Een aanval op de Catalaanse cultuurinstellingen

jordis-presIn 2014 deed het Europese Hof van Justitie een uitspraak over belastingen die geheven moeten worden over de verstrekte subsidies aan particuliere en semioverheidsinstellingen. Met brede ondersteuning van het Spaanse Congres werd overeengekomen dat subsidies aan kunst en cultuur, wetenschap en openbaar vervoer worden uitgesloten van deze belastingverplichting. Op 10 November werd de nieuwe wet van kracht en werd in het algemeen aangenomen dat het probleem van belastingheffing aan genoemde zwakke instellingen was opgelost.

Na 10 November ontvingen echter enkele Catalaanse cultuurinstellingen een brief van de Spaanse minister van Financiën, Montoro, dat zij hun BTW moeten afdragen over ontvangen subsidies en wel met terugwerkende kracht vanaf 2012. Het betreft een tiental theaters, concertgebouwen, musea, de film industrie en de publieke omroep. Volgens de advocaat en specialist op fiscaal gebied die de Catalaanse cultuurinstellingen in de arm hebben genomen, Antonio Durán-Sindreu, betreft het een verschil van interpretatie van de nieuwe wet. Montoro beschouwt de nieuwe wet als een aanpassing van een oude regeling en vind daarom dat volgens de voorgaand geldende regelgeving alsnog belasting mag worden geheven. Hoe het ook zij, de regelgevingen, de wetgevingen en aanpassingen zijn geldig voor alle cultuurinstellingen in geheel Spanje. De BTW, die vaak in de miljoenen Euro’s loopt, wordt echter alleen van de Catalaanse instituten opgeëist. Dit betekent dat het voortbestaan van veel musea, theaters en filmindustrie gevaar lopen. Zelfs de Catalaanse publieke omroep, de enige omroep in Catalonië met het Catalaans als voertaal en met kop en schouders leider in kijkcijfers, loopt door deze willekeurige aanval van de Spaanse minister het gevaar te verdwijnen. De directeur van de Catalaanse publieke omroep kondigde vorige week aan dat vanaf komende zomer geen programma’s meer kunnen worden aangekocht en dat daardoor TV3 sterk in kwaliteit zal dalen, resulterend in een daling van de kijkcijfers met alle negatieve gevolgen van fondswervingen van dien.

De belastingeis valt bovendien op een moment dat de kunst en cultuurinstellingen niet door de Catalaanse overheid kunnen worden verdedigd. De Catalaanse regering werd door de Spaanse regering (geheel illegaal!) ontslagen na het referendum op 1 Oktober, het Parlement werd ontbonden en de Catalaanse administratie is sindsdien bezet door de Spaanse overheid. De Spaanse staat maakt dus misbruik van de ‘interventie’, beter gezegd: de gecamoufleerde staatsgreep, om de Catalaanse cultuur te marginaliseren. De Spaanse regering heeft, net als Winston Churchill, goed begrepen dat taal en cultuur de fundamentele grondslag vormen van een volk of natie. Churchill beschouwde het Britse ministerie van cultuur dusdanig belangrijk dat zij niet hoefde te bezuinigen om de oorlog tegen Nazi Duitsland te kunnen bekostigen. Spanje echter, benadeelt de Catalaanse cultuur op een discriminerende manier. Door de cultuur te marginaliseren, verdwijnt het wezen van de Catalaanse natie. En dat is precies waar het de Spaanse staat om gaat.

Vandaag, 16 Januari 2018, zitten de leiders van de burgerbewegingen ANC en Omnium, de beide Jordi’s, drie maanden in gevangenschap. Alhoewel zij geen enkel geweld hebben gepleegd of daartoe hebben opgeroepen, worden zij aangeklaagd wegens oproer en beschouwd als terroristen. Zij zitten gevangen vanwege hun politieke ideeën over een onafhankelijk Catalonië en als gijzelaars zodat de Catalaanse bevolking en haar gekozen politieke leiders niet vrij kunnen uitvoeren waar zij democratisch voor gestemd hebben. Daarom wordt onmiddellijke vrijlating gevraagd van deze politieke gevangenen, samen met de Catalaanse vicepresident Junqueras en minister van BZ, Forn.

Churchill en het ministerie van Cultuur

jordis-presToen Winston Chuchill in 1940 president van Groot Brittanie werd, vroeg hij aan al zijn ministers, behalve die van defensie, om te bezuinigen op hun ministeries om de nodige kosten te kunnen opbrengen voor het voeren van de oorlog tegen Nazi Duitsland. De ministers van onderwijs, gezondheidszorg, cultuur, werkgelegenheid en anderen deden hun voorstel voor bezuinigingen. Tot grote verbazing van de ministers accepteerde Churchill echter niet het voorstel van de bezuinigingen op het ministerie van Cultuur. ‘Cultuur is een luxe, waar in eerste instantie bezuinigd kan worden’, zo dacht men toen en zo denken vele politici vandaag de dag. Churchill was echter een geheel andere mening toegedaan: “Als we op cultuur bezuinigen, dan verliezen we onze identiteit die ons onderscheid van anderen. Als we het onbelangrijk vinden om ons in ons zijn en in ons denken te willen onderscheiden van andere culturen en volkeren, waarom in vredesnaam voeren we dan een oorlog tegen Nazi Duitsland?”. En zo gebeurde het dat op het Britse ministerie van Cultuur niet werd bezuinigd gedurende de tweede wereldoorlog. Churchill rechtvaardigde de oorlog tegen Nazi Duitsland voor  het behoud van de Britse waarden en cultuur.

In Catalonië kent men de culturele burgerorganisatie Omnium Cultural. Zij is opgericht in 1961, te midden in het tijdperk van Franco’s dictatoriaal bewind, om de Catalaanse taal en cultuur te bevorderen. Het Franco regiem verbood de organisatie, maar zij bleef clandestien doorwerken. Na het Franco regiem werd de organisatie gelegaliseerd en erkend door de Catalaanse overheid. Nu organiseert zij culturele evenementen op allerlei gebied, waaronder de jaarlijkse wedstrijd voor het schrijven van gedichten op de scholen. Toen het Catalaanse onafhankelijkheidsproces rond 2010 begon, sloot Omnium Cultural zich hierbij aan. Het begin van de wil tot Catalaanse onafhankelijkheid van Spanje was een reactie op de uitspraak van het Statuut door het Spaans Constitutioneel Hof. Hierin zegt het Hof dat Catalonië geen natie is en dat daarom de taal niet als hoofdvoertaal kan worden gebruikt in het onderwijs en bij de overheid.

Momenteel zit de leider van Omnium Cultural, Jordi Cuixart, voorwaardelijk in de gevangenis. Hij wordt verdacht van oproer en opruiing. Dit is equivalent aan een terroristische aanslag en er staat 30 jaar gevangenisstraf op, meer dan waar een moord voor staat. Samen met de leider van Assemblea Nacional Catalana, Jordi Sanchez en de minister van binnenlandse zaken, Quim Forn (bekend vanwege de persconferenties na de terroristische aanvallen in Barcelona en Cambrills), vragen zij vandaag, voor de vierde maal, bij het Tribunaal Suprem om hun vrijlating. De beide Jordi’s worden in voorlopige hechtenis gehouden omdat zij, volgens het onderzoeksrapport van de Guardia Civil, oproer zouden hebben veroorzaakt op de manifestatie op 20 September voor het gebouw van EZ. Alle video’s tonen echter het tegendeel aan: na een dag dat 40.000 mensen protesteerden tegen de illegale huiszoeking bij EZ door de Guardia Civil, klommen de Jordi’s op een politiebusje (de Guardia Civil had, met grote waarschijnlijkheid om te provoceren, de ongesloten busjes met vuurwapens daarin pal voor de deur van EZ geparkeerd) en riepen zij op om de manifestatie te beëindigen en dat de manifestanten zich zouden verspreiden zodat de agenten van Guardia Civil het gebouw van EZ konden verlaten. Dat is het enige wat zij hebben gedaan. Voor de aanklacht van oproer moet sprake zijn van (aanzet tot) geweld. Er heeft absoluut geen enkele vorm van geweld of iets van dien aard plaats gevonden. Integendeel; vrijwilligers van het ANC bewaakten de gehele dag de ongesloten politiebusjes om te voorkomen dat de geweren die er zich in bevonden er uitgehaald zouden worden. Niet op de dag van deze manifestatie en ook niet op de jaarlijkse manifestaties van de de afgelopen zes jaar waar meer dan een miljoen manifestanten aan deelnamen. De burgerorganisaties ANC en Omnium, inclusief  hun leiders, zijn door en door geciviliseerd en een toonbeeld van vreedzaamheid. De video’s gemaakt door verschillende TV kanalen en de 40.000 getuigen, waaronder schrijver dezes, kunnen dit onderschrijven. De hoop op hun vrijlating is echter nihil. De openbaar aanklager gebruikt het politierapport van de Guardia Civil, welke zonder omwegen door de rechter werd overgenomen. Ook de uitspraak van het Hooggerechtshof om de Catalaanse vicepresident Oriol Junqueras vrij te laten geeft een indicatie. In de uitspraak van vorige week over het gevangen houden van de vicepresident geven de drie rechters toe dat Junqueras geen geweld heeft gepleegd en geen oproep tot geweld heeft gedaan. Hij wordt echter vastgehouden omdat hij als politicus een beleid voorstaat (het oprichten van een onafhankelijke Catalaanse Republiek) die zou kunnen leiden tot geweld. Met dit geweld kan ook worden verstaan het geweld dat wordt uitgevoerd door de politieke tegenstander, de Spaanse staat. De vicepresident wordt namelijk verantwoordelijk gehouden voor het politiegeweld op de dag van het referendum op 1 Oktober 2017.

In een juridische rechtspraak kan iemand in voorlopige hechtenis worden gehouden of worden veroordeeld voor feiten die hijzelf heeft gepleegd of waar hij direct verantwoordelijk voor is. Het is bijzonder zorgwekkend dat er in Spanje mensen zijn die gevangen worden gehouden om iets dat zij niet hebben gedaan, het plegen van geweld, of daar direct verantwoordelijk voor zijn. Dit wordt notabene door de rechters van het Hooggerechtshof zelf bevestigd. Dat er mensen in een gevangenis zitten om de theoretische reden dat hun vreedzaam gedrag in de toekomst mogelijk zou kunnen leiden tot geweld van de politieke tegenpartij, is absoluut absurd en juridisch onverdedigbaar. Het betreft hier geen rechtszaak of justitie, maar vervolging en inquisitie. Om de politici angst in te boezemen, zodat zij niet vrij meer kunnen en durven te doen waar zij democratisch voor gekozen zijn. Dit is de realiteit van vandaag de dag in het Europa van de eenentwintigste eeuw.

Het heeft er alle schijn van dat de rechters, samen met de Spaanse politici, goed hebben begrepen dat de Catalaanse taal en cultuur het fundament is van de natie Catalonië. Zoals Churchill begreep dat zelfs in een oorlog niet op het ministerie van Cultuur bezuinigd kan worden, zullen de Spaanse rechters en politici alles proberen om de Catalaanse cultuur te vernietigen. Het gevangen houden van Jordi Cuixart, de leider van Omnium Cultural, is daar een onderdeel van. De aanvallen tegen de Catalaanse scholen en de Catalaanse publieke media is een ander onderdeel hier van. Maar daarover later meer.

De dag dat Spanje Catalonië definitief verloor

jordis-presIn deze voor Catalonië hectische tijd werd gisteren even teruggekeken naar wat er recent is gebeurd. Als reflectie, waarom we hier zijn en hoe we hier gekomen zijn. De Catalaanse TV3 zond een documentaire (Catalaans) uit over de gebeurtenissen van 1 Oktober, de dag dat het referendum in Catalonië over onafhankelijkheid werd gehouden. Genoemde documentaire werd gemaakt door Mediapro en kan gedurende 10 dagen binnen Catalaans gebied worden bekeken. Helaas kan deze video helaas (nog?) niet buiten Catalonië zelf bezichtigd kan worden. Hopelijk dat hij via de nationale kanalen in geheel Europa zal worden verspreid om te laten zien wie Spanje is en hoe zij met haar medeburgers om gaat.

Een andere documentaire (Engels ondertiteld), gemaakt door TV3 zelf, is wel op YouTube te zien. De video is in het Engels ondertiteld. Een emotionele documentaire die het contrast laat zien tussen een vreedzame en democratische mensen en een agresief Spanje, waar hun leiders, inclusief haar koning, de feiten verdraaien of gewoonweg negeren.

Dit is de reden waarom Catalonie niet kan en niet meer bij Spanje wil horen. Zoals een internationale (Deense?) waarnemer in de documentaire zegt: de fundamentele mensen en burgerrechten zijn geen interne kwestie van Spanje, of van Denemarken. Dit gaat ons allemaal aan.

Spaanse minster van defensie bevestigt dat het leger klaar stond om in Catalonië in te grijpen

jordis-presDe Spaanse minister van defensie, Cospedal, heeft in een interview met de krant ABC voor de zoveelste keer opnieuw, indirect, gedreigd met de volgende uitspraak (bron Vilaweb, Catalaans):

“Het leger stond klaar om in te grijpen in het Prinsendom Catalonië. Één ding is klaar staan, een ander is ingrijpen. We staan altijd klaar omdat we er daarvoor zijn en het onze plicht is. Anders zijn we er voor niets.” Ook zei ze dat het duidelijk is dat hier een buitenlandse macht achter zit. Maar ze heeft niet gezegd welke. “Dit is overduidelijk en het ontkennen hiervan is absurd.”

Kort geleden beschuldigde de Spaanse regering Rusland dat zij de instabiliteit in Spanje provoceert door middel van Russische steun aan Catalonië. Spanje kon echter niets aantonen toen dat van Russische zijde werd geëist, waardoor de Spaanse politici zich internationaal belachelijk maakten.

Met deze uitspraak bevestigt de minister van defensie wat president Puigdemont en andere politici beweeren dat op 27 Oktober, de dag van het uitroepen van de Catalaanse Republiek, de politie en het leger op het punt stonden om een bloedbad aan te richten onder de mensenmenigte die voor het Parlement en het Palau de la Generalitat (het regeringspaleis) aanwezig waren. Dat was toen de reden dat Puigdemont, de vicepresident en de ministers naar Brussel uitweken en zich terugtrokken van de Catalaanse administratie. Puigdemont heeft toen gezegd dat hij ten koste van alles dodelijke slachtoffers onder de bevolking wilde voorkomen. De Spaanse regering heeft dit tot nu toe altijd bij hoog en bij laag ontkent.

Reacties op het gevangen houden van de Catalaanse vicepresident Junqueras

jordis-pres

1. Reactie van de Catalaanse vicepresident Oriol Junqueras na de beslissing over de weigering tot zijn vrijlating:

“In de komende dagen blijven jullie sterk en eendrachtig. Transformeer de onwaardigheid in moed en vasthoudendheid. De woede in liefde. Denk altijd aan de ander, waar we ons aan moeten refereren. Volhardt, want ook ik zal volharden. Dank jullie voor jullie steun. Ik houd van jullie.”

2. Reactie van de Catalaanse president Carles Puigdemont (@KRLS):

“Er is sprake van een conflict tussen Catalonië en Spanje. Wijzelf hebben altijd gekozen voor de vreedzame manier en die van overleg. De stembussen hebben drie maal zonder enige twijfel gesproken. Ondanks dat blijft Junqueras opgesloten in (de gevangenis van) Estremera. En de Jordis en Quim. Zij zijn geen politieke gevangenen meer, zij zijn gijzelingen.”

3. De advocaat van de Catalaanse vicepresident Oriol Junqueras, Andreu van den Eynde, als reactie op de weigering van zijn vrijlating is het volgende van mening (Bron: Vilaweb, Catalaans):

De gerechtelijke verklaring over het beroep tot vrijlating heeft het karakter van een veroordeling. Als argument gaat de verklaring in op de inhoud van de strafzaak en beoordeelt bewijzen die nog niet zijn bediscussieerd. Hij is teleurgesteld omdat in de verklaring met geen enkel woord gesproken wordt over ‘de vrijheid van personen’, het argument dat hij had aangevoerd in het beroep om vrijlating. Bovendien beschouwd hij dat de rechtbank een alternatieve realiteit creëert en forceert, waarin de vicepresident wordt beschouwd als ‘een gewelddadig persoon of die geweld voorstaat.’

De advocaat had de vrijheid van de burger aangevoerd als argument en sprak in zijn beroep over de proportionaliteit van de genomen maatregelen. De openbaar aanklager echter, zegt van den Eynde, gebruikt het door de openbaar aanklager aangevoerde bewijsmateriaal als argument. Iets waar de kamer van beroep geen toegang tot heeft. De verrassing is dat de rechtbank geen verklaring over het beroep geeft. Inhoudelijk gezien is het een veroordeling waarin iemand schuldig wordt bevonden in een proces dat nog niet eens begonnen is. De verklaring spreekt over bewijzen die zij niet heeft, waarover niet is gediscussieerd en die zichzelf tegenspreken. De verklaring gaat over de inhoud van de zaak, iets wat geen deel vormt van het beroep. Het feit dat met geen woord over de argumenten van de advocaat wordt gerept en de lengte van de verklaring (20 pagina’s) in combinatie met de relatief snelle publicatie (1 dag), kan van den Eynde zich niet aan de indruk onttrekken dat het stuk voor een groot deel tevoren was geschreven. Oftewel dat de zaak vooraf met de openbaar aanklager zou zijn beklonken.

Hij zegt dat we verschillende talen spreken: we worden opgeroepen om te worden gehoord, maar men heeft niet geluisterd. De verklaring is bijzonder hard. Zij spreekt over wat wel en wat niet een politieke gevangene is, zij criminaliseert de vreedzame betogingen en creëert een alternatieve realiteit.

Volgens hem wordt op deze manier een politieke optie tenniet gedaan, namelijk die van de politieke tegenstander. In een tweet zegt van den Eynde (@eyndePenal): “de veronderstelling van onschuld is minimaal”

4. De advocaat van de Catalaanse president Carles Puigdemont (die in vrijwillige ballingschap in België verblijft), Jaume Alonso-Cuevillas, reageerde als volgt op de uitspraak over de vicepresident:

Hij had gehoopt dat de drie rechters een juridische barst zouden veroorzaken die de weg zou openen voor de terugkeer van de president. Dat er een jurisprudentie zou ontstaan indien de vicepresident zou worden vrijgelaten. Het is nu overduidelijk dat, wanneer Puigdemont terugkeert naar Spanje, hij onmiddellijk gevangen zal worden genomen, worden voorgeleid voor rechter Llarena (het Hooggerechtshof), die hem gevangen zal zetten.

Na de gerechtelijke verklaring te hebben bestudeerd, bevestigt de advocaat dat dit de slechtste hypothese is: de Spaanse justitie heeft geweigerd zich te corrigeren. Als zij de wet zouden toepassen, dan zouden ze hem vrij hebben moeten laten. Want niet Puigdemont, niet Junqueras hebben geen enkele overtreding begaan waar ze voor worden aangeklaagd. Het enige alternatief die Puigdemont heeft is om twintig jaar lang in België te blijven.

5. De politieke partij van Junqueras, Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) heeft te kennen gegeven dat zij aangifte zal doen bij de Europese instanties, waaronder het Europese hof van de mensenrechten.

Beroep om vrijlating door de Catalaanse vicepresident

jordis-presBegin deze week verscheen een rapport van de Europese Raad waarin zij vermeld dat, ondanks de herhaalde kritiek en aanbevelingen, er hoegenaamd niets is gedaan om het systeem van de aanstellingen van de rechters van het Spaans Hooggerechtshof, het Constitutioneel Hof en het Tribunal Suprem door de politieke krachten te veranderen. De Europese Raad verdenkt de scheiding tussen wetgevende en uitvoerende macht in Spanje. Ook de aanbevelingen voor het bestrijden van fraude worden door de Spaanse staat bij herhaling in de wind geslagen. (Bron: Vilaweb, engels)

De misdaad van opruiing en aanzet tot oproer tegen de staat wordt in een Spaanse wet beschreven die stamt uit het tijdperk waarin dictator Franco de macht voerde. Deze wet beschrijft dat er sprake van geweld moet zijn, wil men kunnen spreken over oproer en opruiing. De maximale straf die op oproer staat is dertig jaar. Vaak werden manifestanten die protesteerden tegen het Franco beleid, door deze wet veroordeeld. Het Tribunal Suprem was de politieke rechtbank in die tijd die de wet gebruikte om politieke dissidenten voor vele jaren achter de tralies te zetten en de mond te snoeren. Na de overgang naar een democratisch bestel, gebaseerd op de grondwet van 1978, is deze wet blijven bestaan, net zoals het Tribunaal Suprem, met dezelfde rechters. De opvolgers van deze rechters worden dus direct aangewezen door de politiek, zoals voor de zoveelste keer wordt bekritiseerd door de Europese Raad.

Momenteel kent Spanje vier gevangenen die in voorarrest zitten op verdenking van bovengenoemde misdaden. Het betreft de Catalaanse vicepresident, Oriol Junqueras, de minister van BZ, Quim Forn, en  de twee leiders van burgerbewegingen, Jordi Cuixart en Jordi Sànchez. Dit voorarrest kan, afhankelijk van het gerechtelijk onderzoek, jaren duren, ondanks dat zij niet veroordeeld zijn en er geen juridische grond is voor deze verdenking, zoals het (laten) plegen van geweld. Zij werden in bewaring gesteld door de politieke rechtbank die stamt uit het Franco tijdperk. In haar betoog van 2 November stelde rechter Larena van het Tribunal Suprem dat de vicepresident Oriol Junqueras de gevangis in moet omdat anders de onafhankelijkheidsbeweging de verkiezingen zouden kunnen winnen. De regering van Rajoy ontkent echter dat Spanje politieke gevangenen heeft.

De politieke gevangenen zijn allen mensen die op vreedzame en democratische manier hun politieke doel willen bereiken, namelijk de oprichting van een onafhankelijke Catalaanse Republiek. Oriol Junqueras verscheen gisteren voor drie rechters van het Hooggerechtshof. Hij  pleit voor zijn vrijlating, zodat hij zijn werk als gekozen politicus in het Catalaanse Parlement kan doen. Hij verklaard dat hij een vreedzaam en gelovig persoon is (Junqueras is belijdend christen) en die zijn politieke overtuiging alleen door middel van overleg en onderhandelingen wil realiseren. De Spaans openbare aanklager heeft echter aangedrongen op het gevangen houden van de Junqueras. Hij voorziet dat de vicepresident opnieuw een misdaad zal begaan, daar hij gedurende zijn taak als vicepresident geen respect voor de grondwet heeft getoond en zijn partij nu weer zitting heeft in het Parlement. De legitieme wil om onafhankelijk van Spanje te worden en deze op democratische, vreedzame manier en in overleg met de andere partij (de Spaanse regering, welke nooit heeft willen onderhandelen) te willen realizeren, is dus in de ogen van de openbaar aanklager een misdaad.

De drie rechters van het Hooggerechtshof, waarvan eentje een politiek progressieve voorkeur heeft en twee een conservatieve voorkeur hebben (afhankelijk door welke politieke partij zij zijn voorgesteld),  hebben unaniem besloten om de Catalaanse vicepresident gevangen te houden. Hun argument is dat hij, als parlementarier of vicepresident van de nieuwe regering, terug kan vallen in zijn ‘misdadig gedrag’ in het nemen van eenzijdig politieke beslissingen. Wat de aanklacht voor oproer en opruiing betreft, geven de rechters toe dat Juncqeras nooit persoonlijk heeft meegedaan aan gewelddadige acties of daar opdracht voor heeft gegeven. Zij stellen hem echter door zijn politiek beleid aansprakelijk voor het staatsgeweld dat plaats vond op 1 Oktober, de dag van het referendum. De politieke ideëen en de regeringsplannen die Junqueras en zijn partij ERC hebben, zouden opnieuw kunnen leiden tot dergelijke uitbarstingen van geweld. De schuld voor het disproportionele politiegeweld op 1 Oktober wordt dus in de schoenen van het slachtoffer, de Catalaanse politici, geschoven. Bovendien wordt de vicepresident beschuldigd van mogelijk geweld dat in de toekomst eventueel plaats zou kunnen vinden als gevolg van zijn politiek beleid, ook als dit geweld door de tegenstander wordt verricht.

Voor de duidelijkheid vermelden de rechters van het Hooggerechtshof, notabene de hoogste gerechtelijke Spaanse instantie, in hun oordeel nog dat Oriol Junqueras geen politiek gevangene is. Hierin hebben ze voor een deel gelijk. Afgezien dat Junqueras en de andere drie gevangenen van hun vrijheid zijn beroofd vanwege politieke motieven, worden ze ook gebruikt als gijzelingen voor de vorming van de nieuw gekozen Catalaanse regering. Met de gekozen politici in de  gevangenis en in ballingschap is er namelijk geen parlementaire meerderheid voor het vormen van een regering door de onafhankelijkheidspartijen. Dit zal dan uiteindelijk resulteren in nieuwe verkiezingen. Indien eventueel wél een regering kan worden gevormd, bijvoorbeeld door middel van een videoconferentie naar België om Puigdemont als president te installeren, beïnvloed dit in sterke mate de beslissingen die de regering wel of niet kan gaan nemen. De gerechtelijke vervolgingen zijn een continue dreiging in de nabije toekomst voor het kunnen realizeren van de Catalaanse Republiek, een legitiem doel waar een meerderheid van de Catalaanse bevolking tot drie maal toe voor hebben gekozen: in de verkiezingen van 27 September 2015, het referendum van 1 Oktober en met de laatste verkiezingen op 21 December. (Bron: Vilaweb, engels)

Ziehier het resultaat van het negeren van de aanbevelingen van de Europese Raad.

De nasleep van de Catalaanse verkiezing

jordis-pres

Nu de rook van de Catalaanse verkiezingsstrijd en de verkiezing van 21 December is opgetrokken, worden een aantal dingen meer duidelijk.

De ultra-rechtse en anti-Catalaanse partij Ciutadans (C’s) kwamen als grootste partij uit de verkiezingen. Het duurde even, maar nu wordt het zelfs voor hen duidelijk dat ze niet kunnen gaan regeren. Het ‘blok 155’, oftewel de unionistische partijen, bestaande uit C’s, PP en PSC, is niet groot genoeg voor een meerderheid die de leidster van C’s, Ines Arimades, tot presidente kan kiezen.

De PP partij van de Spaanse president Rajoy, die de verkiezingen illegaal had uitgeschreven, heeft de verkiezing overtuigend verloren. De PP slonk in het Catalaanse Parlement van elf naar vier zetels. Daarmee heeft deze partij nog slechts 3% steun van de Catalaanse bevoling. De PP is samen met La CUP de kleinste partij en kan geen eigen parlementaire groep vormen.

De onafhankelijkheidspartijen, bestaande uit Junts per Catalunya (JxCat; Samen voor Catalonië, onder leiding van president Carles Puigdemont), Esquerra Republica Catalana (ERC) en La CUP, vormen een meerderheid van 70 van de in totaal 135 zetels. De onafhankelijkheidspartijen kunnen dus wel een regering vormen. Maar hoe kunnen zij dat verwezenlijken? De vicepresident, een minister en de leider van de burgerbeweging ANC die als tweede op de lijst van JxCat staan, zitten in de gevangenis. Daar komt bij dat president Puigdemont en vier van zijn ministers in vrijwillige ballingschap in België zitten. Komt Puigdemont terug om als democratisch gekozen president te worden geïnstalleerd, dan zal hij per direct worden gearresteerd omdat in Spanje nog steeds een arrestatiebevel tegen hem loopt wegens opruiing en oproer. Het internationale opsporings-en arrestatiebevel tegen Puigdemont en zijn vijf ministers is door de rechter van het Hooggerechtshof ingetrokken. Daar er geen enkele juridische grond voor de beschuldiging tegen de president is, kan de spaanse rechter van het Hooggerechtshof met geen mogelijkheid de aanklacht tegenover de Belgische justitie verdedigen. Desondanks is het arrestatiebevel in Spanje nog steeds van kracht en zitten vier politieke gevangenen nog steeds in voorarrest vanwege dezelfde beschuldiging en het gevaar dat zij een uitbarsting van geweld zouden kunnen veroorzaken.

Met de huidige technologie is het natuurlijk eenvoudig om de president via een videoconferentie vanuit Brussel te installeren. Momenteel wordt bekeken of dit juridisch met het huidige Catalaanse Parlementaire reglement mogelijk is. Zoniet, dan moet het reglement worden aangepast. De PP partij van de Spaanse president Rajoy heeft reeds aangekondigd dat zij dit meteen zal voorleggen aan het Constitutioneel Hof als zijnde ongrondwettelijk. Op deze manier kan Puigdemont niet worden geinstalleerd totdat het Hof uitspraak doet. Dit kan 5 maanden duren, een periode waar het Parlement niet op kan wachten: voor die tijd zullen reeds nieuwe verkiezingen moeten worden uitgeschreven, met alle onzekerheden van dien. Indien het Parlement haar wil doorzet en Puigdemont alsnog via een videoconferentie zal installeren, dan beschouwd het Hooggerechtshof dit als wettelijke ongehoorzaamheid, waardoor de presidente en het bestuur van het Parlement, die op borgtocht vrij zijn, direct de gevangenis in gaan. (Dit deed de PP ook met de aanpassing van het reglement om de referendumwet op zes September door het Parlement goedgekeurd te krijgen. Het Constitutioneel Hof stelde het Parlementsbestuur achteraf echter in het gelijk dat de verandering in het reglement grondwettig was.) De PP doet alles om de installatie van de gekozen regering tegen te houden of te vertragen. Gedurende die tijd blijft ‘artikel 155’ (de bezetting van de ministeries door de regering van Rajoy) van kracht. Kortom, ondanks de marginale steun van 3% onder de Catalaanse bevolking, zwaait de PP dus nog steeds de scepter over de Catalaanse administratie en is zij voorlopig niet van plan om de macht aan de democratisch gekozen regering terug te geven. Er is momenteel dus allesbehalve een democratisch bestuur in Catalonië.

De democratische rechtsstaat Spanje, tenminste zoals zijzelf beweert te zijn, verhinderd hiermee een democratisch gekozen presidentskandidaat om te worden geïnstalleerd vanwege zijn politieke ideeën en zijn regeringsplan waar hij voor gekozen is. Het is maar de vraag hoe lang de internationale gemeenschap, en met name de EU, deze situatie zal tolereren. Het Catalaanse probleem is verre van opgelost, zoals Rajoy aan de Europese Raad en haar president Donald Tusk had belooft. Het politieke conflikt in Spanje zal in de toekomst alleen maar erger worden.

Het gerechtelijk onderzoek tegen de afscheidingsbeweging

jordis-presDe magistraat van het Hooggerechtshof, Pablo Llarena, gaat ondertussen door met zijn gerechtelijk onderzoek tegen de politici en de leiders van de burgerbeweging die voor de Catalaanse onafhankelijkheid zijn. De politici en burgerleiders worden beschuldigd van oproer en opruiing. In geval van oproer is sprake van een opstand tegen de overheid met geweld. Hiervoor staat een maximale gevangenisstraf van 30 jaar, meer zelfs dan voor het plegen van een terroristische aanslag. Hij heeft zijn rapport van het gerechtelijk onderzoek gepubliceerd over de ‘criminele organizatie’ die verantwoordelijk is voor de ‘aanzet tot opruiing en oproer’ in Catalonië. Op basis van een rapport van de Guardia Civil wordt de lijst van aangeklaagden, die reeds bestaat uit de leden van de Catalaanse regering van Puigdemont, het parlementsbestuur met als presidente Carme Forcadell en de twee leiders van de burgerorganzaties ANC en Omnium Cultural, uitgebreid tot vijfentwintig politici, waaronder ex-president Artur Mas, een afgevaardigde van het Europarlement, burgermeesters, andere bestuurders en leden van burgerorganizaties. Hieronder bevinden zich ondere andere ook Pep Guardiola, de ex-trainer van FC Barcelona, (voor het lezen van een tekst afgelopen 11 Juni) en de protestzanger Lluis Llach. Het meest opmerkelijke is misschien wel dat de de Guardia Civil de feestelijke protestmanifestaties die sinds 2012 jaarlijks op de Catalaans nationale feestdag van 11 September worden gehouden, kenmerken als oproer tegen de Spaanse staat. Daar deden vaak ruim een miljoen deelnemers aan mee en deze manifestaties verliepen altijd volkomen vreedzaam. De burgerorganizaties ANC en Omnium, waarvan hun leiders Jordi Sanchez en Jordi Cuixart voorwaardelijk in de gevangenis zitten, organizeerden deze manifestaties en zijn dus verantwoordelijk voor deze zogenaamde oproer. Het is dus een kwestie van tijd dat deze burgerorganizaties als criminele organizaties verboden zullen worden en hun leden worden vervolgt zullen worden. De nieuwe verdachten kunnen worden opgeroepen om verhoord te worden. Indien zij niet vrijwillig komen opdagen, zullen ze worden gearresteerd.

In een interview waarschuwt de advocaat van president Puigdemont, welke in vrijwillige ballingschap in België zit, om niet naar Catalonië te komen om te worden geïnstalleerd als president. Puigdemont werd afgelopen donderdag herkozen in de door president Rajoy, illegaal, opgelegde verkiezingen. Het gevaar is te groot dat hij direct zal worden gearresteerd wanneer hij voet op Spaanse bodem zet en in voolopige hechtenis zal worden genomen, evenals de vicepresident, een minister en de twee burgerleiders. Volgens de advocaat verzint de rechter van het Hooggerechtshof het verhaal van een criminele organizatie die oproer in Catalonië tegen Spanje hebben veroorzaakt. Het einde is zoek wanneer de rechter zich niet meer aan de feiten houdt, want van geweld is nooit sprake geweest. Op deze manier kunnen ruim duizend Catalanen beschuldigd kunnen worden, indien de meer dan 700 burgermeesters ook van het ‘complot’ worden verdacht. Zelfs de twee miljoen deelnemers aan de jaarlijkse manifestaties op 11 September zijn volgens de advocaat niet veilig voor de rechter.

Het lijkt er sterk op dat de Spaanse staat in totale paniek is geraakt en in het wilde weg om zich heen slaat om de onafhankelijkheid van Catalonië ten koste van alles te voorkomen. Zij schuwt niet om de regels van een democratische rechtsstaat opzij te zetten en geweld te gebruiken, zoals we reeds hebben zien gebeuren. De fascistische trekken zitten diepgeworteld in de Spaanse samenleving, haar regering en de publieke administraties, inclusief justitie. Deze karaktertrek was lange tijd doorgaans latent aanwezig. Door de politieke onwikkelingen in Catalonië is het Spaans nationalisme en het fascisme weer tot vol leven gekomen. De Europese Unie, onder leiding van Juncker, Timmermans en Tusk en de (voornamelijk grote) EU lidstaten, zoals recent Angela Merkel liet blijken, steunen de Spaanse president Rajoy en zijn regiem echter nog steeds onvoorwaardelijk.

De uitslag van de Catalaanse verkiezingen

jordis-presDe opkomst voor de Catalaanse verkiezing had een recordhoogte van 82% van de stemgerechtigden. De ultra rechtse en anti-Catalaanse partij Ciutadans (C’s) zijn de grootste partij geworden in het Parlement met 36 zetels van in totaal 135. De PP partij van president Rajoy is gemarginaleerd tot de kleinste partij in het Parlement met slechts 3 zetels. Zij kunnen daardoor geen eigen groep in het Parlement vormen en moeten deelnemen in de gemengde parlemetaire groep, samen met de CUP die 4 zetels heeft. De onafhankelijkheidspartijen JxCat van president Puigdemont, ERC en CUP behouden de absolute meerderheid in het Parlement met 70 zetels. Tegen alle voorspellingen in wint de lijst JxCat van president Puigdemont met 34 zetels, welke de op twee na grootste partij is geworden, van ERC die 32 zetels heeft. Dit betekent dat de onafhankelijkheidspartijen als enige een regering kunnen vormen met president Puigdemont aan het hooft.

De verkiezingscampagne had een vreemd karakter. Om te beginnen waren de verkiezingen niet door een president van Catalonië uitgeschreven, zoals het hoort in een autonome regio, maar opgelegd door de president van Spanje. Voor en tijdens de verkiezingscampagne gebruikte de Spaanse staat al haar middelen om de onafhankelijkheidspartijen te dwarsbomen. Hun kandidaten zitten in ballingschap of in de gevangenis, de Catalaanse ministeries worden bezet door de PP partij van president Rajoy (onder het mom van grondwetsartikel 155). Er is  nog steeds sprake van een staat van beleg met politie en legereenheden in de kazernes en in de schepen in de havens van Barcelona. Deze vormen een constante bron van intimidatie en geweld. Een partijdige kiescommissie legde een ongekende censuur op, tot en met het verbod van de kleur geel of spandoeken met “Democratie” en “Vrijheid voor meningsuiting” omdat ‘dit in het voordeel van bepaalde partijen zou zijn’. Een overgroot deel, zo’n 90%, van de Catalanen die in het buitenland wonen, hebben niet kunnen stemmen. Deze Catalanen stemmen doorgaans voor een onafhankelijk Catalonië daar zij veelal vluchtelingen van het Franco regiem zijn of nakomelingen daarvan.

Ondanks dat de onafhankelijkheidspartijen met handen en voeten gedurende de verkiezingscampagne waren gebonden en de unionistische partijen vrij spel hadden, hebben zij deze verkiezingen gewonnen. Ondanks dat de spelregels zijn gespeelt volgens Rajoy, die zich zelfs niet hield aan de dag van bedenking, maar nog een boodschap uitzond met de dreiging dat er op de ‘correcte’ partijen moet worden gestemd. Het kiesresultaat van September 2015 werd vandaag slechts bevestigd: een meerderheid in het Parlement is voor een onafhankelijk Catalonië. De PP partij van president Rajoy heeft geen enkele geloofwaardigheid meer in Catalonië. Het recept van Rajoy met het opleggen van 155 om de rust terug te brengen in Catalonië, zoals hij bij hoog en laag bleef beweren, is volkomen mislukt. De Europese Unie, onder leiding van Tusk en Juncker, die Rajoy onvoorwaardelijk steunt in zijn minachting voor de democratische rechtsstaat en de fundamentele mensen-en burgerrechten van de Catalanen, zou hier goede nota van moeten nemen.

President Puigdemont eist nu de onmiddelijke vrijlating van de politieke gevangenen en het intrekken van de aanklachten tegen alle politici, waaronder de meer dan 700 burgermeesters. Daarnaast moet per ingang van morgen onmiddelijk de bezetting van de Catalaanse administratie worden opgeheven.

Verkiezingsdag

jordis-pres

Morgen is het verkiezingsdag.
Opgelegd, op illegale en illegitieme manier door de Spaanse president. Na een ongelijke verkiezingscampagne tussen voor-en tegenstanders voor een onafhankelijk Catalonië. Waar kandidaten in ballingschap in België zitten, of in de gevangenis. Waar politici en politieke partijen niet in vrijheid kunnen zeggen wat ze willen gaan doen als zij in de regering komen om niet weer in de gevangenis te belanden of hun partijgenoten die in de gevangenis zitten, niet te benadelen. Met een partijdige kiescommissie, aangesteld door de Spaanse regering en die alleen bestaat uit leden van de regeringspartij en haar gedoogpartners. Een kiescommissie die zó autoritair is, dat zij zelfs de kleur geel, symbool van protest tegen de politieke gevangenen, in en op de openbare gebouwen, de kerstbomen en de fonteinverlichtingen verbied. Waar censuur op de Catalaanse TV en Radio, inclusief nieuwe rechtsvervolgingen van journalisten, plaats vonden tijdens de campagne. In een campagne waar de Spaanse overheden de Catalaanse administratie bezetten onder het mom van grondwetsartikel 155, en de belangen van de Catalanen benadeeld heeft door het sluiten van de handelsdelegaties in het buitenland, het beroven van historische kunstwerken, het ontslaan van 251 ambtenaren en medewerkers, het ontnemen van het gezicht van de Catalaanse overheden door het sluiten van websites, het te laat of niet overschrijven van subsidies aan gehandicaptenzorg en andere hulpbehoevende instellingen die daar recht op hebben. En nog heel veel meer.

Vandaag is het verkiezingsdag.
(De klok heeft inmiddels 12 uur middernacht geslagen.) Vandaag stemmen de Catalanen tegen de bezetting van de Spaanse overheid op hun ministeries, tegen het fascisme en de fascisten die overal in de Spaanse regering en de administraties aanwezig zijn, inclusief justitie. Tegen het ondemocratisch, dictatoriaal bewind, waar justitie hand in hand met de politiek gaat. Tegen de discriminatie van Catalonië, de vernietiging van de taal, cultuur en haar natie. Tegen het uitkleden van de autonomie door het afnemen van overheidstaken. Tegen de minachtingen en valse beschuldigenen, de leugens en de valse beloftes die nooit en te nimmer gedurende 40 jaren lang zijn waargemaakt.

Vandaag is het verkiezingsdag
De Catalanen kozen op 1 Oktober reeds, met een overgrote meerderheid en op volkomen legale wijze volgens de internationale wetgeving, dat zij zichzelf willen gaan besturen. Vandaag kiezen zij voor het in werking stellen van de reeds door hen uitgeroepen Republiek. Dan kiezen ze voor democratie, voor een welvaartstaat, een eerlijke samenleving. Vandaag kiest men hier voor een land dat solidair wil zijn met wie dat nodig heeft, dat minderheden in haar samenleving respecteert, dat divers en kosmopolitisch is. De mensen zullen vandaag kiezen voor het gaan schrijven van een nieuwe grondwet voor de Republiek Catalunya.

Dit Catalunya zal misschien een begin zijn van een nieuw, democratisch en soldiair  Europa, waar het belang van haar burgers de hoogste prioriteit hebben, en niet de lobbies van de handel en industrie.