Spanje verklaart Democratische Tsunami als terroristisch

Github
Github, gesitueerd in San Francisco, is bijzonder populair onder software ontwikkelaars en wordt voor duizenden Open Source Software projecten gebruikt. Hoewel de Git software en de Github servers in eerste instantie bedoeld zijn voor het delen van software projecten, zijn er ook andere documenten te vinden. Zo zijn er 805 video ‘s geplaatst van het gewelddadig politieoptreden tijdens het referendum in Catalonië op 1 Oktober 2017. Onlangs heeft het Catalaanse protestinitiatief Tsunami Democràtic (Democratische Tsunami) zich daar bijgevoegd. Zij heeft daar haar Internet pagina ‘s en een Android applicatie waarmee zij haar volgers boodschappen kan sturen zonder dat de Spaanse politie daar toegang toe heeft.

Tsunami Democràtic
Tsunami Democràtic kondigde haar bestaan eind augustus via Twitter aan en kreeg bijval van vele Catalaanse burgerleiders en politici, inclusief zij die gevangen of in ballingschap zitten, waaronder president Puigdemont. De initiatiefnemers en leiders er van zijn echter onbekend. Via Twitter en een Telegramkanaal maken zij haar boodschappen publiekelijk bekend. Tsunami Democràtic zegt dat zij op vreedzame manier acties van burgerlijke ongehoorzaamheid wil organiseren als protest tegen de schendingen van de mensenrechten in Catalonië en de zware straffen die de Catalaanse leiders hebben gekregen voor het houden van het referendum. Haar eerste en tot nogtoe enige actie bestond uit een oproep toen de vonnissen bekend gemaakt werden. Zij vroeg haar volgers toen om naar het vliegveld van Barcelona te komen en de terminals met een sit-in actie te bezetten. Tienduizenden Catalanen gaven daar toen gehoor aan. Daaronder bevonden zich vele studenten die het 17 kilometer lange traject vanaf Plaça Catalunya (centrum Barcelona) via de hoofdverkeersader Gran Via naar het vliegveld te voet aflegden.

Criminalisatie en blokkering Internet
De Spaanse overheid had een dergelijk groot protest niet verwacht. Minister van Binnenlandse Zaken Marlaska kondigde aan dat de Spaanse geheime dienst de personen zal vinden die achter de organisatie zitten. Het Audiencia Nacional, de rechtbank voor terrorisme bestrijding, gaf aan de grote Internetproviders in Spanje opdracht om de toegang tot de Internetpagina ‘s van Tsunami Democràtic te blokkeren. De organisatie week vervolgens uit naar de servers van Github die wereldwijd toegankelijk zijn.

De Guardia Civil heeft nu ook direct aan Microsoft, de eigenaar van Github, opdracht gegeven om de websites van Tsunami Democràtic te sluiten voor gebruikers in Spanje. Doorgaans geeft Github gehoor aan regeringen en politie om Internetpagina ‘s voor een bepaald land af te sluiten. Vanwege haar transparante beleid publiceert zij echter de officiële aanvraag voor het sluiten. In de aanvraag stelt de Guardia Civil dat het bevestigd is dat Tsunami Democràtic een criminele organisatie is en neigt met terroristische acties. Spanje voegt zich met de blokkade van de Internetpagina ‘s op Github in het rijtje van Rusland en China.

Reacties
In een reactie vraagt Tsunami Democràtic aan de Guardia Civil hoe haar crimineel gedrag dan wel is bevestigt. Zij heeft altijd opgeroepen tot vreedzaam protest en slechts één enkele vreedzame protestactie uitgevoerd. In een rechtsstaat, zegt ze, moet de aanklager met de bewijzen komen en niet de aangeklaagde. De organisatie zegt dat de web sites alleen vanuit Spanje zijn geblokkeerd en raad de gebruikers aan om VPN of een TOR browser te gebruiken. De Android applicatie die zij ontwikkeld heeft kan ook via het Telegram kanaal worden gedownload.

De Catalaanse minister voor Digitale Politiek, Jordi Puignero, zegt: ‘We zijn als regering erg ongerust dat een land van de Europese Unie competitie met China voert wie het meest de fundamentele rechten van haar burgers schendt.’ Ook de BBC meldt de blokkade. Der Spiegel zegt dat Tsunami Democràtic met de zogenaamde Flashmob protesten slechts een nieuwe en innovatieve manier van protesteren is.

Of de afsluiting van Internet pagina ‘s van een protestbeweging het imago van Spanje als ‘volwaardige democratie’ goed doet is dus zeer twijfelachtig. Advocaten en ciberspecialisten denken dat de Guardia Civil en het Audiencia Nacional hiermee zelfs de misdaad van ‘prevaricació’ (machtsmisbruik door een ambtenaar) begaan.

In totaal zijn 383 duizend Catalanen, waaronder schrijver dezes, ingeschreven op het Telegramkanaal van Tsunami Democràtic. Daarmee markeert de Spaanse justitie 7% van de Catalaanse bevolking als crimineel met terroristische neigingen.

Please follow and like us:
error

Vicepresidente Calvo bedreigt België

(650 woorden)

Dat het Catalaanse conflict de Spaanse regering niet geheel lekker zit, is aan verschillende uitspraken van haar ministers te merken. Gisteren toonde de vicepresidente Carmen Calvo duidelijk symptomen van nervositeit. In een radio / tv interview zei ze dat de regering het niet begrijpen zal indien Carles Puigdemont niet wordt uitgeleverd. Daarnaast zei ze dat indien Puigdemont niet uitgeleverd zal worden, Spanje dan maatregelen zal nemen.

Het eerste wat opvalt is dat Calvo denkt dat de Belgische regering invloed heeft op de beslissingen die door de justitie aldaar genomen worden. Met haar uitspraak bekent Calvo impliciet dat de scheiding van de machten in Spanje flinterdun zoniet afwezig is. Zij gaat er blijkbaar van uit dat dit ook zo functioneert in de andere Europese staten.

Ook zei Calvo: “We zullen niet begrijpen dat de Belgische staat niet erkent dat Spanje een volwaardige democratie is”. De internetkrant Vilaweb merkt in haar redactioneel schrijven fijntjes op dat zij daarmee niet wil beweren dat Spanje een democratie is (daar heeft de regering haar propaganda instituut Global Spain voor in het leven geroepen), maar dat België de Spaanse staat als zodanig moet erkennen of dit nu wel of niet zo is.

De bedreiging van Calvo om ‘maatregelen’ te nemen is tussen bevriende staten binnen de Europese Unie zeer ernstig. Het is niet de eerste keer dat Spanje een diplomatieke crisis met België heeft. Naar aanleiding van de uitspraken van de voormalig voorzitter van het Vlaamse parlement Jan Peumans in het voordeel zijn Catalaanse collega Carme Forcadell (die gevangen zit), werd de ambassadeur van Vlaanderen teruggeroepen. Spanje deed dit af als ‘slechts’ een vertegenwoordiger van een Belgische regio, maar in België wordt dit als een diplomatiek conflict tegen een substantieel deel van de Belgische staat beschouwd. Welke maatregelen Calvo in gedachten heeft zullen we moeten afwachten, maar het verbreken van alle diplomatieke relaties zal een diepe Europese crisis teweeg brengen.

Direct na de veroordelingen tegen de gevangen Catalaanse politici en burgerleiders voerde onderzoeksrechter Llarena voor de derde maal een Europees uitleveringsbevel tegen Puigdemont in. In eerste instantie stuurde de Belgische justitie de aanvraag voor uitlevering per omgaande terug omdat deze in het Spaans was geformuleerd in niet, zoals de Europese regelementen voorschrijven, in het Engels of het Frans. De eerste aanvraag voor uitlevering werd in November 2017 door rechter Lamela van het Audiencia Nacional geschreven. Deze trok LLarena toen in en voerde later een tweede arrestatiebevel uit. Ook dat uitleveringsbevel trok hij weer in omdat Duitsland Puigdemont alleen voor misbruik van overheidsgeld wilde uitleveren. Hierdoor kon Llarena hem niet voor het Spaanse gerecht brengen wegens oproer en hem voor vele jaren in de gevangenis laten opsluiten. Iedere keer wanneer zo ‘n Europees aanhoudingsbevel wordt aangevraagd moet de justitie van het betreffende EU lidstaat daar gehoor aan geven. Dat brengt veel werk en hoge kosten met zich mee. Het is niet onwaarschijnlijk dat de Belgische justitie geïrriteerd raakt wanneer om politieke redenen zo ‘n aanvraag bij herhaling wordt ingetrokken. De geloofwaardigheid van de Spaanse justitie loopt daarbij grote schade op.

Het is maar zeer de vraag of de Belgische justitie gehoor zal geven om Puigdemont uit te leveren. De exorbitante hoge straffen tegen de Catalaanse politici en burgerleiders roepen twijfels op of Puigdemont wel een eerlijk proces in Spanje zal krijgen. Het lijkt bovendien dat de Spaanse justitie de verdediging van Puigdemont wil frusteren . Vorige week werd bij de advokaat van Puigdemont, Gonzalo Boye, huiszoeking gedaan. De operatie vond plaats wegens verdenking van geldwitwas praktijken. Maar het moment van de huiszoekingen en de tijdelijke inbeslagname van telefoons en computerapparatuur van de advokaat zal ook bij de Belgische justite grote vraagtekens oproepen. Daarnaast loopt er nog een gerechtelijk onderzoek bij het Europese Hof van Justitie om te onderzoeken of Puigdemont juridische onschendbaarheid geniet omdat hij voor het Europese parlement gekozen werd. Voor de Spaanse justitie speelt dat geen enkele rol van betekenis. Maar dat ligt in België hopelijk iets anders.

Please follow and like us:
error

Spanje stuurt aan op interventie in Catalonie

(830 woorden)

Als je door Barcelona loopt…
Afgelopen weekend vonden er ook weer verschillende relletjes in Barcelona plaats. De Catalaanse publieke omroep maakte een samenstelling van video’s hoe onbeschaamt en gewelddadig de politie tegen vaak onschuldige mensen optreed. Willekeurige arrestaties zijn geen uitzondering, of je slechts bij een rel staat toe te kijken, enkele straten verderop er van weg loopt, met een emmertje water loopt om een vuurtje te doven of gewoon een biertje op een terrasje zit te drinken. Je kan zomaar in elkaar geslagen en meegenomen worden naar het politiebureau. Daar schrijft de politie haar verslag, soms is dit dezelfde als die van een andere arrestant, inclusief de spelfouten, en kan de arrestant beschuldigd worden van het in bezit hebben van knikkers of een jeu-de-boule bal om naar de politie te gooien. De politie ‘vond’ dezelfde bal (met hetzelfde nummer) in de tas van zes andere arrestanten. Maar de rechter neemt het woord van de politie voor heilig en als arrestant sta je nagenoeg machteloos. In totaal zijn er de afgelopen dagen 28 jongeren gearresteerd. Enkelen daarvan zijn minderjarig.

Uitlokkken
Zaterdag kondigde de Catalaanse activistenbeweging CDR aan om na de protestdemonstratie in Barcelona tegen de veroordelingen van de leiders die het referendum hadden georganiseerd, een sit-in protest (‘picknick’) te gaan houden voor het hoofdkantoor van de Policia Nacional aan de Via Laietana. Zij wilden van de gelegenheid gebruik maken om de rubberen kogels ‘terug te brengen’ die de politie de week tevoren had ‘uitgedeeld’. Natuurlijk had het CDR geen rubberen kogels in bezit. De politie had de meeste ballen na de rellen zelf weer bijelkaar gezocht. Er werden daarom metaforisch rubberen kogels in de vorm van papieren propjes over de hekken van het het zwaar bewaakte hoofdkantoor gegooid. In plaats dat er ME busjes van de nationale politie pal voor het hoofdkantoor stonden om deze te beschermen, stonden er een vijftal busjes een eindje verderop, op de kruising met carrer el Comtal. Aan de binnenzijde van de busjes waren aan de ramen Spaanse vlaggen gehangen. De busjes stonden daar duidelijk om rellen en geweld uit te lokken. Volgens journalist Pere Martí zouden de auto’ s een val kunnen zijn geweest, net zoals de auto’s van de Guardia Civil die onbeheerd en vol met wapens geparkeerd stonden bij de huiszoeking van het Catalaanse ministerie van Economische Zaken op 20 September 2017. Deze werden toen gebruikt om de leiders van het ANC en Omnium Cultrural voor negen jaar op te sluiten.

Infiltreren
Dat de Spaanse politie in de rellen infiltreert toont ook de video waarin agenten in burgerkleding en met bedekte gezichten een winkel waren binnengevlucht. Zij dwongen de eigenaar om het rolluik te sluiten en kwamen pas weer naar buiten, allen met capuchon op, toen zij door de Spaanse ME politie vrijgeleiding kregen.

Onverantwoordelijke uitspraak minister Binnenlandse Zaken
Minister van BiZa Fernando Grande-Marlaska, een rechter van het Spaanse Hooggerechtshof die al meerdere malen door het Europese Gerechtshof voor de Mensenrechten is veroordeeld wegens onregelmatigheden van de rechtsgang, beweert dat het geweld van de rellen in Catalonie een grotere inpact heeft dan het geweld in Baskenland. Hij refereert daarmee naar het terrorisme van de ETA waarbij gedurende haar bestaan rond de 800 mensen werden vermoord. Bij de rellen in Barcelona zijn tot nu toe ruim 600 gewonden gevallen, waarvan vier mensen een oog verloren, een meisje een schedelbassis fractuur opliep en twee jonge mannen een testikel verloren door het buitenproportionele politiegeweld.

Om nu de relletjes in Barcelona als ernstiger te kenmerken dan het ETA terrorisme is niet aleen erg overdreven, maar is voor een minister een grote onverantwoordelijke uitspraak. Marleska creert hiermee een sfeer om al dan niet met nog meer Spaanse politie, of erger, in Catalonië te intervenieren en er uiteindelijk de noodtoestand uit te roepen.

Het Congreslid Rosa Luch schrijft in een tweet: “Om wat in Catalonie gebeurd te vergelijken met de moordenaars van mijn vader is niet alleen banaliseren van het terrorisme, maar ook een beleding van de slachtoffers”

De voorzitter van de vereniging van terrorisme slachtofferds, Robert Manrique, schrijft in een andere Tweet: “Eens kijken minister. Als u een momentje heeft en stopt met liegen, komt u dan eens naar de voordeur van Hipercor (*) en verteld u ons eens wat u onder ‘geweld’ verstaat. Daar zullen Enrique, Nuria, Enric, Francesc, Rosa, Marc, Mina, Marta, Rosa Maria, Ricard, Marga, Robert, Asun, Jordi, Xavi, Rafa, Anna, Elena, Jesus… u opwachten”

Weliswaar verzachtte Marleska zijn uitspraak toen er een regen van kritiek op zijn uitspraak neerdaalde. Maar, in tegenstelling tot zijn boute uitspraak, wordt de rectificatie door de Spaanse media weggemoffelt. En zo gelooft het overgrote deel van de Spaanse bevolking (en de enkele buitenlandse media die de woorden van de Spaanse regering nog steeds voor waar aannemen) dat de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging nationalistisch (in de kwade zin van het woord) en zeer geweldaddig is. Het is niet de vraag of, maar wanneer de Catalaanse autonomie opnieuw zal worden opgeheven.

*In 1987 vond in een supermakt van Hipercor in Barcelona een bomaanslag door ETA plaats. Hierbij vielen 45 gewonden en 21 doden.

Please follow and like us:
error

Spaanse president Sánchez blundert

(1220 woorden)

Aanstaande verkiezingen
Bij de Spaanse verkiezingen op 28 April werd de socialistische PSOE als grootste partij gekozen. Maar de partij van demissionair president Pedro Sánchez kreeg geen absolute meerderheid en moest daarom een coalitie vormen. De rechtse partijen waren uitgesloten. Op de avond van zijn overwinning riep de menigte nog tegen hem: ‘Met de Ciutadans niet’. De enige redelijke mogelijkheid was om een coalitie te vormen met de linkse partij Podemos. Deze was ontstaan als gevolg van de economische crisis van 2008 en uit onvrede met de gevestigde PSOE partij. Haar leider Pablo Iglesias vond echter dat de Catalanen wel degelijk het recht op zelfbeschikking hebben en stond open voor onderhandelingen met Catalonië over een referendum voor zelfbeschikking. Dit wilde Pedro Sánchez en zijn PSOE partij absoluut niet. Na vier maanden van mislukte onderhandelen schreef hij daarom nieuwe verkiezingen uit voor 10 November aanstaande. Sánchez had het volste vertrouwen dat zijn partij er sterker uit zo komen en met een beetje geluk zelfs de absolute meerderheid zou kunnen behalen. Deze kans lijkt nu echter als sneeuw voor de zon te verdwijnen, want sindsdien heeft de demissionaire president de ene na de andere politieke blunder begaan.

Spaanse politie naar Catalonië
Het leek allemaal goed gepland. In de voorcampagne van de verkiezingen zouden de vonnissen tegen de Catalaanse leiders door het Spaanse Hooggerechtshof bekend worden gemaakt. (De scheiding van de machten lijkt in Spanje opnieuw zeer dubieus.) Door vooraf politiemanschappen vanuit geheel Spanje naar Catalonië te sturen om eventuele sociale onrust de kop in te drukken, wilde Sánchez tonen dat hij de Catalanen geen duimbreed toegeeft. En zoiets levert in Spanje stemmen op.

Bij de bekendmaking van de straffen zei Sánchez dat hiermee het onafhankelijkheidsstreven van de Catalanen definitief ten einde is en dat er nu een nieuwe periode kon beginnen. Hij had zich niet erger kunnen vergissen. Want de Catalanen hadden zich voorbereid op een lange periode van protest, te beginnen met de bezetting van het vliegveld van Barcelona.

Sindsdien gaan de Spaanse nationale politie als criminele hooligans tekeer. Willekeurige en gewelddadige arrestaties (een jonge vrouw werd een mes op de keel gezet met het commentaar van de politie: ‘Als er een dode zal vallen, zal dat niet aan onze kant gebeuren’), beledigingen en het provoceren van rellen is aan de orde van de dag. Diverse video ‘s tonen aan dat de nationale politie zich infiltreert onder de protesterenden om geweld uit te lokken. Bovendien gebruikt de ME rubberen kogels om de menigte uit elkaar te drijven, een wapen dat in Catalonië verboden werd nadat een vrouw vijf jaar geleden bij een staking in Barcelona haar oog had verloren. De Spaanse politie argumenteert dat dit verbod niet voor hen geld omdat zij ‘nationale’ politie zijn. Dankzij de onverantwoordelijke beslissing van Sánchez om de Policia Nacional naar Catalonië te sturen komt deze treurige score nu op vier verloren ogen te staan. Was er geen Spaanse politie in Catalonië aanwezig geweest, dan zou er ook geen sprake zijn geweest van geweld.

Het sturen van de nationale politie uit andere delen van Spanje blijkt ook een strategische fout te zijn geweest. De Catalaanse politie heeft de Spaanse ME diverse malen uit benarde situaties moeten redden omdat ze er de weg niet kennen, de bevoorrading en munitie opraakte of domweg omdat ze uitgeput zijn door overwerk en de slechte logeercondities in het hoofdkantoor aan de Via Laietana.

Bij hun terugkomst thuis worden zij met Spaanse vlaggen en alle eer door familie en collega ‘s onthaald alsof ze van een oorlogsfront in het buitenland terugkeren. Het imago van een neutrale politie die dient om de openbare orde te handhaven, zoals dat in een volwaardige democratie normaal is, wordt hiermee zwaar geschaadt.

Bliksembezoek
Op Maandag 21 Oktober bracht Sánchez een bliksembezoek aan Barcelona. Daar bezocht hij het ziekenhuis Sant Pau om een gewonde agent van de Policia Nacional te bezoeken. Dat er als gevolg van de rellen ookvier burgergewonden in het ziekenhuis lagen, interesseerde hem niet. Bij zijn aankomst bij het ziekenhuis werd Sánchez door een grote menigte uitgefloten. Omdat deze de hoofdingang blokkeerde, ging hij het ziekenhuis via de EHBO ingang binnen. Eenmaal binnen werd hij verwelkomt door de de artsen en het verplegend personeel met ‘boe’ geroep en een fluitconcert. Het Catalaanse ministerie van gezondheid dient bovendien een officiële aanklacht tegen Sánchez in omdat hij met zijn dienstauto ‘s de toegang voor ambulances gedurende een half uur blokkeerde en daarmee het leven van patiënten in gevaar heeft gebracht. Als klap op de vuurpijl trok een lijfwacht, totaal onnodig, zijn mitrailleur toen hij wegreed.

Na het ziekenhuisbezoek bezocht Sánchez het hoofdbureau van de Policia Nacional aan de Via Laietana. Maar hij bezocht niet de Catalaanse politie die net zo hard had meegewerkt aan het handhaven van de openbare orde. Ook bezocht hij niet de Catalaanse president Quim Torra. Deze had hem het weekend daarvoor driemaal toe tevergeefs gebeld om een oplossing voor het politieke conflict en de rellen te zoeken. Hoewel Sánchez op dat moment slechts enkele honderden meters van het Catalaanse regeringspaleis verwijderd was, ging hij na het bezoek aan ‘zijn’ politiecorps met de staart tussen de benen direct terug naar Madrid. Het drie uur durende bliksembezoek van de Spaanse president had slechts als doel om zijn eigen troepen in de ‘opstandige Catalaanse kolonie’ moreel te steunen. Net zomin als Felipe de koning van alle Spanjaarden is, wil Sánchez niet hun president zijn en negeert hij een democratisch gekozen president van de regio.

Herbegrafenis Franco
Een andere blunder beging Sánchez door afgelopen week dictator Franco her te begraven. Zijn kadaver werd, deels met een helikopter, getransporteerd van de Valle de los Caídos (het enige monument in Europa dat dient als eerbetoon aan het fascisme) naar een familiegraf. Sánchez loste daarmee een verkiezingsbelofte van anderhalf jaar geleden in. Met de vervulling van deze belofte beweerde hij dat hiermee de donkere periode van het Franco tijdperk definitief is afgesloten. De herbegrafenis had in stilte en slechts in het bijzijn van de directe familie moeten plaatsvinden. Maar Sánchez kon het niet nalaten om er een verkiezingsstunt van te maken en stuurde zijn minister van justitie om de plechtigheid bij te wonen. Want dat werd het: een plechtigheid met al haar ins en outs. Zes dragers, waarvan twee die Franco 44 jaar geleden daar begraven hadden, een priester die de kist zegende, een familielid die nog trachtte de Spaanse vlag uit het vorige tijdperk over de kist te draperen en een grote groep fascisten die buiten de hekken van het monument ‘viva Franco’ riepen en de Hitlergroet gebruikten. In plaats dat het een verkiezingsstunt voor de socialistische PSOE was, liep de herbegrafenis uit op een demonstratie van het Spaanse fascisme. Het Franco tijdperk is allesbehalve afgesloten.

Afsluiting verkiezingscampagne in Barcelona
De laatste, en misschien wel grootste fout, zal de Spaanse demissionaire president nog begaan. Hij heeft aangekondigd dat hij de verkiezingscampagne in Catalonië zal afsluiten om te laten zien dat de situatie daar weer normaal is. Hoeveel politie hij daarvoor zal hebben laat zich raden, want hij zal een warm onthaal krijgen.

Ondertussen gaan de protesten in de vorm van punctuele acties in Catalonië door. De Spaanse regering verliest steeds meer haar machtsgreep op de regio. De emotionele grip op de Catalanen heeft Spanje reeds verloren door hun leiders voor tientallen jaren op te sluiten.

Please follow and like us:
error

Via Laietana 43

(820 woorden)

Een gedeelte van dit artikel werd vertaald uit ElNacional.cat

Het gebouw aan de via Laietana nummer 43 werd in 1929 door de Spaanse staat gedurende de Republiek gekocht. Het was toen het hoofdkwartier voor orde van de Catalaanse Generalitat. De Catalaanse president Lluís Companys organiseerde vanuit hier de weerstand tegen de staatsgreep door Franco. Na de burgeroorlog werd dit het hoofdbureau van de Spaanse nationale politie en de zetel van de Zesde Brigade voor Sociaal Onderzoek, ook wel de Sociaal-Politieke Brigade genoemd, die als doel had om iedere dissident van het Franco regiem te vervolgen.

Op het hoofdbureau werkten authentieke specialisten in het martelen, zoals de gebroeders Antonio Juan en Vicente Juan Creix en de politiecommissarissen Polo en Eduardo Bóveda Quintela. Vázquez Montalbán beschreef hen als ‘beroepsvernederaars’. Politieke leiders als Jordi Pujol en Joan Comorera, de intellectueel Joan Oliver en de zangeres Maria de Mar Bonet, maar ook kapelanen, studenten, leden van de oppositie, vakbewegingen en duizenden burgers die het regiem niet zinde werden door hen gemarteld. Hoewel er ook in de kazernes van de Guardia Civil werd gemarteld, werd dit gebouw het meest gekenmerkt. Er werden verschillende marteltechnieken toegepast. Iedereen die binnenkwam werd ontvangen door een kring van agenten die hen met allerlei voorwerpen stompten, sigaretten op de huid uitdoofden en beledigden. Waterboarding vond plaats in een emmer water of urine. Miguel Núñez van de politieke partij PSUC werd gedurende vierentwintig uur met zijn polsen aan de verwarmingsbuis langs het plafond opgehangen. Bij Jordi Carbonell pasten ze de ‘ooievaar’ toe. Hij werd gedwongen om gedurende lange tijd gehurkt te zitten en werd met zijn handen onder zijn knieën vastgeboeid. Hij werd tot deze ongemakkelijke positie gedwongen omdat hij volhield Catalaans te spreken en weigerde tegen de politie in het Spaans te praten. De martelingen gingen door tot ver na het Franco tijdperk. Er zijn meldingen van verschillende martelingen tot in het begin van de jaren negentig. Zo werden bijvoorbeeld Catalaanse onafhankelijkheidsstrijders preventief gearresteerd en gemarteld voordat de Olympische spelen van Barcelona in 1992 begonnen.

Het spreekt voor zich dat dit gebouw door de inwoners van Barcelona en in de rest van Catalonië gehaat en geminacht wordt. Afgelopen Vrijdag vonden er grote schermutselingen plaats. De gewelddadige schermutselingen worden echter veelal geprovoceerd door mensen die niets met de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging te maken hebben. Het zijn jongeren die, ongeacht het motief van een protestdemonstratie, problemen met de politie zoeken. Anderen, veelal jonge studenten, lieten zich verleiden om daar aan mee te doen. Zij zijn minder, of helemaal niet, ervaren in het houden van rellen en zijn daardoor de eersten die door de politie werden opgepakt of mishandeld. Veel was daar niet voor nodig, want ze hoefden maar rustig in een café te zitten met een ‘estelada’ over de schouders, of in de buurt en in tegensgestelde richting van de schermutselingen te lopen om door een groep van politieagenten met hun knuppels in elkaar geslagen te worden. Een schedelbasisfractuur en enkele gebroken neuzen waren het gevolg daarvan. In totaal werden de afgelopen week door de ambulancedienst SEM en in de ziekenhuizen 579 gewonden behandeld. Vier van hen verloren een oog door rubberen kogels. Het totaal aantal gewonden is onbekend, want niet iedereen durft naar de medische hulp te gaan. Er zijn meldingen dat de politie gewonden uit de wachtkamers van de ziekenhuizen komen halen om ze te arresteren.

Precies voor dit gebouw, dat zo intens gehaat wordt vanwege haar verleden, werd gisteravond, Zondag 20 Oktober, door het CDR (de activistengroep waarvan op 23 September zeven leden werden opgepakt wegens verdenking van terrorisme en die nog steeds in volledige isolatie in een gevangenis ergens bij Madrid zitten omdat ze niet bekennen willen) een sit-in gehouden. Tegen een rustige sit-in waar men achter de politielinie blijft, kan de politie weinig doen. In tegenstelling tot de afgelopen dagen voerde de politie deze keer geen charge uit zonder dat er aanleiding voor was. En toen viel er plotseling op de Via Laietana, daar waar het verkeer altijd met veel lawaai doorheen raast, een doodse stilte. Alleen het dreigende geluid van een helikopter was nog te horen. Tussen de zittende menigte van de CDR speelde een jonge vrouw ‘El cant dels ocells’ (‘Het lied van de vogels’) op haar cello. Het beroemde muziekstuk van Pau Casals, de musicus die vervolgd werd en niet terug kon keren naar zijn geliefde Catalonië toen Franco nog leefde, werd gespeeld vlak onder de ogen van de aanhangers van datzelfde regiem; degenen die afgelopen week vier vreedzame burgers voor het leven het zicht hebben ontnomen met hun verboden rubberen kogels en anderen veroordeeld hebben tot een kinderloos leven omdat ze met politieknuppels tussen de benen werden geslagen. En iemand schreef over dit gebouw waarbinnen zoveel mensenleed heeft plaatsgevonden: ‘Als we onafhankelijk zijn en de Policia Nacional hier uit is, laten we er een bibliotheek van maken’. Een bibliotheek, een bron van cultuur en Catalaanse literatuur! Typisch Catalaans, typerend voor de mensen die er slechts naar streven om zichzelf te besturen.

Please follow and like us:
error

Protesten tegen de uitspraak

(670 woorden)

Het ANC heeft vijf wandeltochten georganisseerd vanuit de Catalaanse steden Girona, Vic, Berga, Tarragona en Tarrega. De wandeltochten duren drie dagen. Zij hebben een dagelijkse lengte van zo’n 40 km en zullen via de Catalaanse hoofdwegen samenstromen in Barcelona. Daar zal zij eindigen met een grote demonstratie.

Gisteren nam ik deel aan het gedeelte dat ‘s-middags werd gedaan vanaf Navas tot aan Manresa. Vanwege mijn enkelblessure deed ik het met de fiets. Het is niet gemakkelijk om met een racefiets 4 km/uur te rijden! Deze kolonne begon ‘s-morgens in Berga met zo’n 5000 mensen en eindigde in Manresa met een 15.000 personen. Ik ken er twee die het gehele stuk vanaf Berga tot aan Manresa gelopen hebben, meer dan 40 km!

Het is allemaal ontzettend goed georganiseerd zoals we van het ANC met de diada’s (de jaarlijkse protesten op 11 September) gewend zijn. Met eten en drinken voor onderweg en slaapmogelijkheid voor ‘s-nachts om de volgende dag verder te kunnen lopen indien men dat wenst. De sfeer is erg gezellig en gemoedelijk. Iedere keer wanneer we langs een dorp of stad kwamen (Balsareny, Sallent, la Botjosa) voegden er zich mensen bij. Op de viaducten werden we aangemoedigd door toeschouwers met vlaggen, gele linten en geroep ‘vrijheid voor de politieke gevangenen’ of ‘onafhankelijkheid’. Toen we in Manresa arriveerden kregen we een groot onthaal. De wandeltocht veranderde daar in een grote protestdemonstratie. In eerste instantie zouden we langs de kazerne van de Guardia Civil lopen. Maar omdat er daar al een cassolada (met lepels op pannen slaan) werd gehouden waarbij het vol stond met ME van de Catalaanse politie en Guardia Civil, leidde men de wandeltocht een straat om. Desondanks belandde ik middenin de cassolada en stond toen plotseling en ongewild oog in oog met de gehelmde politiemonsters. Gelukkig liet men mij er door om mijn route naar het eindpunt van de wandeltocht, de sporthal van Manresa ‘El Congost’, voort te zetten. Toen we daar aankwamen, lazen we dat de jongeren van de cassolade reeds met de politie in de clinch lagen. Ook hoorde ik een knal, maar weet niet of dat een schot met rubberen kogel van de politie was.

Het is erg jammer dat bepaalde groepen zich door de politie laten uitlokken tot het in brand steken van vuilniscontainers of het gooien van flessen water en, gister voor het eerst, ook met stenen. Er zijn duidelijke aanwijzingen dat er infiltranten van Spaanse zijde bij zitten. In Manresa hield de Catalaanse politie afgelopen week een persoon bij de rechtbank aan die ‘verdacht gedrag’ vertoonde. Hij had allerlei materiaal in zijn auto van Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging, zoals estelade vlaggen. Bij controle bleek het een medewerker van de Spaanse binnenlandse veiligheidsdienst (CNI) te zijn. Afgezien van infiltranten zijn er ook video’s op Twitter te zien waarbij de politie zelf containers in brand steekt of bestaande branden aanwakkert.

Tijdens de demonstraties op het vliegveld afgelopen Maandag is het duidelijk geworden dat het Spaanse ministerie van BiZa de facto het leiderschap heeft over de Catalaanse politie, terwijl zij officieel onder toezicht staat van de Catalaanse overheid. De Spaanse minister van BiZa, Fernando Grande-Marlaska (voormalig rechter van het Audiencia Nacional welke reeds enkele malen door het Europese Hof van de Mensenrechten is veroordeeld), houdt er op deze manier liever een bedekte vorm van noodtoestand op na dan dat hij een officiële staat van beleg afkondigt. Het geweld op straat is natuurlijk koren op de molen van de demissionaire regeringspartij PSOE om stemmen te winnen bij de verkiezingen van 10 November.

De Catalaanse minister van BiZa, Buch, hangt aan een zijden draadje wegens het harde en onververantwoordelijke optreden van de Catalaanse politie. Op het vliegveld voerde deze charges uit zonder enige aanleiding. Ook werden journalisten, duidelijk zichtbaar met hun ‘PRESS’ hesjes, door de politie met knuppels geslagen en mishandelt.

Kortom, ik blijf er bij dat de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging vreedzaam is, net zoals zij de afgelopen tien jaren is geweest. Dat zij nu overgaat tot vreedzame acties van wettelijke ongehoorzaamheid, is slechts een democratisch middel tegen een Staat die een vreedzame protestdemonstratie of het stemmen voor een referendum veroordeelt als een opstand waarvoor negen a dertien jaar gevangenisstraf voor staat.

Please follow and like us:
error

Het is het vaderland, idioot!

Antoni Basses, krant Ara

(190 woorden)

Als volgens de uitspraak van het Hooggerechtshof het onafhankelijkheidsstreven van Catalonië slechts een ‘waanidee’ was, waarom zijn de straffen dan zo hoog? Terwijl er in Spanje zonder enige strafvervolgingen erg gewelddadige protestdemonstraties hebben plaatsgevonden, waarom past men dan nu de misdaad ‘opstand’ toe tegen degenen van 20 September (de burgerleiders die een protestdemonstratie hielden) en die van 1 Oktober (de politici die het referendum organiseerden)? Het antwoord bestaat uit slechts één enkel woord: Catalonië. Catalonië zet, zowel tijdens de dictatuur als tijdens de democratie, het zenuwstelsel van de Spaanse natie op scherp. Alleen haar naam noemen roept al een golf van patriotisme op zodat iedereen vanaf de pleinen van de kazernes tot aan het koninklijk paleis via alle televisie kanalen roept: ‘Op tegen hen, olee!’. Catalonië is het woord dat de voorzitter van de Hoge Juridische Raad uitlokt om te zeggen dat de eenheid van Spanje het fundament is van de rechtsstaat. Het is het woord dat (rechter van het tribunaal van het Hooggerechtshof) Marchena er toe beweegt om een ‘low cost’ oproer te verzinnen. Waarom is het opstand? Want het is voor het vaderland, idioot!

Please follow and like us:
error

Spanje veroordeelt zichzelf

Met de veroordelingen van de Catalaanse politici en burgerleiders voor het houden van een referendum heeft Spanje zichzelf veroordeelt tot een totalitair en ondemocratische staat. Bij haar gelden niet de internationale regels. Neen, zij verzint haar eigen realiteit door te zeggen dat de Catalanen een opstand hebben georganiseerd en daarbij overheidsgeld zouden hebben misbruikt omdat zij een referendum gehouden hebben, iets wat niet eens in het wetboek van strafrecht te vinden is. Het misbruik van overheidsgeld heeft niemand aan de hand van facturen kunnen bewijzen. De Catalanen konden trouwens niet eens overheidsgeld misbruiken, omdat zij reeds lang voordat het referendum plaats vond, onder streng financieel toezicht van de Spaanse regering stond. Minister van financien, Montoro, zei daarom ook tegen het tribunaal van het Hooggerechtshof dat hij geen enkele Euro inzijn boekhouding kon vinden die voor het referendum werd gebruikt. Toch worden de vicepresident en verantwoordelijke ministers van de regering Puigdemont veroordeeld voor misbruik van belastinggeld.

De veroordelingen en de opgelegde straffen zijn onacceptabel en hebben geen enkele relatie tot de gepleegde feiten. Hier in Catalonië zijn we nu in grote getalen de straat op gegaan en wij zullen daar niet weg gaan eer de democratisch gekozen leiders vrij zijn. Als het moet, houden we dit weken of maanden vol. Misschien dat onze politici geen stappen kunnen of durven te nemen. Maar het is al vanaf het begin van dit onafhankelijkheidsproces, dat in 2010 begon met de populaire volksraadpleging in Arenys de Munt, geweest dat de Catalaanse politici achter de kar aanliepen terwijl deze door de mensen werd getrokken.

Er worden zowel spontane als georganiseerde protesten gehouden.

Vanuit mijn woonplaats worden bussen ingezet om vanavond in Barcelona te gaan protesteren. Veel mensen organiseren zichzelf om ook met auto ‘s te gaan. Zij die niet naar Barcelona gaan, houden een protestdemonstratie voor het stadhuis in onze woonplaats. De leerlingen van de middelbare scholen houden spontane acties. Zij kampen door de stad en blokkeren een rotonde of een weggedeelte.

Naast de lokale organisatie is er de landelijke ‘Tsunamie voor de democratie’. Deze bestaat uit leden van verschillende burgerorganisaties en politici van de verschillende partijen. Maar de organisaties en politieke partijen zelf zijn niet direct hierbij betrokken om repressiemaatregelen van Spaanse kant te voorkomen. Haar eerste reactie na de bekendmaking van de vonnissen was de oproep om op 13:00 naar Barcelona te komen om te gaan protesteren. Daarna roept zij op om vanavond naar het vliegveld te gaan. Ik heb me opgegeven om met de bus richting Barcelona te gaan. Waar we zullen arriveren is nog onduidelijk.

Vanuit het ANC worden voor aanstaande Woensdag, Donderdag en Vrijdag vijf wandelmarsen vanuit verschillende steden in Catalonië (Girona, Vic, Berga, Tarragona en Tarrega) richting Barcelona georganiseerd. Wat we bij aankomst in Barcelona zullen gaan doen wilde men nog niet bekend maken. Voor aanstaande Zondag houdt het ANC een grote protestdemonstratie in Barcelona.

Met de aanhoudende protesten zal de druk op Spanje onhoudbaar worden. Het zal kort of lang duren, maar uiteindelijk zal het post-franco regiem zwichten om de Catalanen te laten beslissen over hun eigen toekomst.

(De oplettende lezer zal gemerkt hebben dat ik mijn afstandelijke houding heb laten gaan en direct betrokken ben bij het streven naar de Catalaanse onafhankelijkheid. Desalniettemin houd ik me aan de feiten en de gebeurtenissen zoals ze zijn.)

Please follow and like us:
error

Gekruiste brieven

(633 woorden)

Iedere week schrijven de directeuren van de Baskische krant Berria en de Catalaanse krant Vilaweb een brief naar hun wederzijdse kranten

Brief van Martxelo Otamendi aan Vicent Partal

Afgelopen week heeft het Constitutionele Hof op zeer bedreigende toon het bestuur van het Catalaanse Parlement laten weten dat het niet opnieuw een debat over een motie op de agenda mag zetten met betrekking tot het recht over zelfbeschikking. En wanneeer zij dat toch zou doen, oftewel wanneer ze zo ‘n debat mogelijk zou maken, zouden ze ook een advocaat moeten zoeken want ze zullen dan zonder enige twijfel worden aangeklaagd.

Een Parlement wordt vaak en op verschillende manieren bedrijgt. In 2013 blokkeerden honderden manifestanten de ingang van het Parlement uit protest tegen de economische bezuinigingen. Enkele afgevaardigden moesten door de politie worden beschermd om het Parlementsgebouw binnen te kunnen komen. De president van de Generalitat, Artur Mas, en de parlementsvoorzitster, Núria de Gispert, arriveerden per helikopter.

Maar wat is erger vanuit politiek oogpunt gezien, wat schaadt het meest een parlement? Een eenmalige actie van enkele protesteerders of dat het Spaanse Constitutionele Hof deze instelling, die de burgers vertegenwoordigd, oplegt waarover zij wel of niet kan debatteren? De termen die enkelen gebruikten tegen de protestdemonstratie van 2013 zijn vandaag de dag nog zeer actueel.

In haar geschiedenis heeft het Baskische parlement tweemaal een verklaring aangenomen die het recht op zelfbeschikking opeisten. Dat was in 1990 en in 2014. Hetzelfde hoge gerechtshof heeft dit nooit en te nimmer beschouwd als ongrondwettige daden. Ook heeft zij nooit de voorzitter noch het bestuur gewaarschuwd voor de gevolgen daarvan indien zij zoiets opnieuw zouden doen.

Het zou goed zijn indien de besturen van de Baskische parlementen Gasteiz i Iruñe op duidelijke wijze hun solidariteit zouden betonen met de afgevaardigden van Catalonië. Want ze willen ons kortwieken.

Brief van Vicent Partal aan Martxelo Otamendi

Indien er niets vreemds gebeuren zal, ik bedoel nog vreemder dan het allemaal al is, zullen we Maandag de vonnissen weten van het Hooggerechtshof tegen de Catalaanse regering, de voorzitster van het Parlement en de leiders van de belangrijkste burgerorganisaties van het land. Het enige oordeel dat accepteerbaar zal zijn is vrijspraak. Maar dat zal niet gebeuren. De vonnissen zullen de weg openen voor grote protesten die enige dagen zullen duren. Alles wijst er op dat de protestbijeenkomsten niet zullen zijn zoals we tot nu toe hebben gezien. Zij zullen tot een grote confrontatie leiden tegen de Spaanse staat en het regiem dat het bestuurd. Niemand in ons land weet hoe ver we volgende week en de komende maand zullen komen. Maar men zal proberen zo ver te komen als men kan.

We weten dat we op jullie, die van de Basken, solidariteit kunnen rekenen. Dat hopen we en we zullen jullie daar dankbaar voor zijn. Ondanks alle verschillen tussen de processen voor het verkrijgen van de onafhankelijkheid is het duidelijk dat de houdgreep van de Spaanse staat dezelfde is. En dat moeten we niet uit het oog verliezen aan het begin van deze week waar erg veel dingen kunnen gebeuren.

Onze overduidelijke zwakheden, die van ons en die van jullie, verlet ons om de ontzettend grote zwakheid van de Spaanse staat te zien. Zij die op wreedaardige manier Catalonië en Altsassu onderdrukt. Zij die Baskische politieke gevangenen houdt nadat het geweld van ETA gestopt is en die Catalaanse terroristen verzint om haar uitspattingen goed te praten.

Het is waar dat dit veel pijn doet en gevoel van onwaardigheid teweeg brengt. Zij brengt ons erg veel leed. Maar het is ook waar dat het haar op deze manier niet zal lukken dat we zullen buigen. Haar gedrag zal zelfs verdeeldheid onder hen zelf veroorzaken, zoals we afgelopen week gezien hebben door de spanningen die de Guardia Civil veroorzaakte.

Morgen zal het een belangrijke dag in de geschiedenis van Catalonië zijn.

Please follow and like us:
error

Een giftige relatie

(415 woorden)

Op 3 Oktober hield de Spaanse koning Felipe VI, opvolger van het door generaal Franco aangewezen staatshoofd, een toespraak op de Televisie. Hij gaf daar een reprimande tegen de Catalanen die een referendum over hun onafhankelijkheid hadden gehouden en prees het optreden van de Spaanse nationale politie en de Guardia Civil. Iedereen herinnert zich nog wel de televisiebeelden van het buitenproportioneel optreden van de politie. (Vele video’s zijn hier te vinden.) Daarbij vielen meer dan duizend gewonden onder de burgerbevolking. Hoewel in een parlementaire monarchie de regering verantwoordelijk is voor de daden en uitspraken van het Staatshoofd, deed en zei voormalig minister president Mariano Rajoy, geheel volgens zijn stijl, absoluut niets. Toen de Catalaanse president Quim Torra later de koning vroeg om zijn woorden terug te nemen omdat hij koning van alle Spanjaarden is, kreeg hij nul op rekest. Met de gerechtelijke uitspraken en de te verwachten reacties in Catalonië daarop, zei Felipe onlangs dat hij weer zal spreken indien dat nodig is.

Met de toespraak van Felipe werden de hoogste Spaanse rechtbanken (Het Constitutioneel Hof, het Audiencia Nacional en het Hooggerechtshof) en het Openbaar Ministerie aangespoort in de gerechtelijke vervolgingen tegen de Catalaanse burgerleiders. De eersten die gevangen genomen werden (de leiders van de burgerorganisaties), zitten komende 16 Oktober al twee jaren in voorarrest. Het OM klaagde de Catalaanse politici aan voor lidmaatschap van een criminele organisatie en voor oproer. Dit is een militair georganiseerde opstand om de gevestigde orde omver te werpen, waar 25 jaar gevangenisstraf op staat. De Duitse rechtbank weigerde om de Catalaanse president Carles Puigdemont hiervoor uit te leveren, want zij vond dat hij geen geweld gepleegd had of daartoe aanzet had gegeven. De Working Group of Arbitrary Detention van het Hoge Commissariaat voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties eist dat Spanje de politieke gevangenen onmiddelijk vrijlaat en hen vergoedt voor de geleden schade. De steun van Felipe werd bevestigd bij de openingen van het juridisch seizoen in 2018 en in 2019. Het staatshoofd is de voorzitter van deze vergaderingen. De harde taal tegen de Catalaanse leiders door de voorzitter van de Hoge Juridische Raad en door de openbaar hoofdaanklager met instemming van Felipe VI is het bewijs van zijn steun tegen de politieke vervolgingen.

De Spaanse koning werd afgelopen week in Nederland met alle ins en outs door hoogwaardigheidsbekleders en koning Willem-Alexander van Oranje ontvangen. Felipe is dik bevriend met de Nederlandse koning. Een giftige relatie die de Nederlandse overheid en haar staatshoofd onwaardig is, maar die erg veel verklaart over het stilzwijgen van de Nederlandse politiek over de schandelijke schendingen van de mensenrechten in Spanje.

Please follow and like us:
error