Bezoek aan Brussel

photo_2017-11-03_18-07-30

Op zes december is het een nationale feestdag in Spanje: de viering van het in werking treden van de grondwet waar in 1978 over werd gestemd in een referendum. Er was toen een grote meerderheid voor deze grondwet.

Met het stemmen in het referendum voor deze grondwet waren veel ongeregeldheden. Tijdens de verkiezingscampagne, twee weken voor het stemmen, veranderde de kiescommissie het criterium voor de kiesgerechtigden. Ook tijdens het stemmen waren er veel ongeregeldheden. Uit analyses achteraf schat men dat er toendertijd meer dan een miljoen stemmen meer zijn uitgebracht dan mogelijk was. Van een ‘democratische garantie’ was dus nauwelijks geen sprake.

Een verandering doorvoeren in de grondwet is een zeer grondige en langlopende aangelegenheid. Of tenminste, dat zou het moeten zijn. Er is in het spaanse Congres een meerderheid van 75% nodig om een verandering goedgekeurd te krijgen. Sinds het in werking treden van deze grondwet is zij slechts één maal veranderd. Dit was op aandringen van de EU om het begrotingstekort grondwettelijk vast te leggen. De verandering vond plaats dankzij een onderonsje van de PP en PSOE, de twee grootste partijen, en in een weekend door een zogenaamd koninklijk decreet.

De Partido Popular, momenteel de regeringspartij van Rajoy, was in die tijd fel gekant tegen deze grondwet. Nu gebruikt zij dezelfde grondwet te kust en te keur voor haar eigen doeleinden. Het Constitutioneel Hof is opgericht om uitspraken te doen over nieuwe wetten die zijn aangenomen. Deze uitspraken zijn in principe bindend, maar er is geen orgaan of methode dat de uitspraken kan afdwingen. In 2015 werd het karakter van dit Hof grondig gewijzigd. De regering van Rajoy voerde een decreet uit waarin het Hof gerechtigd is politici direct uit hun functie te ontheffen indien zij uitspraken van dit Hof naast zich neerleggen. De veroordeelde politici hebben daarin geen mogelijkheid om zich te verdedigen. Het Hof veranderde dus van een administratieve rechtbank tot een strafrechtbank, zonder de daarbij benodigde garanties zoals het in een rechtstaat behoort. Deze verandering werd ad hoc doorgevoerd met het oog op het onafhankelijkheidsproces in Catalonië en is sterk bekritiseerd door de Europese commissie van Venetië. De leden van dit Hof worden door de twee grootste politieke partijen aangesteld. Hierdoor is het Hof sterk gepolitiseerd.

De Catalanen stemden indertijd met een meerderheid van zo’n 90% voor de spaanse grondwet. Zij hoopten toen dat dit het eind van het militaire regiem zou zijn en een begin van een volwaardige democratie zou worden. Heden ten dage wil een groot gedeelte van de Catalanen onafhankelijk van spanje worden. Zij willen dus af van deze grondwet daar gebleken is dat er met deze grondwet weinig is veranderd, afgezien van de schijn van een democratische rechtsstaat.

De noodgedwongen jaarlijkse vakantie om de spaanse grondwet te ‘vieren’ gebruiken veel Catalanen dit keer om naar Brussel af te reizen. Zij zullen daar hun legitieme president Puigdemont zien. Maar wat belangrijker is, zij zullen bovenal hun onvrede uiten tegen de Europese Unie, met name de Europese Commissie onder leiding van Jaen-Claude Juncker. De Unie laat de Catalanen in de steek en geeft aan de spaanse president Rajoy alle vrijheid om te voorkomen dat Catalonië onafhankelijk zal worden. Zelfs indien daar een democratische meerderheid voor is. Spanje schendt hierbij de fundamentele mensenrechten en burgerrechten op grote schaal. En de EU doet niets, zegt niets. Ondanks dat de mensenrechten en burgerrechten het fundament vormen van de Europese Unie.

En dat laten de Catalanen niet op zich zitten. Zij gaan dus in grote getalen naar Brussel om hun ongenoegen op 7 December te uiten, waaronder schrijver dezes. Er zijn op moment van dit schrijven 50.000 inschrijvingen. Zij gaan met gehuurde chartervluchten en bussen. Anderen gaan op eigen gelegenheid. Gezien de precaire arbeidscondities in spanje, is dit voor veel Catalanen een rib uit het lijf. Maar zij preferen om hun ongenoegen te uiten over de grove schendingen van hun rechten en om hun wens tot onafhankelijkheid bekend te maken bij de hoogste Europese instanties, boven een vakantie of ander plezier.

President Puigdemont heeft deze dagen in een interview vermeld dat hij het een goed idee zou vinden dat de Catalanen in een referendum zouden kunnen stemmen over het Europese lidmaatschap. Zelf is hij pertinent voorstander van het EU lidmaatschap. Maar gezien het ondemocratisch gehalte van de EU en haar houding voor het onderdrukken en vervolgen van de Catalanen door spanje, is het enthousiasme bij veel Catalanen voor de EU sterk verminderd. Het argument waar de spaanse president Rajoy en zijn ministers altijd mee dreigen: “een onafhankelijk Catalonië zal nooit lid kunnen worden van de EU, want spanje zal haar vetorecht gebruiken”, wordt hem hiermee ontnomen. Hij noemde zo’n referendum dan ook grote waanzin. Maar dat zijn we inmiddels al gewend van president Rajoy: het spaans nationalisme heeft een grote allergie voor stembussen en democratie in het algemeen.

Please follow and like us:

Staat van beleg

photo_2017-11-03_18-07-30Zonder dat het officieel is, is er in Catalonië duidelijk sprake van de staat van beleg. Officieus, niet officieel. Anders zou de spaanse regering van president Rajoy de toestemming van het Congres nodig hebben. Maar daar is geen meerderheid voor, dus doet president Rajoy het op officieuze manier.

In deze staat van beleg heeft Rajoy, geheel tegen de spaanse grondwet en het Catalaans Statuut in, de legitieme regering in Catalonië van president Puigdemont ontslagen, het Catalaanse Parlement ontbonden en verkiezingen uitgeschreven voor 21 December. Ondertussen regeert een niet-democratische bestuur van Partido Popular bonzen op de ministeries. Een partij die slechts voor 8% wordt gesteund door de Catalaanse bevolking. De staat van beleg en het opleggen van bestuurders van zijn regering is daarom niets anders dan een authentieke staatsgreep.

Het gevangen zetten van de leiders van de burgerorganisaties ANC en Omnium Cultural, die altijd op voorbeeldig vreedzame en democratische manier gelobbyd hebben voor een onafhankelijk Catalonië, en de halve regering die democratisch werd gekozen om dit doel te realiseren, is een heuse staatsgreep tegen de rechtsstaat.

De aankomende verkiezingen laten zien dat de scheidsrechter, de kiescommissie die bestaat uit leden gekozen door PP, C’s, PSOE en Podemos (welke allen tezamen een minderheid in Catalonië hebben), partijdig is en de Catalaanse overheidsinstituten niet respecteert. Zo wordt het publieke TV kanaal in Catalonië, TV3, verboden om te spreken over ‘de president en regering in ballinschap’, de ‘lijst van de president’, of over de ‘gevangen vicepresident en ministers’. In plaats daarvan moet de publieke media het hebben over ex-president en ex-ministers, daar zij uit hun functie zijn gezet. Ook het woord ‘ballingschap mag niet door de journalisten worden gebuikt, daar deze geen vastomlijnde betekenis zou hebben en de luisteraar of kijker kan mislijden. In Catalonië is iemand voor het leven president en wordt na beëindiging van zijn regeerperiode nog altijd zo aangesproken. Dit geld voor president Jordi Pujol, president Montilla, president Maragall, maar mag volgens de kiescommissie niet zo zijn voor president Puigdemont. De publieke media zouden anders hun ‘objectiviteit’ verliezen. De kiescommissie legt haar eigen regels op. Puur censuur.

Evenzo heeft het stadhuis van Barcelona een groot spandoek moeten verwijderen met de tekst ‘Vrijheid voor de politieke gevangenen’. Dergelijke spandoeken hangen in geheel Catalonië op allerlei (overheids)gebouwen wegens de gevangenschap van de leiders van de burgerorganisaties ANC en Omnium, van de vicepresident en zeven ministers en voor de president en vier ministers die gedwongen in België verblijven omdat ze, met recht, denken dat ze in spanje geen eerlijke rechtszaak krijgen. De redenering van de kiescommissie is, op aanvraag van de extreem rechtse partij Ciutadans (C’s) die hiertegen aangifte deed, dat er politieke partijen met de verkiezingen meedoen die het in vrijheid stellen van deze gevangenen in hun regeerprogramma hebben staan. Het stadhuis zou daarom met deze spandoek geen neutraliteit uitstralen, zoals zou moeten behoren voor een overheidsinstelling. Indien er een spandoek zou hangen met: ‘gerechtigheid’ en er zou een politieke partij zijn die vraagt naar een meer rechtvaardige samenleving, dit met grote waarschijnlijkheid ook verboden zou worden door de kiescommissie daar dit een politieke visie is. Zelfs de gele verlichtingen van de fonteinen, zoals op Plaça Catalunya, wordt door de kiescommissie verboden. Het ziet er naar uit dat de kleur geel bijzonder populair gaat worden onder een bepaalde groep Catalanen.

In staat van beleg waarin de spaanse minister van BZ een speciale website heeft geopend “om de aangiftes van haat te vergemakkelijken in de huidige context van het Catalaanse conflict”. (Misschien dat enkele Nederlandse lezers dit herkennen toen Geert Wilders een dergelijke site opende tegen moslims. Hij werd toen gerechtelijk vervolgd voor deze actie. En terecht: zoiets roept op zichzelf al op tot haat, in dit geval tegen Catalanen.) Opeens heeft de Nationale Politie blijkbaar ontdekt hoe een auteur van een Twitter achterhaald kan worden. Tot nogtoe was dit niet mogelijk daar iedere aangifte bij de politie van haat of doodsbedreiging niet werden geaccepteerd omdat het ‘onmogelijk is twitteraars te achterhalen en te vervolgen’. Zo stelt de moslim activiste Míriam Hatibi (in Catalaans). In de afgelopen maand zijn zes Twitteraars gearresteerd. Zij worden aangeklaagd voor aanzet tot haat omdat zij kritieke geluiden tegen de politie of over politici zouden hebben geuit. (Trouwens, volgens de spaanse wet kan geen aanzet tot haat gedaan worden tegen de politie, daar dit alleen kan wegens geloof, afkomst, politieke voorkeur of ras. De politie wordt niet gekenmerkt door een van deze karakteristieken.)

In een sfeer waarin leraren gerechtelijk worden vervolgd omdat ze aan jonge kinderen van uitleggen wat er gebeurde op de dag van het referendum op 1 Oktober. Veel kinderen zagen het politiegeweld met eigen ogen, waren net als veel volwassenen in shock, maar konden het natuurlijk niet begrijpen over het hoe en waarom. De leraren legden op didactische manier uit waarom de Nationale Politie en Guardia Civil de mensen hadden getrapt, geslagen of wat dan ook, met als gevolg meer dan duizend gewonden. Acht van deze leraren zijn door ouders, werkzaam bij de politie of Guardia Civil, aangeklaagd wegens indoctrinatie en aanzet tot haat tegen de Guardia Civil.

Een staat van beleg waar tussen de 5000 en 10.000 manschappen van de Nationale Politie en de Guardia Civil afkomstig vanuit geheel spanje al sinds eind September in Catalonië vertoeven. Hun vertrek is al vele malen uitgesteld. Voorlopig blijven ze nu tot na de verkiezingen. Dezelfde manschappen die de bevolking sloegen, trapten en hun botten braken bij het referendum op 1 Oktober, zullen haar nu beschermen bij de verkiezingen van 21 December? Of zijn ze iets anders van plan, bijvoorbeeld in het geval dat de onafhankelijkheidspartijen de verkiezingen zullen winnen?

En dan hebben we nog het officieuze of niet-geuniformeerd geweld: groepen falangisten die te kust en te keur mensen op straat aanvallen en fysiek mishandelen omdat ze een teken van Catalanisme dragen of gewoon hun taal spreken. En de politie, die in haar vrije tijd  zich ook schuldig heeft gemaakt aan dergelijke praktijken, kijkt toe en doet niets.

Hoe kan men onder deze omstandigheden, waarin fundamentele burger-en mensenrechten worden geschonden, met politici in de gevangenis of in ballingschap, met de dreiging om te worden aangeklaagd indien men zich verkiesbaar stelt, met de dreiging van (politie)geweld, met toenemende onderdrukkingen, en met een een partijdige kiescommissie, hoe kan men zo vrije en eerlijke verkiezingen houden? En de verkiezingscampagne is nog niet eens begonnen.

Please follow and like us:

Het is koud (in de gevangenis)

photo_2017-11-03_18-07-30Jordi Sanchez, tot voor kort president van de burgerorganisatie voor onafhankelijkheid, het ANC, wordt aangeklaagt voor oproer en zit daarom reeds ruim een maand in voorlopige hechtenis. Hij stelt zich verkiesbaar voor de komende verkiezingen op 21 December en staat als tweede op de lijst van president Puigdemont, Junts per Catalunya (Samen voor Catalonië). Hij heeft daarom aan het Constitutionele Hof gevraagd om te worden vrijgelaten, zodat hij vrijelijk aan de verkiezingscampagne kan meedoen. De advokaat van Sanchez stelt dat met zijn gevangenschap fundamentele burgerrechten worden geschonden. Ook heeft de rechter haar objectiviteit verloren door de stelling van de openbaar aanklager zonder enig bewijs te accepteren dat Sanchez vluchtgevaarlijk zou zijn. Indien het het Constitutionele Hof weigert hem vrij te laten, dan zijn alle mogelijkheden van beroep binnen de spaanse justitie uitgeput en kan hij een aanklacht bij het Europees Hof van Justitie doen.

Dat het geen plezier is om in de gevangenis te verblijven, blijkt uit de brief die Jordi Sanchez schrijft. Hij zegt dat er geen verwarmingsradiatoren in de cellen en de rest van de gevangenis zijn, afgezien van de ruimtes voor familiebezoek en de gespreksruimten met zijn advokaten. “Nu de kou is ingetreden in de gevangenis van Soto del Real, liggend aan de voet van het gebergte Serra de Madrid, dragen we altijd thermische hemden en jassen.” Jordi Cuixard schreef al eerder dat hij in zijn kleren slaapt. De beide Jordi’s verblijven in dezelfde gevangenis, maar zij zijn gescheiden in aparte vleugels en kunnnen alleen in de kapel met elkaar in contact komen. Er wordt door hen veel gebeden de laatste tijd.

Please follow and like us:

Hoe de rechter denkt over..

photo_2017-11-03_18-07-30

‘De gezamelijke strategie van al deze activiteiten, perfect op elkaar afgestemd met het plan van een criminele organizatie, was de oorzaak dat het referendum op 1 Oktober werd gehouden en de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring daarna.’

Dit schrijft de rechter van het Audiencia Nacional, Carmen Lamela, in haar rapport voor het overdragen van de rechtszaken tegen de leiders van de burgerorganizaties ANC en Omnium, Jordi Sanchèz en Jordi Guichart, en tegen de zeven Catalaanse ministers naar het Hooggerechtshof, het Tribunaal Suprem. Bij deze criminele organisatie voegt zij ook het parlementsbestuur, onder leiding van de presidente van het Catalaanse Parlement, Carme Forcadell, en leden van de Catalaanse politie, de ambtenaren bij de Catalaans informatica dienst, het CTTI welke gewoonlijk de persoonlijke gegevens van de kiesgerechtigden en de kiesresultaten bij verkiezingen verzorgt (en dus ook voor het referendum van afgelopen 1 Oktober), en Diplocat, de Catalaanse ‘diplomatieke dienst’ en handelsdelegaties met haar vertegenwoordigingen over geheel de wereld. De rechter is er van overtuigd dat de politici en de ministers die democratisch gekozen zijn zodat er een meerderheid in het Catalaanse Parlement kwam om over de toekomst van Catalonie te beslissen, regeren heet dat, en een flink deel van het Catalaanse ambtenarenapparaat, een strak georganiseerde criminele organisatie is met een zeer complexe en hierarchische structuur van leiders en uitvoerders. In haar rapport voegt zij een compleet blokschema toe hoe de organisatie in elkaar zou zitten. Bovendien denkt zij dat de voorbeeldig vreedzame en democratische burgerbewegingen, die de afgelopen zes jaren op 11 September miljoenen mensen op de been hebben gebracht om te vragen voor onafhankelijkheid via een referendum, dienst doen als ideologische adviseurs van deze organizatie. Daarom vind zij nu dat het onderzoek van deze rechtszaak moet worden overgedragen naar het Tribunaal Suprem en moet worden samengevoegd bij de andere zaken wegen opruiing en oproer die er reeds lopen.

Een week daarvoor had zij dit inzicht nog niet en verdedigde rechter Lamela nog met hand en tant dat haar rechtbank, de Audiencia Nacional, deze rechtszaken moest behouden toen rechter Pablo Llarena van het Tribunaal Suprem aan haar vroeg om de zaak aan hem over te dragen. Tijdens of na het weekend is zij blijkbaar rigoureus van mening veranderd.

De spaanse hoofdaanklager, Maza, was ook ronduit tegen de overdracht van de rechtszaken naar het Tribunaal Suprem. Maza was vorige week naar een conferentie in Buenos Aires, Argentinie, toen hij een nierontsteking opliep. Hij kreeg koorts, werd opgenomen in een ziekenhuis en overleed vorig weekend. Na zijn overlijden is geen autopsie gedaan omdat het ‘een natuurlijke dood betrof’. Tot nu toe leek mij niets verdacht aan het plotseling overlijden van Maza. De ommezwaai van rechter Lamela brengt dit sterfgeval in een geheel ander daglicht. Het lijkt of zij zich onder druk gezet voelde.

De afgelopen twee jaren hebben hebben er 14 overlijdensgevallen plaatsgevonden onder verdachte omstandigheden. Het betreft politici van de PP partij, haar financieel boekhouder, getuigen in de Gürtel fraude zaak, een bankier en andere figuren met een hoge sociale status in de spaanse samenleving. Zij stierven door zelfmoord (5), een ongeluk (4) of een ‘natuurlijke’ dood.

Please follow and like us:

dreiging van gewelddadig politie-en legeroptreden op 27 Oktober

photo_2017-11-03_18-07-30

Afgelopen week maakte de vicepresidente van de onafhankelijkheidspartij ERC, Marta Rovira, bekend dat op 27 Oktober, de dag dat het Parlement stemde voor de Catalaanse Republiek, er betrouwbare en bevestigde berichten waren dat de Guardia Civil op het punt stond een bloedbad aan te richten onder de mensenmenigte die voor het Parlementsgebouw stonden en zij het Parlement, het regeringspaleis en de ministeries gewelddadig wilden bezetten, met als doel om te doden. Dit was de reden van president Puigdemont om de verwezenlijking van de Republiek op te schorten en uit te wijken naar België.

Dit is een zeer ernstige beschuldiging en men zou er daarom goed over na moeten denken alvorens deze te uiten. Het is lastig om de bedreiging van geweld door de Guardia Civil te bewijzen, daar er geen schriftelijk document bekend is dat het kan bevestigen. Er waren rond die tijd echter genoeg aanwijzingen en zij kwamen uit betrouwbare bronnen. Laten we de feiten even nagaan.

De regering van president Rajoy en de PP partij ontkennen, in alle kleuren deze bedreiging. Zij noemen de bewering laster-en campagnetaal van de onafhankelijkheidsbeweging in de aanloop naar de verkiezingen van 21 December. Gezien de ernst van de beschuldiging, is dit niet verbazingwekkend.

De spaanse minister van defensie, Dolores de Cospedal, heeft echter naar aanleiding van het onafhankelijkheidsproces in Catalonië bij herhaling gezegd dat het leger paraat staat om ‘de democratische rechtsstaat te beschermen’. Op 12 Oktober sloot zij zelfs het ingrijpen van het leger niet uit om de onafhankelikheid van Catalonië te voorkomen. Hiermee gaf zij dus aan dat het leger ook voor binnenlandse bedreigingen tegen ‘de democratische rechtsstaat’, oftewel spaanse burgers, zou kunnen worden gebruikt. De woordvoerder en vicesecretaris van de PP, Pablo Casado, hoopte op de sterfdag van de Catalaanse president Lluís Companys (hij werd in 1940 door het leger gefusilleerd) dat president Puigdemont niet op dezelfde manier zou eindigen. Deze PP politici deinzen in ieder geval niet terug om, direct of indirect, te dreigen met dodelijk geweld.

De eerste die publiekelijk melding maakte van de dreiging van ongekend geweld, was president Carles Puigdemont zelf. Hij deed dit op 31 Oktober, kort nadat hij naar Brussel was uitgeweken. Letterlijk zei hij “Deze regering had er voor kunnen kiezen dat de ambtenaren gedwongen waren om fideel te blijven aan de regering en een dispuut te beginnen over de hegemonie“. Puigdemont bedoeld hiermee dat hij de Mossos d’Esquadra had kunnen bevelen om de politici en de bevolking tegen het geweld van de Nationale Politie en Guardia Civil te beschermen. De Mossos d’Esquadra, een politiecorps, zijn niet voorbereid op gebruik van geweld tegen een gewapende legerpolitie, wat de Guardia Civiel is. Hoewel hij het woord doden niet letterlijk in de mond nam, kon worden afgeleid dat hij dit wel zo bedoelde.

Het politiegeweld op 1 Oktober en de gevangenneming van de twee leiders van de burgerorganisaties ANC en Omnium, hadden al plaats gevonden toen Puigdemont zijn beslissing nam om de Catalaanse Republiek uit te roepen. Hij nam ‘nominaal’ politiegeweld, het slaan van burgers met de wapenstok en alles wat we op 1 Oktober gezien hebben, en het risico om de gevangenis in te moeten, voor lief. Toch week Puigdemont en zijn gehele regering plotseling uit naar Brussel en trokken zich af van de openbare administratie. Er moet dus een zeer ernstige reden zijn geweest voor deze grote ommezwaai.

Pas toen vorige week  Marta Rovira, in een interview op radio RAC1, meldde over de dreiging van dodelijk geweld door de Guardia Civil op 27 Oktober, ontkende de regering van Rajoy en de PP politici de aantijging. Rovira vertelde dat de Catalaanse ombudsman, Ribó, dit in een vergadering van de regeringsleiders op 26 Oktober had meegedeeld. Ribó noemde als bron de onderhandelaars bij dit conflict, de bisschop van Barcelona (Omella), en de president van Baskenland (Urkullu). De namen van de onderhandelaars tussen de Catalaanse en spaanse regeringen waren op dat moment niet publiekelijk bekend. Bij navraag door Vilaweb wilde Omella nog ontkennen nog bevestigen. Urkullu zweeg in alle talen. De parlementariër en populaire protestzanger Lluis Llach zei dat hij bij die vergadering aanwezig was en bevestigde wat Marta Rovira beweert, alhoewel hij zich niet herinnert het woord ‘doden’ gehoord te hebben.

Begin vorige week publiceerde het blad Interviú een uitgebreid artikel dat vermelde dat speciale eenheden van de Guardia Civil in en om Barcelona, met name op het vliegveld El Prat de Llobregat, gestationeerd zijn. Het betrof aanvalstroepen die vanuit helikopters en riooltunnels gebouwen kunnen binnenvallen. Het artikel verteld dat de Guardia Civil met 300 man het plein voor het Parlement met de manifestanten wilden ‘schoonvegen’ en dat de speciale eenheden het Parlement wilden binnenvallen. Interviú noemt niet haar bronnen voor dit artikel.

In een interview met Vilaweb legt journalist Jesús Rodríguez van de krant la Directa, en gespecialiseerd in veiligheidsvraagstukken, uit welke militaire bewegingen er waren waar te nemen in die periode. Hij kan bevestigen dat in de week voor de onafhankelijkheidsverklaring gedurende lange tijd militaire helikopters en een vliegtuigje boven de steden Manresa, Girona, Reus en Lleida vlogen om deze uitgebreid te fotograferen en in kaart te brengen. Diezelfde week vlogen twee privé vliegtuigjes, afkomstig uit centraal Europa, over Catalonië om deze in kaart te brengen. Het is onbekend wie deze vliegtuigjes had gecontracteerd. Er waren speciale eenheden op het vliegveld van Barcelona om in geval van weerstand het Parlement en het Regeringspaleis te bestormen. Zij wachtten op bevel van de spaanse regering. Rodríguez heeft geen geschreven documenten die dit bevestigen, maar staat garant voor zijn bronnen. Daarnaast was er hogere activiteit gesignaleerd in de kazerne Sant Climent Sescebes, Alt Empordà. Politieeenheden die daar normaal gestationeerd zijn, trokken er weg, gebouwen werden schoongemaakt en een vleugel werd voorbereid voor nieuwe manschappen van het leger. Ook de kazerne Bruc, middenin Barcelona, werd voorbereid voor het herbergen van nieuwe manschappen. In nabijgelegen kazernes van Aragon, met name in de provincie Saragossa, arriveerden manschappen, materiaal en wapens. “Dit zijn objectieve gegevens, geen meningen. Iets anders is de geloofwaardigheid van bedreiging met geweld en welke berichten van de spaanse regering af kwamen om te laten zien hoe ver zij wilde gaan.” Zegt Rodríguez.

Luís Garicano, leider van de partij Ciutadans en gedoogpartner van de regering van Rajoy, zei in open bewoordingen dat er doden hadden kunnen vallen.

Tot slot, de 5000 a 10.000 man Nationale Politie en Guardia Civil (het precieze aantal is geclassificeerd als staatsgeheim) die naar Catalonië kwamen om het stemmen voor het referendum te stoppen, zijn er nog steeds aanwezig. Zij verblijven op drie cruise schepen in de haven van Barcelona en in hotels. Hun vertrek is uitgesteld, voor de zoveelste keer, tot na de verkiezingen van 21 December.

Naast de dreiging van de aanwezigheid van deze politiekorpsen, zijn er de vele juridische vervolgingen van burgers, ambtenaren en gekozen politici, waaronder 714 burgermeesters. Deze situatie maken vrije verkiezingen onmogelijk en is een reëele bedreiging voor Catalonië om te realiseren indien de onafhankelijkheidspartijen winnen, namelijk het implementeren van de reeds uitgeroepen Catalaanse republiek. Rajoy roept weliswaar heel vaak en hard dat hij de verkiezingsuitslagen van 21 December zal respecteren, maar hij eist ook van de onafhankelijkheidspolitici dat zij de grondwet en andere wetten moeten respecteren. Anders gezegd, hij bedoeld daarmee dat zij respect voor de grondwet moeten hebben zoals deze wordt geïnterpreteerd door de door hem aangestelde openbaar aanklagers en rechters. Bij deze interpretatie staat de spaanse eenheid boven alles, ook boven de democratische wil van een volk. En, zoals de grondwet stelt, het leger staat garant voor deze eenheid. Het voorbeeld bij uitstek van spaans nationalisme.

De militaire dreiging in Catalonië was, en is nog steeds, zeer reëel.

Please follow and like us:

Artikel Nederlands Dagblad: ‘Spanje een democratische rechtsstaat?’

photo_2017-11-03_18-07-30In het Nederlands Dagblad las ik een artikel, geschreven door Aad Kamsteeg, dat Catalonië geen recht op zelfbeschikking zou hebben omdat het binnen Spanje, een EU lidstaat en dus een democratische rechtsstaat, al een verregaande vorm van autonomie heeft. Bovendien wordt in dit artikel getwijfeld of de Catalanen wel een volk of natie vormen. Ik ben het oneens met deze stelling en heb een weerwoord naar dezelfde krant geschreven. Het is vandaag gepubliceerd.

Please follow and like us:

Nasleep van de terroristische aanslag

photo_2017-11-03_18-07-30Afgelopen 17 Augustus vond in de namiddag een terroristische aanslag plaats op de Ramblas, in het hartje van Barcelona. De avond ervoor had er een vreemde explosie plaats gevonden in een chalet in Alcanar, nabij Tarragona. Het chalet was volledig verwoest. Men vond er meer dan honderd flessen butaangas en later werden de resten van twee doden gevonden. Uit de gasanalyses direct na de explosie bleek dat men een explosief aan het voorbereiden was dat typisch door terroristen van het IS worden gebruikt. Bij nader (DNA) onderzoek bleek dat één van de slachtoffers de imam uit het dorpje Ripoll, genaamd Abdelbaki Es Satty, was. Hij had daar een aantal jonge mannen en jongens geronseld, waarvan één minderjarige, die de aanslagen zouden uitvoeren. Blijkbaar waren zij van plan om de Sagrada Familia, de kathedraal van Antoni Gaudi, op te blazen,

Als gevolg van de aanslag voerde de Mossos d’Esquadra controles uit op de Catalaanse wegen en aan de grenzen. Dankzij het alerte en professionele optreden van de Catalaanse politie rolden zij de gehele terroristische bende in 24 uur op. Het hoofd van de Mossos, Josep Trapero, was de held. Er werden deze nazomer T-shirts gedragen met zijn portret en zijn typisch half spaans, half Catalaanse uitspraak “Bueno, pues molt bé, pues adiós”. Dit was zijn reactie op een (NRC) journalist die boos uit een persconferentie wegliep omdat Trapero de in het Catalaans gestelde vragen in dezelfde taal beantwoordde.

Direct na de aanslag op 17 Augustus suggereerde de spaanse pers, beginnend bij de krant El Periodico een half uur na de aanslag, dat de Mossos een aanwijzing van de CIA voor een aanslag hadden genegeerd. (Een onmogelijkheid omdat een intelligentiedienst alleen communiseert met andere intelligentiediensten van bevriende staten, nooit met een regionaal politiecorps.) Dit was de start van een campagne om de Mossos zwart te maken waaruit zou moeten blijken dat Catalonië zichzelf niet als onafhankelijke staat kan besturen en uit afgunst omdat de Guardia Civil geen bijdrage had geleverd bij het voortijdig ontdekken van de aanslag en het achterhalen van de daders.

Afgelopen week maakte de spaanse intelligentiedienst (een oxymoron) CNI via de krant El Mundo bekend dat Es Satty een bekende van hen was geweest. In eerste instantie werd hij een vertrouweling van de CNI genoemd, maar dit werd kort na publicatie gecorrigeerd als ‘bekende’. Es Satty stond in contact met IS terroristen in de gevangenis van Castelló, waar hij zijn straf als drugssmokkelaar uitzat, en daar waarschijnlijk diende als informant voor de CNI. Om onduidelijke redenen werd hij na zijn straf niet het land uitgezet, zoals dat moet. De CNI zegt dat zij hem daarna uit het oog verloor. Es Satty werd ook gevolgd door de Guardia Civil wegens zijn mogelijke terroristische contacten, maar zij konden niets vinden. Toen Es Satty zich als imam in Ripoll wilde vestigen, werden de Mossos d’Esquadra niet door de Guardia Civil over zijn crimineel verleden en mogelijke terroristische contacten geïnformeerd. Toen de Mossos zochten naar informatie over hem omdat hij zich wilde inschrijven in Ripoll, kregen zij alleen informatie via een informeel contact uit België omdat Es Satty geprobeerd had zich in Vilvoorde te vestigen. Dit werd hem daar wegens zijn crimineel verleden geweigerd.

Alles is nog zeer onduidelijk. Feit is dat de verschillende politiecorpsen in spanje en de intelligentiedienst slecht met elkaar communiceren. Dat was al gebleken uit de aanslagen in Madrid van 2014. Daar is sindsdien geen enkele verbetering in gekomen. Zeker niet nu er in deze zaak ook een andere partij, de Catalaanse politie, bij is betrokken. Mogelijk werd de imam door Spanje betaald voor zijn diensten aan de CNI. Dat hij na 2014 uit het oog werd verloren en dat de Mossos niet werden geïnformeerd over zijn verblijf in Catalonië, is op zijn minst een blijk van grove nalatigheid.

Als reactie op deze bekendmaking van het CNI, zei de Catalaanse president Carles Puigdemont: ‘Een staat die de bedenker van een terroristische aanval als vertrouweling bij de politie heeft, ken geen grenzen.’ Carles Puigdemont, week uit naar België omdat er een serieuze dreiging was dat de Guardia Civil en het spaanse leger een bloedbad onder de bevolking en ambtenaren wilden aanrichten na de onafhankelijkheidsverklaring.

En majoor Trapero? Die heeft een aanklacht wegens sedició (aanzet tot oproer met geweld) tegen zich lopen wegens zijn zogenaamde zwakke optreden op 1 Oktober tegen de stemmers van het referendum. Hij is bijvoorbaat als straf gedegradeerd tot administratief medewerker. Ontheven uit zijn functie door een PP bestuurder die zijn departement illegaal bezet onder het mom van grondwetsartikel 155 en waarvan de legitieme bestuurder, de Catalaanse minister van binnenlandse zaken Joaquim Forn, in de gevangenis zit.

De openbaar spaanse hoofdaanklager, José Manuel Maza, overleed dit weekend plotseling in Buenos Aires als gevolg van een nierinfectie. Hij is de hoofdrolspeler in de aanklachten tegen Trapero, de leiders van de burgerorganisaties en de Catalaanse regeringsleden die nu gevangen zitten of in België als politieke vluchtelingen vertoeven . Zijn hoofddoel was om president Puigdemont in de gevangenis op te sluiten. Zijn aanklacht tegen de Generalitat, met als titel ‘Hoe harder zij vallen’, heeft meer het karakter van vergelding dan van justitie. Samen met de minister van justitie kreeg Maza een reprimande van het Congres omdat zij de PP partij beschermden tegen rechtsvervolgingen vanwege corruptie. President Rajoy bleef hem en de minister, ondanks de reprimande, volledig steunen. Rajoy moet nu dus weer op zoek naar een nieuwe openbaar hoofdaanklager, de vierde keer in drie jaar.

Please follow and like us:

Bijeenkomst ANC met Vicent Partal als spreker

photo_2017-11-03_18-07-30De directeur van de Catalaanse Internetkrant Vilaweb, Vicent Partal, wordt regelmatig uitgenodigd door lokale afdelingen van de burgerorganisaties die voor een onafhankelijk Catalonië zijn, ANC en Omnium Cultural, om spreekbeurten te houden. Gisteravond hield Partal zo’n spreekbeurt in het dorpje Santa Maria d’Olo en ik ben wezen luisteren. Afgezien dat Partal zeer ervaren is op het gebied van onafhankelijheidsprocessen zoals Catalonië nu meemaakt (hij deed direct verslag van onder andere de onafhankelijkheid van Letland) en hij bovendien een goed verteller is, heeft hij als journalist direct toegang tot de informatiebronnen, inclusief ministers en de president.

In het algemeen vind Partal dat de Catalanen, ondanks soms de fouten van de politici, op de goede weg zitten en bijzonder goed werk doen door hun vreedzame streven naar onafhankelijkheid. Na de represaillemaatregelen die spanje oplegt, het gevangen zetten van de burgerleiders en de halve regering, de bezetting van de ministeries door ongekozen PP politici onder het mom van grondwetsartikel 155 en de illegitieme en illegale opgelegde verkiezingen, hebben we laten zien dat we niet bang zijn en ons niet terug trekken. Integendeel, vorige week woensdag, 8 November, met de protesten en de staking waarbij veel wegen en de grenzen werden afgesloten en, vooral, de TGV tussen spanje en Franrijk werd stilgelegd, hebben we laten zien wie hier in Catalonië de baas is: de mensen van Catalonië zelf en niet een van buiten af opgedrongen bestuur. Met dit protest heeft men een vuist laten zien en getoond dat men de spaanse economie lam kan leggen, indien nodig. Maar vooral de protestmanifestatie tegen de politieke gevangenen van afgelopen Zaterdag heeft duidelijk laten zien dat we het er niet bij laten zitten, zoals Rajoy gedacht had. Binnen een week tijd werd deze manifestatie aangekondigd. Daar kwamen ruim een miljoen demonstranten op af. (De gemeentepolitie zegt dat er 750.000 demonstranten waren. Maar een simpele rekensom toont aan dat het er tussen de 1,2 en 1,7 miljoen waren.) En dat is, volgens Partal, een gigantisch groot probleem voor de spaanse regering van Rajoy. Zeker met de verkiezingen in het vooruitzicht en de martelaren in de gevangenis of in ballingschap in België.

Op 27 Oktober stemde het Catalaanse Parlement voor de motie van een onafhankelijke Republiek Catalonië. Buiten het Parlement, op Passeig de Lluís Companys bij de Arc de Triomf, volgden duizenden mensen het debat en het stemmen via grote TV schermen. Na het stemmen van de juridische overgangs-en oprichtingswet, welke de Catalaanse Republiek in werking steld, en het zingen van het Catalaanse volkslied in de hal van het Parlement, ging de regering naar het Palau de la Generalitat. Dit is het paleis waar de regering zetelt aan de Plaça del Jaume, recht tegenover het stadhuis van. De mensen op het plein riepen dat president Puigdemont op het balkon moest verschijnen om de republiek uit te roepen. Maar hij verscheen niet. Partal vertelde wat er binnen in het regeringsgebouw gebeurde. Men ondertekende enkele decreten voor het in werking stellen van de republiek, toen een hoge, betrouwbare, officier van de Mossos d’Esquadra, de Catalaanse politie, binnentrad en vertelde dat de Guardia Civil op het punt stond om uit hun geparkeerde busjes te komen om met scherp te gaan schieten op de mensenmenigte voor het Parlement met als doel hen te doden.

Vanochtend bevestigde in een interview op de radio RAC1 de voorzitster van de partij ERC, Marta Rovira, dat zij op dat moment van verschillende kanten bevestigd kregen dat indien de plannen voor het realiseren van de republiek zouden worden doorgezet, het leger vanuit de kazerne Sant Climent Sescebes met geweld en doden op straat de ministeries van de Catalaanse overheid wilden gaan ‘beschermen’.

De partij ERC heeft deze afgelopen week via verschillende politici laten weten dat zij niet bereid, maar ook niet voorbereid, waren op een dergelijke gewelddadige actie van spaanse zijde. Niemand wilde de ambtenaren, waaronder de Mossos d’Esquadra, blootstellen aan enig gevaar en zeker niet dat er doden zouden vallen als gevolg van de Catalaanse onafhankelijkheid. Dit is de directe aanleiding geweest dat president Puigdemont is uitgeweken naar België: om de realisatie van de republiek uit te stellen en daardoor geweld tegen de ambtenaren en de burgers te voorkomen. De andere reden is dat Puigdemont gegronde redenen heeft dat hij in Spanje geen eerlijk proces zal krijgen.

De woordvoerder van de regering van Rajoy deed de bewering van Marta Rovira  meteen af als een leugen en campagne voering. Dit was de regering van Rajoy dus van plan; een barbaarse moordpartij met steun van de partijen PSOE en Ciutadans, en vooral met steun van het hoofd van spanje en het spaanse leger, koning Filip VI van Bourbon. Rajoy en zijn regering worden onvoorwaardelijk gesteund door de Europese Commissie, onder leiding van president Jaen-Claude Juncker en de nederlandse vicepresident Frans Timmermans, en daarmee door de Europese lidstaten.

Partal zegt dat hij niet verbaasd is over de EU. Het is dezelfde EU die de Griekse burgers zwaar heeft laten bloeden voor de corruptie van de politieke leiders. Zij heeft zelfs het Griekse referendum genegeerd dat koos tegen de Europese hulp. Het is dezelfde EU die een verdrag met Turkije heeft gesloten om de oorlogsvluchtelingen uit Syria terug te sturen naar de Turkse een dictatuur om zelf van het vluchtelingenprobleem af te zijn, waardoor nu nog meer vluchtelingen verdrinken omdat zij nu vanuit Libië de Middellandse Zee moeten oversteken.

Een ander punt belangrijk punt dat werd genoemd was waar de EU werkelijk bang voor is. Volgens Partal worden we bestuurd door een post-fascistisch regiem. Degenen die niet gekozen zijn, zitten in de top van de politieke besluitvormingen. De president van de EC, Jaen-Claude Juncker, is niet gekozen door de burgers voor deze functie. De laatste keer dat Juncker zich verkiesbaar stelde, was als presidentskandidaat in Luxemburg. En dat was een totale mislukking nadat hij een desatreuze regering had geleid. Maar de gekozen politici in de EU, zoals in de gemeenteraadsleden en de parlementen, zijn door de EU regelgevingen dusdanig met handen en voeten gebonden, dat zij niet kunnen doen wat de kiezers van hen vragen. Dat is juist waar de EU nu zo bang voor is in Catalonië. Niet dat Spanje failliet zou gaan als Catalonië onafhankelijk wordt. De Europese Centrale Bank is voldoende bij machte om nieuwe Eurobiljetten te drukken om dit te voorkomen. Men is bang dat in Catalonië politiek bedreven wordt waar de mensen voor hebben gekozen. Men is bang voor een heuse democratie. ‘Deze mafia’, Partal heeft het niet alleen over de spaanse politici, maar ook over de EU bestuurders, ‘is bang dat zij hun macht en invloed verliezen.’

Dit is een Europese Unie waar Catalonië voor staat; een Europa op democratische wijze gekozen en dat doet wat de kiezers van hen vragen. Catalonië zou daarin wel eens het voorbeeld in kunnen worden.

Een ander belangrijk punt wat Partal noemde is dat we bij de komende verkiezingen op 21 December moeten stemmen óf voor een onafhankelijke, democratische Catalaanse Republiek, óf voor een Autonome, ondemocratische regio in spanje. Een terugweg naar spanje in een democratie is niet meer mogelijk. Willen we een democratisch bestel, dan zijn we gedwongen om te kiezen voor een onafhankelijke republiek. Zoals een Chinees gezegde zegt: laat altijd een uitweg open voor je vijand, anders loopt hij over je heen wanneer je hem in het nauw drijft. We zijn gedwongen om over spanje heen te lopen.

Please follow and like us:

Een oog verloren door politiegeweld

photo_2017-11-03_18-07-30Spanje schrikt niet terug voor het gebruik van geweld tegen haar eigen burgers. Ook niet wanneer dit geweld illegaal of illegitiem is. Dit is duidelijk gebleken uit het politieoptreden van 1 Oktober bij het stemmen voor het referendum. Alhoewel rubberen kogels in Catalonië sinds 2014 verboden zijn, nadat een jonge vrouw een oog had verloren, gebruikte de Nationale politie, ondanks dit verbod, rubberen kogels. Het resultaat bleef helaas niet uit: een jonge man, Roger Español en muziekus van beroep, kreeg de rubberen bal in zijn gezicht en is sindsdien blind aan één oog. Vandaag heeft hij aangifte gedaan tegen de nationale politie en de leiding er van.  Zijn doel is dat hij het laatste slachtoffer in geheel spanje zal zijn door het gebruik van dit wapen. Hij verteld dat er geen verontschuldiging, of iets van dergelijke aard, door de spaanse overheid is aangeboden. Ook vind er geen enkel onderzoek plaats naar aanleiding van dit ongeluk. Niets, absoluut helemaal niets. De Nationale politie werd na 1 Oktober gedecoreerd door de minister van binnenlandse zaken, Zido, ‘voor hun moedig optreden ter bescherming van de vrijheid van alle spanjaarden’, zo zei hij.

Deze dagen wordt meer duidelijk waarom de Catalaanse president is uitgeweken naar Brussel. Na het politiegeweld van 1 Oktober was duidelijk dat spanje niet voor het gebruik van geweld zou terugdeinzen. Dat werd toen ook duidelijk voor de Catalaanse president Puigdemont en zijn regering.

Gisteren publiceerde het spaanse weekblad Interviú welke gewelddadige plannen de regering van Rajoy voor ogen had indien Puigdemont op 10 Oktober de onafhankelijkheid had uitgeroepen en in Catalonië was gebleven om de Republiek vorm te geven. Met 300 politie eenheden zouden de mensen die bij het Parlement stonden om het debat te volgen en om de proclamatie van de Republiek te vieren, worden verdreven. Daarna zou de politie het Parlement vanuit helikopters, vanaf de grond en zelfs vanuit de rioleringen bestormen om de regering en de parlementsleden gevangen te nemen. Puigdemont verteld dat hij altijd ten koste van alles geweld, en eventuele dodelijke slachtoffers, heeft willen voorkomen. Dat is zijn reden geweest om naar Brussel uit te wijken en de plannen voor de Catalaanse Republiek op te schorten. Enkele politici en een minister hebben toegegeven dat ze de plannen voor het realiseren van een onafhankelijke staat Catalonië klaar hadden liggen, maar dat ze niet waren voorbereid op een dergelijke gewelddadige respons van spanje. Spanje heeft haar schaamte verloren en komt nu openlijk uit voor haar fascistische trekken, tot en met de regeringsleden en het overheidsapparaat aan toe.

Please follow and like us:

De aanloop naar verkiezingen en het offensief van de leugen

photo_2017-11-03_18-07-30Bij het opschorten van de autonomie van Catalonië, onder het mom van grondwetsartikel 155, heeft de spaanse president Rajoy de Catalaanse regering, geheel illegaal (zowel tegen de grondwet als tegen het Catalaanse Statuut), de regering ontslagen, het Parlement ontbonden en heeft hij verkiezingen opgelegd voor 21 December. Ook dit laatste is geheel illegaal, daar alleen de Catalaanse president bij machte is verkiezingen in Catalonië uit te schrijven. Een authentieke staatsgreep van de eerste orde door de spaanse regering van Rajoy dus. En dat voor iemand die, dag in dag uit, de mond vol heeft over legaliteit en het terugbrengen van de Catalaanse regio onder de spaanse grondwet. Dit alles kunnen Rajoy en zijn regering zich permitteren dankzij de expliciete steun van het staatshoofd en tevens hoofd van het leger, de spaanse koning Filip VI, de coalitiegenoot Ciutadans, de eeuwige politieke rivaal van de PP, de PSOE (socialistische partij) en de Europese Unie, onder leiding van Jaen-Claude Juncker en Frans Timmermans. Bovendien, dankzij het feit dat in spanje de scheiding van de machten ver te zoeken is, kan Rajoy doen en laten wat hij wil met volledige instemming van de gerechtelijke macht. Zowel de openbaar aanklagers, rechters en het Constitutioneel hof zijn dusdanig gemanipuleerd dat niet meer van een democratische rechtsstaat gesproken kan worden.

Desalniettemin hebben de Catalanen de handschoen opgepakt. De politieke partijen zullen met deze verkiezingen meedoen om te laten zien dat de Catalaanse bevolking met de verkiezingen in 2015 en met het referendum op 1 October democratisch de keuze heeft gemaakt voor het oprichten van een onafhankelijke republiek en om de legitieme regering van president Puigdemont te bevestigen. Ook zullen deze verkiezingen dienen als protest tegen de opschorting van de autonomie van Catalonië, de bezetting van haar publieke administratie en tegen de gevangenneming van de burgerleiders en ministers.

Alle drie de politieke partijen die voor onafhankelijkheid zijn, hadden de intentie om één enkele lijst te presenteren. Toch is dit helaas niet gelukt. Het lijkt er op dat de partijen, in ieder geval de leiding er van, te weinig flexibel zijn, teveel hun eigen (partij)belangen verdedigen, denken dat met gescheiden lijsten in totaal meer stemmen worden gewonnen voor een onafhankelijk Catalonië, of om wat voor reden dan ook. Uit onvrede hebben leden van de twee belangrijkste politieke partijen (PDECat en ERC) het initiatief genomen om, los van hun partij, een burgerlijst samen te stellen. Hun argument is dat veel mensen voor onafhankelijkheid zijn, maar zich tot geen enkele politieke partij voelen aangetrokken. Bovendien geeft een enkele lijst van de onafhankelijkheidsbeweging een duidelijk beeld naar de internationale buitenwereld dat de Catalanen, ondanks hun verschillende opvattingen en idealismes, één duidelijk doel voor ogen hebben. Om met de verkiezingen mee te doen, moet de burgerlijst in totaal 52.000 handtekeningen inzamelen, 1% van het aantal kiesgerechtigden. De vraag of dit allemaal gaat lukken en of het niet de eenheid onder de onafhankelijkheidsbeweging stuk zal maken. Hoewel de Catalaanse bevolking afgelopen Zaterdag in de protestdemonstratie heeft getoond dat zij geen stap terug doen in hun streven naar onafhankelijkheid, lijken de plannen van Rajoy, om op zeer korte termijn verkiezingen uit te schrijven, te gaan slagen om op politiek niveau verdeling te zaaien.

Ondertussen staat het offensief van de unionisten niet stil. Het hoofd van de PP in Catalonië probeerde te laten verbieden dat de Catalaanse TV de protestdemonstratie van afgelopen Zaterdag zou uitzenden wegens partijdigheid in de aanloop naar de verkiezingen. Dit is hem dit keer niet gelukt. De minister van buitenlandse zaken, Dastis, zei gisteren tijdens de persconferentie in Brussel dat Rusland met valse berichten in de sociale media haar invloed op de Catalaanse gemeenschap uitoefent om de regio de destabiliseren. Dit is dezelfde minister die in een live interview met de BBC beweerde dat de beelden van het politiegeweld op 1 Oktober vals waren. (Op het moment dat hij dit zei werden beelden van het politiegeweld getoond die door verslaggevers van de BBC zelf waren gefilmd.) Net zoals zoveel andere leugens, verdraaiingen en manipulaties die zelfs de internationale pers niet onopgemerkt blijven: dat de presidente van het Parlement haar mening over onafhankelijkheid tegenover de rechter zou hebben ingetrokken, dat Puigdemont een lafaard is door uit te wijken naar Brussel, dat de leiders van de burgerbeweging gewelddadig zijn, dat kinderen worden gebruikt als menselijk schild bij de protesten en wegblokkades, dat de spaanse taal op de Catalaanse scholen verboden zijn, etcetera. De leugens van de PP en van de spaanse media zijn met de aankomende verkiezingen het grootste gevaar om de voorstanders van onafhankelijkheid te ontmoedigen. Rajoy beloofde vandaag dat hij alles zou doen zodat de onafhankelijkheidsbeweging met de komende verkiezingen zullen verliezen. Gezien zijn reputatie betekent dit dat we van alles kunnen verwachten. Ook het illegaal verklaren van de politieke groeperingen en burgerorganisaties die voor onafhankelijkheid zijn, wordt niet uitgesloten.

Please follow and like us: