dreiging van gewelddadig politie-en legeroptreden op 27 Oktober

photo_2017-11-03_18-07-30

Afgelopen week maakte de vicepresidente van de onafhankelijkheidspartij ERC, Marta Rovira, bekend dat op 27 Oktober, de dag dat het Parlement stemde voor de Catalaanse Republiek, er betrouwbare en bevestigde berichten waren dat de Guardia Civil op het punt stond een bloedbad aan te richten onder de mensenmenigte die voor het Parlementsgebouw stonden en zij het Parlement, het regeringspaleis en de ministeries gewelddadig wilden bezetten, met als doel om te doden. Dit was de reden van president Puigdemont om de verwezenlijking van de Republiek op te schorten en uit te wijken naar België.

Dit is een zeer ernstige beschuldiging en men zou er daarom goed over na moeten denken alvorens deze te uiten. Het is lastig om de bedreiging van geweld door de Guardia Civil te bewijzen, daar er geen schriftelijk document bekend is dat het kan bevestigen. Er waren rond die tijd echter genoeg aanwijzingen en zij kwamen uit betrouwbare bronnen. Laten we de feiten even nagaan.

De regering van president Rajoy en de PP partij ontkennen, in alle kleuren deze bedreiging. Zij noemen de bewering laster-en campagnetaal van de onafhankelijkheidsbeweging in de aanloop naar de verkiezingen van 21 December. Gezien de ernst van de beschuldiging, is dit niet verbazingwekkend.

De spaanse minister van defensie, Dolores de Cospedal, heeft echter naar aanleiding van het onafhankelijkheidsproces in Catalonië bij herhaling gezegd dat het leger paraat staat om ‘de democratische rechtsstaat te beschermen’. Op 12 Oktober sloot zij zelfs het ingrijpen van het leger niet uit om de onafhankelikheid van Catalonië te voorkomen. Hiermee gaf zij dus aan dat het leger ook voor binnenlandse bedreigingen tegen ‘de democratische rechtsstaat’, oftewel spaanse burgers, zou kunnen worden gebruikt. De woordvoerder en vicesecretaris van de PP, Pablo Casado, hoopte op de sterfdag van de Catalaanse president Lluís Companys (hij werd in 1940 door het leger gefusilleerd) dat president Puigdemont niet op dezelfde manier zou eindigen. Deze PP politici deinzen in ieder geval niet terug om, direct of indirect, te dreigen met dodelijk geweld.

De eerste die publiekelijk melding maakte van de dreiging van ongekend geweld, was president Carles Puigdemont zelf. Hij deed dit op 31 Oktober, kort nadat hij naar Brussel was uitgeweken. Letterlijk zei hij “Deze regering had er voor kunnen kiezen dat de ambtenaren gedwongen waren om fideel te blijven aan de regering en een dispuut te beginnen over de hegemonie“. Puigdemont bedoeld hiermee dat hij de Mossos d’Esquadra had kunnen bevelen om de politici en de bevolking tegen het geweld van de Nationale Politie en Guardia Civil te beschermen. De Mossos d’Esquadra, een politiecorps, zijn niet voorbereid op gebruik van geweld tegen een gewapende legerpolitie, wat de Guardia Civiel is. Hoewel hij het woord doden niet letterlijk in de mond nam, kon worden afgeleid dat hij dit wel zo bedoelde.

Het politiegeweld op 1 Oktober en de gevangenneming van de twee leiders van de burgerorganisaties ANC en Omnium, hadden al plaats gevonden toen Puigdemont zijn beslissing nam om de Catalaanse Republiek uit te roepen. Hij nam ‘nominaal’ politiegeweld, het slaan van burgers met de wapenstok en alles wat we op 1 Oktober gezien hebben, en het risico om de gevangenis in te moeten, voor lief. Toch week Puigdemont en zijn gehele regering plotseling uit naar Brussel en trokken zich af van de openbare administratie. Er moet dus een zeer ernstige reden zijn geweest voor deze grote ommezwaai.

Pas toen vorige week  Marta Rovira, in een interview op radio RAC1, meldde over de dreiging van dodelijk geweld door de Guardia Civil op 27 Oktober, ontkende de regering van Rajoy en de PP politici de aantijging. Rovira vertelde dat de Catalaanse ombudsman, Ribó, dit in een vergadering van de regeringsleiders op 26 Oktober had meegedeeld. Ribó noemde als bron de onderhandelaars bij dit conflict, de bisschop van Barcelona (Omella), en de president van Baskenland (Urkullu). De namen van de onderhandelaars tussen de Catalaanse en spaanse regeringen waren op dat moment niet publiekelijk bekend. Bij navraag door Vilaweb wilde Omella nog ontkennen nog bevestigen. Urkullu zweeg in alle talen. De parlementariër en populaire protestzanger Lluis Llach zei dat hij bij die vergadering aanwezig was en bevestigde wat Marta Rovira beweert, alhoewel hij zich niet herinnert het woord ‘doden’ gehoord te hebben.

Begin vorige week publiceerde het blad Interviú een uitgebreid artikel dat vermelde dat speciale eenheden van de Guardia Civil in en om Barcelona, met name op het vliegveld El Prat de Llobregat, gestationeerd zijn. Het betrof aanvalstroepen die vanuit helikopters en riooltunnels gebouwen kunnen binnenvallen. Het artikel verteld dat de Guardia Civil met 300 man het plein voor het Parlement met de manifestanten wilden ‘schoonvegen’ en dat de speciale eenheden het Parlement wilden binnenvallen. Interviú noemt niet haar bronnen voor dit artikel.

In een interview met Vilaweb legt journalist Jesús Rodríguez van de krant la Directa, en gespecialiseerd in veiligheidsvraagstukken, uit welke militaire bewegingen er waren waar te nemen in die periode. Hij kan bevestigen dat in de week voor de onafhankelijkheidsverklaring gedurende lange tijd militaire helikopters en een vliegtuigje boven de steden Manresa, Girona, Reus en Lleida vlogen om deze uitgebreid te fotograferen en in kaart te brengen. Diezelfde week vlogen twee privé vliegtuigjes, afkomstig uit centraal Europa, over Catalonië om deze in kaart te brengen. Het is onbekend wie deze vliegtuigjes had gecontracteerd. Er waren speciale eenheden op het vliegveld van Barcelona om in geval van weerstand het Parlement en het Regeringspaleis te bestormen. Zij wachtten op bevel van de spaanse regering. Rodríguez heeft geen geschreven documenten die dit bevestigen, maar staat garant voor zijn bronnen. Daarnaast was er hogere activiteit gesignaleerd in de kazerne Sant Climent Sescebes, Alt Empordà. Politieeenheden die daar normaal gestationeerd zijn, trokken er weg, gebouwen werden schoongemaakt en een vleugel werd voorbereid voor nieuwe manschappen van het leger. Ook de kazerne Bruc, middenin Barcelona, werd voorbereid voor het herbergen van nieuwe manschappen. In nabijgelegen kazernes van Aragon, met name in de provincie Saragossa, arriveerden manschappen, materiaal en wapens. “Dit zijn objectieve gegevens, geen meningen. Iets anders is de geloofwaardigheid van bedreiging met geweld en welke berichten van de spaanse regering af kwamen om te laten zien hoe ver zij wilde gaan.” Zegt Rodríguez.

Luís Garicano, leider van de partij Ciutadans en gedoogpartner van de regering van Rajoy, zei in open bewoordingen dat er doden hadden kunnen vallen.

Tot slot, de 5000 a 10.000 man Nationale Politie en Guardia Civil (het precieze aantal is geclassificeerd als staatsgeheim) die naar Catalonië kwamen om het stemmen voor het referendum te stoppen, zijn er nog steeds aanwezig. Zij verblijven op drie cruise schepen in de haven van Barcelona en in hotels. Hun vertrek is uitgesteld, voor de zoveelste keer, tot na de verkiezingen van 21 December.

Naast de dreiging van de aanwezigheid van deze politiekorpsen, zijn er de vele juridische vervolgingen van burgers, ambtenaren en gekozen politici, waaronder 714 burgermeesters. Deze situatie maken vrije verkiezingen onmogelijk en is een reëele bedreiging voor Catalonië om te realiseren indien de onafhankelijkheidspartijen winnen, namelijk het implementeren van de reeds uitgeroepen Catalaanse republiek. Rajoy roept weliswaar heel vaak en hard dat hij de verkiezingsuitslagen van 21 December zal respecteren, maar hij eist ook van de onafhankelijkheidspolitici dat zij de grondwet en andere wetten moeten respecteren. Anders gezegd, hij bedoeld daarmee dat zij respect voor de grondwet moeten hebben zoals deze wordt geïnterpreteerd door de door hem aangestelde openbaar aanklagers en rechters. Bij deze interpretatie staat de spaanse eenheid boven alles, ook boven de democratische wil van een volk. En, zoals de grondwet stelt, het leger staat garant voor deze eenheid. Het voorbeeld bij uitstek van spaans nationalisme.

De militaire dreiging in Catalonië was, en is nog steeds, zeer reëel.

Artikel Nederlands Dagblad: ‘Spanje een democratische rechtsstaat?’

photo_2017-11-03_18-07-30In het Nederlands Dagblad las ik een artikel, geschreven door Aad Kamsteeg, dat Catalonië geen recht op zelfbeschikking zou hebben omdat het binnen Spanje, een EU lidstaat en dus een democratische rechtsstaat, al een verregaande vorm van autonomie heeft. Bovendien wordt in dit artikel getwijfeld of de Catalanen wel een volk of natie vormen. Ik ben het oneens met deze stelling en heb een weerwoord naar dezelfde krant geschreven. Het is vandaag gepubliceerd.

Nasleep van de terroristische aanslag

photo_2017-11-03_18-07-30Afgelopen 17 Augustus vond in de namiddag een terroristische aanslag plaats op de Ramblas, in het hartje van Barcelona. De avond ervoor had er een vreemde explosie plaats gevonden in een chalet in Alcanar, nabij Tarragona. Het chalet was volledig verwoest. Men vond er meer dan honderd flessen butaangas en later werden de resten van twee doden gevonden. Uit de gasanalyses direct na de explosie bleek dat men een explosief aan het voorbereiden was dat typisch door terroristen van het IS worden gebruikt. Bij nader (DNA) onderzoek bleek dat één van de slachtoffers de imam uit het dorpje Ripoll, genaamd Abdelbaki Es Satty, was. Hij had daar een aantal jonge mannen en jongens geronseld, waarvan één minderjarige, die de aanslagen zouden uitvoeren. Blijkbaar waren zij van plan om de Sagrada Familia, de kathedraal van Antoni Gaudi, op te blazen,

Als gevolg van de aanslag voerde de Mossos d’Esquadra controles uit op de Catalaanse wegen en aan de grenzen. Dankzij het alerte en professionele optreden van de Catalaanse politie rolden zij de gehele terroristische bende in 24 uur op. Het hoofd van de Mossos, Josep Trapero, was de held. Er werden deze nazomer T-shirts gedragen met zijn portret en zijn typisch half spaans, half Catalaanse uitspraak “Bueno, pues molt bé, pues adiós”. Dit was zijn reactie op een (NRC) journalist die boos uit een persconferentie wegliep omdat Trapero de in het Catalaans gestelde vragen in dezelfde taal beantwoordde.

Direct na de aanslag op 17 Augustus suggereerde de spaanse pers, beginnend bij de krant El Periodico een half uur na de aanslag, dat de Mossos een aanwijzing van de CIA voor een aanslag hadden genegeerd. (Een onmogelijkheid omdat een intelligentiedienst alleen communiseert met andere intelligentiediensten van bevriende staten, nooit met een regionaal politiecorps.) Dit was de start van een campagne om de Mossos zwart te maken waaruit zou moeten blijken dat Catalonië zichzelf niet als onafhankelijke staat kan besturen en uit afgunst omdat de Guardia Civil geen bijdrage had geleverd bij het voortijdig ontdekken van de aanslag en het achterhalen van de daders.

Afgelopen week maakte de spaanse intelligentiedienst (een oxymoron) CNI via de krant El Mundo bekend dat Es Satty een bekende van hen was geweest. In eerste instantie werd hij een vertrouweling van de CNI genoemd, maar dit werd kort na publicatie gecorrigeerd als ‘bekende’. Es Satty stond in contact met IS terroristen in de gevangenis van Castelló, waar hij zijn straf als drugssmokkelaar uitzat, en daar waarschijnlijk diende als informant voor de CNI. Om onduidelijke redenen werd hij na zijn straf niet het land uitgezet, zoals dat moet. De CNI zegt dat zij hem daarna uit het oog verloor. Es Satty werd ook gevolgd door de Guardia Civil wegens zijn mogelijke terroristische contacten, maar zij konden niets vinden. Toen Es Satty zich als imam in Ripoll wilde vestigen, werden de Mossos d’Esquadra niet door de Guardia Civil over zijn crimineel verleden en mogelijke terroristische contacten geïnformeerd. Toen de Mossos zochten naar informatie over hem omdat hij zich wilde inschrijven in Ripoll, kregen zij alleen informatie via een informeel contact uit België omdat Es Satty geprobeerd had zich in Vilvoorde te vestigen. Dit werd hem daar wegens zijn crimineel verleden geweigerd.

Alles is nog zeer onduidelijk. Feit is dat de verschillende politiecorpsen in spanje en de intelligentiedienst slecht met elkaar communiceren. Dat was al gebleken uit de aanslagen in Madrid van 2014. Daar is sindsdien geen enkele verbetering in gekomen. Zeker niet nu er in deze zaak ook een andere partij, de Catalaanse politie, bij is betrokken. Mogelijk werd de imam door Spanje betaald voor zijn diensten aan de CNI. Dat hij na 2014 uit het oog werd verloren en dat de Mossos niet werden geïnformeerd over zijn verblijf in Catalonië, is op zijn minst een blijk van grove nalatigheid.

Als reactie op deze bekendmaking van het CNI, zei de Catalaanse president Carles Puigdemont: ‘Een staat die de bedenker van een terroristische aanval als vertrouweling bij de politie heeft, ken geen grenzen.’ Carles Puigdemont, week uit naar België omdat er een serieuze dreiging was dat de Guardia Civil en het spaanse leger een bloedbad onder de bevolking en ambtenaren wilden aanrichten na de onafhankelijkheidsverklaring.

En majoor Trapero? Die heeft een aanklacht wegens sedició (aanzet tot oproer met geweld) tegen zich lopen wegens zijn zogenaamde zwakke optreden op 1 Oktober tegen de stemmers van het referendum. Hij is bijvoorbaat als straf gedegradeerd tot administratief medewerker. Ontheven uit zijn functie door een PP bestuurder die zijn departement illegaal bezet onder het mom van grondwetsartikel 155 en waarvan de legitieme bestuurder, de Catalaanse minister van binnenlandse zaken Joaquim Forn, in de gevangenis zit.

De openbaar spaanse hoofdaanklager, José Manuel Maza, overleed dit weekend plotseling in Buenos Aires als gevolg van een nierinfectie. Hij is de hoofdrolspeler in de aanklachten tegen Trapero, de leiders van de burgerorganisaties en de Catalaanse regeringsleden die nu gevangen zitten of in België als politieke vluchtelingen vertoeven . Zijn hoofddoel was om president Puigdemont in de gevangenis op te sluiten. Zijn aanklacht tegen de Generalitat, met als titel ‘Hoe harder zij vallen’, heeft meer het karakter van vergelding dan van justitie. Samen met de minister van justitie kreeg Maza een reprimande van het Congres omdat zij de PP partij beschermden tegen rechtsvervolgingen vanwege corruptie. President Rajoy bleef hem en de minister, ondanks de reprimande, volledig steunen. Rajoy moet nu dus weer op zoek naar een nieuwe openbaar hoofdaanklager, de vierde keer in drie jaar.

Bijeenkomst ANC met Vicent Partal als spreker

photo_2017-11-03_18-07-30De directeur van de Catalaanse Internetkrant Vilaweb, Vicent Partal, wordt regelmatig uitgenodigd door lokale afdelingen van de burgerorganisaties die voor een onafhankelijk Catalonië zijn, ANC en Omnium Cultural, om spreekbeurten te houden. Gisteravond hield Partal zo’n spreekbeurt in het dorpje Santa Maria d’Olo en ik ben wezen luisteren. Afgezien dat Partal zeer ervaren is op het gebied van onafhankelijheidsprocessen zoals Catalonië nu meemaakt (hij deed direct verslag van onder andere de onafhankelijkheid van Letland) en hij bovendien een goed verteller is, heeft hij als journalist direct toegang tot de informatiebronnen, inclusief ministers en de president.

In het algemeen vind Partal dat de Catalanen, ondanks soms de fouten van de politici, op de goede weg zitten en bijzonder goed werk doen door hun vreedzame streven naar onafhankelijkheid. Na de represaillemaatregelen die spanje oplegt, het gevangen zetten van de burgerleiders en de halve regering, de bezetting van de ministeries door ongekozen PP politici onder het mom van grondwetsartikel 155 en de illegitieme en illegale opgelegde verkiezingen, hebben we laten zien dat we niet bang zijn en ons niet terug trekken. Integendeel, vorige week woensdag, 8 November, met de protesten en de staking waarbij veel wegen en de grenzen werden afgesloten en, vooral, de TGV tussen spanje en Franrijk werd stilgelegd, hebben we laten zien wie hier in Catalonië de baas is: de mensen van Catalonië zelf en niet een van buiten af opgedrongen bestuur. Met dit protest heeft men een vuist laten zien en getoond dat men de spaanse economie lam kan leggen, indien nodig. Maar vooral de protestmanifestatie tegen de politieke gevangenen van afgelopen Zaterdag heeft duidelijk laten zien dat we het er niet bij laten zitten, zoals Rajoy gedacht had. Binnen een week tijd werd deze manifestatie aangekondigd. Daar kwamen ruim een miljoen demonstranten op af. (De gemeentepolitie zegt dat er 750.000 demonstranten waren. Maar een simpele rekensom toont aan dat het er tussen de 1,2 en 1,7 miljoen waren.) En dat is, volgens Partal, een gigantisch groot probleem voor de spaanse regering van Rajoy. Zeker met de verkiezingen in het vooruitzicht en de martelaren in de gevangenis of in ballingschap in België.

Op 27 Oktober stemde het Catalaanse Parlement voor de motie van een onafhankelijke Republiek Catalonië. Buiten het Parlement, op Passeig de Lluís Companys bij de Arc de Triomf, volgden duizenden mensen het debat en het stemmen via grote TV schermen. Na het stemmen van de juridische overgangs-en oprichtingswet, welke de Catalaanse Republiek in werking steld, en het zingen van het Catalaanse volkslied in de hal van het Parlement, ging de regering naar het Palau de la Generalitat. Dit is het paleis waar de regering zetelt aan de Plaça del Jaume, recht tegenover het stadhuis van. De mensen op het plein riepen dat president Puigdemont op het balkon moest verschijnen om de republiek uit te roepen. Maar hij verscheen niet. Partal vertelde wat er binnen in het regeringsgebouw gebeurde. Men ondertekende enkele decreten voor het in werking stellen van de republiek, toen een hoge, betrouwbare, officier van de Mossos d’Esquadra, de Catalaanse politie, binnentrad en vertelde dat de Guardia Civil op het punt stond om uit hun geparkeerde busjes te komen om met scherp te gaan schieten op de mensenmenigte voor het Parlement met als doel hen te doden.

Vanochtend bevestigde in een interview op de radio RAC1 de voorzitster van de partij ERC, Marta Rovira, dat zij op dat moment van verschillende kanten bevestigd kregen dat indien de plannen voor het realiseren van de republiek zouden worden doorgezet, het leger vanuit de kazerne Sant Climent Sescebes met geweld en doden op straat de ministeries van de Catalaanse overheid wilden gaan ‘beschermen’.

De partij ERC heeft deze afgelopen week via verschillende politici laten weten dat zij niet bereid, maar ook niet voorbereid, waren op een dergelijke gewelddadige actie van spaanse zijde. Niemand wilde de ambtenaren, waaronder de Mossos d’Esquadra, blootstellen aan enig gevaar en zeker niet dat er doden zouden vallen als gevolg van de Catalaanse onafhankelijkheid. Dit is de directe aanleiding geweest dat president Puigdemont is uitgeweken naar België: om de realisatie van de republiek uit te stellen en daardoor geweld tegen de ambtenaren en de burgers te voorkomen. De andere reden is dat Puigdemont gegronde redenen heeft dat hij in Spanje geen eerlijk proces zal krijgen.

De woordvoerder van de regering van Rajoy deed de bewering van Marta Rovira  meteen af als een leugen en campagne voering. Dit was de regering van Rajoy dus van plan; een barbaarse moordpartij met steun van de partijen PSOE en Ciutadans, en vooral met steun van het hoofd van spanje en het spaanse leger, koning Filip VI van Bourbon. Rajoy en zijn regering worden onvoorwaardelijk gesteund door de Europese Commissie, onder leiding van president Jaen-Claude Juncker en de nederlandse vicepresident Frans Timmermans, en daarmee door de Europese lidstaten.

Partal zegt dat hij niet verbaasd is over de EU. Het is dezelfde EU die de Griekse burgers zwaar heeft laten bloeden voor de corruptie van de politieke leiders. Zij heeft zelfs het Griekse referendum genegeerd dat koos tegen de Europese hulp. Het is dezelfde EU die een verdrag met Turkije heeft gesloten om de oorlogsvluchtelingen uit Syria terug te sturen naar de Turkse een dictatuur om zelf van het vluchtelingenprobleem af te zijn, waardoor nu nog meer vluchtelingen verdrinken omdat zij nu vanuit Libië de Middellandse Zee moeten oversteken.

Een ander punt belangrijk punt dat werd genoemd was waar de EU werkelijk bang voor is. Volgens Partal worden we bestuurd door een post-fascistisch regiem. Degenen die niet gekozen zijn, zitten in de top van de politieke besluitvormingen. De president van de EC, Jaen-Claude Juncker, is niet gekozen door de burgers voor deze functie. De laatste keer dat Juncker zich verkiesbaar stelde, was als presidentskandidaat in Luxemburg. En dat was een totale mislukking nadat hij een desatreuze regering had geleid. Maar de gekozen politici in de EU, zoals in de gemeenteraadsleden en de parlementen, zijn door de EU regelgevingen dusdanig met handen en voeten gebonden, dat zij niet kunnen doen wat de kiezers van hen vragen. Dat is juist waar de EU nu zo bang voor is in Catalonië. Niet dat Spanje failliet zou gaan als Catalonië onafhankelijk wordt. De Europese Centrale Bank is voldoende bij machte om nieuwe Eurobiljetten te drukken om dit te voorkomen. Men is bang dat in Catalonië politiek bedreven wordt waar de mensen voor hebben gekozen. Men is bang voor een heuse democratie. ‘Deze mafia’, Partal heeft het niet alleen over de spaanse politici, maar ook over de EU bestuurders, ‘is bang dat zij hun macht en invloed verliezen.’

Dit is een Europese Unie waar Catalonië voor staat; een Europa op democratische wijze gekozen en dat doet wat de kiezers van hen vragen. Catalonië zou daarin wel eens het voorbeeld in kunnen worden.

Een ander belangrijk punt wat Partal noemde is dat we bij de komende verkiezingen op 21 December moeten stemmen óf voor een onafhankelijke, democratische Catalaanse Republiek, óf voor een Autonome, ondemocratische regio in spanje. Een terugweg naar spanje in een democratie is niet meer mogelijk. Willen we een democratisch bestel, dan zijn we gedwongen om te kiezen voor een onafhankelijke republiek. Zoals een Chinees gezegde zegt: laat altijd een uitweg open voor je vijand, anders loopt hij over je heen wanneer je hem in het nauw drijft. We zijn gedwongen om over spanje heen te lopen.

Een oog verloren door politiegeweld

photo_2017-11-03_18-07-30Spanje schrikt niet terug voor het gebruik van geweld tegen haar eigen burgers. Ook niet wanneer dit geweld illegaal of illegitiem is. Dit is duidelijk gebleken uit het politieoptreden van 1 Oktober bij het stemmen voor het referendum. Alhoewel rubberen kogels in Catalonië sinds 2014 verboden zijn, nadat een jonge vrouw een oog had verloren, gebruikte de Nationale politie, ondanks dit verbod, rubberen kogels. Het resultaat bleef helaas niet uit: een jonge man, Roger Español en muziekus van beroep, kreeg de rubberen bal in zijn gezicht en is sindsdien blind aan één oog. Vandaag heeft hij aangifte gedaan tegen de nationale politie en de leiding er van.  Zijn doel is dat hij het laatste slachtoffer in geheel spanje zal zijn door het gebruik van dit wapen. Hij verteld dat er geen verontschuldiging, of iets van dergelijke aard, door de spaanse overheid is aangeboden. Ook vind er geen enkel onderzoek plaats naar aanleiding van dit ongeluk. Niets, absoluut helemaal niets. De Nationale politie werd na 1 Oktober gedecoreerd door de minister van binnenlandse zaken, Zido, ‘voor hun moedig optreden ter bescherming van de vrijheid van alle spanjaarden’, zo zei hij.

Deze dagen wordt meer duidelijk waarom de Catalaanse president is uitgeweken naar Brussel. Na het politiegeweld van 1 Oktober was duidelijk dat spanje niet voor het gebruik van geweld zou terugdeinzen. Dat werd toen ook duidelijk voor de Catalaanse president Puigdemont en zijn regering.

Gisteren publiceerde het spaanse weekblad Interviú welke gewelddadige plannen de regering van Rajoy voor ogen had indien Puigdemont op 10 Oktober de onafhankelijkheid had uitgeroepen en in Catalonië was gebleven om de Republiek vorm te geven. Met 300 politie eenheden zouden de mensen die bij het Parlement stonden om het debat te volgen en om de proclamatie van de Republiek te vieren, worden verdreven. Daarna zou de politie het Parlement vanuit helikopters, vanaf de grond en zelfs vanuit de rioleringen bestormen om de regering en de parlementsleden gevangen te nemen. Puigdemont verteld dat hij altijd ten koste van alles geweld, en eventuele dodelijke slachtoffers, heeft willen voorkomen. Dat is zijn reden geweest om naar Brussel uit te wijken en de plannen voor de Catalaanse Republiek op te schorten. Enkele politici en een minister hebben toegegeven dat ze de plannen voor het realiseren van een onafhankelijke staat Catalonië klaar hadden liggen, maar dat ze niet waren voorbereid op een dergelijke gewelddadige respons van spanje. Spanje heeft haar schaamte verloren en komt nu openlijk uit voor haar fascistische trekken, tot en met de regeringsleden en het overheidsapparaat aan toe.

De aanloop naar verkiezingen en het offensief van de leugen

photo_2017-11-03_18-07-30Bij het opschorten van de autonomie van Catalonië, onder het mom van grondwetsartikel 155, heeft de spaanse president Rajoy de Catalaanse regering, geheel illegaal (zowel tegen de grondwet als tegen het Catalaanse Statuut), de regering ontslagen, het Parlement ontbonden en heeft hij verkiezingen opgelegd voor 21 December. Ook dit laatste is geheel illegaal, daar alleen de Catalaanse president bij machte is verkiezingen in Catalonië uit te schrijven. Een authentieke staatsgreep van de eerste orde door de spaanse regering van Rajoy dus. En dat voor iemand die, dag in dag uit, de mond vol heeft over legaliteit en het terugbrengen van de Catalaanse regio onder de spaanse grondwet. Dit alles kunnen Rajoy en zijn regering zich permitteren dankzij de expliciete steun van het staatshoofd en tevens hoofd van het leger, de spaanse koning Filip VI, de coalitiegenoot Ciutadans, de eeuwige politieke rivaal van de PP, de PSOE (socialistische partij) en de Europese Unie, onder leiding van Jaen-Claude Juncker en Frans Timmermans. Bovendien, dankzij het feit dat in spanje de scheiding van de machten ver te zoeken is, kan Rajoy doen en laten wat hij wil met volledige instemming van de gerechtelijke macht. Zowel de openbaar aanklagers, rechters en het Constitutioneel hof zijn dusdanig gemanipuleerd dat niet meer van een democratische rechtsstaat gesproken kan worden.

Desalniettemin hebben de Catalanen de handschoen opgepakt. De politieke partijen zullen met deze verkiezingen meedoen om te laten zien dat de Catalaanse bevolking met de verkiezingen in 2015 en met het referendum op 1 October democratisch de keuze heeft gemaakt voor het oprichten van een onafhankelijke republiek en om de legitieme regering van president Puigdemont te bevestigen. Ook zullen deze verkiezingen dienen als protest tegen de opschorting van de autonomie van Catalonië, de bezetting van haar publieke administratie en tegen de gevangenneming van de burgerleiders en ministers.

Alle drie de politieke partijen die voor onafhankelijkheid zijn, hadden de intentie om één enkele lijst te presenteren. Toch is dit helaas niet gelukt. Het lijkt er op dat de partijen, in ieder geval de leiding er van, te weinig flexibel zijn, teveel hun eigen (partij)belangen verdedigen, denken dat met gescheiden lijsten in totaal meer stemmen worden gewonnen voor een onafhankelijk Catalonië, of om wat voor reden dan ook. Uit onvrede hebben leden van de twee belangrijkste politieke partijen (PDECat en ERC) het initiatief genomen om, los van hun partij, een burgerlijst samen te stellen. Hun argument is dat veel mensen voor onafhankelijkheid zijn, maar zich tot geen enkele politieke partij voelen aangetrokken. Bovendien geeft een enkele lijst van de onafhankelijkheidsbeweging een duidelijk beeld naar de internationale buitenwereld dat de Catalanen, ondanks hun verschillende opvattingen en idealismes, één duidelijk doel voor ogen hebben. Om met de verkiezingen mee te doen, moet de burgerlijst in totaal 52.000 handtekeningen inzamelen, 1% van het aantal kiesgerechtigden. De vraag of dit allemaal gaat lukken en of het niet de eenheid onder de onafhankelijkheidsbeweging stuk zal maken. Hoewel de Catalaanse bevolking afgelopen Zaterdag in de protestdemonstratie heeft getoond dat zij geen stap terug doen in hun streven naar onafhankelijkheid, lijken de plannen van Rajoy, om op zeer korte termijn verkiezingen uit te schrijven, te gaan slagen om op politiek niveau verdeling te zaaien.

Ondertussen staat het offensief van de unionisten niet stil. Het hoofd van de PP in Catalonië probeerde te laten verbieden dat de Catalaanse TV de protestdemonstratie van afgelopen Zaterdag zou uitzenden wegens partijdigheid in de aanloop naar de verkiezingen. Dit is hem dit keer niet gelukt. De minister van buitenlandse zaken, Dastis, zei gisteren tijdens de persconferentie in Brussel dat Rusland met valse berichten in de sociale media haar invloed op de Catalaanse gemeenschap uitoefent om de regio de destabiliseren. Dit is dezelfde minister die in een live interview met de BBC beweerde dat de beelden van het politiegeweld op 1 Oktober vals waren. (Op het moment dat hij dit zei werden beelden van het politiegeweld getoond die door verslaggevers van de BBC zelf waren gefilmd.) Net zoals zoveel andere leugens, verdraaiingen en manipulaties die zelfs de internationale pers niet onopgemerkt blijven: dat de presidente van het Parlement haar mening over onafhankelijkheid tegenover de rechter zou hebben ingetrokken, dat Puigdemont een lafaard is door uit te wijken naar Brussel, dat de leiders van de burgerbeweging gewelddadig zijn, dat kinderen worden gebruikt als menselijk schild bij de protesten en wegblokkades, dat de spaanse taal op de Catalaanse scholen verboden zijn, etcetera. De leugens van de PP en van de spaanse media zijn met de aankomende verkiezingen het grootste gevaar om de voorstanders van onafhankelijkheid te ontmoedigen. Rajoy beloofde vandaag dat hij alles zou doen zodat de onafhankelijkheidsbeweging met de komende verkiezingen zullen verliezen. Gezien zijn reputatie betekent dit dat we van alles kunnen verwachten. Ook het illegaal verklaren van de politieke groeperingen en burgerorganisaties die voor onafhankelijkheid zijn, wordt niet uitgesloten.

Protestmanifestatie tegen de Catalaans politieke gevangenen

photo_2017-11-03_18-07-30

De gevangenneming van de Catalaanse vicepresident, Oriol Junqueras, en zeven ministers van de Generalitat en de twee presidenten van de burgerorganisaties ANC en Omnium Cultural hebben afgelopen week tot meerdere protesten geleid. Woensdag vond een algehele staking plaats. Hoewel de grote vakbonden niet meededen, het is in spanje verboden om te staken vanwege politieke motieven, was het protest een groot succes. Wegen, grenzen en treinen, inclusief de TGV naar Frankrijk en naar Madrid, werden afgesloten.

img-20171111-wa0020De grote protestmanifestatie vond gisteren, 12 November, plaats in Barcelona. De straat carrer de la Marina werd vanaf het strand bij port Olympic naar boven, richting de heuvels die het achterland van Barcelona vormen, tot voorbij de Sagrada Familia over een lengte van ruim drie kilometer bezet, terwijl de kruispunten van deze straat uitpuilden naar de zijstraten van de deelnemers. Het meest indrukwekkende moment was toen de video werd getoond van de Catalaanse musicus Pau Casal bij de opening van het seizoen van de Verenigde Naties in 1971. Pau Casals leefde vrijwillig in ballingschap buiten spanje. Hij zei dat hij spanje niet meer zou betreden zolang Franco aan de macht zou zijn. Hij is ook in ballingschap gestorven. In zijn toespraak in de VN zei hij (samenvattend): Vrede is altijd mijn grootste zorg geweest. Ik leerde de vrede liefhebben als kind van mijn moeder. Want in die tijd waren er vele oorlogen. Catalonië is één van de oudste naties van Europa. Zij hadden al een parlement lang voordat de Engelsen deze hadden. De eerste Verenigde Naties waren in mijn land, in de tijd van de elfde eeuw in Toulouse, nu Frankrijk, om te praten over vrede. Gedurende de tijd dat de video werd getoond, ontstaken de deelnemers van de manifestatie de LED verlichting van hun mobieltjes, resulterend in een zee van lichtjes, 3 kilometer lang, terwille van de leiders die vanwege hun politieke idee gevangen zitten in spanje. Waarna El Cant dels Ocells (het gezang van de vogels), gecomponeerd door Pau Casals, werd gespeelt door een orkest van violencisten. President Puigdemont sprak de betogers toe vanaf een vooraf ogenomen video.img-20171111-wa0019 De familieleden van de politieke gevangen lazen een bericht voor van de politici geschreven vanuit de gevangenissen. Dat is het Catalonië van vandaag, anno 2017: vreedzaam, maar saamhorig en volhardend in haar strijd om zelfstandigheid en tegen het onrecht wat hun leiders wordt aangedaan.
De presidente van het Catalaanse Parlement, Carme Forcadell, die afgelopen week een nacht in de gevangenis doorbracht voordat zij de borg van 150.000 Euro kon betalen, was niet aanwezig op de manifestatie om te voorkomen dat zij in hechtenis zou worden genomen vanwege deelneming aan een politieke activiteit. Dat is het spanje van vandaag, anno 2017, lid van de Europese Unie en volledig gesteund in haar represaillemaatregelen.

Voorlopige hechtenis voor de presidente van het Catalaanse Parlement, Carme Forcadell

carme-focadell
Ik sta aan jouw kant, Carme!

Het Tribunal Superior, de hoogste rechtbank in spanje, heeft de presidente van het Catalaanse Parlement, Carme Forcadell, en vier van haar medebestuurders voorwaardelijk gevangen genomen. Zij staan terecht omdat zij politieke debatten in het Parlement hebben toegestaan over de Catalaanse onafhankelijkheid, waarna gestemd werd over moties en wetten die door de politieke partijen waren ingediend en omdat zij voor de onafhankelijke Republiek Catalonië hebben gestemd. Één bestuurslid, Nuet van de partij Podem, werd op vrije voeten gesteld omdat hij tegen de onafhankelijkheid gestemd heeft.

Carme Forcadell moet binnen een week een borgsom van EU 150.000 betalen om vrij te komen. De andere bestuursleden moeten EU 25.000 betalen. De rechter houdt rekening met het feit dat Forcadell presidente van de burgerorganisatie Assemblea Nacional Catalana (ANC), de motor achter de onafhankelijkheidsbeweging, is geweest. Zij moet dus een hogere borgsom betalen vanwege haar uitgesproken ideeën over democratie en over een onafhankelijk Catalonië. Dit toond aan dat zij en haar bestuur worden veroordeeld om hun politieke ideeën, en niet om illegale feiten die zij gedaan zouden hebben en die overtuigend bewezen zijn. Het Tribunal Superior oordeelt daarom niet uit justitie, maar, net zoals de Audiencia Nacional doet bij twee leiders van de burgerorganisaties ANC en Omnium, en de ministers van de Catalaanse regering, uit pure vergelding op de politieke tegenstanders van de regering Rajoy.

juncker-rajoy-nomenament-comissio-europea_1903019930_48556760_651x366
Juncker ontvangt de doctorsgraad wegens zijn steun aan Rajoy tegen de Catalaanse onafhankelijkheid

Ondertussen ontving de president van de Europese Commissie, Jaen-Claude Juncker, vandaag een eredoctoraat van de universiteit van Salamanca. Hij ontving de prijs direct uit handen van president Rajoy voor zijn bewezen diensten ‘in de strijd tegen het nationalisme’.

De rechtszaken tegen de leiders voor Catalaanse onafhankelijkheid

photo_2017-11-03_18-07-30Vandaag wordt de presidente van het Catalaanse Parlement, Carme Forcadell, en de leden van haar bestuur die voor onafhankelijkheid zijn, verhoord door het Hooggerechtshof in Madrid. Zij zijn door de spaans openbaar hoofdaanklager beschuldigd voor rebellie, oproer en misbruik van overheidsgeld. Er bestaat grote kans dat de presidente en het Parlementsbestuur onvoorwaardelijk gevangen worden gezet. De rechtbank (het Tribunal Suprem) waar zij voor moeten verschijnen heeft, zoals de naam het alzegt, de hoogste status. Deze staat dus boven de rechtbank (de Audienca Nacional) die de leiders van de burgerorganisaties en de vicepresident en zeven ministers onvoorwaardelijk in de gevangenis heeft gezet. De openbaar aanklager, Maza, is dezelfde. De hoop is dat het Tribunal Suprem met een juridische criterium zal oordelen in plaats van met een politieke. Is dit niet het geval en wordt de Audienca Nacional niet door het Tribunal Suprem gecorrigeerd, dan kan, volgens Javier Pérez Rollo, hoogleraar recht van de universiteit van Sevilla, niet meer van een rechtsstaat worden gesproken.

In de aanvraag voor de uitlevering van president Puigdemont en vier van zijn ministers aan de Belgische justitie heeft rechter Lamela van de Audiencia Nacional de aanklacht ad hoc veranderd. Worden Puigdemont en zijn regering formeel aangeklaagd wegens opruiing, aanzet tot oproer en misbruik van overheidsgelden, In de Europese uitleveringsaanvraag aan België heeft de rechter alleen fraude aangekruist. De zoveelste gerechtelijke ongeregeldheid, naast die van, onder andere, het gebruik van een wet uit het Franco tijdperk,  het niet toelaten van de wettelijke tijd om de verdediging voor te kunnen bereiden (zij hadden minder dan 24 uur nadat de aanklacht via de pers bekend was gemaakt), het onbevoegd zijn van de rechtbank voor deze zaak, het aangevoerde bewijsmateriaal (krantenartikelen) en de feiten (geen sprake van geweld, wat nodig is voor de aanklacht van oproer en opruiing). Hiermee hoopte de rechter dat, volgens de Europese normen, Puigdemont en zijn ministers per direct gevangen zouden worden gezet en uitgeleverd. De Belgische justitie heeft hieraan dus geen gehoor gegeven en bestudeerd de zaak nu grondig. De president en zijn ministers verblijven voorlopig op vrije voeten.

Staking uit protest tegen politieke gevangenen

photo_2017-11-03_18-07-30

Gisteren, 8 November werd een algehele staking in Catalonië gehouden uit protest tegen de politieke gevangenen: de twee leiders van de burgerorganisaties, zeven ministers en de Catalaanse vicepresident, en als ondersteuning voor de de president met vier ministers die als ballingen in Brussel verblijven.

Hoewel de staking niet door de grote vakbonden werd ondersteund, veroorzaakten de protesten die daaruit volgden een verkeersopstopping zoals nog nooit in Catalonië had plaats gevonden. Op de tweede plaats hiervan staat de algemene staking van 3 Oktober uit protest tegen het gewelddadig optreden van de spaanse politie tegen de stemmers voor het referendum op 1 Oktober, en op de derde plaats een algemene staking die in 1988 werd gehouden. Om maar een indicatie te geven hoe groot het ongenoegen van de Catalanen tegen de gevangenneming van hun leiders is.

De blokkades werden georganiseerd door de gezamenlijke burgerorganisaties en politieke partijen voor onafhankelijkheid, ad hoc verenigd in de Commissie voor de verdediging van de Republiek (CDR, voorheen Commissie voor de verdediging van het Referendum). ‘s-Morgens vroeg werden de grenzen met Frankrijk en Andorra en de belangrijkste verkeersaders in en rondom de grote steden en naar spanje door groepen burgers afgesloten. Rond 9 uur bezetten tweeduizend burgers het station en de spoorrails van de Hogesnelheidstrein in Girona richting Frankrijk. ‘s-Middags rond vijf uur bezetten studenten het treinstation Sants in Barcelona, waardoor veel gewone treinen en de TGV naar Madrid werden tegengehouden. De grensblokkades werden vanochtend om 8 uur, na 26 uur van blokkades, opgeheven.

Het CDR, en daarmee de Catalanen, hebben hiermee aangetoond hoe snel en efficiënt zij zich kunnen organiseren om hun ongenoegen en boosheid over het gedane onrecht te tonen en tegen het gevangen nemen van hun legitieme leiders, puur om politieke redenen. Spanje heeft gisteren slechts een klein voorproefje gekregen van wie er de baas is in Catalonië. Het zijn niet de opgedrongen leiders van de PP partij, onder het mom van grondwetsartikel 155 en die slechts de steun van 8% van de Catalaanse bevolking hebben, die hier de baas zijn. Wat hadden ze gedacht? Dat de Catalaanse bevolking deze democratische schendingen zomaar zou accepteren? Nee, het zijn de Catalanen zelf die over hun territorium beschikken wanneer zij dat willen. De spaanse regeringsleiders hadden misscien gehoopt dat met het achter de tralies opbergen van de burgerleiders en de ministers, de Catalanen de gevangenen, en daarmee hun onafhankelijkheidsstreven, zouden vergeten en rustig zouden doorgaan met hun gewone leven. Daarin hebben de spaanse regering en de justitie, welke trouwens ononderscheidbaar zijn, zich schromelijk vergist. Het is wel zeker dat het niet bij deze ene actie zal blijven en dat spanje, samen met het Europa dat haar steunt, aan haar portemonnee zal gaan voelen wat het kost om een volk haar rechten af te nemen en te onderdrukken. De tijd van alleen maar een jaarlijkse protestmanifestatie in familiaire sfeer, allerlei andere activiteiten, bijeenkomsten en happenings, de zogenaamde revolutie van de glimlach, is voorbij. De agressieve, gewelddadige en illegitieme handelingen van spanje vraagt om andere maatregelen. Helaas, maar dat is de enige taal die men blijkbaar begrijpt: die van de economie.