest verlaten.

*FAES is de denktank van Partido Popular, met als voorzitter ex-president Aznar

 

Please follow and like us:
error

Gevangen politici in het Spaanse Congres en Senaat

(840 woorden)

Op 28 April vonden in Spanje vervroegd algemene verkiezingen plaats. De Catalaanse vicepresident en gevangene Oriol Junqueras, de gevangen ministers Jordi Turull en Jordi Rull en de voorzitter van de burgerbeweging ANC, Jordi Sànchez, werden verkozen tot leden van het Congreso de los Diputados. De eveneens gevangen Catalaanse minister van Buitenlandse Zaken Raul Romeva werd gekozen tot lid van Cámara de Senadores, de Spaanse Senaat.

Hoogleraar constitutioneel recht Javier Pérez Royo schrijft dat zij direct na de bekendmaking van het verkiezingsresultaat op de de avond van 28 April vrij hadden moeten worden gelaten en dat het gerechtelijk proces had moeten worden opgeschort. De wet schrijft voor dat vanaf het moment de senatoren en volksafgevaardigden gekozen zijn, zij zonder enige uitzondering juridische onschendbaarheid genieten. Alleen het Congres en de Senaat, of haar bestuur met voorzitter, kunnen deze onschendbaarheid opheffen. Het Hooggerechtshof, de enige die een gerechtelijk proces kan voeren tegen senatoren en congresleden, moet in zo ‘n geval toestemming vragen aan het Congres of de Senaat. Royo is erg duidelijk: Wanneer de wet zegt ‘zonder enige uitzondering’, dan kan er ook geen enkele uitzondering gemaakt worden. Ook niet dat het proces reeds begonnen is of dat de gekozen politici reeds in voorarrest zitten. Bovendien vind hij dat de Catalanen nooit in voorarrest hadden mogen worden gezet. Volgens hem zal het Europees Hof voor de Rechten van de Mens daar het Hooggerechtshof voor veroordelen. Met het excuus dat het proces reeds vergevorderd is en de beklaagden reeds voor hun verkiezing in voorarrest zaten, houd het Hooggerechtshof de gekozen Catalaanse leiders echter gevangen en gaat zij onverminderd door met het gerechtelijk proces tegen hen zondar dat daar zij toestemming aan het Congres en de Senaat heeft gevraagd. De hoogste rechtbank in Spanje begaat daarmee een illegaliteit, die door andere juristen als wetsfraude wordt bestempeld.

De rechtbank van het Spaanse koninkrijk waagt het echter niet om met haar beslissingen veranderingen aan te brengen in de gekozen geometrie van de Senaat en het Congres. Daarmee zou de invloed van de gerechtelijke macht op de politiek te duidelijk zijn. Iets wat Pablo Llarena, de onderzoeksrechter van dezelfde rechtbank, wel heeft bekokstooft bij het Catalaanse Parlement. Het Hooggerechtshof moest dus, tegen haar zin in, de politici tijdelijk vrij laten om hun geloofsbrieven op te halen en om aan de eerste zitting van de Senaat en het Congres deel te kunnen nemen. Dit levert ongehoorde beelden op die een democratie onwaardig is. De gevangen Catalanen werden geboeid in auto ‘s van de Guardia Civil, dit keer gewone personenauto ‘s en zonder het circus van sirenes, naar de gebouwen van het Congres en de Senaat gebracht. De auto ‘s doken de parkeergarages in waar de gevangenen van hun boeien werden ontdaan en overgedragen aan politie in burgerkleding. Eenmaal binnen in het Congresgebouw werd hen ieder contact met de pers geblokkeerd en konden zij niet met hun fractieleden vergaderen. Alleen tijdens de plenaire vergadering in de vergaderzaal van het Congres en de Senaat hadden zij de bewegingsvrijheid die het een volksvertegenwoordiger toehoort. Er vonden begroetingen en omhelzingen plaats met partijgenoten en leden van andere partijen. Maar er zijn ook blikken te zien van diepe haat en afgunst door leden van de unionistische partijen. De blik van de leider van Ciutadans, Albert Rivera, spreekt boekdelen. Ook ontmoeten de gevangenen hier de parlementsleden van de ultra rechtse en fascistische partij VOX. Dit keer niet als hun aanklagers van de rechtbank, maar als collega ‘s van het Congres van Afgevaardigden.

Bij de oprichtingsvergadering moeten de parlementsleden en senatoren worden ingezworen. Het viel Raul Romeva als eerste de beurt om dit te doen in de Senaat. Op de vraag: ‘Zweert of belooft u trouw aan de Spaanse grondwet?’ Was zijn antwoord: “Tot aan de uitroeping van de Catalaanse Republiek en altijd trouw aan vrijheid, gelijkheid en broederschap. Als politieke gevangene en me door de wet verplicht, beloof ik dat.” Zijn collega gevangenen en de andere leden van de Catalaanse onafhankelijkheidspartijen ERC en JxCAT deden hun beloften met vergelijkbare woorden. Na de eerste belofte schreeuwden de leden van de unionistische partijen en maakten kabaal om de uitspraken onhoorbaar te maken. Maar het is gezegd en nu voor iedereen in Spanje duidelijk: er is een politiek conflict dat niet vanzelf zal verdwijnen. Zelfs na meer dan anderhalf jaar voorarrest en de dreiging van 25 jaar gevangenisstraf helpen niet om de politieke ambities te onderdrukken. De Catalanen blijven stemmen voor hun onafhankelijkheid. De Europese verkiezingen zullen dit bevestigen indien Junqueras en president in ballingschap Carles Puigdemont voor het Europese Parlement worden gekozen. Er is dan geen Spaans Hooggerechtshof die de vrijheid en de rechten van de gevangenen en ballingen kan weerhouden. Spanje heeft een probleem dat haar bestaan in gevaar brengt. Maar ze heeft dat zelf, helemaal alleen, veroorzaakt en gevoed door het te negeren, met haar politiegeweld, onderdrukkingen en rechtsvervolgingen. Als de Catalaanse politieke partijen dezelfde eenheid behouden zoals zij in de Senaat en het Spaanse Congres deze dagen toonden, dan is er niemand binnen en buiten dit koninkrijk die de geboorte van een nieuwe onafhankelijke Republiek kan tegenhouden.

Please follow and like us:
error

Criminele organisatie

Spanje is geen Turkije

Empar Moliner

(460 woorden)

Het delict van ‘criminele organisatie’ is bedacht voor drugssmokkel en terrorisme. In Spanje was er een dergelijke criminele organisatie, opgezet door de Staat: de GAL (1). Nu worden de directeuren en het bestuur van de Catalaanse radio en TV3 beschuldigd van een criminele organisatie, op eenzelfde manier waarop de politici en burgerleiders worden beschuldigd van oproer en opruiing. “Spanje is niet zoals Turkije” blijft men ondanks alles op de televisies van het koninkrijk zeggen. Het is in ieder geval zeker dat het niet is zoals Groot Brittanië.

In Spanje heersen een handvol rechters (of zij worden beheerst). Dat de Openbare aanklager ‘beslist’ om deze personen aan te klagen als een criminele organisatie, kan leiden tot wat er gebeurde met Sandro Rosell (2) of wat er momenteel met de politieke gevangenen gebeurd. Ze zetten een llarena (3) voor je op en ze beschuldigen je van wat er in hun hoofd op komt, gebaseerd op politierapporten die, ik weet niet in Turkije maar in Groot Brittanië zeker, nooit als bewijs op zich zouden worden toegelaten. Op zijn hoogst zouden deze aanleiding zijn voor verder onderzoek. Eenmaal aangeklaagd voor wat het hen lijkt, kunnen ze in voorlopige hechtenis worden gezet. In werkelijkheid, dient dit systeem om wie dan ook voor twee jaar op te sluiten indien ze daar zin in hebben. Al dit soort weinig Europese willekeur gebeurt alleen aan de zijde van de onafhankelijkheidsbeweging. Geen enkele nazizoon die luchtdrukkogels afschiet tegen een raam zal ooit worden opgesloten in zijn dorp, zoals dat gebeurt met de activiste Tamara Carrasco omdat zij een maskertje van Jordi Cuixart droeg (4). Wanneer degenen die op de onafhankelijkheidsbeweging schieten van deze beweging zelf waren geweest, dan zouden zij nu allang voor terrorisme zijn opgesloten. Het gaat er om om de onafhankelijkheidsbeweging in al haar gelederen, die breed wordt gedragen, bang te maken. Sociale leiders, politici, directeuren van de media, activisten,… Misschien ontbreekt er nog een leraar of een acteur. Een gevarieerd menu die je alle lust doet verliezen om nog iets te proberen. Het probleem is dat we verkiezingen blijven winnen. Maar daar kan ook nog wel iets aan geregeld worden. Door middel van het verlenen van toestemmingen. (5)

1 De GAL was een politie eenheid gedurende de jaren ’80 onder de socialistische regering van Felipe Gonzales. Deze executeerden 27 verdachten van de ETA.

2 Rosell, Ex-voorzitter van FC Barcelona, zat bijna twee jaar lang in voorlopige hechtenis op verdenking van belastingfraude. Uiteindelijk was er geen enkel bewijs daarvoor en werd hij vrij gelaten.

3 Vernoemd naar de onderzoeksrechter Llarena die de Catalaanse leiders gevangen zette

4 Voorzitter van Omnium Cultral en sinds 16 Oktober 2017 in voorlopige hechtenis.

5 De Centrale Kiescommissie verbiedt dat de gevangen en in ballingschap verkerende politici mee kunnen doen met de TV debatten voor de Europese- en gemeenteraadsverkiezingen.

Please follow and like us:
error

De meest beschamende dag van het gerechtelijk proces

De grote misstap van Marchena

44ste hoorzitting

door Josep Casulleras Nualart

(1770 woorden)

Op januari 2010 zat Arnalo Otegi (Baskische politicus) in de beklaagdenbank omdat hij aan een eerbetoon van de ETA had meegedaan. Rechter Ángela Murillo vroeg hem:

– Veroordeeld u met klem het geweld van ETA?
– Ik wil daarop niet antwoorden
– U wilt niet antwoorden, he?
– Nee
– Prima, net zoals ik al gedacht had. U kunt vertrekken.

Otegi werd voor twee jaar gevangenis veroordeeld. Toen hij in beroep tegen de uitspraak ging bij de Audiencia Suprem, werd de uitspraak tenniet gedaan vanwege de uitspraak ‘net zoals ik al gedacht had’. Door de uitspraak had Murillo aangetoond dat zij partijdig was. Desalniettemin werd Otegi in de zaak Bateragune door precies dezelfde rechter voor zes en een half jaar gevangenisstraf veroordeeld. Na lange tijd, toen hij zijn straf had uitgezeten, kreeg Otega gelijk van het Europese Hof voor de Mensenrechten dat hij geen eerlijk proces had gekregen. Dit Hof oordeelde dat aangetoond was dat de rechter partijdig was vanwege haar uitspraak ‘net zoals ik al gedacht had’.

Vanochtend ondervroeg advocaat Benet Salellas de filosofe Marina Garcés als getuige voor de verdediging van Jordi Cuixart. Salellas wilde haar vragen wat voor boodschap zij wilde overbrengen op de persconferentie van de organisatie ‘En Peu en Pau’ (‘Op Vreedzame Voet’). Het betreft een persconferentie die de openbaar aanklager in zijn aanklacht noemt, maar rechter Manuel Marchena verhinderd hem dit.

– Nee meneer Salelles. De boodschap die de getuige op een persconferentie wilde brengen interesseert de rechtbank niet
– De conferentie wordt in het schrijven van de aanklacht genoemd
– Nee, nee, nee, het interesseert niet, meneer Salelles. Als u een andere vraag heeft, formuleert u die. En als u het er niet mee eens bent, tekent u protest aan.
– Ik teken protest aan wegens de indruk van onverdedigbaarheid en de continue schendingen van fundamentele rechten.
– Cooooorrecte…
РMevrouw Garc̩s, u spreekt over angst. In welke zin praat u over angst?
– Nee meneer Salelles. U heeft niet begrepen dat percepties die de getuige heeft over wat ze voelde of welke ze niet meer voelde juridisch niet relevant is. Als u een andere vraag hebt, stelt u hem. Als zij op hetzelfde betrekking hebben, haar gevoelens, over angst of geen angst, et cetera, kan deze niet gesteld worden. Heeft u nog een andere vraag?
– Als de rechtbank me geen vraag laat stellen, dan stel ik geen vraag meer.
– Correct, veel beter

Het ‘net zoals ik al gedacht had’ van Angela Murillo naar ‘veel beter’ van Manuel Marchena. Zou een zo overduidelijk partijdige houding van een rechter de reden kunnen zijn dat de rechtszaak nietig wordt verklaard? En het betreft niet alleen dit geval: gedurende dagen, weken, zien we in toenemende mate een prikkelbaar gedrag van Marchena. Dit bereikte zijn hoogtepunt toen hij tegen advocaat Marina Roig zei: ‘U vergist zich in de strategie van de verdediging’. De advocaten waren met stomheid geslagen door het commentaar van de rechter. In de rechtszaal zeiden ze niets daarover, afgezien van de verbaasde blikken. Maar in de wandelgangen toonden ze zich diep beledigd. Een onpartijdige rechter is één van de dingen die het Hof in Straatsburg onderzoekt wanneer de zaak daar terecht komt. En een detail kan van fundamentele aard zijn, zoals we gezien hebben in de zaak van Otegi.

Garcés trok een gezicht van verbazing en keek naar achteren. Ze begreep niet wat er gebeurde. Want dit was het einde van haar getuigenis, waar Marchena zich brutaal en het meest cynisch dan ooit tegen haar had gedragen. Tot en met haar belachelijk maken over de antwoorden die Salelles haar onttrok. Deze liet haar verklaren, bijvoorbeeld, dat zij enkele Decima graden koorts had op de ochtend van 1 Oktober. Waarop Marchena haar toewierp dat haar Decima niemand interesseerde, ook al was dit de reden dat zij daarom niet naar een stemlokaal van het referendum kon gaan.

En de angst. Het tribunaal maakt het niet uit of Marina Garcés angst voelde. Maar Montserrat del Toro, de justitiële secretaris die de huiszoeking verrichtte op 20 September bij het ministerie van EZ, kon vrijblijvend en tot in detail uitleggen over de angsten die ze had beleefd als gevolg van de roepende en zingende mensenmenigte beneden op straat. De behandeling die de getuigen krijgen is bevooroordeeld, afhankelijk of deze worden voorgedragen door de aanklager of de verdediging. Deze is agressief, on-overwogen en soms beledigend wanneer de getuige details verteld die Marchena en de rechtbank niet interesseren en vervolgens beschouwen als irrelevant. Ondanks dat zij dit wel zijn en zelfs door de aanklager in zijn aanklacht worden beschreven. De reacties van Marchena tonen in eerste instantie duidelijk welke kant van de realiteit hij wil zien.

Dit hebben we gezien aan de behandeling die de advocaat uit Manresa, Lluís Matamala, krijgt. Hij had van tevoren schriftelijk gevraagd om in het Catalaans verklaren. Het antwoord van de magistraat destilleerde grote minachting voor Matalamala en het Catalaans.

– Mag ik u een vraag stellen, edelachtbare?
– Nee, u bent hier om te..
– Ik heb een schriftelijke aanvraag ingediend..
– Ja..?
– om in het Catalaans te kunnen antwoorden.
– U bent jurist, niet?
– Ik ben advocaat
– Ik neem aan dat u artikel 231 van de organieke wet van de juridische macht kent. Ik wijs u daar op. U kunt geen andere interpretatie aan dit artikel verlenen zoals u doet in uw schrijven. U bent een derde partij. De enigen die dat kunnen doen zijn de beschuldigden en de verdediging. U zult in het Spaans antwoorden. Als u niet in het Spaans antwoorden wilt, dan is dit erg gemakkelijk: u staat op, neemt de juridische gevolgen van uw weigering om te verklaren en we zijn klaar.

Matamala probeert zijn instelling te verduidelijken dat hij de vragen wel wil beantwoorden. Marchena sluit zijn microfoon af. Rechter Martínez Arrieta, rechts van Marchena, altijd al zo gevoelig, maakt nerveuze bewegingen. Er is een heer in de zaal die dingen wil vertellen die we niet willen horen. Juan Ramon Berdugo, heleaal rechts, kan ook niet meer met deze getuige en zit te draaien op zijn stoel. Marchena dreig Matamala met disciplinaire maatregelen en straffen. De rechter is zo furieus dat hij de getuige verplicht om zijn aantekeningen van tafel weg te halen, net zoals hij gedaan heeft bij Marina Garcés. Ook wat dit betreft verschil in behandeling: zij kunnen geen gebruik maken van hun aantekeningen, de anderen wel. Opnieuw partijdigheid.

Ondanks alles wat er is gebeurd, ondanks de houding van Marchena die het recht van de advocaten van Cuixart beperkt, maakte het tribunaal ‘s-middags enkele overwegingen bekend tegenover de journalisten die het proces van het Hooggerechtshof volgen. Het bericht dat door de persdienst van het Hooggerechtshof werd verstuurd, verbaasde iedereen, journalisten en advocaten. Het Hof vermeld haar ‘diepe ergenis over de strategie van de verdediging deze ochtend en het gedrag van de getuigen en de advocaten.’ Bovendien beschouwt het Hof dit ‘als onacceptabel en een provocatie tegen het tribunaal. Het gedrag grenst aan de limiet van de gedragscode van advocaten.’ Zie hier de realiteit: de rechtbank heeft de verdediging van de politieke gevangenen in een kooi gevangen. Er is geen enkele marge. De rechter stelt zelfs de strategie van de advocaten ter discussie.

Wanneer de zaak uit de hand loopt
We hebben gesproken over de irritaties van Marchena van de afgelopen weken. Hier heeft zeker de situatie van de politieke gevangenen die op 28 April werden gekozen voor de Senaat en het Congres aan bijgedragen. Het Hooggerechtshof heeft een delicate zaak. Want het betreft de fundamentele rechten van Junqueras, Sànchez, Rull en Turull als volksvertegenwoordigers in het Congres en Romeva als gekozen senator. Hij heeft dit opgelost zoals was te voorzien: door de aanvraag voor hun onmiddellijke vrijlating te weigeren waardoor zij volledig hun rechten als afgevaardigden, als juridisch on-schendbaren, kunnen uitvoeren. Hij heeft de aanvraag geweigerd waarin het Congres moet beslissen of de berechting van alle vijf afgevaardigden kan door blijven gaan en dat de rechtszaak moet worden opgeschort totdat dit is opgelost, zoals de juridische strafwet voorschrijft. Niets van dit alles: het antwoord was te voorzien. Maar zij heeft bijgedragen aan de irritatie van Marchena die weliswaar verhindert dat enkele advocaten een strategie ontwikkelen zoals deze dat wilden, maar tegelijkertijd ziet hij ook dat de controle hem ontslipt.

Want hij heeft een bijzondere rechtszaak die nooit tot hier had mogen komen. Na zoveel vormfouten bij het gerechtelijk vooronderzoek en zoveel schendingen van fundamentele rechten. Een rechtszaak waarin bijna tweehonderd Spaanse politie en Guardia Civil ongelofelijke dingen hebben verteld, in letterlijke zin; dingen die men niet geloven kan. Zij toonden een kneuzing aan een vinger als een ernstige verwonding en een bloedstollende toewijding tegen een rebellerende menigte vol van haat. Ze gingen zo ver dat het gooien van yoghurt en het werpen van blikken van haat beschreven als ware het beschuldigende en strafbare feiten. En dit alles met de koelbloedigheid van Marchena en de andere leden van het tribunaal die van alles aantekeningen maakten.

Nu zijn de getuigen van de verdediging aan de beurt. Alles is verdacht als onbelangrijk. Nu, precies op het moment dat er mensen komen die de gehele politieke, persoonlijke en emotionele complexiteit tonen van de gebeurde feiten in de herfst van 2017, is een groot gedeelte van hun getuigenissen ‘niet interessant voor het tribunaal’. Nu er getuigen verklaren die, eerst vooraf gepland, en vervolgens ongeremd geweld hebben moeten doorstaan, toont de rechter een totaal gebrek aan gevoel voor menselijkheid en hoe hoorzittingen van een rechtszaak moeten worden gevoerd. Vandaag verklaarden getuigen die de tientallen getuigenissen van de politie van de afgelopen weken tot een schande maken. Mensen zoals Jordi Pesarrodona uit Sant Joan de Vilatorrada, op gruwelijke manier mishandeld op 1 Oktober met stokslagen op de testikels, als duidelijke wraak omdat hij op 20 September met zijn clownsneus op naast een Guardia Civil ging staan. Zoals Joan Badia, burgermeester van Callús, tegen de grond gegooid door een ME-er toen hij met hem wilde praten. Magdalena Clarena, bij wie de Guardia Civil haar pols brak in Fonollosa. Of zoals Jordi Meca, in de maag geschopt met de punt van een laars bij de school Escola Mediterrània door enkele ME-ers van de nationale politie. En Santiago Guerra bij wie enkele ribben werden gebroken door een schop bij de school Escoles Pies in Barcelona… En speciaal de jonge vrouw Esther Raya, die met een breekbare stem verteld en met nog een blik van de schrik in de ogen, zich tot in detail de politie herinnert ‘die kwamen om pijn te doen’ op de trappen van de school Pau Claris in Barcelona. Er waren geen video ‘s nodig want al deze getuigen beelden de meest schaamteloze gebeurtenissen met hun woorden opnieuw uit, op de meest schaamteloze dag van deze rechtszaak die reeds sinds Februari loopt.

Please follow and like us:
error

De Spaanse kiescommissie frustreert het TV debat over de EU verkiezingen

(590 woorden)

Nog geen tien dagen geleden werd de Centrale Kiescommissie in Spanje (JEC) teruggefloten door de rechter dat Carles Puigdemont, welke in Ballingschap in Waterloo verblijft, het recht heeft om mee te doen met de Europese verkiezingen. Puigdemont eiste het directe aftreden van de JEC en dient een aanklacht bij justitie in omdat zij uit politieke motieven getracht hadden hem van de Europese verkiezingen af te houden. Zoals te verwachten was blijven alle leden van het JEC vastgeroest op hun stoel zitten en weten we onderhand ook hoe snel de Spaanse justitie ingrijpt wanneer het haar belieft. Kortom, er gebeurde helemaal niets.

Ook ex-vicepresident Oriol Junqueras, deze zit al meer dan een jaar in voorlopige hechtenis, stelt zich kandidaat voor het Europese Parlement. In deze hoedanigheid had hij het JEC gevraagd om door middel van een videoconferentie vanuit de gevangenis met het televisiedebat van de Catalaanse TV3, dat gisteravond plaats vond, mee te doen. Puigdemont had tevoren te kennen gegeven dat hij met dit debat niet mee zou doen indien Junqueras hem dit werd geweigerd. In Waterloo had men echter reeds alle voorbereidingen voor de videoconferentie getroffen. Het idee was dat zijn minister van gezondheid, Toni Comín welke tevens aldaar in ballingschap verblijft, eventueel zijn plaats zou innemen. Om kort te zijn: het JEC heeft in al haar wijsheid besloten dat Junqueras niet aan het televisiedebat kan deelnemen. Als reden geeft zij op dat de zaal in de gevangenis van waaruit hij zou spreken, om tien uur ‘s-avonds reeds gesloten is. Bovendien oordeelde de JEC dat Comín, een volkomen vrij man in geheel Europa met uitzondering in Spanje waar hij direct zal worden gearresteerd, ook niet met het verkiezingsdebat mee mag doen.

Een andere kandidaat van de lijst van Puigdemont, Aleix Sarri, nam de plaats van Comín gisteravond in. Bij de opening van het debat zei hij dat men deze situatie van censuur en onderdrukking niet kan normaliseren. Daarom had hij besloten om niet met het debat mee te doen en verliet de studio. Hij vroeg excuses aan de TV3 organisatoren van het debat en aan het publiek dat zij niet geïnformeerd kunnen worden hoe de lijst ‘Samen voor Europa’ denkt over  de verschillende thema ‘s die behandeld zouden worden. Hij overhandigde de gespreksleider een pendrive met de toespraak van Puigdemont. Ook de leider van ERC die Junqueras vertegenwoordigde, had een video van hem meegenomen. De video van Junqueras werd tijdens de uitzending getoond.

Het is de tweede maal in zeer korte tijd dat de Spaanse Kiescommissie de internationale burgerrechten van de kandidaten voor de Europese verkiezingen schendt. In verband met de Spaans-nationale verkiezingen, schend ook het Spaans Hooggerechtshof de rechten van Junqueras. Bij deze verkiezingen op 28 April werden hij en drie andere gevangen Catalanen gekozen tot leden van het Spaanse Congres en de Senaat. De wet schrijft voor dat de leden hiervan juridische immuniteit genieten. Alleen het Congres en de Senaat kunnen oordelen of haar leden gerechtelijk vervolgd kunnen worden. Junqueras en zijn medegevangenen die verkozen werden, hadden daarom direct nadat de uitslag bekend werd gemaakt vrij gelaten moeten worden. Maar het Hooggerechtshof doet alsof haar neus bloed: zij weigert hen vrij te laten en gaat gewoon met de hoorzittingen door. Junqueras en zijn collega gevangenen kunnen onder politiebegeleiding hun geloofsbrieven in het Congres ophalen en worden daarna naar de gevangenis terug gebracht. Gezien de toenemende beperkingen die de advocaten van de verdediging worden opgelegd en de ronduit schofferende behandeling door het Hooggerechtshof tegen hen en hun getuigen, lijkt het er op dat de rechters er niet geheel gerust op zijn.

Please follow and like us:
error

Machtswisselingen binnen Catalonië

(825 woorden)

Binnen de Spaanse grenzen is Catalonië één van de meest rijke autonome gebieden. De rijkdom is niet te danken aan natuurlijke bronnen, want die zijn er, op een enkele zoutmijn na, amper. Ook heeft het land geen koloniaal verleden waaruit zij haar rijkdom heeft kunnen putten. De centen worden er op traditionele wijze verdiend door hard werken, handel en industrie. In de tweede helft van de negentiende eeuw keken de Catalanen hoe de industriële revolutie in Frankrijk, Groot Brittannie en Duitsland zich ontwikkelden, terwijl men in de rest van Spanje nog een eeuw lang zich voornamelijk bezig bleef houden met het hoeden van geiten. Om het mentaliteitsverschil zo maar even plastisch uit te drukken. Op een enkele uitzondering na, is de economische kracht van Catalonië voornamelijk te danken aan kleine en middelgrote bedrijven. De grote bedrijven en de financiële instellingen die beursgenoteerd staan, de zogenaamde IBEX35 bedrijven, hebben hun ontstaan en groei vaak te danken aan de steun van het Franco regiem. Dit is nog duidelijk merkbaar in de krachten die economisch de dienst uitmaken, zoals werkgeversbonden en de Kamer van Koophandel in Barcelona. Zo stond deze Kamer van Koophandel pal achter de opschorting van de Catalaanse autonomie, de zogenaamde grondwetsartikel 155, als reactie op het referendum over de onafhankelijkheid.

Hoewel de Kamer van Koophandel in Barcelona weinig bekendheid geniet, heeft zij grote invloed op de economische instituten. Zo stelt zij de voorzitters aan van de handelsbeurs (Fira), Toerisme, de haven van Barcelona en het vliegveld El Prat. Daarnaast heeft zij grote invloed in het Comité van Vliegtroutes, welke de nationale en intercontinentale vluchten vanaf vliegveld Barcelona bepaalt. (Altijd een heet hangijzer en een bron van conflicten met het vliegveld van Madrid.) Daarnaast is de voorzitter van de Kamer van Koophandel in Barcelona ook vicevoorzitter van de Spaanse Kamer van Koophandel. De Kamer van Koophandel in Barcelona is als het ware de kroon van de Spanje, of in ieder geval een diamant daarin.

Haar bestuur wordt gedeeltelijk democratisch gekozen, maar het systeem is er zo op gericht dat het oude regiem van de IBEX35 er de dienst blijft uitmaken. Het parlement van dit orgaan bestaat uit zestig leden, waarvan er veertig kunnen worden gekozen door de bedrijven zelf. Veertien andere bestuursleden betalen voor hun zetel met een jaarlijkse som van 75.000 Euro, een bedrag dat alleen bedrijven van een bepaalde omvang kunnen ophoesten. Vier andere bestuursleden worden direct door de werkgeversbonden ‘Foment de Treball’ en ‘Pimec’ aangesteld. Weliswaar heeft iedere kleine zelfstandige of bedrijf stemrecht voor dit bestuur, maar er wordt weinig kennis gegeven aan de verkiezing, laat staan campagne gevoerd. Daarnaast kon, tot voor kort, de stem alleen persoonlijk in Barcelona of per post worden uitgebracht. Er is daardoor altijd weinig animo voor deze verkiezingen geweest. Bij de laatste verkiezing in 2010 werden de  stemmen die per post waren uitgebracht door de rechter ongeldig verklaard. Het betrof  80% van de in totaal 7000 stemmen. Op deze manier werd de samenstelling en de voorzitter van het bestuur bepaald door slechts 900 stemmen. Om de deelname te verhogen, heeft men vanuit de samenleving er op aangedrongen om deze verkiezing ook elektronisch mogelijk te maken.

Bij de opschorting van de Catalaanse autonomie bleek voor de zoveelste keer dat de grote, unionistische bedrijven de dienst op economisch gebied in Catalonië uitmaakt. Als reactie hier op heeft het ANC, de burgerbeweging voor de Catalaanse onafhankelijkheid, een team van kandidaten voorgesteld en grote bekendheid gegeven aan de verkiezing. Deze vond afgelopen dagen plaats en in totaal brachten 17.000 bedrijven hun stem uit, nog steeds slechts 4% van de stemgerechtigden. Het nieuwe bestuur bestaat nu uit 32 leden die voorgesteld werden door het ANC. Van de resterende 8 verkiesbare zetels zijn er 6 die ook in het voordeel van het Catalaanse de onafhankelijheidsbeweging zijn. Daarnaast kunnen ook 3 à 4 van de 20 betaalde zetels bezet worden door Catalaanse bedrijven. Er is nu een absolute meerderheid in het bestuur dat het Catalaanse bedrijfsleven vertegenwoordigd en die voor de onafhankelijkheid van Catalonië is. Na tientallen jaren met een bestuur van IBEX35 bedrijven heeft er dus een grote omwenteling plaats gevonden binnen één van de belangrijkste machtsstructuren. Op eenzelfde manier werkt het ANC aan veranderingen binnen de beroepscolleges (zoals het college van advocaten, artsen, architecten, ingenieurs, etc) en de universiteitsbesturen.

Daarnaast ontmoedigd het ANC gebruik te maken van de IBEX35 bedrijven. Met het project ‘Eines de País‘ (Gereedschappen van het Land) organiseert zij beurzen en braderiën waar Catalaanse alternatieven voor (financiële) dienstverlening, telefoon, Internet, gas, (zonne)energie en coöperatieven voor voedingsproducten zich presenteren. Het gaat hierbij niet om een boycot van Spaanse producten, maar om de promotie van lokale bedrijven en coöperatieven die doorgaans veelzijdiger en klantvriendelijker zijn, om te beginnen door de communicatie en etikettering van de producten in de eigen taal. In eerste oogopslag lijken deze veranderingen weinig politieke gevolgen te hebben, maar intern is Catalonië aan het veranderen. Op weg naar een nieuwe, eigen koers.

Nawoord
Zoals te verwachten was dient de meest conservative tak van de IBEX35 bedrijven, welke nog slechts 3 van de 40 zetels bezetten, bij de rechter een aanklacht in om de verkiezing ongeldig te laten verklaren.

Please follow and like us:
error

Puigdemont kandidaat EU parlement

(440 woorden)

De Spaanse Centrale Kiescommissie, welke bestaat uit acht rechters van het Hooggerechtshof en vijf hoogleraren in het recht, oordeelde onlangs dat de Catalaanse president Puigdemont in ballingschap niet mee mag doen met de Europese verkiezingen. De commissie oordeelde hierover sterk verdeeld: de voorzitter, vicevoorzitter en twee stemgerechtigden van dit orgaan vonden dat hij wel degelijk mee mag doen als kandidaat voor het Europese Parlement. Maar enkele haviken hadden er de meerderheid en vonden uit politieke overwegingen dat Puigdemont van zijn fundamentele rechten moest worden onthouden. De advocaat van Puigdemont, Boye, ging in beroep bij de administratieve rechtbank in Madrid. Deze rechtbank vond dat zij niet gemachtigd was om hierover te oordelen en schoof de zaak door naar het Spaanse Hooggerechtshof. Tegelijkertijd publiceerde het Openbaar Ministerie dat Puigdemont het recht had om zich kandidaat te stellen voor de Europese verkiezingen. Nadat de wettelijke termijn verstreken was, oordeelde dit Hof dat zij niet bevoegd was en speelde de zaak weer terug. In het schrijven ‘adviseert’ het Hooggerechtshof dat Puigdemont het recht heeft om met de verkiezingen mee te doen. Vierentwintig uur later viel het oordeel van de lagere rechtbank dat Puigdemont in zijn recht stond om kandidaat voor het EU Parlement te zijn.

Als reactie hierop maakte Puigdemont bekend dat hij de Kiescommissie zal aanklagen wegens machtsmisbruik. Door haar arbitraire beslissing die om politieke motieven werd genomen, heeft zij geprobeerd dat Puigdemont zich niet kandidaat kon stellen en bemoeilijkt zij hem om de campagne en de verkiezingen voor te bereiden.

De politieke partijen Partido Poular (PP) en Ciutadans (C’s) beweren echter dat hij voor justitie op de vlucht is en rebelleert tegen het Spaanse gezag. Zij gingen in beroep bij het Constitutioneel Hof. Deze wees de beroepszaken echter unaniem af, want alleen de betrokken partij, in dit geval Puigdemont, kan in beroep tegen een uitspraak gaan. Dit fundamenteel juridisch beginsel hadden de politici van de PP en C’s echter nog niet begrepen.

Ondanks het lamentabele spectakel van de Spaanse justitie door het heen en weer toeschuiven van de beroepszaak (geen enkele rechter wilde blijkbaar zijn vingers branden aan deze hete aardappel), is het voor het eerst dat de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging haar gelijk krijgt bij de Spaanse justitie. Deze voelt zich nauwlettend in de gaten gehouden nu de Europese instituten direct betrokken worden bij het Catalaanse conflict. En dat is precies de reden waarom Puigdemont in de race is als volksvertegenwoordiger voor het Europese Parlement. Het Catalaanse conflict, waarbij EU lidstaat Spanje internationale verdragen en fundamentele mensenrechten schenden, is een Europese kwestie. Daarnaast zijn de Catalanen niet bang voor democratie. Helaas kan dat niet van hun politieke opponenten worden gezegd.

Please follow and like us:
error